บทที่ 89 การ์ดสิ่งปลูกสร้างใบที่สอง

ขณะที่เจียงฉีกำลังเปิดอ่านบทอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่มาช้ากว่าปกติก็ดังขึ้นในหัว

"ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับ [การ์ดสิ่งปลูกสร้าง] ×1 กรุณาตรวจสอบในกระเป๋าการ์ด"

การ์ดสิ่งปลูกสร้างงั้นเหรอ

หรือว่าคราวนี้จะสุ่มได้บ้านตุ๊กตาออกมาตรงๆ เลย

เจียงฉีรีบเปิดกระเป๋าการ์ดดูอย่างร้อนใจ ในแถบการ์ดสิ่งปลูกสร้างมีการ์ดใบใหม่เพิ่มเข้ามาจริงๆ

[การ์ดสิ่งปลูกสร้าง: บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ] (สามารถอัญเชิญได้)

ระดับดาว: หนึ่งดาว

ทักษะ: หน่วยสร้างบรรยากาศ (หน่วยสร้างบรรยากาศที่ปลอดภัยอย่างยิ่ง บ้านตุ๊กตาจะริเริ่มสร้างบรรยากาศสยองขวัญตามสถานการณ์ที่เหมาะสม ทว่าหากไม่มีพนักงานที่เกี่ยวข้องคอยควบคุมดูแล บ้านตุ๊กตาอาจจะปลดปล่อยตัวเองอย่างอิสระ จนสร้างความเสียหายทางกายภาพต่อแขกในบ้านได้ในระดับหนึ่ง)

รายละเอียดการ์ด: ร้านลูกกวาดที่กุมารทองลี่ลี่อาศัยอยู่ (ถูกผู้คนขนานนามว่าบ้านตุ๊กตาสยองขวัญ) ตุ๊กตาฝรั่งทำมืออย่างประณีตกว่าหนึ่งร้อยตัวภายในร้านล้วนเป็นร่างที่ลี่ลี่โปรดปราน ลี่ลี่สามารถสลับสับเปลี่ยนร่างได้อย่างอิสระ เข้าสิงในตุ๊กตาฝรั่งเหล่านี้ และบังคับควบคุมตุ๊กตาตัวอื่นให้เล่นสนุกไปพร้อมกับแขกในร้าน โดยภาพรวมแล้ว ที่นี่คือสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจที่ปลอดภัยอย่างยิ่ง สามารถเข้าเยี่ยมชมได้อย่างวางใจ

(การ์ดสิ่งปลูกสร้างนี้สามารถปรับขนาดพื้นที่และการตกแต่งได้ตามขนาดของฉาก ห้องที่ใช้จัดวางต้องมีขนาดไม่ใหญ่กว่าห้องเดิมเกินหนึ่งจุดห้าเท่า เมื่อจัดวางแล้ว หากยังไม่ถึงระดับสามดาวจะไม่สามารถยกเลิกหรือเคลื่อนย้ายได้ กรุณาเลือกสถานที่จัดวางอย่างรอบคอบ)

เจียงฉี "…"

นี่มันนิยามคำว่าปลอดภัยอย่างยิ่งแบบใหม่ชัดๆ

บ้านอาจปลดปล่อยตัวเองอย่างอิสระ จนสร้างความเสียหายทางกายภาพต่อแขกได้ในระดับหนึ่ง แต่บอกว่าปลอดภัยอย่างยิ่งเนี่ยนะ

ตราบใดที่ไม่ตายก็นับว่าปลอดภัยแล้วใช่ไหม

สามารถอัญเชิญได้ แต่ความเสี่ยงมันชักจะสูงไปหน่อย

ทว่าถ้าสามารถจัดหาพนักงานที่เกี่ยวข้องมาดูแลได้ละก็…

เจียงฉีเริ่มหันไปเล็งภารกิจรองเรื่องการรับสมัครพนักงานบัญชีทันที

เดิมทีเขาไม่รีบร้อนทำภารกิจนี้ เพราะตามที่เสี่ยวข่าบอก พนักงานพิเศษจะจับคู่กับพวกการ์ดสิ่งปลูกสร้าง

