บทที่ 88 หน่วยมุงดูเรื่องเผือก (สองตอนในหนึ่งเดียว)

คนทั้งหกที่ขวัญหนีดีฝ่อจนทำอะไรไม่ถูกพากันวิ่งเตลิดขึ้นมาที่ชั้นสอง

ชั้นสองมืดสนิท หน้าต่างทุกบานถูกผ้าสีดำคลุมทึบไว้ เจี่ยนกุยที่ขึ้นมาถึงเป็นคนแรกใช้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ไร้สัญญาณช่วยส่องทาง คนอื่นๆ จึงทำตาม คนที่หาสวิตช์ไฟก็ควานหาไป ส่วนคนที่พยายามกระชากผ้าดำก็ออกแรงดึงสุดชีวิต

ทว่าสวิตช์ไฟที่หาเจอกลับพังเสียหายไปก่อนแล้ว ส่วนผ้าสีดำที่คลุมปิดอยู่นั้นก็ติดแน่นหนา ไม่ว่าทั้งหกคนจะพยายามแค่ไหนก็ดึงไม่ออก

“ทำไงดี ที่นี่คงไม่มีผีจริงๆ หรอกนะ ยายเฒ่ากู่เมื่อกี้ฉันก็ว่าแปลกๆ อยู่แล้ว หัวเราะเหมือนเด็กไม่มีผิด แล้วไอ้ตุ๊กตาข้างล่างฝูงนั้นก็หัวเราะเหมือนแกเปี๊ยบ แกคงไม่ใช่ผีจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย” จ้าวซือเป็นคนที่ขวัญอ่อนที่สุด เธอสติแตกจนเริ่มปล่อยโฮออกมา

สีหน้าของจั่วซือก็ดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน แม้ว่าหลายปีมานี้เธอจะชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยน ตระเวนเล่นเกมสยองขวัญมาสารพัดเพียงเพราะอยากสัมผัสความรู้สึกตอนเจอผี แต่พอต้องมาติดอยู่ในบ้านที่ส่อแววว่ามีผีจริงๆ แห่งนี้เข้า เธอกลับเริ่มขวัญผวาขึ้นมา

“หนวกหูโว้ย ร้องไห้กระซิกกระซี้ไปจะได้อะไรขึ้นมาวะ! ผีเหรอ ต่อให้เป็นผีจริง นังแก่นั่นจะน่ากลัวสักแค่ไหนเชียว ขนาดคนเป็นๆ กูก็เคยฆ่ามาแล้ว ยังจะต้องไปกลัวผีปลอมหนังเหี่ยวย่นตัวหนึ่งอีกเรอะ!” อวี๋กุ้ยเอ่ยด้วยสีหน้าดุดันถมึงทึง

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา จั่วซือและจ้าวซือต่างก็ค่อยๆ ถอยกู่ห่างจากอวี๋กุ้ยไปหลายก้าว ส่วนคนที่เหลือกลับยังมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่อวี๋กุ้ยเพิ่งโพล่งออกมาเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญเรื่องหนึ่งเท่านั้น

ตำแหน่งที่อวี๋กุ้ยยืนอยู่นั้นใกล้กับบันไดที่สุด เจียงฉีจึงมายืนอยู่ข้างตัวเขา แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ของแต่ละคนมีจำกัดมาก ประกอบกับชั้นสองไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ ลำแสงสลัวเพียงน้อยนิดจากมือถือจึงส่องไปได้ไกลเพียงแค่สามสี่สิบเซนติเมตรเท่านั้น

อาศัยแสงไฟริบหรี่จากมือถือ ทุกคนจึงพอมองเห็นผนังห้องที่เคยผ่านการถูกไฟไหม้ครั้งใหญ่มาได้ ชั้นสองเป็นเพียงห้องโล่งกว้างที่ว่างเปล่า ไม่มีประตู ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ และไม่มีที่ให้ซ่อนคนได้เลย มีเพียงพรมหนาเตอะที่ปูไว้บนพื้นเท่านั้น

พรมเป็นสีเทา ดูหนานุ่มทีเดียว เจียงฉีที่เหยียบอยู่บนนั้นโดยไม่รู้สึกอะไรเลยไม่รู้ว่าสัมผัสใต้ฝ่าเท้าเป็นอย่างไร แต่ถ้าได้เหยียบลงไปจริงๆ คงจะนุ่มสบายเท้าน่าดู

