บทที่ 91 กลายเป็นพ่อคนโดยไม่ทันตั้งตัว

หวังจั๋วที่ดั้นด้นข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อกินบะหมี่ มาถึงพร้อมกับพัสดุเก้ากระสอบใหญ่พอดี

เนื่องจากช่วงบ่ายสามโมงมีเปิดเล่นบท 《ชมรมหน้ากาก》 เวลาช่วงหกโมงกว่าในตอนค่ำจึงตรงกับช่วงเริ่มการแสดงพอดี หวงฟู่กุ้ยสนใจการแสดงบทตัวร้ายของเจียงฉีเป็นพิเศษ ต่อให้เจียงฉีมีเวลาขึ้นเล่น หวงฟู่กุ้ยก็ยังอยากจะขอลองดูอยู่ดี

เจียงฉีจึงยกบทที่เหมาะกับวัยของหวงฟู่กุ้ยให้เขาไป ส่วนตัวเองรับเล่นแค่บทผู้ชายสารเลวกับน้องชายที่โดนรถชนตาย

กลุ่มผู้เล่นรอบนี้ล้วนเป็นเด็กที่เพิ่งผ่านการสอบเกาเข่ามาหมาดๆ อยู่ในวัยที่ยังอ่อนต่อโลก แต่เปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึกและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นสูงมาก ทุกคนล้วนเป็นสายอินกับบทดราม่าเรียกน้ำตาขั้นสุด

ช่วงแสดงบทบาท หญิงสาวสามคนพากันร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า ดราม่ายิ่งกว่าเจียงหว่านหว่านในตอนนั้นเสียอีก

กว่าการแสดงจะจบลงก็ปาเข้าไปทุ่มกว่าแล้ว หวงฟู่กุ้ยต้มบะหมี่เสร็จก็หลังทุ่มครึ่งเข้าไปอีก โชคดีที่วันนี้คนมากินบะหมี่ไม่เยอะเท่าไร เจียงฉีส่งข้อความเตือนแขกทุกคนที่จะมากินในกลุ่มล่วงหน้าแล้วว่าขอให้มาหลังทุ่มครึ่ง และได้ทักข้อความส่วนตัวไปหากงเยี่ยตั้งแต่สี่โมงเย็น

กงเยี่ยได้รับข้อความ และรู้ว่าวันนี้คนกินบะหมี่ยังไม่เต็มโควตา

เขาจึงลากตัวฟางจิ้งมาด้วย

ทั้งสองคนบังเอิญมาเจอกับภาพอันน่าตื่นตา เมื่อรถขนส่งพัสดุคันเล็กสองคันมาส่งของพร้อมกัน หน้าร้านจึงถูกล้อมรอบไปด้วยกระสอบป่านเก้ากระสอบใหญ่

ส่วนหวังจั๋วที่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพังจนต้องขึ้นรถเมล์ ซ้ำยังไม่ชินเส้นทางจนนั่งย้อนทิศเกือบจะหลุดออกนอกอำเภอ ต้องฟันฝ่าความลำบากอยู่ถึงสามชั่วโมงเต็มกว่าจะมาถึงร้านเพื่อเตรียมโซ้ยบะหมี่สักสามชาม ก็ถูกเจียงฉีจับตัวไปช่วยแบกกระสอบทันทีที่มาถึง

"เถ้าแก่เจียง นี่กว้านซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย" กงเยี่ยเห็นกระสอบทั้งเก้าก็ถึงกับอึ้ง อดรนทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวจึงยื่นมือไปลองยกดู พบว่าหนักเอาเรื่องทีเดียว

กระสอบใส่หุ่นยนต์ตุ๊กตาทั้งใบ จะไม่หนักได้ยังไง

"นี่นายซื้ออะไรมาน่ะ ร้านค้าก็ส่งของมาชุ่ยเกิน ใส่กระสอบมาส่งตรงๆ เลย นึกว่าแตงโมหรือไง" กงเยี่ยสงสัยนิดหน่อย

ฟางจิ้งไม่ได้สนใจกระสอบป่านพวกนั้น เขาแค่อยากรีบกินบะหมี่ให้เสร็จๆ ไปโดยเร็ว

เขาไม่ถือสาเรื่องที่ต้องมานั่งกินบะหมี่ร่วมโต๊ะกับพนักงาน ตอนที่บริษัทยังมีโรงอาหารอยู่ เขาก็กินข้าวที่นั่นทุกวันเพื่อความสะดวก

ความจริงแล้วเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่วันแรกที่มีการตั้งกลุ่มคนกินบะหมี่แล้ว (กงเยี่ยเป็นคนบอก) ตัวเขาก็อยากมาเหมือนกัน ทว่าตอนนั้นติดไปดูงานต่างเมือง