ก่อนหน้านี้เจียงฉีมีการ์ดสิ่งปลูกสร้างเพียงใบเดียวคือโรงภาพยนตร์กาลเวลา แถมยังติดปัญหาเรื่องสถานที่จนอัญเชิญออกมาไม่ได้ จึงไม่ได้ใส่ใจเท่าไร

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว บ้านตุ๊กตาจำเป็นต้องมีพนักงานพิเศษอย่างยิ่ง เพื่อมารับประกันความปลอดภัยในชีวิตของแขกที่มาเล่นบทนี้

หากตุ๊กตาในห้องเกิดควบคุมตัวเองไม่ได้ขึ้นมา แล้วสุ่มเลือกลูกค้าผู้โชคดีดึงผมจนแหว่งไปครึ่งหัว ต่อให้เจียงฉีเทหมดหน้าตักก็คงไม่พอจ่ายค่าปลูกผมให้ลูกค้าแน่

ดวงดีหน่อยก็ได้ลงข่าวหน้าหนึ่ง ดวงซวยก็คงได้ไปโผล่ในรายการเจาะประเด็นกฎหมาย

การ์ดสิ่งปลูกสร้างใบนี้ต้องมีพนักงานประจำให้ได้!

เจียงฉีเริ่มคิดหนักว่าจะหาเหตุผลที่ฟังขึ้นอย่างไรดี โดยไม่ทำให้คนอื่นมองว่ามีเงินเหลือใช้จนเอามาผลาญเล่น ในการเปิดรับสมัครนักบัญชีให้กับร้านเกมไขคดีที่แม้แต่พนักงานแคชเชียร์ยังไม่จำเป็นต้องมีแห่งนี้

หลังจากคิดอยู่นานก็ยังไม่ได้คำตอบ เจียงฉีเหลือบมองเวลา พบว่าเพิ่งจะบ่ายสองโมงเท่านั้น

เขาลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง ส่งข้อความบอกหวงฟู่กุ้ยว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็เรียกได้ตลอดเวลา จากนั้นจึงกลับมานั่งอ่านบทต่อ

ศึกปะทะบอสยังอ่านไม่จบเลยนี่นา

ในเล่มตัวละครไม่มีคำบรรยายเกี่ยวกับศึกปะทะบอสแม้แต่น้อย มิน่าล่ะ พอการต่อสู้เพิ่งจะเริ่มขึ้น เขาถึงได้ถูกดีดตัวออกมาทันที

คำบรรยายทั้งหมดเกี่ยวกับกุมารทอง ยายกู่ และศึกปะทะบอสช่วงท้าย ล้วนเขียนอยู่ในคู่มือดีเอ็ม ทั้งสิ้น

กุมารทองลี่ลี่เป็นกุมารทองสายขาว เป็นดวงวิญญาณเด็กบริสุทธิ์ชนิดที่สามารถไปผุดไปเกิดใหม่ได้ เธอจะไม่ทำอันตรายใดๆ ต่อผู้เลี้ยงดู และเติบโตขึ้นจากการรับผลบุญกุศล

เจ้านายคนก่อนของลี่ลี่ก็คือเจ้าของร้านลูกกวาดคนเดิม เขาคอยทำความดีสะสมบุญเพื่อบูชาลี่ลี่มาโดยตลอด การตกแต่งในร้านลูกกวาดและตุ๊กตากว่าหนึ่งร้อยตัวนั้นก็จัดวางไว้เพราะลี่ลี่ชอบ หลังจากได้รับการกราบไหว้บูชามานานหลายปี ลี่ลี่ก็มีพลังแก่กล้าขึ้นมาก และด้วยเหตุนี้เองจึงตกเป็นเป้าหมายของยายกู่

