บทที่ 86 บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ

พนักงานส่งพัสดุยืนอยู่ตรงหน้าประตู ในอ้อมแขนมีกล่องพัสดุกล่องหนึ่ง พอเห็นเจียงฉีเดินออกมาก็ยื่นกล่องส่งให้ทันที

เจียงฉีมองข้ามไปด้านหลังพนักงานส่งพัสดุโดยสัญชาตญาณ แต่กลับไม่พบกระสอบป่านที่คุ้นเคย

"มีแค่นี้เหรอครับ" เจียงฉีทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

พนักงานส่งพัสดุชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินกลับ หันมาตอบว่า "มีแค่นี้ครับ ผู้รับชื่อคุณเจียงฉี"

"ไม่มีอย่างอื่นแล้วแน่นะครับ" เจียงฉีลองกะน้ำหนักกล่องในมือดู ไม่หนักเลย แค่กิโลกว่าๆ เท่ากับน้ำหนักกล่องบททั่วไป

บทรอบละ 2,499.5 หยวน เรื่องหนึ่งได้พร็อพมาหนึ่งกระสอบ อีกเรื่องได้มาตั้งสองกระสอบ ไฉนรอบนี้บทราคาตั้ง 9,000 หยวน ถึงไม่มีแม้แต่กระสอบป่านสักใบกันล่ะ

นี่มันเลือกปฏิบัติกับบทสยองขวัญชัดๆ!

บทสยองขวัญไม่มีสิทธิ์มีพร็อพหรือไงกัน?!

"รบกวนช่วยดูบนรถส่งของหน่อยได้ไหมครับว่ามีกระสอบป่านอะไรพวกนี้บ้างหรือเปล่า ผมจำได้ว่าพัสดุชิ้นนี้น่าจะใหญ่อยู่นะครับ ไม่น่ามีแค่นี้" เจียงฉีเอ่ย

พนักงานส่งพัสดุกวาดตามองรอบๆ อย่างคร่าวๆ "ไม่มีครับ มีแค่ชิ้นนี้ชิ้นเดียว ถ้ามีพัสดุชิ้นอื่นตกค้างจริงๆ ไว้ผมเจอแล้วจะรีบเอามาส่งให้อีกที ทางที่ดีคุณลองติดต่อผู้ขายก่อนดีกว่าครับว่าส่งมากี่กล่องกันแน่ ถ้าของตกหล่นจริงๆ ค่อยติดต่อพวกเรามาได้เลยครับ"

พนักงานส่งพัสดุกำลังรีบ จึงสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์สามล้อแล้วขี่ออกไป

เจียงฉีอุ้มกล่องพัสดุกลับเข้ามาในร้าน หยิบคัตเตอร์ขึ้นมาเริ่มกรีดแกะกล่อง

ต่างจากหน้าปกสไตล์มินิมอลของเรื่องก่อนๆ หน้าปกกล่องของ 《บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ》 มีลวดลายฉูดฉาดสะดุดตา ตัวกล่องมีหลากหลายสีสัน โทนสีโดยรวมค่อนไปทางสีชมพู บนปกนอกจากตัวอักษรลายการ์ตูนคิวต์ๆ แล้ว ยังมีภาพบ้านขนมหวานในเทพนิยายหลังใหญ่ บ้านหลังน้อยสีชมพูหลังนั้นประดับประดาด้วยลูกกวาดสารพัดสี

ดูไม่เหมือนบทสยองขวัญ แต่เหมือนบทแนวสดใสเฮฮาสำหรับเด็กมากกว่า

เมื่อเปิดกล่องออก ข้างในมีสมุดบทตัวละครหกเล่ม คู่มือผู้ดำเนินเกมหนึ่งเล่ม บัตรเชิญหกใบ และการ์ดเบาะแสสองปึก อุปกรณ์เรียบง่ายมาก

เจียงฉีเปิดบัตรเชิญใบหนึ่งดู ด้านในเขียนไว้ว่า

'เรียน คุณจั่วซือ คำขอเข้าเป็นสมาชิกของคุณได้รับการอนุมัติจากทางสมาคมแล้ว โปรดเดินทางมายังบ้านตุ๊กตาสยองขวัญในวันที่สิบห้าค่ำเดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ เวลาหนึ่งทุ่มตรง เพื่อทำการทดสอบเข้าเป็นสมาชิก หากมาเกินเวลาจะถือว่าสละสิทธิ์ หัวข้อการทดสอบในครั้งนี้คือเกมซุปเต่า

