บทที่ 87 กองทัพตุ๊กตา

จู่ๆ ยายกู่ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เสียงหัวเราะของเธอใสกว่าเสียงพูดมาก ฟังดูเหมือนเสียงเด็ก หญิงชราผู้มีเสียงพูดแหบแห้งเหมือนเปลือกไม้แก่ถูกกระดาษทรายขัดสี กลับหัวเราะออกมาเป็นเสียงใสประดุจกระดิ่งเงิน บรรยากาศชวนขนพองสยองเกล้าขึ้นมาทันควันจนทุกคนในห้องสะดุ้งตกใจ

เจียงฉีสังเกตเห็นว่า ตุ๊กตาฝรั่งตัวใหญ่และประณีตที่สุดบนตู้ขยับตัวกะทันหัน มันเอี้ยวตัวไปด้านข้างโดยไม่ยอมมองยายกู่ ราวกับรังเกียจเต็มทน

"หัวเราะอะไรกันคะ" หญิงสาวผมสั้นในชุดทำงานทะมัดทะแมงถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

"ขอโทษทีนะคุณจ้าว พอดีฉันนึกเรื่องน่ายินดีขึ้นมาได้น่ะ" มุมปากของยายกู่ยกยิ้ม ไม้เท้าเคาะลงบนพื้นหนักบ้างเบาบ้างเป็นจังหวะ

"ไม่ใช่ว่าจะทดสอบกันหรอกเรอะ จะเกมซุปเต่าซุปตะพาบอะไรก็รีบเริ่มได้แล้ว" อวี๋กุ้ยเร่งอย่างหงุดหงิด

"จะเริ่มเดี๋ยวนี้แหละ" ยายกู่กวาดตามองทุกคน "การทดสอบวันนี้เรียบง่ายมาก ทุกคนแค่เล่นเกมซุปเต่ากับฉันอยู่ที่นี่ ถ้าทนอยู่จนพ้นเที่ยงคืนโดยไม่กลัวจนวิ่งหนีไปเสียก่อน ก็ถือว่าผ่าน"

"วันนี้เป็นวันสารทจีน ประตูนรกเปิดอ้า อย่าหาว่าคนแก่อย่างฉันไม่เตือนเชียว ในห้องนี้อาจจะมีสิ่งไม่ดีอยู่จริงๆ หลายชั่วโมงต่อจากนี้ตัวฉันเองก็รับประกันไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าใครอยากกลับก็เชิญตอนนี้ได้เลย แต่ถ้าจะไปต่อ การทดสอบก็จะเริ่มขึ้นเดี๋ยวนี้"

"งมงายสิ้นดี พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน" อวี๋กุ้ยทำหน้าเหมือนคิดว่ายายกู่กำลังเล่นละครตบตา ไม่เชื่อเลยสักนิด

ทว่าหากไม่เชื่อจริงๆ หรือไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง ใครจะถ่อมายังสถานที่พิลึกพิลั่นในเวลานี้เพื่อรับการทดสอบประหลาดๆ พันธุ์นี้กัน

เจียงฉีมองอวี๋กุ้ยแล้วรู้สึกว่าหมอนี่ดูจะปากกล้าขาสั่นไปหน่อย

"แล้วเกมซุปเต่านี่มันคืออะไรกันแน่" อวี๋กุ้ยถามต่อ

จั่วซือกลอกตาอย่างอดไม่อยู่ เธอรำคาญคนวัยกลางคนที่ไร้ความอดทนแถมยังพูดมากคนนี้มานานแล้ว

"เกมซุปเต่าก็คือเกมทายปริศนาสถานการณ์นั่นแหละ ผู้ตั้งโจทย์จะเล่าเรื่องราวขึ้นมาเรื่องหนึ่ง พวกเราสามารถตั้งคำถามได้เรื่อยๆ แต่ผู้ตั้งโจทย์ตอบได้แค่ 'ใช่' หรือ 'ไม่ใช่' เท่านั้น จนกว่าพวกเราจะทายความจริงของเรื่องนั้นออกมาได้" จั่วซืออธิบาย

