บทที่ 90 ชิงบัลลังก์

ตอนที่เจียงฉีเดินลงมาชั้นล่าง เจียงหว่านหว่านกำลังคิดค้นเมนูชานมตัวใหม่กับหวังเอ้อร์ยาและชิงชิงอยู่พอดี

ผงมัทฉะบวกผงมะพร้าวบวกไข่มุกบวกวุ้นมะพร้าวบวกเฉาก๊วยบวกชาสี่ฤดูบวกนมสดบวกน้ำส้มคั้นสด

เมื่อมองดูทั้งสามคนที่ช่วยกันเทวัตถุดิบลงในกระบอกเชกเกอร์ขนาดไม่ใหญ่นักราวกับแม่มดกำลังต้มยาพิษ เจียงฉีก็ได้แต่ภาวนาว่าชานมแก้วนี้คงไม่ทำให้คนดื่มถึงตายหรอกนะ

“นี่มันกินได้จริงดิ” เจียงหว่านหว่านถามคำถามเดียวกับที่เจียงฉีอยากรู้เป๊ะ

“กินได้สิพี่ มั่นใจได้เลย!” ชิงชิงพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

จากนั้นชิงชิงก็ยอมรับหน้าที่เป็นหนูลองยา เทชานมจากกระบอกเชกเกอร์ออกมา แล้วกระดกเข้าปากอึกใหญ่

“อื้ม…” ชิงชิงทำหน้าเหยเกขณะพยายามกลืนลงคออย่างยากลำบาก “แค่ไม่อร่อยน่ะค่ะ พี่หว่านหว่านอยากลองชิมดูหน่อยไหม”

สีหน้าของเจียงหว่านหว่านปฏิเสธเสียงแข็งแบบไม่ต้องคิด

เจียงหว่านหว่านหันไปเห็นเจียงฉีที่กำลังกอดกล่องบทละครอยู่ นึกว่าเขาเพิ่งลงมา จึงเอ่ยทักอย่างกระตือรือร้น “พี่เจียงฉีดื่มชานมไหมคะ เมนูใหม่ที่พวกเราช่วยกันคิดค้นขึ้นมาเองเลยนะ!”

เจียงฉี: ?

คิดจะวางยาฆาตกรรมรักษาการผู้จัดการร้านอย่างฉันเพื่อชิงเก้าอี้หรือไง

“ไม่เอาล่ะ” เจียงฉีวางกล่องบทละครลงบนชั้น แล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาเพื่อครุ่นคิดเรื่องนักบัญชีต่อ

หวงฟู่กุ้ยไม่อยู่ในร้าน คงออกไปหาซื้อของกินข้างนอก

ปกติแล้วค่าใช้จ่ายประจำวันของทั้งสามคนที่เจียงฉีแบ่งไว้ให้จะมีหวงฟู่กุ้ยเป็นคนเก็บรักษา

นอกจากตอนออกไปซื้อของตุนชุดใหญ่กับทุกคนที่เฒ่าจอห์นจะอยากได้โน่นนี่บ้าง นอกนั้นในเวลาปกติเขาก็แทบไม่มีกิเลสทางโลกใดๆ เลย ส่วนหวังเอ้อร์ยานั้นคิดเลขไม่เป็น บวกลบเลขไม่เกินสิบยังเอาตัวไม่รอด การจะให้เธอถือเงินออกไปซื้อของจึงนับว่าฝืนใจเด็กสาวเกินไปจริงๆ

หวงฟู่กุ้ยเองก็ไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย แค่ชอบแวะซื้อของกินเล่นแถวๆ นี้กลับมาแบ่งให้ทุกคนกินด้วยกันเท่านั้น

ทางด้านเคาน์เตอร์บาร์ ชานมผสมสูตรเทียบเคียงยาพิษแม่มดแก้วนั้นสุดท้ายก็ตกเป็นเหยื่อของหวังเอ้อร์ยา ชานมหนึ่งแก้วมีเครื่องเคราปาเข้าไปครึ่งแก้ว พอดื่มหมดเธอก็เรอออกมาหนึ่งที

“หว่านหว่าน มานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะถาม” เจียงฉีกวักมือเรียกเจียงหว่านหว่าน

“เธอคิดว่าร้านเรามีความเป็นไปได้ที่จะต้องการนักบัญชีประจำคอยดูแลเรื่องบัญชีไหม”

เจียงหว่านหว่าน: ?