ฟางจิ้งเพิ่งลงจากรถไฟความเร็วสูงตอนหกโมงเย็นวันนี้ เดิมทีตั้งใจจะแวะไปที่บริษัทก่อนแล้วค่อยกลับไปกินข้าวที่บ้าน แต่พอเดินพ้นประตูบริษัทออกมาก็โดนกงเยี่ยดักจับตัวไว้เสียก่อน กงเยี่ยโวยวายว่าโอกาสหายากแบบนี้ต้องเลี้ยงมื้อดีๆ สักมื้อ จึงลากฟางจิ้งมาที่ร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกด้วยกัน

"เพิ่งซื้อบทเอกสิทธิ์แนวสยองขวัญมาใหม่น่ะครับ ทั้งหมดนี้เป็นพร็อพของบท" เจียงฉีอธิบาย

"เยอะขนาดนี้เลยเหรอ มีแต่ของชวนหลอนทั้งนั้นเลยสิเนี่ย" พอได้ยินว่าเป็นพร็อพของบทสยองขวัญ กงเยี่ยก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที

จากประสบการณ์เล่นสองครั้งที่ผ่านมา สิ่งที่สร้างความประทับใจยอดเยี่ยมให้กับเขาก็คือบทเอกสิทธิ์แนวสยองขวัญของเจซี

"ตอนนี้ฉันเปิดดูของข้างในได้ไหม" กงเยี่ยถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

ฟางจิ้งเดินเงียบๆ ไปสแกนจ่ายเงินอยู่ด้านข้าง เสียงแจ้งเตือนเงินโอนเข้าวีแชตของร้านเจียงฉีดังขึ้น 2,070 หยวน

ฟางจิ้งชูโทรศัพท์ขึ้นพลางกล่าว "เถ้าแก่เจียง จ่ายล่วงหน้าหนึ่งเดือนเหมือนกงเยี่ยนะ"

เจียงฉีแอบพึมพำในใจว่า 'บอสสายเปย์ตัวจริง!'

พนักงานทั่วไปต้องคอยเช็กกระเป๋าตังค์แล้วเลือกวันมากิน แต่สองคนนี้เติมรายเดือนกันหน้าตาเฉย ลูกค้าสายวาฬโดยแท้

คู่ควรแก่การสุ่มแถมเครื่องเคียงให้ 20-30 อย่างตามแพ็กเกจรายเดือนจริงๆ

บะหมี่ของหวงฟู่กุ้ยยังต้มอยู่ เจียงฉีเห็นกงเยี่ยกับฟางจิ้งไม่ได้รังเกียจที่กระสอบทั้งเก้าวางเกะกะขวางร้าน จึงชวนทุกคนมาช่วยกันแกะพัสดุเสียเลย

หวังเอ้อร์ยาคล่องแคล่วที่สุด ไม่จำเป็นต้องใช้กรรไกรด้วยซ้ำก็แกะเชือกที่มัดปากกระสอบออกได้แล้ว

"ว้าว!" หวังเอ้อร์ยาอุทานด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นตุ๊กตาในกระสอบ "ตุ๊กตาสวยจังเลย!"

ชิงชิงถูกแม่แท้ๆ ลากตัวกลับบ้านไปทำการบ้านแล้ว ถ้าเธอได้มาเห็นตุ๊กตาเต็มกระสอบแบบนี้ คงกรี๊ดลั่นเหมือนกับหวังเอ้อร์ยาแน่

สิ่งที่อยู่บนสุดของถุงสุ่มใบที่หวังเอ้อร์ยาแกะออก คือตุ๊กตาน่ารักผมลอนยาวสีทอง ตาสีฟ้า สวมชุดกระโปรงแบบตะวันตกสีเหลืองสดใส บนกระโปรงมีลายดวงดาวประดับคริสตัลเม็ดเล็กระยิบระยับ ที่เท้าสวมรองเท้าเต้นรำสีขาว ประณีตงดงามเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

หุ่นยนต์ตุ๊กตาที่แถมมากับบทพวกนี้กลับไม่มีอะไรต่างไปจากตุ๊กตาในร้านขนมหวานดั้งเดิมเลยแม้แต่น้อย

ตุ๊กตาตัวนี้เจียงฉีพอจะจำได้อยู่บ้าง สาเหตุหลักคือชุดสีเหลืองที่เด่นสะดุดตา และในความทรงจำ ตัวที่กระชากทึ้งหัวอวี๋กุ้ยหนักที่สุดก็คือมันนี่แหละ

"มีแต่ตุ๊กตาทั้งนั้นเลย!" หวังเอ้อร์ยามองตุ๊กตาในกระสอบจนละสายตาไม่ได้ อยากจะหยิบขึ้นมาดูอีกตัวแต่ก็กลัวจะทำพัง จึงทำได้แค่มองตาค้างอยู่อย่างนั้น