"ขอบคุณคุณจั่วที่ช่วยอธิบายแทนฉันนะ" ยายกู่เหลือบมองจั่วซือแวบหนึ่ง "นี่เป็นเกมเชาวน์ปัญญาที่น่าสนใจมาก ฉันเชื่อว่าคืนนี้ทุกคนจะเล่นกันอย่างสนุกสนาน"

"เอาละ งั้นฉันจะตั้งโจทย์ข้อแรกก่อน"

"มีคนคนหนึ่งจัดงานวันเกิด เพื่อนๆ ต่างก็มาร่วมฉลอง ทุกคนปิดไฟ จุดเทียน แล้วร้องเพลงวันเกิด แต่หลังจากเป่าเทียนดับแล้วเปิดไฟขึ้นมาใหม่ ปรากฏว่าทุกคนตายเรียบ เหลือรอดแค่เจ้าของวันเกิดคนเดียว ถามว่าเพราะอะไร"

เจียงฉีฟังแล้วอดขนลุกซู่ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะตัวโจทย์ แต่เป็นเพราะหลังจากพูดจบ ยายกู่ก็ฉีกยิ้มเปี่ยมไปด้วยความประสงค์ร้าย

รอยยิ้มนั้นราวกับเธอกำลังตั้งตารอให้ไฟที่นี่ดับลง และเมื่อไฟสว่างขึ้นมาอีกครั้ง คนที่ยังหายใจอยู่ในห้องนี้จะเหลือเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น

ทว่านอกจากเจียงฉีที่เป็นคนดูแล้ว คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ตรงนั้นต่างไม่มีใครสังเกตเห็นรอยยิ้มพิลึกพิลั่นของยายกู่เลย ทุกคนกำลังครุ่นคิดกันอย่างเอาจริงเอาจัง

"เจ้าของวันเกิดมีความแค้นกับคนอื่นมาก่อนหรือเปล่าคะ" จั่วซือถาม

"ไม่มี"

"พวกเขามีปัญหาเรื่องหนี้สินกัน เจ้าของวันเกิดติดเงินคนอื่นเยอะมาก เลยอยากฆ่าทุกคนจะได้ไม่ต้องคืนเงินใช่ไหม" จ้าวซือทาย

"ไม่มีปัญหาเรื่องหนี้สิน"

"หรือว่าจะเป็นเรื่องชู้สาวคะ" จวงกุ้ย หญิงสาวอีกคนคาดเดา

"ไม่ใช่"

"พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีใช่ไหมคะ" จั่วซือถามต่อ

"ใช่"

…

จากนั้นผู้ชายอีกสามคนก็เริ่มผลัดกันตั้งคำถามบ้าง

คำถามที่แต่ละคนถามมีทั้งที่เริ่มเข้าเค้าและที่ออกทะเลไปไกล ยายกู่คอยตอบทีละข้ออย่างใจเย็น ทว่าเวลาผ่านไปสิบนาที อย่าว่าแต่จับจุดหาเหตุผลเลย ทั้งหกคนยังแตะไม่ถึงเค้าโครงความจริงสักนิด ได้แต่มืดแปดด้านไปหมด

เจียงฉีไม่ได้สนใจเกมซุปเต่าเท่าไรนัก ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาเคยเล่นกับเพื่อนๆ ในชมรมการละคร โจทย์ของเกมซุปเต่านั้นมีสารพัดรูปแบบ มีทั้งที่พอจะสมเหตุสมผลอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ล้วนหลุดโลก นี่เป็นเกมที่ไม่อาจใช้ตรรกะปกติมาคิดได้เลย

ยิ่งตั้งคำถามได้หลุดโลกมากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสเข้าใกล้ความจริงของเรื่องราวได้มากขึ้นเท่านั้น

ซึ่งไม่ว่าอย่างไรเจียงฉีก็เล่นเกมแบบนี้ไม่ค่อยเป็นอยู่ดี

เขาจึงหันกลับไปจดจำรายละเอียดการตกแต่งภายในร้านลูกกวาดต่อ

ดูออกได้เลยว่าเจ้าของร้านเดิมเป็นคนที่มีหัวใจวัยรุ่นและชอบตุ๊กตามาก บนผนังติดชั้นวางของสารพัดแบบ บนชั้นล้วนมีตุ๊กตาฝรั่งตาโตหลากขนาด สีผมและชุดกระโปรงไม่ซ้ำกันวางเรียงรายเป็นทิวแถว