สมาคมผู้คลั่งไคล้เรื่องสยองขวัญเหนือธรรมชาติ'

เจียงฉี "…"

นี่มันชื่ออะไรกัน แล้วยังสมาคมรนหาที่ตายอะไรนี่อีก…

ผู้เล่นคนนี้กระทั่งชื่อยังพ้องเสียงกับคำว่า 'รนหาที่ตาย' เสียด้วยซ้ำ

เจียงฉีมองดูหน้าปกบท พบว่าผู้เล่นทั้งหกคนในครั้งนี้มีชื่อว่า จั่วซือ, จ้าวซือ, สวินซือ, อวี๋กุ้ย, จวงกุ้ย และเจี่ยนกุย

ชั่วขณะนั้นเจียงฉีถึงกับบอกไม่ถูกเลยว่าชื่อไหนฟังดูอัปมงคลกว่ากัน

เจียงฉีก้มดูเวลา ใกล้จะบ่ายโมงครึ่งแล้ว ลูกค้าของเฒ่าจอห์นน่าจะใกล้มาถึง เฒ่าจอห์นถึงกับหยิบบทขึ้นไปเตรียมตัวข้างบนแล้วด้วยซ้ำ

"ลุงหวงครับ เดี๋ยวผมจะขึ้นไปอ่านบทข้างบนนะ ผมจะล็อกห้องไว้เลย ถ้าผมยังไม่ออกมา พอถึงฉากที่ต้องแสดง ลุงช่วยเล่นแทนผมทีนะครับ" เจียงฉีกำชับ

คราวที่แล้วกับเรื่อง 《โรงภาพยนตร์กาลเวลา》 การเข้าออกความทรงจำกินเวลาต่างจากโลกจริงไปตั้งหลายชั่วโมง เจียงฉีไม่กล้าเสี่ยงดวงว่าบทนี้จะต้องใช้เวลานานแค่ไหน

"ได้เลย" หวงฟู่กุ้ยรู้ว่าเจียงฉีกังวลเรื่องอะไร "ไม่มีปัญหา"

ตัวร้ายพวกนั้นที่เจียงฉีรับผิดชอบ หวงฟู่กุ้ยพยายามหน่อยก็พอเล่นแทนได้ การแสดงของ 《ชมรมหน้ากาก》 เขาก็ซ้อมมาเป็นพิเศษแล้ว ถ้าต้องลงเล่นกะทันหันก็ไม่มีปัญหา

เจียงฉีอุ้มกล่องบทเดินขึ้นชั้นบน แล้วเข้าไปในห้องธีมโมเดิร์นห้องเล็กด้านใน

สมุดบทตัวละครที่อยู่บนสุดคือของจั่วซือ เจียงฉีจึงหยิบบทของเธอมาอ่านก่อน

'คุณชื่อจั่วซือ เป็นผู้คลั่งไคล้เรื่องสยองขวัญระดับตัวยง'

…

บทค่อนข้างหนา ปริมาณเนื้อหาให้อ่านไม่น้อยเลยทีเดียว

องก์ที่หนึ่งมีความยาวถึงเจ็ดหน้ากระดาษ ส่วนใหญ่เป็นการแนะนำชีวิตที่ชอบรนหาที่ตายของจั่วซือ

ประสบการณ์และความบ้าบิ่นในการหาเรื่องตายตั้งแต่เด็กจนโตของเธอ ขนาดตัวเอกหนังผีเกรดบียังต้องยอมกราบคารวะ

ปกติในหนังสยองขวัญห่วยๆ พวกตัวเอกอย่างมากก็แค่ไม่เชื่อเรื่องลี้ลับแถมยังเส้นตื้นประสาททื่อ เช่น เวลาไปเที่ยวก็ดึงดันจะไปพักบ้านพักตากอากาศกลางป่าลึก ดึงดันจะไปเกาะร้าง หรือดึงดันจะซื้อบ้านผีสิงชื่อดัง แล้วยังหลงคิดว่าราคาถูกจัง ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน แต่นั่นล้วนเป็นการรนหาที่ตายโดยไม่รู้ตัว

ทว่าคุณจั่วซือคนนี้คือการตั้งใจหาเรื่องตายจริงๆ

ในฐานะผู้คลั่งไคล้เรื่องสยองขวัญระดับตัวยง ชั่วชีวิตของจั่วซืออุทิศให้กับการตามหาเรื่องราวเหนือธรรมชาติและงมงายในไสยศาสตร์อย่างเต็มที่ งานอดิเรกของคนอื่นคือการเดินช็อปปิ้ง ท่องเที่ยว และเล่นเกม แต่งานอดิเรกของจั่วซือคือการเล่นผีปากกา ผีถ้วยแก้ว และเลี้ยงกุมารทอง