"ของฉันทางนี้ก็เหมือนกัน" ฉินช่านยกมือขึ้น ในมือถือตุ๊กตาผมดำสวมชุดสไตล์กอทิก "งานประณีตมากเลยนะ! เจียงฉี นายซื้อบทเอกสิทธิ์นี้มาราคาเท่าไรเนี่ย แถมตุ๊กตาให้เยอะขนาดนี้ ดูท่ายังไงก็แพงชัวร์"

"ตรงนี้ของหนูก็มีแต่ตุ๊กตาเต็มไปหมดเลย!" เจียงหว่านหว่านนับอย่างตื่นเต้น "ตุ๊กตาพวกนี้น่ารักเกินไปแล้ว! พี่เจียงฉี พี่ช่วยติดต่อค่ายที่ออกบทนี้ให้หนูซื้อตุ๊กตาบ้างได้ไหม หนูอยากได้ไปวางบนโต๊ะหัวเตียงสักสองสามตัว!"

เจียงฉี "…"

ในทางทฤษฎีมันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอก เพียงแต่…

เขากลัวว่าจะต้องสูญเสียน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนเดียวไปน่ะสิ

ใจกล้ามาจากไหน ถึงคิดจะเอาหุ่นยนต์ตุ๊กตาที่หัวเราะลั่นได้ หลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดได้ หัวหลุดออกจากร่างแล้วเด้งมาดิ้นกระแด่วๆ หัวเราะฮ่าๆ ใส่บนตักคุณได้ ไปวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงกัน

อะไรกัน ไม่อยากอายุยืนแล้วหรือไง

“ทำไมกระสอบนี้ของฉันไม่ใช่ตุ๊กตาล่ะ?” ไม่รู้ว่ากงเยี่ยเข้ามาร่วมวงแกะกระสอบตั้งแต่เมื่อไร เขามองเสื้อผ้า ไม้เท้า และวิกผมในกระสอบพลางยืนเกาหัว

เจียงฉีไม่นึกเลยว่าระบบจะใส่ใจขนาดนี้ กระทั่งชุดและอุปกรณ์ประกอบฉากของยายกู่ก็ยังเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ

“อันนี้เป็นชุดกับพร็อพของดีเอ็มครับ” เจียงฉีครุ่นคิดแล้วตัดสินใจถือโอกาสนี้บอกเรื่องที่จะรีโนเวตห้องเสียเลย “จริงๆ บทนี้เป็นบทแบบจำลองสถานการณ์จริงน่ะ การตกแต่งห้องทางค่ายเป็นคนรับผิดชอบ บ่ายนี้ทางค่ายเพิ่งโทรมาบอกว่าทีมช่างจะมาถึงตอนสี่ทุ่มคืนนี้”

“พวกเขาจะเร่งมือทำทั้งคืนจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ก็เสร็จ จะได้ไม่กระทบกับการเปิดร้านตามปกติของเรา”

เจียงฉีกะว่าจะรอให้ร้านปิดก่อนค่อยใช้การ์ดสิ่งปลูกสร้างบ้านตุ๊กตาสยองขวัญกับการ์ดอัญเชิญพนักงานพิเศษ

“งั้นบทนี้ใครจะรันล่ะคะ?” ฉินช่านถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ให้หลิวหลานรันแล้วกัน” เจียงฉีเล็งตัวดีเอ็มไว้แต่แรกแล้ว “บทนี้ค่อนข้างเหมาะกับเธอเลย”

เรื่องแซะเก่ง ประชดเก่ง ถากถางผู้เล่นเป็นชุดๆ หลิวหลานชอบบทแนวนี้ที่สุด

ตัวแม่สายเหน็บแนมตัวจริง

“คืนนี้ให้เธอเอาบทกลับไปอ่านให้จบที่บ้าน พรุ่งนี้คนในร้านเราลงเล่นกันเอง แล้วค่อยหาลูกค้าประจำมาร่วมทดสอบระบบอีกสักสองสามคน บ่ายนี้ฉันอ่านบทจบแล้ว ตอนเปิดเล่นจะต้องใช้ผู้ดำเนินเกมคนหนึ่งกับคนควบคุมอุปกรณ์อยู่หลังฉากอีกคนหนึ่ง ถึงตอนนั้นฉันจะรับหน้าที่ควบคุมอุปกรณ์เอง”

เจียงฉีจัดแจงงานล่วงเวลาในคืนนี้ให้กับหลิวหลานที่กำลังรันบทอยู่ชั้นบน

กงเยี่ยฟังเจียงฉีพูดแล้วก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ “ต้องมีคนคุมอุปกรณ์ด้วยเหรอเนี่ย?!”