ไม่มีใครสนใจหรอกว่าพรมจะนุ่มสบายหรือไม่ ทุกคนต่างอยากออกไปจากสถานที่น่าสะพรึงกลัวแห่งนี้ใจแทบขาด

และก็ไม่มีใครสังเกตเห็นเช่นกันว่า กองทัพตุ๊กตาได้แอบคืบคลานขึ้นมายังชั้นสองอย่างเงียบเชียบแล้ว

ทั้งที่นอกจากบริเวณที่มีแสงสว่างจากมือถือแล้ว ส่วนอื่นๆ ของชั้นสองจะมืดสนิทไปหมด แต่เจียงฉีซึ่งอยู่ในฐานะผู้สังเกตการณ์กลับเหมือนเปิดมุมมองพระเจ้า ในสายตาของเขา แม้ชั้นสองจะมืดมิดเพียงใด เขากลับมองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจนปรุโปร่ง

เขาเห็นตุ๊กตาชุดกระโปรงแดงฉีกยิ้มกว้าง กระโดดดึ๋งๆ ขึ้นบันไดทีละขั้นอย่างเริงร่า ตุ๊กตาตัวอื่นๆ ด้านหลังต่างกระโดดตามกันมา เพียงแต่ท่วงท่าไม่ได้คล่องแคล่วเท่า ดูไปก็เหมือนหุ่นเชิดที่ถูกตุ๊กตาชุดแดงคอยชักใยอยู่

ตุ๊กตาตั้งมากมายขนาดนั้นกระโดดอยู่บนพื้นไม้แท้ๆ แต่กลับไร้สุ้มเสียงใดๆ นั่นก็เพราะพวกมันไม่ได้แตะโดนพื้นเลยสักนิด เอาแต่ลอยอยู่กลางอากาศมาตลอด เพียงแค่แกล้งทำท่าทางกระโดดไปอย่างนั้นเอง

ยังมีความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ อยู่บ้าง ดูท่าผีตุ๊กตาตัวนี้คงอายุยังน้อย

หกคนข้างบนกำลังพยายามทุบผนังกันจ้าละหวั่น

อวี๋กุ้ยไม่เชื่อเรื่องงมงายและไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่ายายกู่จะเป็นผี เขาปักใจว่าบนชั้นสองนี้ต้องมีประตูกลที่พวกเขายังมองไม่เห็นซ่อนอยู่แน่ๆ ขอแค่หาประตูกลเจอ พวกเขาก็จะออกไปได้

ส่วนอีกห้าคนที่เหลือคิดว่าเขาคงกลัวจนลนลานจนต้องยกเรื่องกลไกมาปลอบใจตัวเอง ทว่าถึงอย่างนั้นก็ยังช่วยเคาะผนังคลำหาทางรอดกันอย่างมีความหวัง

ตุ๊กตาชุดแดงลอยมาหยุดอยู่แทบเท้าของอวี๋กุ้ยแล้ว

“บ้าเอ๊ย! มันต้องมีกลไกสิวะ ทำไมหาไม่เจอฟะ?!” อวี๋กุ้ยเตะผนังระบายอารมณ์ แต่เพราะใส่แรงมากเกินไปจนเจ็บเท้า ถึงกับต้องสูดปากครางซี๊ดด้วยความเจ็บ

ตุ๊กตาชุดแดงลอยตัวขึ้นไปในอากาศ เอื้อมมือดึงชายเสื้อของอวี๋กุ้ยเบาๆ พลางเอ่ยถาม “พวกพี่ไม่ลงไปข้างล่างเหรอ ข้างบนมืดตื๋อไม่เห็นสนุกเลย ลงไปเล่นกับหนูข้างล่างเถอะ!”

อวี๋กุ้ยไม่ได้ยินเสียงพูดของตุ๊กตาชุดแดง นึกว่าจั่วซือหรือจ้าวซือดึงชายเสื้อตนเพราะความกลัว จึงสะบัดมือออกอย่างหงุดหงิด “อย่ามากวนน่า”

จั่วซือที่ยืนอยู่ข้างอวี๋กุ้ยเห็นตุ๊กตาชุดแดงลอยคว้างอยู่กลางอากาศเข้าพอดี ตกใจกลัวจนแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ ตุ๊กตาชุดแดงเห็นว่าจั่วซือมองเห็นตนก็หันขวับมาด้วยความดีใจ แต่เพราะไม่ทันระวัง คอจึงหักสะบั้นจนหัวหลุดออกจากบ่า ทั้งหัวและตัวที่แยกจากกันต่างฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงเป็นพรืด คล้ายกำลังเอ่ยทักทายจั่วซือ