ผมสั้น ผมยาว ผมลอน ทรงฮิเมะคัต หางม้า ทวินเทล ถักเปีย…

ทรงผมผู้หญิงเท่าที่เจียงฉีพอจะจินตนาการได้ ตุ๊กตาที่นี่มีครบทุกทรง

ตุ๊กตาพวกนี้ไม่เพียงจัดแต่งทรงผมอย่างประณีต แต่ชุดกระโปรงก็ตัดเย็บอย่างประณีตเช่นกัน เจียงฉีชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ พบว่าฝีมือการตัดเย็บละเอียดลออมาก ลวดลายและทิศทางของลูกไม้บนกระโปรงแต่ละตัวไม่มีซ้ำกันเลย จุดร่วมเพียงอย่างเดียวคือสวยงามสะดุดตาทุกชุด

หากขยายสัดส่วนชุดพวกนี้ออกมาทำเป็นเสื้อผ้าเด็กหรือชุดเจ้าหญิงสำหรับผู้ใหญ่ จะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน

คนอื่นเจียงฉีไม่รู้ แต่หวังเอ้อร์ยากับเจียงหว่านหว่านต้องชอบมากแน่ๆ

"ฉันรู้แล้ว!" จั่วซือโพล่งขึ้นมาเสียงดัง ทำเอาจ้าวซือที่อยู่ข้างๆ สะดุ้งโหยง

"เพื่อนๆ ของเจ้าของวันเกิดเคยรวมหัวกันหลอกเขาใช่ไหมคะ"

"ใช่จ้ะ"

จั่วซือตื่นเต้นจนหน้าตาเปล่งปลั่ง "นอกจากตาบอดแล้ว ร่างกายของเขายังมีความพิการส่วนอื่นอีกใช่ไหมคะ"

"ใช่จ้ะ"

ตาบอดงั้นเหรอ

ที่แท้ระหว่างที่เขากำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจตุ๊กตาและการตกแต่งบนผนัง คนกลุ่มนี้ก็ทายได้แล้วว่าเจ้าของวันเกิดตาบอด

เจียงฉีเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง พบว่าปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว เล่นเกมซุปเต่าข้อเดียวล่อไปเกือบชั่วโมง ฝีมือของคนกลุ่มนี้ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

เมื่อเห็นว่าจั่วซือเริ่มเข้าใกล้ความจริง เจียงฉีจึงหันกลับมาให้ความสนใจกับเธอ

"ความพิการบนตัวเขาเกิดจากเพื่อนๆ ของเขาใช่ไหมคะ"

"ใช่จ้ะ"

จั่วซือผุดลุกขึ้นยืนทันที "ส่วนที่พิการคือมือใช่ไหมคะ เขาเสียมือไปข้างหนึ่ง!"

"ใช่จ้ะ" ยายกู่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ฉันรู้เหตุผลแล้ว!"

"เจ้าของวันเกิดกับคนอื่นๆ เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีจริงๆ แต่เพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง พวกเขาเลยหลอกให้คนคนนี้ยอมตัดมือตัวเองทิ้ง"

"สถานการณ์ตอนนั้นบีบคั้นจนต้องมีคนสละมือข้างหนึ่ง แต่พวกเขากลับหลอกว่าทุกคนก็จะตัดมือเหมือนกันหมด ด้วยความที่คนคนนี้ตาบอด เลยไม่รู้ว่าคนอื่นได้ตัดมือตัวเองทิ้งจริงหรือเปล่า เพื่อช่วยทุกคน เขาจึงยอมตัดมือตัวเอง แล้วก็ปักใจเชื่อมาตลอดว่าคนอื่นๆ ก็ยอมตัดมือเหมือนกัน"

"จนกระทั่งงานวันเกิดครั้งนี้ พอทุกคนปิดไฟร้องเพลงวันเกิดแล้วปรบมือฉลองให้ เขาถึงเพิ่งรู้ว่ามีแค่ตัวเองคนเดียวที่เสียมือไป เลยโกรธแค้นจนลงมือฆ่าทุกคนทิ้ง!"