เจียงฉีมองตุ๊กตากระโปรงแดงตัวเด่นในมือกงเยี่ย ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “แน่นอนสิครับ ผมว่าอุปกรณ์ของบทนี้แหละคือจิตวิญญาณเลย รับรองว่าจะทำให้ผู้เล่นทุกคนประทับใจไม่รู้ลืมแน่ๆ”

วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง กรีดร้องสุดเสียง

แค่คิดก็ชักจะตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

“หนูเล่นด้วย!” เจียงหว่านหว่านรีบยกมือทันควัน

“ฉันเอาด้วย ฉันอยากเล่นบทสยองขวัญมาตั้งนานแล้ว!” สีหน้าของฉินช่านบ่งบอกชัดเจนว่า ทั้งกลัวทั้งอยากเล่น

“เหล่าเจียง พรุ่งนี้ค่ำๆ ฉันขอแจมด้วยได้ไหม?” หวังจั๋วเองก็คันไม้คันมือ “ฉันยังไม่เคยเล่นเกมไขคดีเลย เล่นครั้งแรกจะเล่นแนวนี้ได้เหรอ?”

“ได้สิ!” เจียงฉีตอบอย่างหนักแน่น

โดนหลอกให้ตกใจกลัวจะมีข้อจำกัดอะไร ขอแค่เสียงดังเข้าไว้ก็พอ

ยิ่งร้องลั่น บรรยากาศก็ยิ่งได้

“ฉันเอาด้วย” กงเยี่ยสนใจบทสยองขวัญเป็นที่สุด เขาสะกิดฟางจิ้งข้างๆ “เจ้าฟาง นายก็มาด้วยสิ ยังไงพรุ่งนี้วันอาทิตย์นายก็ไม่ได้ทำงานอยู่แล้ว ต่อให้เล่นดึกจนวันรุ่งขึ้นตื่นไม่ไหว นายเป็นเถ้าแก่เอง ใครจะมาหักเงินเดือนนายได้ล่ะ”

ฟางจิ้ง “…”

“นับฉันด้วยคน” ฟางจิ้งพูดเสียงเรียบพลางดันแว่นตาขึ้น

คุยไปคุยมา ทีมทดสอบบทในวันพรุ่งนี้ก็ได้มาห้าคนแล้ว ตอนนี้ขาดผู้หญิงอีกแค่คนเดียวก็ครบ

หวังเอ้อร์ยามองเจียงฉี แววตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

แม้จนถึงตอนนี้เธอจะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าไอ้เกมไขคดีนี่มันคืออะไรกันแน่ แต่เธอก็รู้ว่าการเล่นเกมไขคดีจำเป็นต้องอ่านหนังสือเยอะมาก

หวังเอ้อร์ยาไม่ค่อยกล้ายกมือแสดงตัวว่าอยากเล่น เพราะกลัวว่าถึงเวลาต้องอ่านตัวหนังสือเยอะๆ แล้วอ่านไม่ออกจนความลับแตกเข้า

“ตอนนี้ขาดอีกแค่คนเดียวแล้ว” เจียงหว่านหว่านหักนิ้วคำนวณ พลางหันไปมองหวังเอ้อร์ยาที่อยู่ข้างๆ “ให้ชิงเหอมาเล่นก็ได้นี่นา จะได้ครบคนพอดี”

“ชิงเหอไม่ได้หรอก อายุยังน้อยเกินไป บทนี้ไม่ค่อยเหมาะกับเธอ” เจียงฉีปฏิเสธทันที

หวังเอ้อร์ยาคอตก นึกโทษตัวเองในใจว่าก่อนหน้านี้ไม่ขยันเรียนให้มากกว่านี้ ถึงยังไม่มีสิทธิ์เล่นเกมอ่านหนังสือพวกนี้

“อ๋อๆ จริงด้วย บทสยองขวัญนี่นะ ไม่ให้เล่นคงดีที่สุดจริงๆ แหละ” เจียงหว่านหว่านเพิ่งนึกขึ้นได้ “งั้นก็ส่งข้อความถามในบัญชีลูกค้าสัมพันธ์ของร้านเลยแล้วกัน ถึงช่วงนี้ลูกค้าจะเงียบๆ แต่ถ้าเป็นบทสยองขวัญรอบทดสอบลดครึ่งราคาในวันอาทิตย์ ยังไงก็ต้องมีคนอยากมาร่วมแจมบ้างแหละ”

กงเยี่ยกับหวังจั๋วนั่งยองๆ เล่นตุ๊กตาอยู่บนพื้นแล้ว กงเยี่ยเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าพวกมันเป็นหุ่นยนต์ตุ๊กตา ข้างในตัวมีก้อนเหล็กแข็งๆ ซ่อนอยู่

“นี่ไม่ใช่ตุ๊กตาผ้านี่นา เหมือนจะเป็นระบบกลไก ไม่รู้ว่าจะขยับได้หรือเปล่า”

“คงไม่ใช่ว่าบทนี้จะเอาตุ๊กตาพวกนี้มาหลอกคนหรอกนะ?” หวังจั๋วผู้เล่นหน้าใหม่เดาความจริงได้ถูกต้องเฉยเลย