ตอนเรียนมัธยมปลายอยู่หอพักก็ชวนรูมเมตเล่นผีปากกา พอเข้ามหาวิทยาลัยอยู่หอพักก็ชวนรูมเมตเล่นผีถ้วยแก้ว เพราะพฤติกรรมรนหาที่ตายตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยเกิดผลอะไรเลย (เธอยังมีชีวิตรอดมาได้) เธอจึงจงใจนัดกับกลุ่มคนชอบลองดีที่รู้จักกันทางอินเทอร์เน็ตตอนเที่ยงคืน เพื่อไปเล่นผีปากกาในโรงพยาบาลร้างที่ว่ากันว่าสร้างทับสุสานบนภูเขา

การเล่นผีปากกาในครั้งนั้นได้ผลชะงัด คนเป็นๆ แปดคนที่เข้าร่วม หลังจากนั้นหนึ่งเดือนเหลือรอดเพียงหกคน นับแต่นั้นมาจั่วซือก็ยิ่งหมกมุ่นกับพฤติกรรมลองดีแบบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นบูชากุมารทองที่ดูไม่ค่อยถูกต้องตามพิธีกรรมจากคำแนะนำของเพื่อนในเน็ตกลับมาบ้าน

จั่วซือได้ลิ้มรสความหอมหวานจากการเลี้ยงกุมารทอง ไม่เพียงแต่แย่งแฟนของรูมเมตมาได้สำเร็จ แต่ยังได้รับทุนการศึกษาทั้งที่แทบเป็นไปไม่ได้ และยังถูกหวยรางวัลเล็กจนได้ลาภลอยมาอีกก้อน

พอจั่วซือติดต่อกลับไปหาเพื่อนในเน็ตคนลึกลับที่สอนวิธีบูชากุมารทอง เพื่อจะขอบูชากุมารทองเพิ่มอีกองค์ เพื่อนในเน็ตคนนั้นก็แนะนำสมาคมผู้คลั่งไคล้เรื่องสยองขวัญเหนือธรรมชาติให้เธอ

ว่ากันว่าสมาคมนี้เต็มไปด้วยบรรดาผู้เชี่ยวชาญระดับสูง ทุกคนต่างมีประสบการณ์ลองดีมาอย่างโชกโชน จั่วซือปรารถนาที่จะเข้าร่วมเป็นอย่างยิ่ง ภายใต้คำแนะนำของเพื่อนลึกลับในเน็ต จั่วซือได้ยื่นใบสมัคร และได้รับบัตรเชิญก่อนถึงวันสารทจีน โดยระบุให้เธอเดินทางไปยังสถานที่ผีสิงชื่อดังประจำเมืองเพื่อรับการทดสอบในคืนวันสารทจีน

เดิมทีบ้านตุ๊กตาสยองขวัญเคยเป็นร้านลูกกวาดชื่อดังในโลกโซเชียล เจ้าของร้านชอบตุ๊กตามาก จึงนำตุ๊กตากว่าร้อยตัวมาวางประดับตกแต่งไว้ในร้าน ผนวกกับการตกแต่งร้านที่ประณีตงดงาม จึงมักจะมีคนแวะเวียนมาถ่ายรูปเช็กอินอยู่เสมอ

ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อน ร้านลูกกวาดแห่งนี้เกิดไฟไหม้ขึ้นโดยไม่คาดคิด เนื่องจากเวลาที่เกิดเพลิงไหม้เป็นช่วงเวลากางคืน และจุดเกิดเหตุก็คือห้องของเจ้าของร้านบนชั้นสอง แม้จะดับเพลิงได้ทันท่วงทีจนไฟแทบไม่ได้ลุกลามลงมายังชั้นหนึ่ง แต่เจ้าของร้านก็โชคร้ายเสียชีวิตในกองเพลิง

นับแต่นั้นมา ร้านนี้ก็เริ่มมีข่าวลือเรื่องผีสิง

คนแถวนั้นมักจะได้ยินเสียงเด็กร้องไห้และหัวเราะดังมาจากในร้าน โดยเฉพาะในเวลากลางคืน มักจะได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กผู้หญิง หัวเราะไปหัวเราะมาก็เริ่มร้องไห้ ชวนให้ขนหัวลุกเป็นอย่างยิ่ง

