บทที่ 92 ทำความดีสะสมบุญ

หิวๆ?

ด้วยอิทธิพลจากเนื้อเรื่องในบทละคร ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเจียงฉีคือ หรือว่าจะให้ฉันไปหาคนมาให้เธอกัดกินสักคำสองคำ?

แน่นอนว่าความคิดอันน่าสะพรึงนี้โผล่มาได้แค่เสี้ยววินาทีก็ถูกเจียงฉีเหยียบจมดินทันที

กลายเป็นว่าคนที่ฝึกวิชามารคือฉันเองสินะ

เมื่อเห็นเจียงฉียังคงไม่ตอบสนอง ลี่ลี่จึงไต่ขึ้นมาตามแขนจนถึงบ่าของเขา แล้วใช้ใบหน้าตุ๊กตาถูไถแก้มเหมือนลูกหมาอ้อนเจ้าของ

“ปะป๊า หิวๆ” ลี่ลี่เอ่ยเสียงอ่อยอย่างน้อยใจ พลางยื่นนิ้วมือน้อยๆ ชี้ไปที่ปากตัวเอง แล้วชี้ไปที่ท้อง “อยากกินข้าวๆ”

เจียงฉีเดาออกแล้วว่าลี่ลี่อยากกินอะไร

ในคู่มือผู้ดำเนินเกมเขียนไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า ลี่ลี่เป็นกุมารทองสายขาวแท้ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้รับการเลี้ยงดูจากเจ้าของเป็นอย่างดีจนบุญบารมีเต็มเปี่ยม พร้อมจะไปเกิดใหม่ได้แล้ว

สิ่งที่เธอต้องการกินย่อมเป็นบุญกุศล พูดง่ายๆ ก็คืออยากให้เจียงฉีออกไปทำความดีนั่นเอง

ติดตรงที่ดึกดื่นป่านนี้คิดจะออกไปทำความดีดูจะยากไปสักหน่อย เวลานี้คงไม่มีคุณยายที่ไหนออกมาข้ามถนนแล้ว มีแต่พวกหัวขโมยต่างหากที่ใกล้จะได้เวลาเข้ากะ

ทว่าการไปจับขโมยดูจะอันตรายเกินไป เจียงฉีไม่ได้มีฝีมือบู๊อะไรขนาดนั้น แถมยังไม่รู้ด้วยว่าออกไปแล้วจะเจอขโมยดวงกุดคนนั้นหรือเปล่า

ในชั่วพริบตา เจียงฉีก็คิดออกว่าจะใช้วิธีไหนทำความดีได้รวดเร็วและง่ายดายที่สุด

แต่เขายังไม่ได้ผลีผลามออกไปทำตัวเป็นพลเมืองดีกลางดึก ก่อนจะแก้ปัญหาปากท้องของพนักงานคนใหม่ เขายังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นที่ต้องสะสาง

เจียงฉีอุ้มลี่ลี่ลงมาจากไหล่ จับมือน้อยๆ ที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนของเธอไว้ แล้วเอ่ยเน้นทีละคำอย่างช้าๆ “ฉันไม่ใช่ปะป๊า ฉันคือเถ้าแก่ เรียกฉันว่าเถ้าแก่ เข้าใจไหม”

ก่อนหน้านี้ในความทรงจำเจียงฉีก็สังเกตเห็นแล้วว่าเด็กคนนี้ออกจะทึ่มๆ อยู่บ้าง

ลี่ลี่ชอบพูดคำซ้ำๆ และหลุดออกมาทีละคำสองคำ นั่นเพราะเธอพูดเป็นประโยคยาวๆ ไม่เป็นเลย

ในฐานะกุมารทองที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นานก็ตายจากไปด้วยอุบัติเหตุ ลี่ลี่จึงมีความรู้ไม่มาก การพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องนับเป็นเรื่องปกติ เจ้าของเดิมตอนยังมีชีวิตอยู่ก็คงไม่ได้ใส่ใจเรื่องการศึกษาของเธอเท่าไร ซื้อตุ๊กตาสวยๆ ให้กองโต แต่ไม่เคยสอนให้พูดจาเหมือนคนทั่วไป

ส่วนยายกู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในสายตานาง ลี่ลี่ก็แค่เนื้อบนเขียง ใครจะว่างไปนั่งสอนหนังสือให้เนื้อสัตว์กันล่ะ

ลี่ลี่ที่เพิ่งเคยได้ยินคำว่าเถ้าแก่เป็นครั้งแรกถึงกับงงจนหัวหลุดลงมา เธอรีบเก็บหัวขึ้นมาต่อกลับเข้าที่ ลี่ลี่นึกว่าเจียงฉีไม่เข้าใจความหมายของตน จึงเอ่ยอย่างดื้อรั้น “ปะป๊า ข้าวๆ อยากกินข้าวๆ!”