กงเยี่ยโบกมือแล้วหัวเราะร่า “ไม่มีทาง ตุ๊กตาสวยน่ารักขนาดนี้ จะไปหลอกใครตกใจได้ยังไงกัน? ใครจะไปกลัวลง น่าจะเป็นแค่พร็อพพิเศษมากกว่า แต่ว่าตุ๊กตาพวกนี้เยอะเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย”

“น่าจะเกือบร้อยตัวได้” ฟางจิ้งเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

ที่เขาเงียบมาตลอดก็เพราะมัวแต่นับจำนวนตุ๊กตาอยู่นี่เอง

พูดไม่ทันขาดคำ บะหมี่ก็เสร็จพอดี

“บะหมี่ได้แล้วครับ!” หวงฟู่กุ้ยร้องตะโกนเสียงดัง

“อุ๊ยตาย” ฉินช่านรีบวางตุ๊กตาลงทันที ต่อให้ตุ๊กตาน่ารักแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าบะหมี่ผักกวางตุ้ง “ฉันยังไม่ได้จัดเครื่องเคียงเลย หว่านหว่าน มาช่วยกันจัดเครื่องเคียงเร็วเข้า”

ทั้งสองคนรีบไปล้างมือแล้วเริ่มจัดวางเครื่องเคียงบนโต๊ะน้ำชา เนื่องจากวันนี้ไม่มีเครื่องเคียงมาเพิ่มใหม่ จำนวนเครื่องเคียงจึงน้อยกว่าเมื่อวาน เหลือแค่ยี่สิบห้าอย่าง

เครื่องเคียงยี่สิบห้าอย่างก็เพียงพอที่จะทำให้เศรษฐีรุ่นสองอย่างฟางจิ้ง ผู้ประสบความสำเร็จในการเริ่มต้นธุรกิจตั้งแต่อายุยังน้อย ตกตะลึงได้แล้ว

ไข่ปลาคาเวียร์ที่กงเยี่ยเอามากลายเป็นเครื่องเคียงประจำโต๊ะไปเรียบร้อย เขาปรี่ไปยกชามบะหมี่ผักกวางตุ้งที่ดูเหมือนปริมาณจะเยอะกว่าชามอื่น แต่ความจริงไม่ได้ต่างกันเลยมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วตักถั่วลิสงทอดโรยหน้าบะหมี่ไปหนึ่งช้อนก่อนเป็นอันดับแรก

พอถั่วลิสงเม็ดแรกลงกระเพาะ มื้อเย็นนี้ถึงจะถือว่าเริ่มต้นขึ้นจริง

“เฮ้อ สองวันนี้ไม่มีเวลา จำนวนเครื่องเคียงเลยน้อยไปหน่อย” ฉินช่านถอนหายใจ

“น้อยไปนิดจริงๆ” กงเยี่ยพยักหน้าเห็นด้วย เขายังจำภาพอันยิ่งใหญ่อลังการของเครื่องเคียงกว่าสามสิบอย่างบนโต๊ะในวันแรกที่ตัวเองมากินบะหมี่ได้อยู่เลย

ฟางจิ้ง: ?

น้อยเรอะ?

“นี่ เจ้าฟาง ที่บ้านนายไม่มีแฮมอะไรสักอย่างที่คุณแม่นายซื้อกลับมาจากต่างประเทศคราวนั้นเหรอ ตอนฉันไปกินข้าวบ้านนายคราวก่อน คุณแม่นายยังเอาแฮมนั่นมากินแกล้มข้าวต้มอยู่เลย พรุ่งนี้เอาติดมือมาหน่อยสิ ฉันว่าแฮมกินคู่กับบะหมี่ก็น่าจะเข้ากันดีนะ”

ฟางจิ้งงับไข่ต้มยางมะตูมเข้าไปเต็มคำ สัมผัสถึงความนุ่มเนียนของไข่ขาวที่แตกออกในปาก ไข่แดงอุ่นๆ ไหลเยิ้มเคลือบไปทั่วทั้งช่องปาก แล้วไหลลื่นผ่านลิ้นลงสู่หลอดอาหารอย่างน่าอัศจรรย์

กลืนลงไป

กินบะหมี่อีกคำ ตามด้วยซดน้ำซุปอีกอึก

ฟางจิ้งเลียนแบบท่าทางของกงเยี่ยด้วยการตักถั่วลิสงทอดหนึ่งช้อนมาโรยบนบะหมี่ แล้วลองชิมถั่วไปคำหนึ่ง

บะหมี่ผักกวางตุ้งพอกินแกล้มกับเครื่องเคียงแล้ว มันอร่อยไปอีกแบบจริงๆ

“อืม” ฟางจิ้งพยักหน้า “พรุ่งนี้ฉันจะเอามา”

