บทที่ 94 พวกคนต้มตุ๋น

ช่วงบ่ายพอทุกคนทยอยกันมาทำงานที่ร้าน ต่างก็พากันตื่นตาตื่นใจกับการตกแต่งภายในห้องธีมสยองขวัญ หรือก็คือห้องบ้านตุ๊กตา

ในฐานะผู้ดูแลบ้านตุ๊กตา ลี่ลี่มีอำนาจควบคุมห้องนี้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด รวมถึงสามารถรับรู้ถึงผู้คนและสรรพสิ่งรอบห้องได้ทั้งหมด

พอมีคนเดินเข้ามาใกล้ เธอจึงรีบปิดแท็บเล็ต แสร้งทำเป็นว่าเจียงฉีแค่ลืมวางทิ้งไว้บนชั้นวางของโดยไม่ตั้งใจ

หลิวหลานที่ยอมอดหลับอดนอนอ่านบทจนจบ ถูกใจการตกแต่งของบ้านตุ๊กตานี้จนแทบละสายตาไม่ได้

“คุณพระช่วย!” หลิวหลานมาถึงร้านช้าที่สุด และเป็นคนสุดท้ายที่ได้เข้ามาดูห้อง “เจียงฉี นายอ่านบทหรือยัง ฉันรู้สึกว่าห้องนี้แทบจะเหมือนกับที่บรรยายไว้ในบทเปี๊ยบเลยนะ”

“นายดูวอลเปเปอร์นี่สิ!” หลิวหลานลูบวอลเปเปอร์ที่มีลวดลายจมลึก

“ชั้นวางพวกนี้ด้วย!” หลิวหลานชี้ไปยังชั้นวางตุ๊กตาบนผนัง

“แล้วก็โคมไฟติดผนังรูปทรงลูกกวาดพวกนี้อีก!”

“เหมือนกันเป๊ะเลย!”

หลิวหลานยืนพิงริมผนัง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตุ๊กตาชุดลูกไม้สีขาวด้านหลังเธอกำลังค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาหา

ช่วงเวลาแบบนี้นี่แหละที่ลี่ลี่ส่งเสียงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงกรี๊ดร้องดีใจแล้วพูดว่า “กอดๆ!”

หลิวหลานถูกใจห้องธีมสยองขวัญที่ตกแต่งใหม่นี้เป็นที่สุด แทบอยากจะขลุกอยู่ข้างในไม่ยอมออกไปไหน

ลี่ลี่เอาตัวแนบชิดกับแผ่นหลังของหลิวหลานแล้ว วันนี้หลิวหลานใส่ชุดกระโปรงยาวคอกลม เนื้อผ้าค่อนข้างหนา พอมีแค่สัมผัสแผ่วเบาตอนลี่ลี่แอบเข้ามาคลอเคลีย หลิวหลานจึงไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย

พอหลิวหลานหันกลับมา ลี่ลี่ก็กลับไปนั่งในท่าตุ๊กตาตามปกติทันที หลิวหลานไม่รู้เลยสักนิดว่าตุ๊กตาด้านหลังแอบขยับเปลี่ยนตำแหน่งไปแล้ว แถมยังเอื้อมมือไปลูบหัวของลี่ลี่อีกด้วย

เจียงฉี “…”

ถ้าโลกนี้เป็นหนังสยองขวัญ หลิวหลานคงเป็นนางเอกประเภทที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลยแน่นอน

“จริงสิเจียงฉี คืนนี้ตอนเปิดเล่นบทนายไม่ได้อยู่ในห้องด้วย แล้วนายจะควบคุมพร็อพตุ๊กตาพวกนี้ให้หลอกคนยังไงล่ะ”

เจียงฉีชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ใช้มือถือสั่งการระยะไกลก็พอ ตุ๊กตาพวกนั้นตั้งโปรแกรมสำหรับหลอกคนไว้หมดแล้ว ถ้าไม่มีเหตุไม่คาดฝันก็ไม่จำเป็นต้องใช้คนบังคับหรอก”

“วางใจปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันได้เลย”

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ตามหลักแล้วถือเป็นหนึ่งในสองวันที่ค้าขายดีที่สุดของสัปดาห์ ปกติช่วงบ่ายวันอาทิตย์ลูกค้าจะเกือบเต็มร้าน

แต่ก็น่าเสียดาย เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของโปรโมชันฉลองครบรอบร้านเจซี ในร้านนอกจากรอบทดสอบภายในช่วงค่ำแล้ว ก็ไม่มีลูกค้ากลุ่มอื่นรวมตัวกันครบเลยแม้แต่กลุ่มเดียว

ส่วนผู้หญิงคนสุดท้ายที่จะมาร่วมทดสอบภายในตอนค่ำ หลิวหลานหาได้แล้ว เป็นหญิงสาวที่เคยแวะมาเล่นบทละครที่ร้านซึ่งเจียงฉีไม่ค่อยมีภาพจำเท่าไร มีชื่อวีแชตว่าเฉิงจื่อ ได้ยินมาว่าเป็นคนคลั่งไคล้บทละครสยองขวัญมาก บรรดาบทละครแนวสยองขวัญกับห้องปริศนาหนีตายทั่วทั้งเมืองล้วนเคยเล่นมาหมดแล้ว เป็นผู้เล่นระดับเซียนเลยทีเดียว

ในเมื่อที่ร้านไม่มีลูกค้า ทุกคนว่างอยู่ก็ไม่มีอะไรทำ เจียงฉีจึงให้หลิวหลานลองถามดูว่าสะดวกมาทดสอบภายในก่อนเวลาหรือไม่

ทุกคนต่างตอบว่าไม่มีปัญหา เวลาทดสอบภายในจึงขยับจากช่วงค่ำมาเป็นบ่ายสามโมงแทน

ห้องธีมยุคปัจจุบันขนาดเดิมไม่มีหน้าต่าง บ้านตุ๊กตาสยองขวัญก็ไม่มีหน้าต่างเช่นกัน ไม่ว่าข้างนอกจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน พอปิดไฟลงก็ไม่ต่างกันเลย

เวลาบ่ายสองโมงสี่สิบนาที ทุกคนก็มากันครบ

หลิวหลานยังคงเปลี่ยนชุดอยู่ชั้นบน เดิมทีเธอตั้งใจจะแต่งหน้าคนแก่ให้ตัวเองดูเหมือนยายกู่มากกว่านี้ ทว่าฝีมือการแต่งหน้าไม่ถึงขั้น สุดท้ายจึงได้แต่เอาผ้าโปร่งสีดำมาคลุมหน้า เดินหลังค่อมถือไม้เท้าและใส่วิกผม เพื่อให้ท่าทางดูคล้ายกับยายกู่

หลิวหลานไม่มีเวลารับรองลูกค้า หน้าที่พาทั้งหกคนขึ้นไปชั้นบนเพื่อเข้าห้องและแจกบทละครจึงตกเป็นของเจียงฉี

เจียงฉีพาทั้งหกคนเดินขึ้นชั้นบน ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องบ้านตุ๊กตา เฉิงจื่อก็อุทานออกมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ

“นี่คือบทแนวสมจริงเหรอคะเนี่ย ห้องนี้ตกแต่งสวยเกินไปแล้ว บทสยองขวัญจะเล่นในห้องนี้จริงๆ เหรอ” เฉิงจื่อเกือบคิดว่าเจียงฉีพาเข้าห้องผิดเสียแล้ว

เฉิงจื่อเล่นบทสยองขวัญมาตั้งมากมาย ห้องแบบไหนบ้างที่เธอไม่เคยเจอ

ประเภทแกล้งหรี่ไฟให้สลัว วางโลงศพจัดเป็นห้องพิธีศพ ห้องที่เปิดไฟสีแดงสลัวๆ แล้วแปะอักษร 'มงคลคู่' สีแดงชาดบนผนัง หรือแบบที่มีริบบิ้นสีดำขาดรุ่ยกับหยากไย่ห้อยระโยงระยางลงมาจากเพดาน…

แต่ไม่เคยเจอห้องที่หวานแหววสมวัยสาวน้อยขนาดนี้มาก่อนเลย

“ตุ๊กตาพวกนี้น่าจะแพงมากเลยใช่ไหมคะ” เฉิงจื่อมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดี เธอเดินตรงไปหาตุ๊กตาตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วอดใจไม่ไหวต้องถ่ายรูปคู่กับมันเก็บไว้

เจียงฉียิ้มแต่ไม่ได้ตอบคำถาม “เนื่องจากความจำเป็นของฉากในบทละคร ห้องนี้จึงไม่มีโต๊ะ ต้องขออภัยทุกท่านด้วยครับ เชิญนั่งที่เก้าอี้ก่อน เดี๋ยวผมจะแจกบทละครให้ทุกคนครับ”

เจียงฉีหยิบบทละครตัวละครทั้งหกเล่มขึ้นมา “ทุกคนจะหยิบสุ่มกันเอง หรือจะให้ผมแจกให้ครับ”

“พวกเราหยิบกันเองดีกว่า!” เฉิงจื่อเป็นคนแรกที่เอื้อมมือไปหยิบ โดยหยิบบทของจั่วซือไป

ฟางจิ้งนั่งอยู่ทางขวามือของเฉิงจื่อ จึงหยิบบทของอวี๋กุ้ยไปตามสบาย

เมื่อมีสองคนนี้เริ่มก่อน คนอื่นๆ จึงทยอยหยิบบทที่ตรงกับเพศของตัวเองอย่างไม่เรื่องมาก ไม่นานทุกคนก็ได้รับบทละครของตัวเองกันครบถ้วน

หวังจั๋วหยิบได้เจี่ยนกุย กงเยี่ยหยิบได้สวินซือ ฉินช่านหยิบได้จ้าวซือ และเจียงหว่านหว่านหยิบได้จวงกุ้ย

กงเยี่ยเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นลูกเล่นของชื่อตัวละคร จึงหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “เอ๊ะ ชื่อของพวกเราหกคนนี่ตลกดีนะ หาเรื่องตาย อยากตาย มองหาความตาย วิ่งชนผี เผชิญหน้าผี เจอผี เล่นมุกพ้องเสียงแบบนี้ต้องโดนหักเงินนะเนี่ย”

ฉินช่านได้ยินแล้วก็เริ่มกังวล “อ้าว ถ้างั้นชื่อฉันก็อัปมงคลที่สุดน่ะสิ ดันชื่อตรงตัวว่าอยากตายเลย”

“ประเดี๋ยวเขาจะไม่เน้นหลอกฉันเป็นหลักหรอกเหรอ”

“ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ!” เฉิงจื่อเอ่ยปลอบ “บทสยองขวัญก็มีแค่ฉากที่น่ากลัว เนื้อเรื่องที่น่ากลัว แล้วก็นักแสดงแกล้งแต่งเป็นผีมาหลอก ขอแค่ไม่กลัวความมืดและเตรียมใจไว้ก่อน ปกติก็จะไม่น่ากลัวเท่าไรหรอกค่ะ”

เฉิงจื่อยังชี้ไปที่ผนังห้อง “ผนังห้องนี้ก็ไม่น่าจะมีประตูลับอะไร พื้นที่แคบแค่นี้ ต่อให้นักแสดงอยากจะโผล่พรวดพราดออกมาทำให้ตกใจก็ไม่มีทางทำได้หรอกค่ะ”

ประสบการณ์ของเฉิงจื่อช่วยปลอบประโลมฉินช่านได้มาก รวมถึงช่วยปลอบใจเจียงหว่านหว่านที่ทั้งปอดแหกแต่ก็อยากเล่น และหวังจั๋วที่เพิ่งเคยเล่นครั้งแรกจนแอบเกร็งอยู่ไม่น้อย

“ว้าว เธอต้องเคยเล่นบทสยองขวัญมาเยอะมากแน่ๆ เลย!” หวังจั๋วเอ่ยอย่างทึ่งๆ

เฉิงจื่อยิ้มอย่างถ่อมตัว “เยอะพอสมควรค่ะ ตอนเริ่มเล่นแรกๆ ก็เคยสะดุ้งตกใจเหมือนกัน แต่พอจับทางได้แล้วจะพบว่าจริงๆ ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ตอนนี้แทบไม่มีบทสยองขวัญเรื่องไหนทำให้ฉันกลัวได้แล้วล่ะค่ะ แต่ฉันก็ยังชอบเล่นแนวนี้อยู่ดี”

ลี่ลี่ที่นั่งแสร้งทำเป็นตุ๊กตาธรรมดาอยู่บนชั้นวาง รู้สึกไม่สบอารมณ์จนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ยอมมองเฉิงจื่อ

เจียงฉีที่สังเกตเห็นท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของลี่ลี่ “…”

เจียงฉีแอบจุดเทียนไว้อาลัยให้เฉิงจื่ออยู่ในใจเงียบๆ

จะพูดยังไงดีล่ะ ถึงเธอจะเป็นสาวสวยน่ารักแบบที่ลี่ลี่ชอบเข้ามาคลอเคลียกอดๆ ก็เถอะ

แต่ในเมื่อเธอดันไปสบประมาทความสามารถในการทำงานของลี่ลี่เข้า เกรงว่าระหว่างเล่นบทละคร ลี่ลี่คงจะหาวิธีอื่นมา ‘กอดๆ’ กับเธอแทนเป็นแน่

“ตอนนี้ทุกคนเริ่มอ่านบทละครได้เลยนะครับ อ่านแค่ฉากแรกก็พอ” เจียงฉียิ้มพลางกล่าว “พออ่านจบไม่ต้องเดินออกไปตามผู้ดำเนินเกมนะครับ เดี๋ยวผู้ดำเนินเกมจะเข้ามาในจังหวะที่เหมาะสมเอง”

พูดจบ เจียงฉีก็เดินออกจากห้อง แล้วเลี้ยวเข้าไปยังห้องข้างๆ ทันที

หวังเอ้อร์ยากับหวงฟู่กุ้ยกำลังรอเจียงฉีอยู่ในห้องข้างๆ ของว่างและเครื่องดื่มสำหรับนั่งดูเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว

มีทั้งมันฝรั่งทอด บิสกิต ลูกอม ขนมเส้นเผ็ดล่าเถียว เมล็ดแตงโม น้ำแตงโมคั้นสดสามแก้ว และน้ำส้มจี๊ดมะนาวอีกสามแก้ว

หวังเอ้อร์ยากับหวงฟู่กุ้ยกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโม หวังเอ้อร์ยาจ้องมองคนทั้งหกในห้องข้างๆ ที่กำลังก้มหน้าอ่านบทละคร พลางแทะเมล็ดแตงโมแล้วถามขึ้น “เถ้าแก่คะ พี่หว่านหว่านกับคนอื่นๆ มองไม่เห็นพวกเราจริงๆ เหรอคะ”

“วางใจเถอะ มองไม่เห็นแน่นอน” เจียงฉีลงกลอนประตู ยกแก้วน้ำแตงโมขึ้นมาดื่มอึกใหญ่สามอึกติดต่อกันก่อนที่น้ำแข็งข้างในจะเริ่มละลาย

ในฐานะผู้ดูแลบ้านตุ๊กตาสยองขวัญ ลี่ลี่มีอำนาจสูงสุดในบ้านตุ๊กตา เธอไม่เพียงแต่ควบคุมตุ๊กตาในห้องให้หลอกคน ควบคุมให้ผนังหลั่งของเหลวประหลาดสารพัดชนิด ควบคุมแสงสว่าง หรือควบคุมเสียงได้เท่านั้น แต่ยังควบคุมมิติพื้นที่จนทำให้คนติดอยู่ในวังวนเดินวนเวียนหาทางออกไม่เจอเหมือนโดนผีบังตาได้อีกด้วย

การเปลี่ยนผนังด้านหนึ่งให้กลายเป็นกระจกมองเห็นด้านเดียว โดยที่คนข้างในไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ แต่คนที่อยู่อีกฝั่งสามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในห้องได้อย่างปรุโปร่งนั้น การเปลี่ยนแปลงแค่นี้ลี่ลี่ย่อมทำได้อย่างสบายมาก

เธอยังยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้แสดงความสามารถในการทำงานให้เจ้านายเห็น เพื่อให้เจียงฉีได้ชมผลงานของเธออย่างใกล้ชิด แบบสามร้อยหกสิบองศาไม่มีมุมอับสายตา พร้อมระบบเสียงรอบทิศทางสมจริงระดับสี่มิติ

โอกาสอันล้ำค่าที่จะได้เห็นคนคุ้นเคยถูกหลอกจนหวีดร้องเสียงหลง วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนในระยะประชิดแบบนี้ เจียงฉีย่อมต้องชวนทุกคนมาร่วมชมด้วยกันอยู่แล้ว

น่าเสียดายที่เฒ่าจอห์นไม่สนใจเรื่องพวกนี้ และพอดีกับที่ชั้นล่างต้องมีคนคอยเฝ้าร้าน เจียงฉีจึงให้เฒ่าจอห์นอยู่ดูแลหน้าร้านข้างล่างไป

คนทั้งหกในห้องต่างตั้งใจอ่านบทละครของตนเอง

ในฐานะมือใหม่ที่ดันหยิบได้บทของเจี่ยนกุย คนสารเลวระดับปานกลางในบรรดาหกคน หวังจั๋วที่เพิ่งเคยเล่นครั้งแรกก็เจอบทที่มีคาแร็กเตอร์ย่ำแย่ขนาดนี้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ หรือว่าฉันจะเป็นตัวร้าย สีหน้าท่าทางตอนอ่านบทของเขาจึงดูตึงเครียดและมีพิรุธจนเห็นได้ชัด

ตรงกันข้ามกับฟางจิ้งและกงเยี่ยที่หยิบได้บทของคนสารเลวตัวจริงเสียงจริง ฟางจิ้งขมวดคิ้วแน่นตั้งแต่เริ่มอ่านบท ส่วนกงเยี่ยกลับมีท่าทีสงบนิ่งตลอด

พออ่านบทจบยังเอ่ยปากชื่นชมตัวเองขึ้นมาอีก “บทของฉันนี่สร้างแรงบันดาลใจใช้ได้เลยนะเนี่ย จากนักวิจัยตัวเล็กๆ ไต่เต้าขึ้นมาจนกลายเป็นเสาหลักของห้องแล็บได้”

เจียงฉี “…”

ในภารกิจน่าจะเขียนแค่ว่าให้ปกปิดความชั่วที่ตัวเองเคยก่อไว้ไม่ให้คนอื่นจับได้เท่านั้นนะ ไม่ได้บอกให้กุเรื่องยกยอปอปั้นตัวเองเสียหน่อย

“เจ้าฟาง ไม่สิ อวี๋กุ้ยแล้วนายล่ะ ในบทฉันรู้จักนายนะ นายเป็นนายทุนกระเป๋าหนัก เป็นบิ๊กบอสของห้องแล็บพวกเรา แล้วบิ๊กบอสอย่างนายมาร่วมชมรมเรื่องลี้ลับอะไรนี่ทำไมกัน”

“ความชอบส่วนตัวน่ะ” ฟางจิ้งตอบอย่างสุขุม “ตั้งแต่ภรรยาตายไป ฉันก็มักจะจุดธูปไหว้พระไว้อาลัยให้ภรรยาผู้ล่วงลับอยู่บ่อยๆ พอนานเข้าก็เริ่มเชื่อเรื่องภูตผีวิญญาณขึ้นมาบ้าง”

“ว้าว ช่างรักมั่นอะไรขนาดนี้” เจียงหว่านหว่านเอ่ยปากชม “ทำไมฉันถึงไม่เจอสามีดีๆ แบบนี้บ้างนะ ไอ้สามีสารเลวของฉันนอกใจไปเลี้ยงเมียน้อย แถมยังคิดจะถีบหัวส่งฉันออกจากบ้านอีก โชคดีที่พอมันพายัยเมียน้อยนั่นออกไปเที่ยวก็รถคว่ำตายโหงไปทั้งคู่”

“เทียบกับพวกคุณแล้ว เรื่องของฉันดูเรียบง่ายไปเลยค่ะ” ฉินช่านเอ่ย “ฉันเป็นแค่หัวหน้าฝ่ายขายธรรมดาๆ คนหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งเอาเงินเก็บสะสมหลายปีไปซื้อบ้านมาหลังหนึ่งค่ะ”

“ฉันเองก็ไม่มีอะไรเหมือนกันค่ะ เป็นแค่คนชอบเรื่องลี้ลับธรรมดาๆ คนหนึ่ง ปกติชอบเล่นผีถ้วยแก้วผีปากกาอะไรพวกนั้นค่ะ” เฉิงจื่อเสริมขึ้นมา

หวังจั๋วที่หลงคิดว่าทุกคนพูดความจริง คนอื่นๆ ล้วนเป็นคนดี มีเพียงตัวเองคนเดียวที่เป็นคนชั่ว ถึงกับไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมา

ในจุดที่คนทั้งหกมองไม่เห็น ตุ๊กตาบนชั้นวางที่สูงที่สุดกำลังอ้าปากถ่มน้ำลายใส่ทั้งหกคนด้านล่างอย่างไร้เสียงรัวๆ

เจียงฉีอ่านความในใจจากสีหน้าเหยียดหยามของลี่ลี่ออกได้ทันที

พวกคนต้มตุ๋นจอมโกหก เดี๋ยวจะหลอกให้หัวโกร๋นเลยคอยดู!