“เรียกเถ้าแก่ ถ้าไม่เรียกเถ้าแก่ก็ไม่ต้องกินข้าว” เจียงฉีเอ่ยอย่างเย็นชาไร้ความปรานี

ลี่ลี่มองเจียงฉีตาละห้อย พยายามอยู่นานกว่าจะเค้นออกมาได้สองคำ “เถ้า…แก่…”

เจียงฉี “…”

เอาเถอะ ขอแค่ไม่เรียกว่าปะป๊า จะเรียกอะไรก็ช่าง

“ออกไปหาข้าวกินจำเป็นต้องพาเธอไปด้วยไหม” เจียงฉีถาม

ลี่ลี่ไม่ตอบ แต่กระโดดผลุงขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเจียงฉีทันที ใช้การกระทำเป็นคำตอบแทน

ก่อนจะออกไป เจียงฉีอยากรู้ว่าลี่ลี่ควบคุมบ้านตุ๊กตาได้ดีแค่ไหน

“ลี่ลี่ พรุ่งนี้ตอนค่ำจะมีลูกค้ามาเล่น เธอรู้ไหมว่าถึงตอนนั้นต้องเล่นกับพวกเขายังไง”

“รู้!” ลี่ลี่ตอบอย่างดีอกดีใจพร้อมกับโบกมือน้อยๆ

ไฟในห้องเริ่มกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับกระแสไฟไม่นิ่ง

หัวของตุ๊กตากลุ่มหนึ่งลอยหลุดกระเด็นออกไป

ตุ๊กตาอีกกลุ่มเริ่มส่งเสียงหัวเราะ

ตุ๊กตาอีกกลุ่มเริ่มแลบลิ้นยาวเหมือนผีผูกคอตาย

ตุ๊กตาอีกกลุ่มเริ่มหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด เลือดไหลเข้าออกได้ตามใจนึก ไม่หยดเปรอะลงบนกระโปรงหรือบนพื้นแม้แต่หยดเดียว

ลี่ลี่อาจรู้สึกว่าการแสดงแค่นี้ยังไม่ตื่นตาพอ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คัดตุ๊กตาตัวโปรดออกมาสิบกว่าตัว สั่งให้พวกมันเดินมาตรงกลางห้อง แล้วแยกร่างออกเป็นชิ้นๆ เริ่มเต้นรำ

หัวก็เต้นส่วนหัว ขาก็เต้นส่วนขา ตัวก็เต้นส่วนตัว มือก็เต้นส่วนมือ

อย่าว่าไป เต้นออกมาดูดีไม่หยอก

เจียงฉีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ฝีมือดีกว่าตอนที่บ้านตุ๊กตาสยองขวัญหลอกคนเองตั้งเยอะ

“ท่าที่ยายกู่เคยใช้ เลือดซึมออกมาจากกำแพงน่ะ เธอทำเป็นไหม”

ลี่ลี่พยักหน้า กำแพงก็เริ่มมีเลือดซึมออกมา เลือดเหนียวข้นสีแดงคล้ำไหลรินลงมาจากเพดาน ทว่าไม่นานก็หดกลับเข้าไปจนเกลี้ยง

เจียงฉีค่อนข้างชอบมุกนี้ทีเดียว

ลองจินตนาการดูสิ หากมีผู้เล่นคนหนึ่งหวาดกลัวจนหนีไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง นั่งยองๆ ชิดผนังเพื่อหาความปลอดภัย จังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีของเหลวสีแดงประหลาดหยดลงมาบนหัว พอเอามือลูบดูก็พบว่าเป็นเลือด หันกลับไปมองอีกทีปรากฏว่ากำแพงทั้งแถบมีเลือดซึมออกมา

ฉากนี้นี่มัน…

จุ๊ๆ

“เปลี่ยนเป็นซอสมะเขือเทศหรือเลือดปลอมได้ไหม เลือดปลอมที่ผสมจากไวน์แดงกับน้ำผึ้งน่ะ ดูเหมือนเลือด แต่ความจริงไม่ใช่เลือด” เจียงฉีรู้สึกว่าเลือดจริงๆ มันอธิบายยากไปหน่อย ถ้าเป็นซอสมะเขือเทศกับเลือดปลอมยังพออ้างได้ว่าเป็นกลไกพิเศษที่ทำขึ้นมา

ลี่ลี่พยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผนังก็เริ่มมีของเหลวสีแดงซึมออกมา

ยังคงเหนียวข้น ยังคงเป็นสีแดง แต่คราวนี้ไม่มีกลิ่นคาวเลือด ส่วนแท้จริงแล้วสิ่งที่ไหลออกมาคืออะไร คงมีแต่ลี่ลี่เท่านั้นที่รู้

เจียงฉีพอใจสุดๆ

“พอถึงเวลาที่มีลูกค้ามาเล่นจริงๆ ของเหลวพวกนี้อย่าเพิ่งรีบหดกลับไปทันทีนะ รอให้ลูกค้าออกไปก่อนค่อยเก็บ” เจียงฉีกำชับ

ลี่ลี่ทำท่าอิดออด “สกปรก”

ยังเป็นเด็กดีที่รักความสะอาดเสียด้วย

“ไม่เป็นไร ไหลออกมาน้อยๆ ก็พอ ป่ะ พวกเราออกไปหาข้าวกินกัน!”

ลี่ลี่พลันเลิกสนใจเรื่องความสะอาดไปทันที เอ่ยอย่างร่าเริง “กินข้าว!”

เจียงฉีลงไปชั้นล่างเพื่อหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดครบชุดของเฒ่าจอห์น เขาเลือกไม้กวาดกับที่โกยผงอันใหญ่ที่สุด คว้ากระสอบป่านที่หวังเอ้อร์ยาเก็บไว้ยังไม่ได้ทิ้งติดมือไปด้วย แล้วก้าวออกจากร้าน เริ่มลงมือกวาดถนน

ในรัศมีห้ากิโลเมตรนี้ ถนนที่สกปรกที่สุดก็คือซอยเล็กๆ ที่ร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกตั้งอยู่นี่เอง

ซอยนี้เชื่อมต่อทะลุถึงกันไปหมด ด้านข้างเป็นย่านชุมชน ในฐานะซอยของกินชื่อดังของเขตเมืองเก่า ร้านค้ากว่าร้อยร้านในซอยนี้เกินร้อยละแปดสิบล้วนขายของกิน

ร้านเล็กๆ ส่วนใหญ่มีโต๊ะแค่นั่งได้ตัวสองตัว แทบจะนั่งกินในร้านไม่ได้ คนที่มาซื้อของกินแถวนี้จึงชินกับการเดินไปกินไป กินเสร็จก็โยนทิ้งเกลื่อนกลาด

พ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่ต่างคนต่างกวาดแค่หน้าบ้านตัวเอง อย่างมากก่อนปิดร้านก็แค่กวาดเศษขยะหน้าร้านนิดๆ หน่อยๆ ซึ่งแต่ก่อนเจียงฉีก็ทำแบบนี้เหมือนกัน

ซอยแบบนี้ ปริมาณขยะที่เกิดขึ้นในแต่ละวันคงไม่ต้องพูดถึง

ติดอันดับหนึ่งถนนที่พนักงานกวาดขยะแถวนี้ขยาดที่สุดอย่างแน่นอน

ตำแหน่งแชมป์ไร้มงกุฎที่ไม่มีใครกล้าแย่ง

ทว่าคืนนี้ คุณเจียงพลเมืองผู้มีจิตอาสาจะพกพาอุปกรณ์ทำความสะอาดมาช่วยแบ่งเบาภาระของพี่ๆ พนักงานกวาดขยะเอง

เวลาสี่ทุ่ม ในซอยยังมีร้านค้าอีกมากที่ยังไม่ปิด

เจียงฉีที่ปกติกวาดแค่หน้าบ้านตัวเอง ย่อมเริ่มลงมือกวาดจากบริเวณหน้าร้านตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก

“เถ้าแก่เจียงกวาดถนนเหรอ ตุ๊กตาบนไหล่นั่นสวยดีนี่ แต่เอาไปวางไว้แบบนั้นไม่กลัวหล่นเรอะ” เจ้าของร้านแถวนั้นทีแรกยังไม่ทันเอะใจว่าเจียงฉีกำลังจะทำอะไร

พอเจียงฉีกวาดทำความสะอาดบริเวณหน้าร้านเสร็จเรียบร้อย และเตรียมจะมุ่งหน้าไปยังร้านบาร์บีคิวท้ายซอย ลี่ลี่ก็เอ่ยขึ้น

“เถ้าแก่ มืดๆ สกปรก” ลี่ลี่หมายความว่าแม้ขยะบนพื้นจะหมดไปแล้ว แต่พื้นก็ยังดำสกปรกอยู่ดี

เจียงฉี “?”

ช่างเรียกร้องสูงเสียจริง

แต่ไหนๆ ก็เป็นพื้นหน้าบ้านตัวเอง ล้างให้สะอาดขึ้นอีกหน่อยก็ดีเหมือนกัน เจียงฉีจึงเดินกลับไปเปิดน้ำใส่ถังมาราดล้างพื้น อย่างไรเสียข้างๆ ก็มีท่อระบายน้ำอยู่แล้ว

เจ้าของร้านแถวนั้น “?”

“เมื่อก่อนดูไม่ออกเลยแฮะ ว่าเถ้าแก่เจียงจะรักความสะอาดขนาดนี้” เจ้าของร้านแถวนั้นเอ่ยกับเถ้าแก่ร้านข้างๆ ที่เพิ่งเคลียร์ของเสร็จและกำลังดึงประตูปิด

ยี่สิบนาทีต่อมา เจียงฉีเริ่มขยับไปกวาดจุดอื่น

สี่สิบนาทีต่อมา ขยะก็เต็มกระสอบป่านใบแรก

หนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาทีต่อมา กระสอบใบที่สองก็เต็ม

สองชั่วโมงต่อมา กระสอบใบที่สามก็เต็ม

ลากยาวไปจนถึงตีสอง เจียงฉีกวาดขยะออกมาได้เต็มๆ ถึงหกกระสอบ เก็บขวดเปล่าได้สามสิบเก้าใบ ดึงดูดสายตาประหลาดใจนับไม่ถ้วน แถมยังโดนพวกที่ออกมาหาของกินรอบดึกแอบถ่ายรูปไปอย่างน้อยสามคน

แม้ว่ายามอยู่ข้างนอกลี่ลี่จะประพฤติตัวดีมาก นั่งนิ่งอยู่บนไหล่ของเจียงฉีราวกับทากาวติดแน่น แต่เธอก็สามารถส่งเสียงพูดออกมาได้โดยไม่ต้องขยับปากตุ๊กตา

ตลอดทางที่เจียงฉีกวาดถนนมา พอเห็นสาวสวยคนไหนเดินผ่าน ลี่ลี่ก็มักจะตื่นเต้นแล้วกระซิบเบาๆ ว่า “สาวสวย กอดๆ!”

ทำเอาเจียงฉีที่กำลังกวาดพื้นอยู่ต้องคอยหันขวับไปมองตามอย่างอดไม่ได้ จนดูเหมือนพวกโรคจิตเข้าไปทุกที

แต่ก็อย่าว่า ลี่ลี่ตาแหลมไม่เบา สาวสวยที่เธออยากจะเข้าไปกอดล้วนเป็นคนสวยระดับตัวท็อปทั้งนั้น

เรื่องรสนิยมความงามนี้ เจียงฉีต้องยอมยกนิ้วให้

ขออภัย ชักจะนอกเรื่องไปไกล

เจียงฉีตั้งหน้าตั้งตากวาดพื้นอยู่สี่ชั่วโมงจนเอวแทบพัง ในที่สุดก็คืนความสะอาดสะอ้านให้ตรอกแห่งนี้ได้ถึงสองในสามส่วน

ส่วนสาเหตุที่เป็นแค่สองในสาม ไม่ได้เสร็จทั้งซอย หลักๆ เป็นเพราะไม้กวาดของเจียงฉีไม่ค่อยดีและเล็กไปหน่อย กวาดต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ

งานใช้แรงนี่มันเหนื่อยชะมัด

“อิ่มหรือยัง” เจียงฉีรู้สึกว่าถ้าลี่ลี่ยังไม่อิ่มอีก เขาคงต้องลองไปฟัดกับหัวขโมยดูสักตั้ง

เจ้าของเดิมเลี้ยงดูเธอมาหลายปีจนอิ่มหนำสำราญ ถึงขั้นสั่งสมผลบุญบารมีครบถ้วนพร้อมไปเกิดใหม่ได้เนี่ย ต้องออกไปกวาดถนนมากี่กิโลกัน!

ไม่ใช่สิ ต้องทำความดีมามากขนาดไหนกันเชียว!

“อิ่มครึ่งเดียว” ลี่ลี่ตอบ

อิ่มครึ่งเดียวก็ถือว่าอิ่ม ตอนนี้เจียงฉีอยากทิ้งตัวลงนอนใจจะขาด

“ยังไม่อิ่มพรุ่งนี้ค่อยกินใหม่” เจียงฉีบอก พลางส่งสัญญาณว่าคุณเจียงพลเมืองดีขอเลิกงานกลับบ้านแล้ว

กลางวันแสกๆ น่ะทำความดีสะดวกกว่าเยอะ

“เถ้าแก่ใจร้าย”

เจียงฉีกลับมาที่ร้านเพื่อเก็บอุปกรณ์เข้าที่ ตอนเดินขึ้นชั้นบนก็สังเกตเห็นว่าประตูห้องเก็บของไม่ได้ปิด จึงแวะไปดึงประตูปิดก่อน

ตุ๊กตากลที่แถมมากับตัวบทล้วนเก็บไว้ในห้องเก็บของ เมื่อคำนึงว่าบ้านตุ๊กตาอาจจะจงใจทำลายพวกมัน เจียงฉีจึงไม่กล้าเอาไปวางไว้ในบ้านตุ๊กตาตอนที่ยังไม่เปิดรอบเล่น

พอถึงเวลาเปิดเล่นจริงๆ ยังคงต้องแบ่งตุ๊กตากลพวกนี้ไปวางไว้ในบ้านตุ๊กตาเพื่อตบตาลูกค้า เพราะการ์ดเบาะแสทั้งหมดต้องล้วงหาออกมาจากตัวของตุ๊กตากล

ส่วนตุ๊กตาเดิมที่มีอยู่ในบ้านตุ๊กตาล้วนเป็นตุ๊กตาของจริง ตอนคลำหาการ์ดเบาะแสแค่แตะดูก็รู้ความต่างทันที

เจียงฉียังไม่ทันก้าวเข้าไปในห้องเก็บของ แค่เอื้อมมือจะปิดประตู ลี่ลี่ก็ฮึดฮัดขึ้นมาทันควัน

“ของก๊อป ลอกเลียนแบบ หน้าไม่อาย ถุยๆ!”

ลี่ลี่แทบอยากจะพุ่งเข้าไปเปิดศึกฟัดกับตุ๊กตากลในห้องเก็บของให้รู้แล้วรู้รอด

เจียงฉี “…”

เจียงฉีพาลี่ลี่กลับไปไว้ในบ้านตุ๊กตา แล้วเอ่ยเสียงดุ “ตอนกลางคืนห้ามแอบวิ่งไปพังตุ๊กตากลในห้องเก็บของเด็ดขาด ได้ยินไหม”

ลี่ลี่หันหน้าหนีอย่างแง่งอน จงใจไม่มองเขา

เจียงฉีจึงผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย “เด็กดีต้องหัดอยู่ร่วมกับคนอื่นอย่างปรองดอง ถึงจะไม่ชอบก็ห้ามไปแกล้งทำลายของของคนอื่น เหมือนที่คนบางคนตัวหอมน่ากินมาก แต่ก็กินไม่ได้นั่นแหละ”

“ถ้าลี่ลี่เป็นเด็กดีว่าง่าย อีกสองสามวันฉันจะซื้อตุ๊กตาสวยๆ ให้อีกสักตัวสองตัว ดีไหม”

“ไม่เอาตุ๊กตา!” ลี่ลี่บอกว่าตุ๊กตาของเธอมีเยอะพอแล้ว ไม่อยากได้เพิ่ม

“แล้วเธออยากได้อะไรล่ะ”

“สาวสวย กอดๆ!”

เจียงฉี “…”

ตลอดหลายปีมานี้ เธอไปเรียนรู้อะไรมาจากเจ้าของเดิมกันแน่เนี่ย