พอกินบะหมี่เสร็จ ฟางจิ้งกับกงเยี่ยก็ขอตัวกลับ เดี๋ยวจะมีลูกค้าอีกสิบสองคนมากินบะหมี่ หวงฟู่กุ้ยจึงต้องอยู่ประจำที่ชั้นหนึ่ง เจียงฉี หวังจั๋ว และหวังเอ้อร์ยาช่วยกันแบกกระสอบพวกนี้ขึ้นไปชั้นบน

แม้หวังเอ้อร์ยาจะตัวเล็ก แต่แรงเยอะมาก แบกกระสอบที่ขนาดตัวแทบไม่ต่างจากตัวเองได้สบายบรื๋อ ทำเอาไก่อ่อนอย่างหวังจั๋วที่แค่ยกหนังสือขึ้นลงบันไดก็เหนื่อยแทบขาดใจถึงกับอ้าปากค้างด้วยความอัศจรรย์ใจ

“เหล่าเจียง ฉันควรออกกำลังกายบ้างดีไหมเนี่ย” หวังจั๋วเริ่มทบทวนตัวเอง

“ตื่นเถอะเพื่อน” เจียงฉีตบไหล่หวังจั๋ว “บัตรฟิตเนสหน้ามหา’ลัยที่นายสมัครไว้ตอนปีหนึ่งน่ะ มันหมดอายุไปกี่ปีแล้ว จำได้ว่านายไปแค่สองครั้งเองมั้ง จ่ายไปพันสองร้อยแปดสิบหยวนแต่วิ่งไปแค่สี่ชั่วโมง”

หวังจั๋ว: …

ตอนที่ขนรอบสุดท้ายเสร็จ โต๊ะละครของหลิวหลานก็เล่นจบพอดี

หญิงสาวคนหนึ่งร้องไห้น้ำตานองหน้า สะอึกสะอื้นจนตาบวมเป่ง ระดับที่เจียงหว่านหว่านเห็นแล้วยังต้องยอมแพ้ ถูกเพื่อนสาวอีกสองคนช่วยกันประคองออกมา ปากก็ยังสะอื้นฮือๆ ไม่ยอมหยุด

“ฮือๆ ไอ้ผู้ชายสารเลว!” หญิงสาวคนนั้นมองเห็นเจียงฉีเข้าก็ยังอินกับบทไม่หาย ถึงขั้นหลุดปากด่าออกมาคำหนึ่ง

เจียงฉี: …

มิน่าล่ะในเน็ตถึงมักจะพูดกันว่า ตัวร้ายที่เล่นดีเกินไปมักจะต้องแบกรับความกดดันในชีวิตจริง แล้วนี่ความกดดันไม่ได้มาเยือนแล้วหรอกเรอะ

พอโต๊ะของหลิวหลานเล่นจบ และลูกค้าที่จองไว้กินบะหมี่กันจนหมด เจียงฉีก็ปิดร้านแต่หัววันอีกครั้ง เขาบอกให้ทุกคนรวมถึงหวงฟู่กุ้ยกลับไปก่อน ส่วนตัวเองอยู่เฝ้าร้านเพื่อรอช่างตกแต่งที่ไม่มีตัวตนจริง

เจียงฉียืนมองออกไปจากชั้นสอง เมื่อแน่ใจว่าทุกคนเดินไปไกลแล้ว เขาก็ปิดประตูร้าน แล้วเดินขึ้นบันไดไป

เขาเดินเข้าไปในห้องสไตล์โมเดิร์นห้องเล็กที่ใช้ดูบทเมื่อช่วงบ่าย เจียงฉีกดเปิดคลังการ์ด ยืนยันการอัญเชิญ ‘การ์ดสิ่งปลูกสร้าง: บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ’ เลือกห้องที่จะอัญเชิญ และกำหนดขอบเขตพื้นที่

วินาทีถัดมา เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งเดิมทั้งหมดในห้องสไตล์จีนก็อันตรธานหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือสภาพของบ้านตุ๊กตาสยองขวัญที่เจียงฉีเคยเห็นในความทรงจำก่อนหน้านี้

ดูเหมือนว่าเมื่อเลือกอัญเชิญการ์ดสิ่งปลูกสร้างแล้ว ข้าวของทุกชิ้นในห้องเดิมจะหายวับไปจนหมด คราวหน้าหากจะอัญเชิญการ์ดสิ่งปลูกสร้างอีก คงต้องเก็บกวาดของมีค่าในห้องออกไปให้เกลี้ยงเสียก่อน

เมื่อมองดูบ้านตุ๊กตาขนาดย่อส่วนลงมาแห่งนี้ เจียงฉีก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบตุ๊กตากระโปรงแดงตัวที่อยู่บนชั้นวางตรงกลางพอดิบพอดี

จากนั้น ตุ๊กตากระโปรงแดงก็ฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคมเต็มปาก ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ออกมา