คนอื่นๆ ได้ฟังต่างก็อึ้งกิมกี่

"เสี่ยวจั่ว เธอเล่นเกมนี้เก่งชะมัดเลย!" จ้าวซือเอ่ยชม

"คร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละจ้ะ" ยายกู่พยักหน้า นับว่าจั่วซือตอบถูก "ความจริงก็คือ คนพวกนี้เป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า มีอยู่ครั้งหนึ่งพวกเขานัดกันไปปีนเขาผจญภัย แล้วเกิดเหตุดินโคลนถล่มจนติดอยู่บนภูเขา เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเขาจึงตกลงว่าจะตัดมือของกันและกันมากินประทังชีวิต"

"ผลลัพธ์ทุกคนคงเดาได้ มีแค่คนตาบอดที่เป็นเจ้าของวันเกิดเท่านั้นที่ถูกหลอกให้ตัดมือ ส่วนเรื่องหลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่คุณจั่วซือเล่ามานั่นแหละ"

จ้าวซือสูดหายใจเข้าลึก "เพื่อนของคนคนนี้เลวทรามเกินไปแล้ว ถึงจะอ้างว่าเพื่อเอาชีวิตรอดก็เถอะ แต่มาหลอกคนที่มองไม่เห็นให้ตัดมือเนี่ยนะ สมควรตายจริงๆ!"

"สมควรจริงๆ นั่นแหละ" ยายกู่ยิ้ม "การที่กินแค่มือซ้ายของคนคนเดียวแล้วทุกคนรอดชีวิตมาได้ ก็เพราะตอนที่ตัดมือนั้น ทุกคนต่างแอบซ่อนอาหารเอาไว้ มีแค่คนตาบอดคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว หากกินมือกับเสบียงหมดแล้วทีมกู้ภัยยังมาไม่ถึง สิ่งที่คนตาบอดต้องเสียไปก็คงไม่ใช่แค่มือข้างเดียวแล้วละ"

ทุกคนฟังจบก็อดรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาไม่ได้

ตุ๊กตาชุดสีฟ้าทางซ้ายมือของเจียงฉีขยับตัวกะทันหัน เจียงฉีหันขวับไปมอง มันยังคงส่งยิ้มพิมพ์ใจและมีดวงตากลมโตเป็นประกาย แต่มองอย่างไรก็รู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นแฝงแววเย้ยหยันอยู่จางๆ

จากนั้นตุ๊กตาชุดสีฟ้าก็บิดขี้เกียจ แถมยังอ้าปากหาวหวอด ราวกับนั่งดูคนกลุ่มนี้เล่นเกมซุปเต่าจนเบื่อหน่ายเต็มที

ในห้องนี้มีผีสิงอยู่จริงๆ ด้วยแฮะ

เจียงฉีจ้องตุ๊กตาชุดสีฟ้าเขม็ง อยากดูว่ามันจะทำท่าทางเลียนแบบมนุษย์อะไรได้อีก ทว่ามันกลับไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย รอยยิ้มก็คืนสู่สภาพปกติ ประหนึ่งเป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง

"คุณจั่วซือตอบถูก ย่อมสมควรได้รับรางวัล ทุกคนรออยู่ข้างล่างสักครู่นะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปเอาของรางวัลข้างบนให้" พูดจบ ยายกู่ก็ยันไม้เท้าเดินขึ้นบันไดไปอย่างเชื่องช้า ไม้เท้ากระแทกลงบนบันไดไม้ส่งเสียงตึงๆ ทึบๆ ไม่นานเสียงนั้นก็เงียบหายไป โดยไม่มีใครได้ยินความเคลื่อนไหวจากชั้นบนอีกเลย

เมื่อได้ยินว่าจะได้ของรางวัล จั่วซือก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอเริ่มมีกะจิตกะใจเดินสำรวจของตกแต่งในห้อง พอเห็นตุ๊กตาตัวไหนสวยเข้าตาก็หยิบขึ้นมาจับเล่น

"ว่าไม่ได้นะ ตุ๊กตาในห้องนี้สวยใช้ได้เลย" จั่วซือคว้าตุ๊กตาผมบลอนด์สั้นสวมชุดกระโปรงลายดอกไม้สีชมพูประดับลูกไม้ตัวที่เธอถูกใจที่สุดขึ้นมากอดแนบอก ท่าทางเหมือนอยากจะอุ้มกลับบ้านเสียให้ได้