ยายกู่เป็นนักพรตฝ่ายมาร ใช่แล้ว ในโลกดั้งเดิมของบทละครเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่วิญญาณผีสางเท่านั้น แต่ยังมีผู้บำเพ็ญเพียรด้วย

ในฐานะนักพรตฝ่ายมารที่มีชีวิตอยู่มากี่ร้อยปีแล้วก็ไม่รู้ ยายกู่ทำเรื่องเลวทรามต่ำช้ามาสารพัดเพียงเพื่อจะยื้อชีวิตต่อไป มือคู่นั้นเปื้อนเลือดมานับพันศพ หลังจากเดินทางไปเปิดหูเปิดตาต่างประเทศเมื่อร้อยกว่าปีก่อน ยายกู่ก็ได้เรียนรู้วิชาทำกุมารทองมาจากประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ทว่าสิ่งที่นางเรียนมาไม่ใช่การทำกุมารทองแบบลี่ลี่ แต่เป็นพรายกุมารสายดำ พรายกุมารพวกนี้ทำขึ้นจากทารกในครรภ์ มีแรงพยาบาทสูงมาก ไม่อาจไปเวียนว่ายตายเกิดได้ และจำเป็นต้องเซ่นไหว้ด้วยเลือดเนื้อสดๆ

ยายกู่เลี้ยงพรายกุมารไว้มากมายนับไม่ถ้วน พอเลี้ยงจนโตเต็มที่ก็จะใช้วิชามารกลืนกิน เพื่อเพิ่มพูนพลังและยืดอายุขัยของตัวเอง ต่อมายายกู่รู้สึกว่าการเลี้ยงพรายกุมารด้วยตัวเองมันยุ่งยาก จึงหลอกล่อให้คนอื่นเอาไปเลี้ยงแทน พอสบโอกาสเหมาะเจาะก็จะกลืนกินทั้งคนทั้งผีไปพร้อมๆ กัน

ด้วยความโลภเข้าตา คนที่เลี้ยงพรายกุมารมักจะถลำลึกขึ้นเรื่อยๆ คนที่เพิ่งเห็นผลลัพธ์ครั้งแรกแล้วเกิดนึกเสียใจจนอยากเอามาคืนอย่างจ้าวซือนั้นถือว่าหาได้ยากยิ่ง

เนื่องจากวิชาคุณไสยที่ยายกู่ฝึกฝนจำเป็นต้องกลืนกินพรายกุมารในวันสารทจีน ซึ่งเป็นวันที่ประตูนรกเปิดกว้างและมีไอหยินรุนแรงที่สุดถึงจะได้ผลดีที่สุด นางจึงเลือกหลอกทั้งหกคนให้มาที่นี่ในวันสารทจีน

เจ้าของของลี่ลี่ก็ถูกยายกู่ฆ่าตายเช่นกัน

เดิมทีลี่ลี่สามารถไปผุดไปเกิดได้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่ยังอาลัยอาวรณ์เจ้านายจึงไม่ยอมไปเกิดเสียที พอแม่เฒ่ากู่ฆ่าเจ้านายของลี่ลี่ตาย นางก็ใช้อาคมกักขังลี่ลี่เอาไว้ไม่ยอมให้ไปเกิด ซ้ำยังพยายามใช้มนตร์ดำครอบงำลี่ลี่ตลอดมา เพื่อเปลี่ยนเธอจากกุมารทองสายขาวให้กลายเป็นพรายกุมารสายดำ

วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือการทำให้ลี่ลี่กินเนื้อมนุษย์ ภายใต้อิทธิพลของมนตร์ดำและค่ายกล ยิ่งคนผู้นั้นมีไอมารหนาทึบและมีหนี้เลือดติดตัวมากเท่าไร ก็ยิ่งดึงดูดใจลี่ลี่มากเท่านั้น นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมในความทรงจำ เจียงฉีถึงได้เห็นลี่ลี่กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ใส่พวกสวะอย่างสวินซือและอวี๋กุ้ย ทว่าในขณะเดียวกันก็พร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ ว่ากินไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ตามที่ระบุไว้ในคู่มือผู้ดำเนินเกม ไม่ว่ากลุ่มตัวเอกจะมุ่งไปสู่ฉากจบแบบใด ลี่ลี่ก็ยังคงยึดมั่นในเนื้อแท้ของตนเอง และเป็นกุมารทองที่ดีที่ไม่คิดทำร้ายใครเสมอ