ชั่วพริบตา ตุ๊กตากว่าร้อยตัวทั่วทั้งห้องก็พร้อมใจกันหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนอยู่ในห้องแคบๆ ประหนึ่งการโจมตีด้วยคลื่นเสียง ต่อให้เจียงฉีเคยเห็นฉากแบบนี้ในความทรงจำมาแล้ว ทว่าในนาทีนี้สีหน้าของเขาก็ยังบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

สมกับเป็นทีมสร้างบรรยากาศจริงๆ บรรยากาศมาเต็มไม่มีหัก

เจียงฉีไม่เคยรู้สึกโล่งอกขนาดนี้มาก่อนเลยที่ตัวเองมีการ์ดอัญเชิญพนักงานพิเศษ ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยชอบเล่นใหญ่ของบ้านตุ๊กตาหลังนี้ พอมีใครเข้ามาก็ส่งตุ๊กตาทีมสร้างบรรยากาศกว่าร้อยตัวมาหัวเราะต้อนรับ โดยไม่สนใจเลยว่าจะเป็นลูกค้าหรือไม่ ร้านนี้คงได้กลายเป็นตำนานเมืองในไม่ช้า

เหตุใดร้านค้าลึกลับถึงมีผีสิงกะทันหัน เสียงหัวเราะสยองขวัญแท้จริงแล้วมาจากที่ใดกันแน่

ตุ๊กตาฝรั่งที่ดูน่ารักสวยงามแฝงความลับอะไรไว้จริงหรือ

นี่คือเคราะห์ร้ายที่มาเยือนแบบไม่ทันตั้งตัว หรือเป็นเพียงการสร้างกระแสเรียกชื่อเสียงอันประสงค์ร้ายของทางร้านกันแน่

ความจริงทั้งหมด กำลังจะปรากฏขึ้นแล้ว

ขอให้พวกเรามาร่วม…

ขออภัยด้วย ผิดช่องไปหน่อย

เมื่อเห็นว่าเจียงฉีไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ตุ๊กตาทั้งหลายก็หยุดหัวเราะ ทันใดนั้นตุ๊กตาหลายตัวบนชั้นวางแถวล่างสุดก็กระโดดตุ้บลงมา เดินเตาะแตะตรงมาหาเจียงฉี แล้วยื่นมือน้อยๆ มาดึงรั้งชายเสื้อของเขาเอาไว้

“พี่ชาย มาเล่นกับพวกเราสิ!”

“เล่นกับพวกเราสิ เล่นกับพวกเรานะ”

ตุ๊กตาบางตัวขยับไปขยับมา จู่ๆ หัวก็หลุดกลิ้งตกลงมาเสียอย่างนั้น

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจียงฉีบอกได้คำเดียวว่า บ้านตุ๊กตาที่ยังไม่มีลี่ลี่คอยคุมนั้น ฝีมือการหลอกคนยังชั้นประถมเกินไป

เปิดฉากมาก็เทหมดหน้าตักขนาดนี้ แล้วจะมอบประสบการณ์ความสยองขวัญแบบค่อยๆ ไต่ระดับให้ลูกค้าได้อย่างไรกัน

เจียงฉีเปิดกระเป๋าการ์ดอีกครั้ง แล้วมองหาช่องเก็บการ์ดไอเทมที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่

ช่องนี้เพิ่มขึ้นมาหลังจากเขาได้รับ ‘การ์ดอัญเชิญพนักงานพิเศษ’ คาดว่าหากต่อไปได้การ์ดไอเทมทำนองนี้มาอีก ก็คงถูกจัดมารวมไว้ในช่องนี้ทั้งหมด

เขาเลือก ‘การ์ดอัญเชิญพนักงานพิเศษ’ แล้วกดยืนยันเมื่อมีหน้าต่างถามว่าจะใช้งานหรือไม่

‘โปรดเลือกสิ่งปลูกสร้างที่คุณต้องการอัญเชิญพนักงานพิเศษ:’

‘[บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ]’

‘พนักงานที่สามารถอัญเชิญได้: ลี่ลี่, ยายกู่, สุ่มพนักงานพิเศษ’

‘[โรงภาพยนตร์กาลเวลา] (การ์ดสิ่งปลูกสร้างนี้ยังไม่ได้เปิดใช้งาน ขณะนี้จึงไม่สามารถอัญเชิญพนักงานพิเศษได้)’

เจียงฉีถึงกับพูดไม่ออก…

นึกไม่ถึงว่าจะอัญเชิญยายเฒ่าเลี้ยงกู่ได้ด้วย…

จะเรียกยายเฒ่าเลี้ยงกู่ออกมาทำไมกัน พลังปราณฟื้นคืน ปลุกกระแสบำเพ็ญเซียนกันทั้งแผ่นดินหรืออย่างไร