“กรี๊ดดดดด!” จั่วซือแผดเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ

พวกที่ชอบลองดีท้าความตายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสผลของการรนหาที่ตายเข้าให้แล้ว

อวี๋กุ้ยเริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ พอหันขวับไปมอง ก็เจอกับตุ๊กตาชุดแดงที่หัวกับตัวลอยแยกกันไปคนละทางเข้าเต็มตา ตุ๊กตาชุดแดงอาจเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหัวกับตัวแยกกันเล่นสนุกกว่า ลำตัวจึงลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ส่วนหัวพุ่งตรงเข้าใส่อวี๋กุ้ยทันที

“ฮ่าๆ~” ตุ๊กตาหัวเราะร่าพลางหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด หยาดเลือดเม็ดโตหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นและเปรอะเปื้อนตามตัวอวี๋กุ้ย พอสัมผัสถูกพื้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท

อวี๋กุ้ยสติแตกกรีดร้องลั่นเช่นกัน เขาวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปทั่ว จนกระทั่งวิ่งเอาหัวมุดเข้าไปในดงตุ๊กตาเข้าอย่างจัง

เจียงฉีที่เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับพูดไม่ออก “…”

ที่ทางตั้งกว้างขวางไม่วิ่งไป ดันวิ่งโร่เข้าไปในรังเขาเนี่ยนะ…

ตุ๊กตานับร้อยตัวกระโจนเข้าทับถมอวี๋กุ้ยด้วยความตื่นเต้นจนร่างของเขาจมหายไป บ้างก็กระชากมือ บ้างก็ดึงเนกไท บ้างก็รุมทึ้งผมของเขา ตัวที่เบียดเข้าไปไม่ถึงก็ถอดหัวแยกออกจากคอ ปล่อยตัวทิ้งไว้ที่พื้น แต่หัวลอยไปร่วมวงแจมด้วยอย่างคึกคัก ปากกว้างที่เต็มไปด้วยฟันคมกริบแสยะยิ้ม น้ำลายหยดติ๋งๆ รดตัวอวี๋กุ้ย

“วิญญาณของแกหอมจัง เป็นสีดำด้วย หอมเหลือเกิน…” ตุ๊กตาชุดแดงนำหัวกลับมาต่อเข้ากับร่างใหม่อีกครั้ง ทว่าตอนใส่กลับเข้าไปหัวยังเอียงกะเท่เร่ จึงต้องยกสองมือขึ้นมาบิดหัวให้เข้าที่

คนอื่นๆ กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง หวังเพียงอยากล่องหนหายตัวไปเสียเดี๋ยวนี้

จั่วซือกับจ้าวซือเอามืออุดปาก น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้า ทั้งสองเบิกตากว้างเพ่งมองเข้าไปในความมืดที่เลือนราง ตรงนั้นมีอวี๋กุ้ยที่กำลังกวัดแกว่งแขนขาอย่างบ้าคลั่งเพื่อพยายามปัดตุ๊กตาให้กระเด็นออกไป ท่ามกลางฝูงตุ๊กตาที่แห่กันเข้าไปรุมทึ้งไม่หยุดหย่อน

เจียงฉีซึ่งเป็นคนเดียวที่มองเห็นทุกอย่างชัดเจนถึงกับต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่กล้าดู เขากลัวว่าวินาทีถัดไปอวี๋กุ้ยจะถูกฝูงตุ๊กตาคลั่งพวกนี้ฉีกเป็นชิ้นๆ จนเลือดเนื้อกระจุยกระจาย

ทว่าฉากสยองขวัญระดับเรตฉายไม่ได้แบบนั้นกลับไม่เกิดขึ้น

แม้อวี๋กุ้ยจะถูกตุ๊กตานับร้อยตัวรุมล้อม แต่พวกมันทำเพียงแค่ทึ้งเสื้อผ้าและกระชากผมของเขาเท่านั้น ผมของเขาถูกดึงหลุดไปครึ่งหัว สูทที่เคยดูดีภูมิฐานกลายสภาพเป็นชุดขอทาน ทว่าเนื้อตัวจริงๆ กลับไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรเลย

เห็นตุ๊กตาพวกนี้มีฟันแหลมคมราวกับใบเลื่อย แถมน้ำลายยังไหลเยิ้มจนเปียกโชกเสื้อผ้าของอวี๋กุ้ยขนาดนั้น แต่กลับไม่มีตัวไหนอ้าปากงับลงไปจริงๆ สักตัว แม้แต่เล็บมือของอวี๋กุ้ยก็ยังไม่แหว่งไปเลยสักนิด

ตุ๊กตาชุดแดงเหมือนถูกสะกดด้วยอะไรบางอย่าง มันเดินเตาะแตะมาหยุดอยู่ข้างๆ เจียงฉี แล้วพึมพำเสียงเบา “หอมจัง อยากกินจัง สีดำๆ หอมชื่นใจ ขอกิน ขอหม่ำๆ หน่อย…”

“ไม่ได้นะ ห้ามกินเด็ดขาด”

“อยากกินจังเลย…”

“ฮือๆ กินไม่ได้…”

น้ำลายของตุ๊กตาชุดแดงแทบจะหยดแหมะลงบนกระโปรงของตัวเองอยู่รอมร่อ

เจียงฉี “…”

พูดตามตรง สภาพของตุ๊กตาชุดแดงตอนนี้ ดูๆ ไปก็คล้ายกับฉินช่านเวลาที่กำลังลังเลว่าตัวเองจะเบิ้ลบะหมี่กี่ชามดีไม่มีผิด

อีกห้าคนที่แอบซุ่มอยู่ตรงมุมห้องก็เริ่มสังเกตเห็นว่าสถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

อวี๋กุ้ยยังคงร้องตะโกนไม่หยุด น้ำเสียงทั้งดังทั้งกังวาน ฟังดูก็รู้ว่ายังมีเรี่ยวแรงดีอยู่มาก ไม่เหมือนคนที่กำลังจะตายเลยสักนิด

สวินซือกับจวงกุ้ยที่ใจกล้าเป็นพิเศษเดินตรงเข้าไปข้างหน้า ใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องดูจนเห็นสภาพของอวี๋กุ้ยได้ถนัดตา

เขากำลังโดนพวกตุ๊กตารุมเลียอยู่ สภาพทั้งน่าขนลุกทั้งชวนขำไปพร้อมกัน

“คุณอวี๋ ดูเหมือนตุ๊กตาพวกนี้จะไม่กินคนนะครับ คุณลุกขึ้นมาเองได้เลย” สวินซือไม่เพียงแค่ใจกล้า แต่สมองยังแล่นเร็วอีกด้วย

สิ้นเสียงของเขา ตุ๊กตาชุดแดงก็หันขวับไปมองสวินซือทันที แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจด้วยเสียงที่มีเพียงเจียงฉีได้ยิน “หอมจัง คนนี้ยิ่งหอมกว่าอีกเหรอเนี่ย!”

“คนที่อยู่ข้างๆ นั่นก็หอมมากเหมือนกัน”

ตุ๊กตาชุดแดงทำท่าจะโผเข้าไป แต่พอลอยขึ้นมาได้แค่นิดเดียวก็ร่วงแหมะกลับลงไปที่พื้น มันเอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “กินไม่ได้… หอมขนาดนี้แท้ๆ แต่กินไม่ได้ แงๆ”

เจียงฉี “…”

ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีมโนธรรมพื้นฐานอยู่บ้างล่ะก็ เขาคงอยากจะช่วยเกลี้ยกล่อมให้ตุ๊กตาชุดแดงกินๆ เข้าไปสักหน่อย เด็กกำลังโตอย่าปล่อยให้หิวโซเลย

หลังจากอวี๋กุ้ยดึงสติกลับมาได้ก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน สะบัดตุ๊กตาตามตัวออกอย่างทุลักทุเล ภายใต้ความช่วยเหลือของสวินซือ ในที่สุดเขาก็หลุดพ้นจากดงตุ๊กตามาได้ ส่วนตุ๊กตาที่ถูกปัดกระเด็นไปก็ไม่ได้พุ่งเข้ามาล้อมรอบอีก

“คุณอวี๋ เป็นอะไรไหมครับ” สวินซือเอ่ยถามด้วยสีหน้าห่วงใย

อวี๋กุ้ยปาดคราบน้ำลายที่เปรอะเปื้อนไปทั้งตัวและใบหน้า รู้สึกสะอิดสะเอียนเป็นที่สุด แต่ขณะเดียวกันก็โล่งอกที่รอดตายมาราวกับปาฏิหาริย์

“ชื่อสวินซือใช่ไหม ออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ ฉันจะลงทุนให้แล็บของพวกนายเพิ่มอีกสิบล้าน ถ้าอยากทำโปรเจกต์ของตัวเอง ฉันจะออกทุนส่วนตัวหนุนหลังให้เลย!”