พี่เจียงฉี พี่ไม่รู้สึกเหรอว่าคำว่า ‘มีความเป็นไปได้ที่จะต้องการ’ ในประโยคนี้มันฟังดูแปร่งๆ ชอบกล

แน่นอนว่าเจียงหว่านหว่านฟังความนัยไม่ออกว่าเจียงฉีหมายถึง ‘ฉันรู้ว่าไม่จำเป็น แต่ก็ทำให้จำเป็นได้’ จึงพูดขึ้นว่า “คือว่า…ร้านเราแค่นี้ยังต้องมีนักบัญชีอีกเหรอคะ”

บัญชีเงินเดือนแต่ละเดือน ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็สรุปยอดได้หมดแล้ว

“ฉันว่าจำเป็นนะ” เจียงฉีมองเจียงหว่านหว่านพลางถอนหายใจยาว

เฮ้อ มีลูกพี่ลูกน้องที่ดีขนาดนี้ แถมยังเรียนเอกบัญชีที่มหาวิทยาลัยการเงินการธนาคารแท้ๆ แต่น่าเสียดายที่หลอกมาเป็นนักบัญชีประจำที่ร้านโดยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างสักหนึ่งปีไม่ได้

ตอนนี้เจียงหว่านหว่านเป็นดีเอ็มพาร์ตไทม์ของร้าน ชนิดที่ได้รับค่าจ้างตามปกติ

เจียงฉีรู้สึกว่าด้วยนิสัยเขี้ยวลากดินของระบบเกม หากเขาเปลี่ยนเธอจากดีเอ็มพาร์ตไทม์มาเป็นนักบัญชีประจำ แล้วค่อยให้ควบตำแหน่งดีเอ็มพาร์ตไทม์ไปด้วยเพื่อใช้บั๊ก คงไม่มีทางสำเร็จแน่

หรือว่าจะลองดูดี

เจียงฉีชักเริ่มลังเลใจขึ้นมาบ้างแล้ว

“อ๋อ พี่เจียงฉีไม่อยากทำบัญชีเองใช่ไหมล่ะคะ” เจียงหว่านหว่านเพิ่งจะนึกขึ้นได้

เจียงฉีคิดว่าประโยคถัดไปของเธอคงจะเป็น ‘งั้นให้หนูช่วยทำแล้วกัน ยังไงหนูก็เรียนบัญชีมาอยู่แล้ว’

“พี่ก็ให้พี่ปิงทำสิคะ ก่อนพี่ปิงจะเปิดร้านแรกก็เคยศึกษาเรื่องลงบัญชียื่นภาษีมาก่อนไม่ใช่เหรอ” เจียงหว่านหว่านไม่มีความคิดที่จะเสนอตัวรับงานเพิ่มเลยแม้แต่น้อย

ก่อนที่เจียงปิงจะเปิดร้านแรก เธอเคยแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่าตัวเองอาจเป็นอัจฉริยะด้านการทำธุรกิจที่ซ่อนตัวอยู่ คิดว่าร้านจะต้องเติบโตยิ่งใหญ่จนกลายเป็นผู้ประกอบการดีเด่นที่เสียภาษีรายใหญ่ของเมือง ด้วยเหตุนี้ก่อนเปิดร้านเธอจึงตั้งใจศึกษาวิธีทำบัญชีและยื่นภาษีอยู่พักใหญ่

เรื่องราวหลังจากนั้นทุกคนต่างก็รู้ดี

มันไม่มีความจำเป็นต้องทำเลยสักนิด

เจียงฉี: …

จริงด้วยสิ เขาลืมคนว่างงานอีกคนที่ร้านไม่ต้องจ่ายเงินเดือนให้ไปได้ยังไง

ในนามแล้วเขาเป็นเพียงรักษาการผู้จัดการร้าน ผู้จัดการตัวจริงคือเจียงปิง

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะก่อกบฏยึดอำนาจมาเป็นผู้จัดการร้านตัวจริงไม่ได้เสียหน่อย ให้ร้านไม่มีตำแหน่งรักษาการผู้จัดการ แล้วลดตำแหน่งเจียงปิงลงไปเป็นนักบัญชีประจำแทน

คำพูดเดียวปลุกให้ตื่นจากฝันแท้ๆ!