บทละครเรื่องนี้มีฉากจบหลากหลายรูปแบบ ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคือถูกล้างบางในศึกปะทะบอส ตายเรียบยกก๊วน

ส่วนฉากจบที่มีคนรอดชีวิตจะเป็นแบบปลายเปิด ระบุไว้เพียงว่าทั้งหกคนไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของแม่เฒ่ากู่ แต่หลังจากหนีรอดออกไปได้แล้ว ทั้งหกคนจะโดนพรายกุมารย้อนเข้าตัวหรือไม่ จะกลับตัวกลับใจยอมรับโทษตามกฎหมาย หรือจะยิ่งถลำลึกลงไปจนต้องชดใช้ด้วยชีวิตในท้ายที่สุด ในตอนจบไม่ได้เฉลยไว้อย่างชัดเจน

แต่บอกได้เลยว่านอกจากจ้าวซือแล้ว คนอื่นคงไม่มีจุดจบที่ดีนัก

หากเป็นฉากจบที่มีทั้งคนตายและคนรอด จ้าวซือกับจั่วซือจะมีโอกาสรอดชีวิตสูงที่สุด

จ้าวซือเป็นคนเดียวในกลุ่มหกคนที่สำนึกผิดและคิดจะแก้ไข จากการจัดสรรบทบาทตัวละครก็มองออกได้ไม่ยากว่าเธอมีโอกาสรอดสูงกว่าใครเพื่อน

ส่วนจั่วซือนั้น เป็นเพราะลี่ลี่ชอบคนหน้าตาดี จากตุ๊กตาฝรั่งที่เธอโปรดปรานพวกนี้ก็พอมองออกว่าลี่ลี่ชอบสิ่งของที่ประณีตและสวยงาม คนก็เช่นเดียวกัน จั่วซือหน้าตาสะสวย หลังจากได้ลาภก้อนโตมาก็รู้จักแต่งเนื้อแต่งตัว ขอเพียงตอนเลือกทางแยกเธอไม่หาเรื่องใส่ตัวจนเกินเหตุ ไม่คิดไปเองว่าลี่ลี่อยู่ฝั่งเดียวกับแม่เฒ่ากู่แล้วคอยเหยียบย่ำ ลี่ลี่ก็มีโอกาสสูงมากที่จะช่วยพาเธอหนีออกไป

ส่วนอีกสี่ตัวละครที่เหลือ หากอยากรอดชีวิตก็ต้องพึ่งพาตัวเองล้วนๆ

ตามที่ระบุไว้ในคู่มือผู้ดำเนินเกม ช่วงต้นของบทนี้ ส่วนที่ใช้หลอกให้ตกใจกลัวทั้งหมดจะดำเนินเรื่องโดยเหล่าตุ๊กตา ไม่ว่าจะเป็นการหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด หัวเราะร่า หัวหลุดออกจากคอ หัวกระเด้งลงไปบนพื้นแล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ตุ๊กตาวิ่งเข้ามากอดขาผู้เล่น จู่ๆ ก็งับมือผู้เล่น ทั้งหมดนี้มีครบครัน บริการจัดเต็มทุกเม็ดไม่มีตกหล่น

แม้กระทั่งการหาการ์ดเบาะแส ก็ยังต้องล้วงเข้าไปหาในตัวตุ๊กตาที่เกี่ยวข้องตามข้อมูลที่ดีเอ็มให้มา