“ขอบคุณครับคุณอวี๋”

เมื่อเห็นว่าทุกคนน่าจะปลอดภัยแล้ว เจี่ยนกุยจึงรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาบ้าง พอเหลือบไปเห็นกองทัพตุ๊กตาแวบเดียวก็ตกใจจนตัวสั่น รีบเอ่ยถามขึ้น “ตอนนี้พวกเราปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับ”

ตุ๊กตาชุดแดงมองเจี่ยนกุยด้วยความผิดหวังเล็กน้อย “ไม่ค่อยหอมเลย”

จั่วซือเดินเข้ามาสมทบเช่นกัน “เหมือนจะปลอดภัยแล้วนะ เมื่อกี้ฉันเห็นตุ๊กตาชุดแดงตัวหนึ่งหัวกับตัวแยกออกจากกันลอยอยู่กลางอากาศ ตุ๊กตาตัวนั้นแหละที่พุ่งเข้าใส่คุณอวี๋เป็นตัวแรก”

ตุ๊กตาชุดแดงเห็นจั่วซือก็เกิดอาการตื่นเต้นขึ้นมาอีก มันกระโดดหยอยๆ พลางโบกไม้โบกมือไปมาอย่างเริงร่า “ไม่ค่อยหอมเท่าไหร่ แต่สวยจัง อยากกอด อยากแนบชิดจังเลย!”

เจียงฉี “?”

ตกลงแล้วเจ้าเป็นเพศไหนกันแน่เนี่ย

พอเห็นคนอื่นพากันเดินเข้าไป จ้าวซือที่ขี้ขลาดที่สุดถึงเพิ่งกล้าขยับเข้ามาดูพวกตุ๊กตาบ้าง เธอไม่กล้าปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

ตุ๊กตาชุดแดงดูจะรังเกียจจ้าวซือที่สุด มันทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ “ไม่หอมเลย ถุย!”

ยอดเยี่ยม จัดอันดับอาหารทั้งหกจานเสร็จสรรพเรียบร้อย

ในจังหวะนั้นเอง เสียงไม้เท้าเคาะพื้นก็ดังแว่วมาจากทางบันได

เสียงเคาะหนักสลับเบาดังกังวาน ทุกคนพร้อมใจกันหันขวับไปมองที่หัวบันได ยายกู่ที่ก่อนหน้านี้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกำลังถือเทียนเล่มหนึ่งเดินยิ้มตรงเข้ามาหาทุกคน ราวกับมองไม่เห็นกองทัพตุ๊กตาที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น

พวกตุ๊กตาที่กระจายอยู่เต็มพื้นเมื่อครู่ พอเห็นยายกู่ก็เหมือนเห็นตัวเชื้อโรคตัวกาลกิณี ต่างพากันหลบฉากไปทั้งสองข้างเพื่อเปิดทางให้

ตุ๊กตาชุดแดงก็สบถออกมาเช่นกัน “คนไม่ดี เกลียดที่สุด!”

เจียงฉี “???”

พวกเจ้าไม่ได้อยู่พวกเดียวกันหรอกเหรอเนี่ย

ที่แท้พวกผีก็มีการแบ่งพรรคแบ่งพวกกับเขาด้วยสินะ

“ทำไมถึงพากันขึ้นมาบนชั้นสองล่ะจ๊ะ” ยายกู่เอ่ยถาม “มิน่าล่ะเมื่อกี้อยู่ชั้นล่างถึงไม่เห็นใครเลย พอได้ยินเสียงเอะอะบนชั้นสองฉันถึงค่อยตามขึ้นมา ชั้นสองนี้น่ะไม่มีอะไรหรอก ไฟก็เสีย มืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้มันอันตรายนะจ๊ะ ถ้าพวกเธอเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะไปบอกใครได้ เพื่อความปลอดภัย ทุกคนตามฉันกลับลงไปชั้นหนึ่งเถอะ เกมซุปเต่ายังเล่นไม่จบเลยนะ”

ทั้งหกคนต่างมีสีหน้าย่ำแย่ ไม่มีใครยอมขยับตัวแม้แต่ก้าวเดียว

“ปล่อยพวกเราออกไป” สวินซือกล่าวเสียงขรึม “ผมไม่สนหรอกว่าคุณกำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่ แต่ตอนนี้ปล่อยพวกเราออกไปเดี๋ยวนี้!”