“นั่นสินะ!” เจียงฉีตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา “ก็ควรให้พี่สาวฉันมาเป็นนักบัญชีประจำนี่นา!”

ยังไงเจียงปิงก็ไม่มีที่ทำงานเป็นหลักแหล่งอยู่แล้ว เธอมีเหตุผลอะไรที่จะเป็นนักบัญชีประจำของร้านไม่ได้ล่ะ

บั๊กนี้เขาจะใช้ให้ได้เลย!

เจียงหว่านหว่าน: ?

การทำบัญชีมันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยเหรอ

ดูพี่เจียงฉีตื่นเต้นเข้าสิ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวีแชตแล้วกดสะกิดเจียงปิงที่ไม่ยอมตอบข้อความสักที

‘ฉันสะกิดกระเป๋าตังค์ที่ว่างเปล่าของ “เจียงปิง”’

ทางฝั่งเจียงปิงยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ข้อความที่เจียงฉีส่งไปหาตอนเที่ยงยังไม่ได้รับการตอบกลับ

ดูท่าคงยังไม่ตื่น

เจียงฉีจึงตัดสินใจโทรหาวีแชตไปหาเธอโดยตรง

หลังจากส่งสัญญาณเรียกไปสองสาย ในที่สุดเจียงปิงก็กดรับ

“ฮัลโหล น้องชาย มีเรื่องด่วนอะไรถึงโทรมาแต่หัววันเนี่ย” เจียงปิงเพิ่งตื่นนอนจริงๆ น้ำเสียงยังคงงัวเงีย “ขอฉันดูข้อความที่นายส่งมาก่อนนะ”

จากนั้นเจียงปิงก็ตาสว่างทันที

“รูมเมตนายนี่นะ ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่ฉันทิ้งไว้ในห้องเก็บของไปชนตอม่อหินงั้นเหรอ! เขาเป็นอะไรไหมเนี่ย ฉันคงไม่ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ใช่ไหม”

เจียงฉี: ?

“ทำไมถึงเป็นพี่ที่ต้องจ่ายค่ารักษา แทนที่จะเป็นเขาจ่ายค่าซ่อมรถให้พี่ล่ะ”

“ก็เพราะว่าหน้ารถคันนั้นมันพังอยู่แล้วน่ะสิ ก่อนหน้านี้ฉันเคยขี่ไปชนต้นไม้เข้า หลังจากนั้นแฮนด์มันก็ใช้การไม่ค่อยดี มักจะค้างอยู่บ่อยๆ แถมตอนหลังพอเปิดร้านเกมไขคดีมันอยู่ใกล้บ้าน ฉันก็เลยเดินไปตลอด มอเตอร์ไซค์บุโรทั่งนั่นก็เลยถูกทิ้งไว้ในห้องเก็บของโดยไม่ได้ซ่อม กะว่าจะขายทิ้งไปเลย ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องนายจะเอามันไปขี่ล่ะ!”

เจียงฉี: “…เขาไม่เป็นอะไรครับ มีแค่หน้ารถที่พัง”

“ค่อยยังชั่วหน่อย รถคันนั้นไม่เอาก็ช่างมันเถอะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเอาไปลงขายในเว็บมือสอง ตั้งราคาไว้เก้าร้อยหยวน แต่อีกฝ่ายจะเอาแค่ห้าร้อยให้ได้ พอฉันบอกหกร้อยก็ไม่ยอมเอา ทำเอาฉันโมโหจนไม่ขายเลย พังแล้วก็พังไปเถอะ ไม่ต้องซ่อมแล้วล่ะ”

เรื่องมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าผ่านพ้นไป เจียงฉีจึงเริ่มดึงบทสนทนาเข้าสู่เรื่องสำคัญ

การจะยึดอำนาจตรงๆ มันกะทันหันเกินไป เขาต้องพูดอ้อมค้อมดูก่อน

“พี่ กะว่าจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอ” เจียงฉีลองหยั่งเชิงถาม