‘เปิดเรื่องด้วยการอัญเชิญมารนอกรีต: นำพาสู่ยุคบำเพ็ญเซียนถ้วนหน้า’ งั้นหรือ

เจียงฉีตัดสินใจเลือกอัญเชิญลี่ลี่ทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ตุ๊กตาทุกตัวพลันสงบเงียบลงในพริบตา

เมื่อบ้านตุ๊กตาสยองขวัญมีทั้งพนักงานพิเศษควบตำแหน่งผู้ดูแลเรียบร้อยแล้ว จึงหมดสิทธิ์ที่จะแผลงฤทธิ์ตามใจชอบอีกต่อไป

เจียงฉีกดเปิดการ์ดสิ่งปลูกสร้างดูอีกครั้ง อยากรู้ว่าหลังจากอัญเชิญพนักงานมาแล้ว รายละเอียดบนการ์ดจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง

‘[การ์ดสิ่งปลูกสร้าง: บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ]’

‘ระดับดาว: หนึ่งดาว’

‘ความคืบหน้าในการเลื่อนดาว: ค่าชื่อเสียง [สยองขวัญ] (0/500)’

‘ทักษะ: ทีมสร้างบรรยากาศ (ทีมสร้างบรรยากาศที่ปลอดภัยอย่างยิ่งยวด ภายใต้การนำของพนักงานดีเด่นอย่างกุมารทองลี่ลี่ บ้านตุ๊กตาสยองขวัญจะทุ่มเทอย่างสุดความสามารถ เพื่อมอบประสบการณ์ความสยองขวัญขั้นสุดแก่ลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามา โดยยังคงรับประกันความปลอดภัยในชีวิตของลูกค้าทุกคน แต่หากบังเอิญเจอลูกค้าที่มีกลิ่นหอมน่าอร่อย ลี่ลี่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าผมของพวกเขาจะแหว่งหายไปสักสองสามเส้นหรือไม่)’

‘พนักงานพิเศษ:’

‘[ลี่ลี่]: ผู้ดูแลบ้านตุ๊กตาสยองขวัญ มีความรับผิดชอบ ขยันขันแข็ง รักการทำงาน พนักงานดีเด่นผู้ทำงานเจ็ดวันตลอด ยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่มีพัก ไม่เรียกร้องเงินเดือน ช่างเป็นของขวัญจากสวรรค์สำหรับเจ้านายผู้ยากไร้โดยแท้’

‘(หมายเหตุ: โดยหลักการแล้ว พนักงานคนนี้จะไม่ทำร้ายเจ้านายและลูกค้าอย่างเด็ดขาด เว้นเสียแต่ว่าเจ้านายและลูกค้าจะอร่อยเลิศรสเป็นพิเศษ นั่นก็ต้องว่ากันอีกเรื่อง)’

‘รายละเอียดการ์ด: ร้านขนมหวานที่กุมารทองลี่ลี่อาศัยอยู่ (ผู้คนพากันเรียกว่าบ้านตุ๊กตาสยองขวัญ) ตุ๊กตาฝรั่งทำมือกว่าหนึ่งร้อยตัวภายในร้านล้วนเป็นร่างที่ลี่ลี่โปรดปราน เธอสามารถสลับร่างได้อย่างอิสระ เข้าสิงตุ๊กตาเหล่านี้ และบังคับตุ๊กตาตัวอื่นๆ ให้เล่นสนุกไปกับลูกค้าในร้าน สรุปโดยรวมแล้ว ที่นี่คือสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจที่ปลอดภัยอย่างยิ่ง สามารถเข้าชมได้อย่างสบายใจ)’

เจียงฉีถึงกับอึ้งทึ่ง

ทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงตลอดเจ็ดวันไม่มีพัก นี่มันพนักงานเทวดาชัดๆ!

ระหว่างที่เจียงฉีกำลังก้มอ่านรายละเอียดบนการ์ด ตุ๊กตาทุกตัวก็กลับไปประจำที่เดิมจนหมด บรรยากาศทั่วทั้งบ้านตุ๊กตาดูอบอุ่นน่ารัก ไม่เหลือเค้าเลยว่าลี่ลี่กำลังสิงอยู่ในตัวไหน

“ลี่ลี่?” เจียงฉีลองเอ่ยเรียกตุ๊กตากระโปรงแดงตรงหน้าเพื่อหยั่งเชิง

ลี่ลี่ชอบตุ๊กตาตัวนี้ที่สุด โอกาสสูงมากที่เธอจะสิงอยู่ในนี้

ตุ๊กตากระโปรงแดงขยับตัวขึ้นมาจริงๆ

“ปะป๊า กอดๆ จุ๊บๆ!” ลี่ลี่พุ่งตัวเข้ามากอดแขนของเจียงฉีแน่น

เจียงฉีงงเป็นไก่ตาแตก

“ปะป๊า หิวแย่เยย ขอกิงข้าวหน่อย!”