กอดผีไว้ในอ้อมอกหน้าตาเฉย ขนาดตัวเอกในหนังผียังไม่กล้าเล่นเบอร์นี้เลย

"สมกับเป็นเธอจริงๆ แม่สาวชอบรนหาที่ตาย" เจียงฉีรำพึงในใจ

"เธอไปจับตุ๊กตาในห้องนี้ทำไม ไม่เคยได้ยินหรือไงว่าร้านนี้มีผีสิง ระวังจะหอบของไม่สะอาดกลับไปด้วยล่ะ" อวี๋กุ้ยเอ็ดขึ้นมา พลางเลื่อนเก้าอี้ถอยห่าง ไม่อยากเข้าใกล้จั่วซือแม้แต่น้อย

จั่วซือเองก็เขม่นอวี๋กุ้ยอยู่ก่อนแล้ว "ถ้าขี้ขลาดนักก็อย่ามาสิ กลัวผีแล้วจะยื่นใบสมัครเข้าชมรมคนรักเรื่องสยองขวัญเหนือธรรมชาติทำไมยะ"

อวี๋กุ้ยโดนตอกกลับจนพูดไม่ออก

สวินซือ ชายหนุ่มท่าทางคงแก่เรียนที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยไกล่เกลี่ย "คุณจั่วครับ คุณอวี๋เขาก็หวังดี เรื่องพวกนี้เชื่อไว้บ้างก็ไม่เสียหายนะครับ"

อวี๋กุ้ยหันไปมองสวินซือ "นายรู้จักฉันด้วยเหรอ"

สวินซือยิ้มประจบ "รู้จักสิครับ คุณอวี๋คงงานยุ่งจนลืมไป คุณเป็นผู้สนับสนุนห้องแล็บของพวกเราน่ะครับ ผมเป็นนักวิจัยอยู่ที่นั่น"

ยายกู่อยู่ชั้นบนนานสองนานยังไม่ยอมลงมาเสียที คำพูดของสวินซือจึงกลายเป็นประเด็นเปิดบทสนทนาของทุกคน และในที่นี้ก็ไม่ได้มีแค่สวินซือคนเดียวที่รู้จักคนอื่น แต่ละคนจึงเริ่มทยอยแนะนำตัวเอง

อวี๋กุ้ยเป็นบอสใหญ่ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ สองปีมานี้ธุรกิจไปได้สวย โกยเงินไปไม่น้อย ถือเป็นคนที่ประสบความสำเร็จที่สุดในบรรดาคนทั้งหก

สวินซือเป็นนักวิจัยอย่างที่บอก กำลังเรียนต่อปริญญาเอก ช่วงก่อนเพิ่งตีพิมพ์งานวิจัยไป ช่วงนี้กำลังมือขึ้นและเป็นคนโปรดของหัวหน้า

จ้าวซือเป็นหัวหน้าฝ่ายขายของร้านเครื่องสำอาง ผลงานโดดเด่น เมื่อเดือนก่อนเพิ่งนำเงินเก็บสะสมหลายปีไปดาวน์คอนโด นับว่าชีวิตกำลังรุ่ง

จวงกุ้ยเป็นแม่บ้านเต็มตัว แต่งงานกับสามีรวย มักจะไปอุดหนุนเครื่องสำอางที่ร้านของจ้าวซือเป็นประจำ จวงกุ้ยค่อนข้างอาภัพ สามีเศรษฐีนอกใจไปมีเมียน้อย แถมเมียน้อยยังคลอดลูกชายจนเกือบจะเขี่ยเธอพ้นทางได้สำเร็จ

ทำไมถึงบอกว่าเกือบจะสำเร็จน่ะหรือ เพราะตอนนี้สามีรวยของเธอเสียชีวิตไปแล้ว ตอนที่สามีผู้ล่วงลับพาเมียน้อยกับลูกชายไปเที่ยว รถเกิดเบรกแตกพุ่งตกหน้าผาตายเรียบทั้งคันบนทางด่วน

คนที่เก็บตัวที่สุดและแทบไม่ปริปากพูดเลยคือเจี่ยนกุย เขาเป็นพนักงานบัญชีธรรมดาๆ ที่เพิ่งตกงาน สาเหตุที่ตกงานก็เพราะบริษัทเจ๊ง ถือเป็นคนดวงกุดเพียงคนเดียวในบรรดาหกคน