“แต่ว่านี่ยังไม่ถึงเที่ยงคืนเลยนะ ตามกฎของสมาคมเรา การทดสอบจะต้องสิ้นสุดลงตอนเที่ยงคืนถึงจะอนุญาตให้ทุกคนกลับได้ ฉันในฐานะรองประธานสมาคม จะทำผิดกฎระเบียบเสียเองไม่ได้หรอกจ้ะ”

“ไปตายซะ กฎระเบียบบ้าบออะไรของแก! เชื่อไหมว่าถ้าฉันออกไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะจ้างคนมาพังไอ้สมาคมเฮงซวยนี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง!” อวี๋กุ้ยข่มขู่

สีหน้าของยายกู่พลันสลดลง นางเริ่มหัวเราะเยือกเย็นด้วยเสียงชวนขนลุก ราวกับว่านี่ถึงจะเป็นเสียงหัวเราะที่แท้จริงของนาง

“ฉันเชื่อสิคะ คุณอวี๋เป็นคนยังไงกันล่ะ เพื่อเงินถึงกับกล้าฆ่าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากเพื่อเอาเงินประกัน เพื่อผลประโยชน์ถึงกับเลี้ยงกุมารทองสาปแช่งคู่แข่งทางธุรกิจจนตาย สำหรับคุณแล้ว ชีวิตคนสักคนสองคนมันจะไปมีความหมายอะไรกันเล่า”

เมื่อถูกยายกู่แฉพฤติกรรมชั่วช้าจนหมดเปลือก สีหน้าของอวี๋กุ้ยก็พังทลายลงจนควบคุมไม่อยู่ ประกอบกับความปลอดภัยในชีวิตตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรรับประกัน สติของเขาจึงแทบจะระเบิดออกมาตรงนั้น

ขณะที่อวี๋กุ้ยกำลังจะอ้าปากด่ากราด ยายกู่กลับยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความสะทกสะท้านใดๆ แล้วเอ่ยต่อ “แต่เมื่อเทียบกับคนอื่นที่อยู่ในที่นี้แล้ว คุณอวี๋ก็คงไม่ได้วิเศษไปกว่าใครเขานักหรอก”

“จริงไหมจ๊ะ นักวิจัยสวินซือ คุณอวี๋ฆ่าคนตายไปตั้งเยอะแยะ อย่างน้อยก็ยังทำไปเพื่อเงิน แล้วเธอล่ะ ทำไปเพื่ออะไรกัน”

“เธอหลอกให้แฟนคนแรกไปทำแท้งที่คลินิกเถื่อนจนเธอต้องตายทั้งกลม แล้วเพื่อแย่งชิงผลงานวิจัย เธอก็ไม่ลังเลเลยที่จะใส่ร้ายป้ายสีรุ่นพี่ร่วมอาจารย์ที่คอยดูแลเธอมานานหลายปี จนทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียงจนต้องกระโดดตึกฆ่าตัวตาย”

“ชีวิตคนในมือของเธอก็ไม่ได้น้อยไปกว่าคุณอวี๋เลยสักนิด แต่คุณอวี๋เขายังมีทรัพย์สินเงินทองมากมาย ประสบความสำเร็จมีหน้ามีตา แล้วเธอได้อะไรตอบแทนกลับมาล่ะ ตอนนี้เธอก็ยังเป็นแค่นักวิจัยตัวเล็กๆ คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ”

สวินซือหน้าถอดสีจนทะมึนทึบ ไม่ได้เอ่ยปากตอบโต้แม้แต่คำเดียว

“คุณจวงกุ้ย เมื่อเทียบกับไอ้สารเลวสองคนก่อนหน้านี้ เธอนับว่าน่าเวทนาอยู่หรอกนะ ทั้งที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เป็นเพื่อนเล่นกับสามีมาตั้งแต่เด็ก ยอมทิ้งหน้าที่การงานมาเป็นแม่บ้านคอยปรนนิบัติพัดวีเพื่อเขาแท้ๆ แต่เพียงเพราะเธอมีลูกไม่ได้ เขากลับนอกใจไปมีเมียน้อยแถมยังแอบมีลูกชายด้วยกัน ซ้ำร้ายยังคิดจะเชิดชูเมียน้อยขึ้นมาแทนที่แล้วเตะเธอออกจากบ้าน”