นานวันเข้า ร้านรวงแถบนั้นก็ไม่มีใครกล้าเช่า ร้านดังในโซเชียลที่เคยรุ่งเรืองจึงกลายสภาพเป็นบ้านตุ๊กตาสยองขวัญไป

เจียงฉีที่อ่านบทนำจบ "…"

จะพูดยังไงดีล่ะ รนหาเรื่องตายถึงขนาดนี้ คุณจั่วซือคงรอดยากแล้วล่ะมั้ง

จะว่าไป พล็อตเรื่องของเกมไขคดีสามารถมีตัวละครของผู้เล่นตายได้ด้วยเหรอ

ถ้าอีกห้าคนที่เหลือชอบหาเรื่องตายระดับนี้เหมือนกัน เจียงฉีรู้สึกว่าทั้งหกคนคงมีสิทธิ์ตายยกตี้สูงมาก

คิดพลางเจียงฉีก็เปิดอ่านองก์ที่สอง

'วันที่สิบห้าค่ำเดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ เวลาหนึ่งทุ่มตรง คุณเดินเข้าไปในร้านผีสิงตามตำนานแห่งนี้ตรงตามเวลาที่ระบุไว้ในบัตรเชิญ'

แสงสีขาววาบขึ้น เจียงฉีก็มาปรากฏตัวอยู่บนถนนที่ไม่คุ้นเคย

ท้องฟ้ามืดสลัว แสงอาทิตย์อัสดงตรงขอบฟ้าหลงเหลือประกายสุดท้ายเอาไว้ ดูราวกับเปลวไฟระลอกสุดท้ายของกองเพลิงใหญ่ที่เผาผลาญทุกสิ่งจนมอดไหม้ ความมืดมิดใต้เปลวไฟนั้นคือซากปรักหักพังหลังการมอดดับ

เบื้องหน้าของเจียงฉีคือหญิงสาวสวยที่แต่งตัวประณีตคนหนึ่ง เธอไว้ผมดัดลอนสีน้ำตาลเกาลัด ที่ติ่งหูสวมต่างหูคู่เล็กกะทัดรัด สะพายกระเป๋าใบเล็กสีกากี สวมชุดกระโปรงลายสก็อต แม้แต่เล็บก็เพิ่งทำมาใหม่ ถอดแบบมาจากภาพวาดตัวละครในบทของจั่วซือไม่มีผิดเพี้ยน

จั่วซือยืนอยู่หน้าร้านลูกกวาดร้าง ลังเลเล็กน้อยว่าจะเปิดประตูดีหรือไม่

เพราะหลังจากเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ก็ไม่มีใครบูรณะซ่อมแซม ผนังด้านนอกของร้านลูกกวาดจึงยังคงดำเป็นคราบเขม่าจากไฟไหม้ หน้าต่างกระจกปิดม่านไว้จนมองไม่เห็นข้างใน มีเพียงประตูเท่านั้นที่ดูเหมือนเพิ่งเปลี่ยนใหม่

บนประตูยังมีป้ายแขวนไว้ เขียนว่ายินดีต้อนรับ

"เปิดสิ" เจียงฉีรู้ว่าจั่วซือไม่มีทางได้ยินสิ่งที่ตนพูด แต่ก็ยังอดเร่งไม่ได้ "เธอเป็นตัวเอกนะ ถ้าไม่เปิดประตูแล้วเนื้อเรื่องจะเดินต่อได้ยังไง"

จั่วซือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยื่นมือไปหมุนลูกบิด ผลักประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน

เจียงฉีเดินตามหลังเธอไปติดๆ

สิ่งแรกที่สะดุดตาคือนาฬิกาแขวนบนผนัง

หนึ่งทุ่มตรงพอดี

กะเวลาได้เป๊ะมาก จั่วซือไม่ได้มาสาย

นอกจากจั่วซือแล้ว ในห้องยังมีคนอยู่อีกห้าคน เป็นผู้ชายสามคนและผู้หญิงสองคน ตรงกับตัวละครทั้งหกตัวพอดี

ผู้เล่นมากันครบแล้ว ทว่าคนที่สมาคมผู้คลั่งไคล้เรื่องสยองขวัญเหนือธรรมชาติส่งมาคุมสอบกลับยังไม่โผล่มา

จั่วซือมองดูภายในห้องที่สว่างไสว วอลเปเปอร์สีชมพู ตุ๊กตาที่วางอยู่เต็มห้อง และของตกแต่งที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศเจ้าหญิงในเทพนิยายพลางยืนอึ้งไป เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดเลยว่าร้านลูกกวาดผีสิงในตำนานจะมีสภาพเช่นนี้