จากที่เจียงฉีได้อ่านในบทของจั่วซือว่าความโชคดีของเธอได้มาจากไหน ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าเรื่องดีๆ ในช่วงนี้ของคนอื่นๆ ยกเว้นเจี่ยนกุยนั้นมีที่มาอย่างไร

ถ้าไม่ได้ไปบูชากุมารทองสายพรายแบบจั่วซือ ก็คงใช้วิธีมนตร์ดำสายอื่นเหมือนกันนั่นแหละ

แม้แต่เจี่ยนกุยที่ดูเหมือนไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเลย เจียงฉีก็คิดว่าแปดในสิบส่วนคงไม่ได้มือสะอาดอะไรนักหรอก

บทละครเรื่องนี้ เจียงฉีมองทะลุปรุโปร่งแล้วว่า ร้ายกาจกันหมดทุกคน!

ทั้งหกคนนั่งคุยกันจนเวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่มสี่สิบ ยายกู่ขึ้นไปเอาของขวัญข้างบนนานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่ลงมาเสียที ทุกคนต่างเริ่มหมดความอดทน

จั่วซือกอดตุ๊กตาลุกขึ้น เดินไปตรงเชิงบันไดแล้วตะโกนเรียก "ยายกู่ หาของขวัญเจอหรือยังคะ ถ้าไม่เจอก็ช่างเถอะ ตกลงเกมซุปเต่ายังจะเล่นอยู่ไหมเนี่ย"

ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

จั่วซือเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ จึงชะโงกหน้ามองขึ้นไปข้างบน แล้วก็พบว่าชั้นสองมืดสนิท ไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อย

"เหมือนจะมีอะไรแปลกๆ แล้วล่ะ" จั่วซือหันมาบอกทุกคน "ข้างบนไม่ได้เปิดไฟเลย ยายกู่แอบหนีไปแล้วหรือเปล่า หรือว่าหลับไปแล้ว"

"ยายแก่บัดซบนี่เล่นตลกอะไรวะ" อวี๋กุ้ยสบถอย่างโมโหพลางลุกขึ้นเดินไปจะเปิดประตูออกไป

เขาออกแรงบิดลูกบิด แต่กลับบิดไม่ไป

ประตูถูกล็อกไปแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของทุกคนก็พลันเปลี่ยนเป็นย่ำแย่

"หมายความว่ายังไง จะขังพวกเราไว้ในนี้งั้นเหรอ" อวี๋กุ้ยเตะประตูเข้าเต็มแรง ทว่าบานประตูกลับแน่นหนาจนไม่สะเทือนเลยสักนิด

จ้าวซือหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาหวังจะโทรแจ้งตำรวจ แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าโทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ

โทรศัพท์ของทุกคนไม่มีสัญญาณเลยสักเครื่องเดียว

ในที่สุดทุกคนก็เริ่มตระหนักได้ว่าเรื่องชักจะไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว

"ขึ้นไปชั้นสอง!" เจี่ยนกุยเป็นคนแรกที่ได้สติ

จั่วซือยังคงกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่น

เจียงฉียืนกอดอกดูอยู่ข้างๆ อย่างออกรสออกชาติ เขารู้สึกว่าได้เวลาแล้ว ถึงเวลาที่ผีจะเริ่มแผลงฤทธิ์หลอกหลอนเสียที

ตามปกติแล้วพอถึงสถานการณ์แบบนี้ ในหนังผีเขาชอบเล่นมุกอะไรกันนะ

ก็ต้องไฟดับยังไงล่ะ!