ส่วนตอนที่ล้วงการ์ดเบาะแสออกมาแล้วตุ๊กตาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรนั้น ก็ขึ้นอยู่กับดวงของผู้เล่นเองแล้ว

ขอเพียงผู้เล่นอีกสี่คนที่เหลือ หลังจากโดนเหล่าตุ๊กตารุมหลอนสารพัดมาตลอดช่วงแรกแล้วยังครองสติตัวเองได้ รู้จักวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเยือกเย็นในศึกปะทะบอสช่วงท้าย จนมองออกว่าแม้พวกตุ๊กตาจะคอยหลอกให้ขวัญผวามาตลอด ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่เคยคิดทำร้ายใครเลย แล้วตัดสินใจเลือกทางที่ถูกต้อง

พวกเขาก็จะเอาชีวิตรอดออกไปได้

หลังจากเจียงฉีอ่านคู่มือผู้ดำเนินเกมจบทั้งเล่ม เขาก็รู้สึกว่าคนที่เล่นบทนี้แล้วฟินที่สุดน่าจะเป็นดีเอ็ม

ดีเอ็มรับบทเป็นยายกู่ นอกจากจะได้พ่นคำพูดจิกกัดเหน็บแนมใส่พวกผู้เล่นเป็นชุดแล้ว ยังคอยหลอกหลอนคนอื่นได้ตามใจชอบ ช่างสะใจดีแท้ๆ

ส่วนตุ๊กตาที่ใช้หลอกคนนั้น คู่มือผู้ดำเนินเกมระบุไว้ว่าทั้งหมดเป็นตุ๊กตากล เพียงแค่ปรับแต่งการตั้งค่าตามคู่มือ มันก็จะเคลื่อนไหวตามโปรแกรมที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเพื่อหลอกคนได้แบบอัตโนมัติ

เทคโนโลยีเปลี่ยนชีวิตของแท้

เดี๋ยวนะ

ในที่สุดเจียงฉีก็ตระหนักได้ว่ามีอะไรบางอย่างทะแม่งๆ

เขาไม่มีตุ๊กตากลนี่หว่า

จริงอยู่ที่เขาสุ่มได้การ์ดสิ่งปลูกสร้างบ้านตุ๊กตาสยองขวัญ และในบ้านตุ๊กตาย่อมมีตุ๊กตาดั้งเดิมกว่าร้อยตัวแถมมาให้อยู่แล้ว

แต่ถ้าเขาไม่ได้สุ่มการ์ดใบนี้ออกมาล่ะ

หรือถ้าเขาสุ่มได้ แต่ยืนกรานว่าจะไม่ใช้มันล่ะ

บทนี้ก็เปิดเล่นไม่ได้น่ะสิ

หัวใจสำคัญของบทนี้คือตุ๊กตากลกว่าร้อยตัว หากไม่มีตุ๊กตากลที่คอยหลอกคนแบบอัตโนมัติ บทนี้จะเอาอะไรไปทำให้คนกลัวกัน

เจียงฉีคิดว่าต้องเป็นยัยเสี่ยวข่าที่คิดล้างแค้น เลยแอบฮุบพร็อพของบทละครเขาไปแน่ๆ

เขาว่าแล้วเชียว บทสยองขวัญราคาเดิมตั้งสามหมื่น ถึงจะลดเหลือเก้าพัน แต่มันจะไม่มีพร็อพติดมาให้สักกระสอบได้ยังไง

ตอนขนส่งต้องทำตกหล่นไปแน่ๆ

เจียงฉีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะส่งข้อความไปหาเสี่ยวข่า คราวนี้เป็นปัญหาเรื่องบริการหลังการขาย เขาไปทวงกับเสี่ยวข่าย่อมสมเหตุสมผลทุกประการ

ทว่ายังไม่ทันได้ส่งข้อความ เสียงสายเรียกเข้าก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

คนที่โทรมาคือพี่พนักงานส่งพัสดุที่เพิ่งมาส่งของให้เขานั่นเอง

"ฮัลโหล ขอสายคุณเจียงครับ"

"ผมพูดอยู่ครับ"

"ผมคือคนที่มาส่งพัสดุให้เมื่อตอนเที่ยงนะครับ พอดีที่ศูนย์กระจายสินค้าของเรายังมีของชิ้นใหญ่ของคุณอยู่อีกหลายชิ้นเลย ทั้งหมดเก้ากระสอบครับ ของมันค่อนข้างเยอะ รถคันใหญ่เข้าไปในซอยตามที่อยู่จัดส่งไม่ได้ รถคันเล็กของผมคงต้องแบ่งขนสองรอบ คืนนี้คุณอยู่ที่ร้านไหมครับ ถ้าอยู่ สักประมาณทุ่มหนึ่งผมจะเอาไปส่งให้นะครับ"

ที่แท้ไม่ใช่ความผิดของเสี่ยวข่า แต่เป็นปัญหาเรื่องการจัดส่งนี่เอง

"อยู่ครับๆ ลำบากพี่แย่เลย"

"หน้าที่ผมอยู่แล้วครับ ความสะเพร่าของผมเองจริงๆ"

พนักงานส่งพัสดุวางสายไป

เจียงฉีกดลบข้อความในช่องแช็ตออก

ในจังหวะนั้นเอง เสี่ยวข่าก็เป็นฝ่ายทักข้อความมาหาเขาก่อน

สตูดิโอเกมการ์ด - ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวข่า: ที่รักคะ เสี่ยวข่าเห็นว่าคุณกำลังพิมพ์ข้อความอยู่ ไม่ทราบว่าสนใจจะรับบทละครเพิ่มไหมเอ่ย [แฮปปี้]

มือที่ถือโทรศัพท์ของเจียงฉีชะงักไปเล็กน้อยด้วยความเก้อเขิน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งสติกเกอร์หน้ายิ้มกลับไป

เจียงฉี: ไม่ได้จะซื้อบทหรอกครับ แค่พอใจกับบทลดราคาพิเศษรอบนี้มาก เลยกะว่าจะทักมาชมสักหน่อย

สตูดิโอเกมการ์ด - ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวข่า: [เขินอาย] ขอบคุณนะคะที่รัก เสี่ยวข่าจะพยายามต่อไปค่ะ! หากมีปัญหาหลังการขายใดๆ ติดต่อเสี่ยวข่าได้ตลอดเวลาเลยนะคะ ถ้าตุ๊กตากลเกิดชำรุดเสียหายก็สั่งซื้อเพิ่มได้ค่ะ ตัวละสองพันหยวนนะคะ

สตูดิโอเกมการ์ด - ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวข่า: การ์ดสิ่งปลูกสร้างบ้านตุ๊กตาสยองขวัญที่คุณสุ่มได้ไม่ชอบพวกตุ๊กตากลพวกนี้นะคะ ถ้าเอาไปวางไว้ในบ้านตุ๊กตานานๆ อาจจะโดนแกล้งจนพังได้ค่ะที่รัก

เจียงฉีถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาแซวการตั้งราคาของร้านค้าในเกมดี

บทละคร ราคาเก้าพันหยวน

ตุ๊กตา ตัวละสองพันหยวน

ตุ๊กตาทั้งเก้ากระสอบนั่น ก็น่าจะเป็นตุ๊กตารุ่นเดียวกับที่เขาเห็นในความทรงจำ ครบชุดร้อยกว่าตัวพอดี

ซื้อบทละครบทเดียว ฟันกำไรเน้นๆ สองแสนหยวน ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

เจียงฉีเก็บเล่มบทที่อ่านจบแล้วใส่กลับลงกล่อง จากนั้นก็อุ้มกล่องเดินลงบันได กะว่าจะไปนั่งบนโซฟาเพื่อคิดหาทางรับสมัครพนักงานบัญชีประจำร้านแบบราคาถูก หรือถ้าได้แบบฟรีๆ เลยก็ยิ่งดี