"ในเน็ตไม่ได้บอกเหรอว่าร้านลูกกวาดนี้ถูกไฟไหม้ไปแล้ว ฉันเห็นผนังข้างนอกยังดำเป็นคราบเขม่าอยู่เลย ทำไมข้างในถึงยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ ไม่มีเค้าว่าเคยถูกไฟไหม้เลยสักนิด" จั่วซือเอ่ยถาม

ไม่มีใครตอบเธอเลย อีกห้าคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ต่างมีท่าทีเย็นชาอย่างยิ่ง เมื่อจั่วซือเห็นเช่นนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ว่างตัวสุดท้าย

เจียงฉีเริ่มพิจารณาการตกแต่งของร้านลูกกวาดอย่างละเอียด สำหรับเขาแล้ว สิ่งเหล่านี้คือวัตถุดิบชั้นดีในการนำไปใช้ออกแบบห้อง

เขาประเมินคร่าวๆ แล้ว หากต้องการจำลองการตกแต่งของร้านนี้ในปัจจุบันไปไว้ในห้องใดห้องหนึ่งบนชั้นสองก็ไม่ใช่เรื่องยาก

เท่าที่เขาเห็นตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาหรือของประดับตกแต่งต่างก็ไม่ได้แพงอะไร สิ่งเดียวที่น่าจะต้องเสียเงินก้อนก็คงเป็นวอลเปเปอร์บนผนังที่ต้องสั่งทำพิเศษจากโรงงาน ตัวร้านลูกกวาดนี้เองก็ไม่ได้ใหญ่อะไร หากยกเอาการตกแต่งแบบนี้ไปใส่ในห้องสไตล์จีนห้องเล็ก ก็อาจจะดูคับแคบไปสักหน่อย แต่ไม่เป็นไร แค่เอาโต๊ะออกไปก็กว้างขวางแล้ว

เล่นบทสยองขวัญจะต้องใช้โต๊ะไปทำไม มีเก้าอี้ให้นั่งก็พอแล้ว

บทสยองขวัญนี่ดีจริงๆ

เจียงฉีเอ่ยชมในใจ ใช้สถานที่น้อย ใช้คนน้อย ทั้งประหยัดเงินทั้งสบาย เป็นดั่งสวรรค์มาโปรดของร้านเกมไขคดีแท้ๆ

ขณะที่เจียงฉีกำลังศึกษางานตกแต่งของร้านลูกกวาดอย่างตั้งใจ ชายวัยกลางคนรูปร่างลงพุงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็เริ่มหมดความอดทนขึ้นมา

"มันยังไงกันแน่เนี่ย แค่สมัครเข้าสมาคมบ้าๆ นี่ต้องทำเป็นลึกลับถึงขนาดต้องมีคนแนะนำเชียวเรอะ พอแนะนำเสร็จยังต้องมาสอบอีก นัดพวกเรามารวมตัวกันแล้วก็ไม่มีใครโผล่หัวออกมาสักคน มีใครอยู่ไหมเนี่ย ถ้าไม่มีใครอยู่ฉันจะกลับแล้วนะ!"

"คุณจวงอย่าเพิ่งใจร้อนไปสิคะ" เสียงแหบชราดังแว่วลงมาจากชั้นสอง

ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเดินลงบันได เสียงไม้เท้าเคาะกระทบกับบันไดไม้ เสียงนั้นหนักแน่นมาก แค่ฟังก็รู้ได้ทันทีว่าไม้เท้าด้ามนี้จะต้องหนักมากแน่ๆ

หญิงชราผมขาวโพลน แผ่นหลังค่อม สวมชุดสีดำล้วน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แก่ชราจนผิวหนังทั่วทั้งร่างดูหย่อนคล้อย ทั้งใบหน้าและมือเต็มไปด้วยกระเนื้อ เดินลงมาจากชั้นบน

"ฉันคือผู้คุมสอบของพวกคุณในวันนี้ และยังเป็นรองประธานของสมาคมนี้ด้วย ฉันแซ่กู่ พวกคุณเรียกฉันว่ายายกู่ก็แล้วกัน"

เสียงของยายกู่แหบแห้ง ราวกับมีอะไรติดอยู่ในลำคอ ฟังแล้วชวนให้อึดอัดทรมานอย่างยิ่ง

"วันนี้ทุกท่านต่างมารับการทดสอบเพื่อเข้าเป็นสมาชิกสมาคมของเรา เวลาเรามีน้อย ฉันก็จะไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ"