บทที่ 93 รหัสลับสู่ความร่ำรวย

ตอนที่เจียงฉีกลับถึงบ้าน หวังจั๋วยังไม่นอน เขานั่งเล่นเกมมือถืออยู่ในห้องนั่งเล่น โทรทัศน์ยังเปิดทิ้งไว้ ฉายรายการประกวดร้องเพลงวาไรตีล่าสุดที่ไม่มีใครดู

"ยังไม่นอนอีกเหรอ" เจียงฉีปัดฝุ่นตามตัวที่หน้าประตูแล้วเดินเข้ามา

"ยังครับ ผมกำลังลงแรงก์ห้าคนกับพวกศิษย์พี่อยู่เลย!" หวังจั๋วบอกว่าสำนักพวกเขาช่วงวันหยุดไม่เคยหลับไม่เคยนอน "เหล่าเจียง แต่งร้านเป็นไงบ้าง ทำไมกลับดึกขนาดนี้เนี่ย"

"คืบหน้าเร็วมาก พรุ่งนี้เช้าน่าจะเสร็จเรียบร้อย" เจียงฉีหาวหวอดหนึ่งที "ขยะตกแต่งมันเยอะไปหน่อย ฉันช่วยจัดการ ไม่คิดเลยว่าจะลากยาวมาดึกขนาดนี้"

เจียงฉีรู้สึกว่าการทำความดีด้วยการกวาดถนนคงเอาไว้ใช้เฉพาะตอนที่เขาอยากออกกำลังกายเท่านั้น ถ้าลี่ลี่ต้องกินข้าวทุกวัน คงต้องเปลี่ยนไปใช้วิธีทำความดีแบบอื่นที่สบายกว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่านี้

"หวังจั๋ว นายว่ายุคนี้ทำความดีแบบไหนถึงจะสะสมแต้มบุญได้เร็วที่สุด" เจียงฉีฝืนความง่วงนั่งลงบนโซฟาแล้วถาม

หวังจั๋วครุ่นคิด "ไปจุดธูปไหว้พระที่วัดเหรอครับ"

"ฉันหมายถึงสะสมแต้มบุญ ไม่ใช่ขอพร"

"ปกติผมก็ไม่ได้ทำดีทำกุศลอะไรบ่อยๆ ซะด้วยสิ ไม่ค่อยรู้เหมือนกันแฮะ…" หวังจั๋วพยายามคิด พอใจลอยนิดเดียวก็โดนป่าฝั่งตรงข้ามทุบตายคาที เลยตัดใจวางมือถือรอเกิดใหม่ แล้วคิดอย่างจริงจัง

"บริจาคเสื้อผ้า? อุปถัมภ์เด็กบนดอย? ไปเป็นจิตอาสาที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ากับบ้านพักคนชรา? เป็นอาสาสมัคร? บริจาคเลือด? เหล่าเจียง ถ้าพี่รู้สึกว่าช่วงนี้ร้านขายไม่ค่อยดี อยากสะสมบุญให้กิจการดีขึ้น วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือบริจาคเงินออนไลน์ไปเลยสิครับ ตอนนี้บริจาคเงินสะดวกจะตาย ขอแค่พี่อยากจะบริจาค" ความคิดของหวังจั๋วเตลิดไปไกล นึกว่าเจียงฉีจู่ๆ อยากทำบุญเพราะอยากเรียกทรัพย์

เจียงฉีรู้สึกว่าการบริจาคเงินเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว ง่าย รวดเร็ว มีประสิทธิภาพ แค่เปลืองเงินไปหน่อย

"นายก็นอนเร็วๆ ด้วยล่ะ" เจียงฉีลากสังขารอันเหนื่อยล้าไปอาบน้ำแปรงฟัน

อาจเป็นเพราะก่อนนอนมัวแต่กังวลว่าจะหาทางให้ลี่ลี่กินอิ่มได้อย่างไร คืนนั้นเจียงฉีจึงฝันประหลาดพิสดารสารพัด

ช่วงครึ่งแรกของความฝัน เพื่อให้ลี่ลี่กินอิ่ม เขาตั้งหน้าตั้งตากวาดถนนทุกวัน จนทำให้พนักงานทำความสะอาดทั้งเมืองตกงานกันหมด จากนั้นก็ได้รับรางวัลพลเมืองดีเด่นอะไรสักอย่างมาแบบงงๆ ได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทอง ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต

ครึ่งแรกนับว่าเป็นฝันหวาน

แต่ครึ่งหลังชักจะหลุดโลก ลี่ลี่เริ่มกินจุขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้เจียงฉีกวาดถนนทะลุออกนอกเมืองสวินไปแล้วก็ยังเลี้ยงไม่พออิ่ม จำต้องเริ่มบริจาคเงินให้องค์กรการกุศลเพื่อซื้อข้าว สุดท้ายเจียงฉีล้มละลาย กลายเป็นคนถังแตก ลี่ลี่ที่หิวโซมานานจึงทนไม่ไหว กลายร่างเป็นปิศาจร้ายและเริ่มกินคน

จากนั้นไอพลังวิญญาณก็ฟื้นคืน ผู้บำเพ็ญเพียรปรากฏตัว สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ วันสิ้นโลกมาถึง ภาพสุดท้ายก่อนที่เจียงฉีจะสะดุ้งตื่น คือนักพรตผมขาวโพลนคนหนึ่งกำลังชี้หน้าเขาแล้วตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

"ทั้งหมดเป็นเพราะแก เพราะแกไม่ยอมให้มันกินอิ่ม โลกถึงต้องพินาศแบบนี้!"

เจียงฉีหลังตื่นนอน: …

ถึงความฝันจะไร้สาระสิ้นดี แต่ก็แฝงความสมจริงแปลกๆ อยู่เหมือนกัน

เจียงฉีเริ่มส่งข้อความหาเสี่ยวข่า

เจียงฉี: ถ้าฉันปล่อยให้ลี่ลี่อดมื้อกินมื้อไปนานๆ โลกจะแตกไหม

สตูดิโอเกมการ์ด - ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวข่า: ?

สตูดิโอเกมการ์ด - ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวข่า: ลูกค้าที่รัก แม้พนักงานพิเศษจะไม่ต้องการค่าจ้าง แต่ก็จำเป็นต้องดูแลเรื่องปากท้องให้อิ่มหนำสำราญนะคะ หากพนักงานต้องหิวโซเป็นเวลานาน อาจพิจารณาขอลาออกเองได้ค่ะลูกค้าที่รัก

เจียงฉีถอนหายใจโล่งอก ยังดี แค่ลาออก โลกคงไม่ถึงขั้นแตกดับเพราะเรื่องนี้

เพราะร้อนใจอยากรีบไปร้านเพื่อหาทางทำความดีร่วมกับลี่ลี่ เจียงฉีจึงออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ข้าวเช้าก็ยังไม่กิน ดิ่งตรงไปที่ร้านทันที

บ้านตุ๊กตาบนชั้นสองยังคงเหมือนเดิม ตุ๊กตาทุกตัวนั่งนิ่งสงบอยู่ที่เดิม ตอนเจียงฉีเดินเข้ามาไม่มีตุ๊กตาตัวไหนมีปฏิกิริยา อาจเป็นเพราะลี่ลี่กำลังนอนหลับอยู่

"ลี่ลี่" เจียงฉีเดินไปหน้าตุ๊กตาชุดแดง

ตุ๊กตาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

"ลี่ลี่!" เจียงฉีเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น พลางเอานิ้วจิ้มตัวตุ๊กตา

ตุ๊กตาก็ยังคงนิ่งเฉย

"เจ้านาย หิวๆ!" ตุ๊กตาผมดำสวมชุดสไตล์โกธิกจากอีกมุมหนึ่งบินพุ่งเข้าใส่เจียงฉี แล้วหย่อนก้นนั่งลงบนไหล่ของเขาพลางส่งเสียงร้องลั่น

เปลี่ยนสกินแล้วสิเนี่ย

"เดี๋ยวเปิดโต๊ะกินข้าวเดี๋ยวนี้แหละ" เจียงฉีนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบมือถือออกมา หน้าจอแสดงผลล้วนเป็นหน้าเว็บสำหรับบริจาคเงิน

ช่องทางบริจาคเหล่านี้ เจียงฉีค้นหาระหว่างทางที่เดินทางมา

มีทั้งเว็บไซต์ทางการ บัญชีทางการในวีแชต และช่องทางเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีกเพียบ

"ลี่ลี่ เดี๋ยวพอกินไปคำหนึ่ง ก็บอกฉันด้วยนะว่าคำนั้นทำให้อิ่มท้องแค่ไหน หรือคำไหนกินแล้วอิ่มกว่ากัน เข้าใจไหม"

ลี่ลี่พยักหน้าหงึกหงักแบบครึ่งเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจ

เจียงฉีไม่รู้เลยว่าองค์กรการกุศลที่เขาหามาพวกนี้มีความโปร่งใสแค่ไหน หรือยักยอกเงินมากน้อยต่างกันเพียงใด เขาจึงตั้งใจว่าจะบริจาคให้องค์กรละหนึ่งร้อยหยวน แล้วให้ลี่ลี่ช่วยจัดเกรดให้ จากนั้นค่อยเลือกอันที่คุ้มค่าที่สุด

เจียงฉีเริ่มบริจาคเงิน

"ข้าวๆ!" สำหรับยอดแรก ลี่ลี่ไม่มีตัวเปรียบเทียบ จึงบอกได้แค่ว่าตัวเองได้กินข้าวแล้ว

"ข้าวน้อยๆ!" ยอดที่สองเหมือนจะมีน้ำปนเยอะไปหน่อย

"ข้าวๆ!"

"ข้าวใหญ่ๆ!"

"…"

เจียงฉีกดบริจาคไปเรื่อยๆ พลางนึกบ่นในใจว่า พนักงานพิเศษคนนี้แม้จะไม่เอาเงินเดือน แต่ค่าข้าวนี่แพงหูฉี่จริงๆ

"ไม่มีข้าวๆ!" พอบริจาคไปถึงยอดที่ยี่สิบเอ็ด จู่ๆ ลี่ลี่ก็ตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ

เจียงฉี: !

เวรเอ๊ย พวกต้มตุ๋น!

ไอ้พวกสิบแปดมงกุฎ เอาเงินหยาดเหงื่อแรงงานของฉันคืนมานะ!

นี่คือบัญชีทางการที่อ้างว่าช่วยเหลือสัตว์ ซึ่งองค์กรการกุศลที่เจียงฉีหาเจอได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ ล้วนไม่ใช่กลุ่มเล็กๆ เลยสักนิด

เมื่อกี้บริจาคไปตั้งหลายที่ บ้างก็ได้ข้าวเยอะบ้างก็ได้ข้าวน้อย แต่ที่ไม่ได้ข้าวเลยสักเม็ดแบบนี้มันเกินไปแล้ว

ตั้งใจหลอกเอาเงินชัดๆ หน้าฉากยังไม่คิดจะจัดฉากบังหน้าเลยด้วยซ้ำ!

เจียงฉีโมโหจนต้องรีบไปค้นหาวิธีร้องเรียน แล้วโทรเข้าเบอร์สายด่วนของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อแจ้งเบาะแสเอาผิดองค์กรการกุศลแห่งนี้ทันที

"เอิ๊ก!" พอวางสาย จู่ๆ ลี่ลี่ก็เรอออกมาคำโต

"อิ่มๆ!" ลี่ลี่โห่ร้องดีใจ "แน่นๆ"

เจียงฉีอึ้งไปเลย

เจียงฉีรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งค้นพบสูตรลับทำเงินเข้าให้แล้ว

"เจ้านาย เก่งๆ!" ลี่ลี่เริ่มกระโดดดึ๋งๆ อยู่บนไหล่ของเจียงฉี

เจียงฉีอุ้มลี่ลี่ลงมา รู้สึกว่าต้องคุยกันแบบเจาะลึกเสียหน่อยแล้ว

"ลี่ลี่ ปกติแล้วเธอนานแค่ไหนถึงจะต้องกินข้าวสักมื้อเหรอ" เจียงฉีถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นมิตร

เขากลัวว่าพวกต้มตุ๋นที่หาเจอจะมีไม่พอให้แจ้งความน่ะสิ

ลี่ลี่คิดดูแล้วบอกว่า "เดือนๆ"

เดือนละครั้ง ถือว่าใช้ได้ ยังพอเลี้ยงไหว

แต่แล้วลี่ลี่ก็ส่ายหน้าหวือ "เดือนๆ ไม่ได้ หิวๆ"

เจียงฉี: ?

หมายความว่ายังไงกันแน่

ลี่ลี่เริ่มร้อนใจ มือไม้โบกไปมาเพื่ออธิบายให้เจียงฉีเข้าใจ "หิวๆ เงินๆ"

ทั้งทำท่าทางทั้งใช้คำซ้ำอยู่นานสองนาน เจียงฉีถึงพอจะจับใจความได้ ความหมายของลี่ลี่ก็คือ ขีดจำกัดของเธอคือกินอิ่มหนึ่งมื้อต่อเดือน แต่ในชีวิตประจำวันเธอก็อยากกินของอร่อยอยู่เรื่อยๆ ถ้าต้องทนหิวตลอดเวลา เธอจะทรมานมาก และจะไม่มีกะจิตกะใจช่วยเจียงฉีหาเงิน

ถ้าลี่ลี่ไม่พูด เจียงฉีคงนึกไม่ถึงเลยว่า ในฐานะกุมารทอง หน้าที่หลักจริงๆ ของเธอก็คือการคุ้มครองและช่วยให้ความปรารถนาของเจ้านายกลายเป็นจริง ไม่ใช่การมาเป็นผู้ดูแลบ้านตุ๊กตา

หลังผ่านการสื่อสารอันยากลำบากอีกยกใหญ่ เจียงฉีก็พอจะเข้าใจแล้วว่าเจ้าของเดิมเลี้ยงดูเธอมาอย่างไร

ทุกสัปดาห์ต้องไปเช็กอินเป็นจิตอาสาที่บ้านพักคนชรา บ้านเด็กกำพร้า และโรงพยาบาล เป็นยอดนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เลิกงานทุกวันก็พาลี่ลี่ออกไปกวาดถนน บริจาคเลือดตามกำหนดเวลา บริจาคเงินเป็นประจำ จัดกิจกรรมสาธารณประโยชน์อย่างสม่ำเสมอ และพร้อมยื่นมือช่วยเหลือคนรอบข้างที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา

ส่วนลี่ลี่ก็มีหน้าที่ช่วยหาเงิน ร้านขายลูกกวาดเล็กๆ ก่อนหน้านี้กลายเป็นร้านดังในโลกออนไลน์ได้ ลูกค้าแน่นขนัดทุกวัน กิจการรุ่งเรืองเป็นเทน้ำเทท่า กวาดเงินเป็นกอบเป็นกำ ล้วนเป็นเพราะพลังของลี่ลี่ทั้งนั้น

สรุปง่ายๆ ก็คือ ลี่ลี่มีหน้าที่หาเงิน ส่วนเจ้านายมีหน้าที่ส่งต่อความรัก ทำความดี แล้วก็เอาเงินที่ลี่ลี่หามาได้นั่นแหละไปทำความดีต่อ เพื่อพยายามให้ลี่ลี่ได้กินอิ่มทุกวัน

หาเงินมาเลี้ยงตัวเองแท้ๆ เลยเชียว

"เฮ้อ เจ้าของเดิมของเธอเนี่ย เลี้ยงเธอยังไงให้เหนื่อยขนาดนี้นะ" เจียงฉีอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

มิน่าล่ะถึงไม่มีเวลาเคี่ยวเข็ญเรื่องการศึกษาให้ลี่ลี่ งานยุ่งเป็นบ้าเป็นหลังขนาดนั้น จะเอาเวลาที่ไหนไปสอนหนังสือลูก

ลี่ลี่: ?

ลี่ลี่เอียงคอ ไม่เข้าใจว่าเจียงฉีกำลังถอนหายใจเรื่องอะไร

วินาทีต่อมา เจียงฉีหยิบแท็บเล็ตของเจียงปิงที่วางทิ้งไว้ที่บ้านออกมาจากกระเป๋า แล้วเปิดคอร์สเรียนออนไลน์ที่เขาโหลดเตรียมไว้

คอร์สออนไลน์เหล่านี้เจียงฉีตั้งใจหามาให้ลี่ลี่โดยเฉพาะ เป็นคอร์สที่พื้นฐานยิ่งกว่าอันที่หวังเอ้อร์ยาเรียนตอนแรกเสียอีก มันคือคอร์สสอนผู้ปกครองว่าต้องสอนเด็กหัดพูดยังไง

หวังเอ้อร์ยาถึงตอนแรกจะเขียนแม้แต่ชื่อตัวเองไม่เป็น จัดว่าเป็นคนไม่รู้หนังสือโดยแท้ แต่อย่างน้อยเธอก็ยังพูดจารู้เรื่อง

ระดับความรู้ของลี่ลี่นี่แย่ยิ่งกว่าหวังเอ้อร์ยาเสียอีก เด็กคนนี้แม้แต่จะพูดประโยคยาวๆ ให้รู้เรื่องยังทำไม่ได้เลย

"ลี่ลี่ อยู่ในห้องนี้แล้วตั้งใจเรียนคอร์สออนไลน์ไปนะ ตอนค่ำจะมีพี่ๆ เข้ามาเล่นด้วย ตั้งใจเรียนกับคุณครูในคลิปนะว่าจะพูดจายังไง เข้าใจไหม"

ลี่ลี่พยักหน้าหงึกๆ