แม้ว่าปากของเจียงปิงจะบอกว่าไปต่างประเทศ แต่จากที่เจียงฉีรู้สถานะเงินในกระเป๋าของเธอดี เธอไม่มีทางไปต่างประเทศได้แน่ ตอนนี้คงจะแอบซุกตัวอยู่บ้านเพื่อนสนิทคนไหนสักคน หรือไม่ก็ไปเช่าห้องราคาถูกในอำเภอเล็กๆ กบดานอยู่ชั่วคราว

ก่อนหน้านี้ตอนโทรคุยกันเจียงฉียังได้ยินเสียงพนักงานส่งอาหารตะโกนอยู่หน้าประตูเลยว่า ‘สวัสดีครับ คุณผู้หญิงแซ่ปิงใช่ไหมครับ ข้าวหน้าเนื้อที่สั่งได้แล้วครับ!’

ต่างประเทศบ้าบอที่ไหนกัน พนักงานส่งอาหารจะพูดภาษาจีนแถมส่งข้าวหน้าเนื้อเนี่ย

เจียงปิงที่อยู่อีกฟากของสายเริ่มระแวงทันที “อาจจะ…ต้องรออีกสักพักน่ะ”

“ช่วงนี้ธุรกิจที่ร้านซบเซาจนใกล้จะแบกรับไม่ไหวแล้วเหรอ น้องชาย อย่าเครียดไปเลย ถ้าร้านจะเจ๊งก็ให้มันเจ๊งไป ค่าเช่ายังเหลืออีกตั้งสองเดือนกว่า นายก็ทนๆ ไปก่อนแล้วกันนะ”

“ไม่ใช่ครับ ช่วงนี้ที่ร้านขายดีมาก สองวันก่อนเพิ่งรับออร์เดอร์ใหญ่มาด้วยซ้ำ” เจียงฉีรีบอธิบาย “แต่ว่าเจอปัญหาเล็กๆ อยู่นิดหน่อย”

“ปัญหาเล็กๆ อะไรเหรอ”

“ร้านขายดีเกินไปจนผมทำบัญชีแทบไม่ทัน สิ้นปีอาจจะต้องยื่นภาษีด้วย ผมเลยอยากจะรับสมัครนักบัญชีประจำสักคน”

เจียงปิง: …

นี่มันอวดชัดๆ อวดกันเห็นๆ เลยนี่หว่า!

น้องชาย นายเปลี่ยนไปแล้วนะ!

เจียงปิงเงียบไปนาน ไม่นึกเลยว่าทักษะที่เธอเคยตั้งใจศึกษาเมื่อหลายปีก่อนจะได้เอามาใช้จริงเสียที “จะไปจ้างนักบัญชีประจำทำไม ฉันจัดการเรื่องทำบัญชีกับยื่นภาษีให้เอง!”

“แล้วมันจะไม่รบกวนเวลาของพี่เกินไปเหรอครับ ผมจำได้ว่าช่วงก่อนพี่เพิ่งได้ลูกค้ารายใหญ่มาไม่ใช่เหรอ”

“ล่มไปตั้งนานแล้วล่ะ ช่างเถอะ ตอนนี้ร้านก็ยกให้นายไปแล้ว แถมฉันเองก็ว่างอยู่พอดี สู้มาทำงานให้นายฟรีๆ ยังจะดีกว่า”

‘ติ๊ง ยินดีด้วยที่ผู้เล่นเจียงฉีทำภารกิจ [ขยายทีมงาน] สำเร็จ ได้รับรางวัลภารกิจ [การ์ดรับสมัครพนักงานพิเศษ] ระบบได้จัดส่งรางวัลไปยังคลังการ์ดเรียบร้อยแล้ว’

ดูท่าการยึดอำนาจและการรับสมัครงานผ่านโทรศัพท์ของเจียงฉีจะได้รับการยอมรับจากระบบเกม

เจียงปิงถูกลดขั้นจากผู้จัดการร้านตามทฤษฎีของร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกให้กลายมาเป็นนักบัญชีได้อย่างราบรื่น

“ขอบคุณครับพี่!”