“ทั้งที่เธอรวบรวมหลักฐานการนอกใจของสามีไว้ได้หมดแล้ว แถมยังรู้ดีแก่ใจว่าขอแค่ใช้ผีเด็กที่เลี้ยงไว้ เธอก็สามารถทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียงจนต้องเดินออกจากบ้านไปแต่ตัวได้สบายๆ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะฆ่าพวกเขาให้ตาย ซ้ำยังให้ตายในสภาพศพไม่สมประกอบอีก นั่นไม่ใช่เพราะเธอหมายจะเอาชีวิตพวกเขามาตั้งแต่แรกหรอกเหรอ”

“สุดท้ายก็คือการฆ่าคนเหมือนกัน เธอจะสูงส่งกว่าสองคนนั้นไปสักแค่ไหนเชียว”

จวงกุ้ยแอบกำหมัดแน่นในจุดที่คนอื่นมองไม่เห็น เล็บที่เพิ่งทำมาจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือจนเนื้อฉีก เลือดสดๆ ไหลรินหยดลงมาตามซอกนิ้ว

“ส่วนคุณเจี่ยนกุย แม้มือของคุณจะยังไม่เปื้อนเลือด แต่ก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วล่ะ คุณอาศัยผีเด็กคอยช่วยยักยอกทรัพย์สินของบริษัท ทำให้เพื่อนร่วมงานมากมายต้องตกงาน ทำให้เจ้านายต้องแบกรับหนี้สินท่วมหัว ดูจากสถานการณ์ทางการเงินของเขาตอนนี้ เกรงว่าอีกไม่กี่วันก็คงต้องไปยืนรับลมบนดาดฟ้าตึกแล้วล่ะมั้ง”

“แต่คุณก็คงไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดสินะ สองวันก่อนยังบ่นอยู่เลยไม่ใช่หรือไงว่าเงินที่ยักยอกมายังเอาออกมาใช้ตอนนี้ไม่ได้ ต้องรออีกสองสามปีถึงจะซื้อวิลลาริมทะเลที่เล็งไว้ได้น่ะ”

“ส่วนคุณจั่วซือ เธอเป็นผู้คลั่งไคล้เรื่องลี้ลับคนเดียวในบรรดาหกคนนี้จริงๆ”

“รสชาติของการได้อะไรมาโดยไม่ต้องลงแรงเป็นยังไงบ้างล่ะ สบายมากเลยใช่ไหม ไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย แค่กราบไหว้จุดธูปถวายของนิดหน่อย ก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว สี่คนข้างหน้านี้ล้วนเป็นรุ่นพี่ของเธอทั้งนั้น ควรจะขอคำชี้แนะจากพวกเขาไว้ให้ดีนะ เผื่อวันหน้าคิดจะฆ่าคนชิงทรัพย์ขึ้นมาจะได้คล่องมือยังไงล่ะ”

จั่วซือถูกยายกู่พูดจาเหน็บแนมจนหน้าถอดสี สายตาที่มองทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะค่อยๆ ถอยกรูดไปทางมุมห้องอย่างขวัญผวา

ยายกู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองจ้าวซือเป็นคนสุดท้าย

“คุณจ้าวซือ คุณนี่เป็นคนที่พิเศษที่สุดจริงๆ”

“พวกเขาทั้งห้าคนมาที่นี่เพราะอยากได้มากกว่าเดิม มีแค่คุณคนเดียว…ที่อยากเอามาคืน”

“ทำไมล่ะ ความรู้สึกตอนได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนมันไม่ดีหรือไง คุณไม่ได้มีเจตนาร้ายนี่ ไม่ได้ทำคนตายเหมือนพวกเขาสักหน่อย หัวหน้าที่คอยดูแลเอาใจใส่คุณคนนั้นก็แค่ถูกไล่ออกไปเท่านั้นเอง คุณกำลังจะได้ขึ้นไปแทนตำแหน่งของหัวหน้าแล้วแท้ๆ คิดจะเอาผีเด็กที่เลี้ยงไว้มาคืนในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มันเหมาะแล้วจริงๆ หรือ”

“ฉันไม่ได้อยากทำร้ายใครนะ!” จ้าวซือหวีดร้องออกมาอย่างสติแตก “ฉันแค่อยากเลื่อนตำแหน่ง ฉันแค่อยากซื้อบ้านหลังนั้น ฉันไม่คิดเลยว่าผู้จัดการเฉินจะถูกไล่ออก ฉันแค่อยากเอานังตัวอัปมงคลนี่มาคืน!”