พรึ่บ! หลอดไฟที่เดิมทีสว่างจ้าพลันกะพริบถี่รัวราวกับกระแสไฟถูกรบกวน

"กรี๊ด!" จ้าวซือหวีดร้องลั่น

มีเสียงกรีดร้องแล้ว ขั้นต่อไปก็ต้องเป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ

"คิกๆ~" จู่ๆ ตุ๊กตาในอ้อมแขนของจั่วซือก็ส่งเสียงหัวเราะร่าขึ้นมา เสียงหัวเราะนั้นเหมือนกับยายกู่ไม่มีผิดเพี้ยน ทำเอาจั่วซือสะดุ้งสุดตัว รีบโยนตุ๊กตาทิ้งทันควัน

จากนั้น ตุ๊กตาทุกตัวในบ้านก็พากันหัวเราะขึ้นมาพร้อมเพรียง

ตุ๊กตากว่าหนึ่งร้อยตัว ส่งเสียงหัวเราะใสกังวานดุจกระดิ่งเงินกว่าหนึ่งร้อยเสียง ทว่าเมื่อดังซ้อนทับกัน กลับกลายเป็นคลื่นเสียงที่ชวนขนพองสยองเกล้าอย่างถึงที่สุด ทุกคนแทบไม่ทันได้สนใจความกลัว ต่างพากันยกมือขึ้นอุดหูด้วยความทรมาน

"ขึ้นชั้นบน เร็วเข้า ขึ้นไปข้างบน!" เจี่ยนกุยไม่สนใจใครทั้งนั้น รีบวิ่งนำขึ้นบันไดเป็นคนแรก

คนอื่นๆ พากันวิ่งกรูตามไป และในจังหวะที่ทุกคนก้าวขึ้นบันได เสียงหัวเราะอันหลอกหลอนก็พลันเงียบกริบลงทันที

ตุ๊กตาชุดกระโปรงสีน้ำเงินที่ถูกจั่วซือโยนทิ้งลุกขึ้นมายืนบนพื้น มันส่งเสียงฮึอย่างไม่สบอารมณ์ "พวกขี้ขลาด ดีแต่หนี น่าเบื่อชะมัด"

พูดจบ ตุ๊กตาชุดกระโปรงสีน้ำเงินก็ล้มพับลงกับพื้น ก่อนที่ตุ๊กตาฝรั่งชุดกระโปรงสีแดงตัวใหญ่ที่สุดบนชั้นวางตรงกลางจะเริ่มขยับตัว

ตุ๊กตาฝรั่งในชุดกระโปรงสีแดงกระโดดลงมาจากชั้นวาง มันสะบัดชายกระโปรงของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาทั้งสองข้างหลั่งน้ำตาเลือดออกมาเป็นทาง ปากฉีกยิ้มจนเห็นฟันแหลมคมที่ซ่อนอยู่ในก้อนนุ่น หลังจากลองทำสีหน้าดุร้ายอยู่สองสามแบบ มันก็เก็บฟันและน้ำตาเลือดกลับไปอย่างพึงพอใจ

ตุ๊กตาชุดแดงกระโดดดึ๋งๆ มุ่งหน้าขึ้นไปชั้นบน จากนั้นตุ๊กตาทุกตัวก็เริ่มขยับ ต่างพากันกระโดดลงมาจากชั้นวางด้วยท่าทางเก้งก้างแข็งทื่อ แล้วเดินตามหลังมันไป

กองทัพตุ๊กตาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

เจียงฉีมองตามแผ่นหลังของตุ๊กตาชุดแดงที่กำลังกระโดดดึ๋งๆ พลางรู้สึกว่าผีตุ๊กตาตัวนี้ดูน่ารักดีเสียอย่างนั้น

จะว่าอย่างไรดีล่ะ หากเจียงฉีเป็นคนที่ต้องมาอยู่ในเหตุการณ์ของหนังผีเรื่องนี้เอง เขาคงกลัวจนตัวสั่นไปแล้ว

ทว่าพอได้มาเป็นผู้ชม แถมยังเป็นผู้ชมประเภทที่แม้แต่ผีก็มองไม่เห็น เรื่องราวก็เริ่มน่าสนุกขึ้นมาทันที

ดูคนกรีดร้องสนุกไหม

สนุกสิ

ดูผีหลอกคนสนุกไหม

สนุกสิ

แล้วดูผีจัดแต่งเสื้อผ้าตัวเอง แถมก่อนจะไปหลอกคนยังต้องซ้อมปั้นสีหน้าอีก สนุกไหม

สนุกมากเลยล่ะ

"บทสยองขวัญนี่น่าสนใจจริงๆ ในที่สุด 'โลกที่มีแค่ผู้เล่นต้องเจ็บปวด' ก็สำเร็จสมบูรณ์แล้ว" เจียงฉีพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวตามขึ้นไป