“อัญเชิญเทพนั้นง่าย แต่ส่งเทพกลับนั้นยาก ตอนแรกเป็นเธอเองไม่ใช่เหรอที่ติดต่อฉันมาเพื่อขอเชิญกุมารทองไป คราวนี้จะมาบอกคืนก็คืน มันจะง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง” ยายกู่พูดด้วยสีหน้าดุร้าย “ลูกๆ ของฉันช่วยให้ความปรารถนาของพวกเธอเป็นจริง แล้วพวกเธอยังคิดจะไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนอะไรเลยงั้นเหรอ ในโลกนี้จะมีเรื่องดีๆ แบบนั้นที่ไหนกัน!”

ทั้งหกคนถึงเพิ่งได้สติ ที่แท้ชาวเน็ตผู้ใจดีที่แนะนำกุมารทองให้พวกเขาบนอินเทอร์เน็ต ก็คือยายกู่ที่อยู่ตรงหน้านี่เอง!

“ทะ…เธอคิดจะทำอะไร!” อวี๋กุ้ยกลัวจนถอยหลังกรูดไปหลายก้าว

ยายกู่แสยะยิ้ม ผิวหนังบนตัวเธอราวกับกำลังจะหลุดร่อนออกมา กำแพงที่มีรอยเขม่าควันไฟด้านหลังเริ่มมีเลือดซึม กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลไปทั่วชั้นสอง

ตุ๊กตาชุดกระโปรงสีแดงที่พิงกำแพงอยู่ทำหน้าขยะแขยงพลางขยับหนีห่างออกมาสามฟุต “แหวะ สกปรกสิ้นดี ไม่รักษาความสะอาดเอาซะเลย”

เจียงฉี “…”

บรรยากาศตอนสู้กับบอสเสียหมดเพราะคำพูดนี้เนี่ยแหละ

สีหน้าของยายกู่ค่อยๆ บ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ

“ก็มาเก็บดอกเบี้ยจากพวกเธอไงล่ะ!”

“พวกเธอไม่เคยได้ยินหรือไง การเลี้ยงผีเด็กน่ะ ท้ายที่สุดแล้ว…ก็ต้องเอาชีวิตตัวเองมาเซ่น!”

สิ้นเสียง มือสีเลือดก็ยื่นออกมาจากคราบบนกำแพง พุ่งตรงเข้าใส่คนทั้งหกที่กำลังตื่นตระหนกขวัญผวา

ตุ๊กตาฝรั่งอีกร้อยกว่าตัวเผ่นหนีกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงตุ๊กตาชุดกระโปรงสีแดงตัวนั้นที่ยังอยู่บนชั้นสอง ทำท่าเตรียมจะวิ่งลงไปข้างล่าง แต่ก่อนวิ่งก็ยังไม่ลืมหันไปถ่มน้ำลายใส่ยายกู่ทีหนึ่ง

“ถุย ของก๊อบ ไร้ยางอาย!”

เจียงฉี “…”

ตกลงเธออยู่ฝั่งไหนกันแน่เนี่ย

ทำไมเจียงฉีถึงรู้สึกว่า ที่ตุ๊กตาชุดกระโปรงสีแดงตัวนี้พากองทัพตุ๊กตาขึ้นมา ก็แค่มาทำหน้าที่เป็นทีมบิลด์อารมณ์หลอกคนให้ตกใจเล่นในช่วงแรกเท่านั้นเอง

สรุปคือเธอเป็นแค่ไทยมุงกินแตงดูเรื่องสนุกหรอกเหรอ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของยายกู่ เจียงฉีก็หลุดออกจากความทรงจำ

เจียงฉีที่จู่ๆ ก็ถูกดีดออกมา “?”

แค่นี้เนี่ยนะ?

ศึกสู้บอสยังตีกันไม่จบเลยก็ตัดจบแค่นี้เนี่ยนะ!

เมื่อกลับมาในห้อง เจียงฉีก็เปิดอ่านบทต่อด้วยความหงุดหงิด

หึ ไม่ยอมให้ดูเวอร์ชันภาพยนตร์ เขาก็อ่านเวอร์ชันกระดาษแทนก็ได้!