บทที่ 95 สัญญาณ

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน หลิวหลานที่แต่งหน้าทำผมและเตรียมตัวพร้อมแล้วก็ค้อมตัวลง ถ่ายน้ำหนักตัวกว่าครึ่งลงบนไม้เท้า เสียงไม้เท้ากระทบพื้นไม้ด้านนอกดังเป็นจังหวะหนักเบา เธอค่อยๆ ก้าวเดินมาถึงหน้าประตู

เดิมทีเสียงไม้เท้ากระทบพื้นไม่ได้ดังขนาดนั้น ทว่าภายใต้การควบคุมของลี่ลี่ เสียงกระทบหนักเบานั้นกลับถูกขยายให้ก้องกังวานขึ้นหลายเท่าตัว ราวกับคนกำลังติดอยู่ในความมืดมิดแล้วมีหยดน้ำไหลติ๋งๆ อยู่ข้างกาย เสียงหยดน้ำเพียงแผ่วเบากลับยิ่งฟังดูชัดเจนและชวนขนลุกเป็นพิเศษท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้

ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

เจียงหว่านหว่านถึงกับหดคอด้วยความกลัว แล้วขยับเข้าไปเบียดชิดเฉิงจื่อผู้ใจกล้า ซึ่งกำลังจ้องประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยสีหน้าตื่นเต้นเร้าใจ

เอี๊ยด… เสียงประตูเปิดออก

ตอนที่ผลักประตูเข้ามา หลิวหลานเองก็แอบชะงักไปนิดหนึ่ง เธอจำได้ว่าครั้งก่อนที่มาห้องนี้ ประตูไม่ได้ฝืดจนส่งเสียงดังขนาดนี้นี่นา หรือว่าจะพังเสียแล้ว?

ทว่าเธอก็ไม่ได้เก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้มาใส่ใจ เพราะตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องเริ่มแสดงแล้ว

“ทุกท่าน…” หลิวหลานกดเสียงให้ต่ำลง ปรับโทนเสียงให้แหบพร่า ฟังดูเหมือนหญิงชราจริงๆ “ราตรีสวัสดิ์นะ”

“ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาร่วมการทดสอบเข้าสมาคมของเรา ฉันเป็นรองประธานสมาคม แซ่กู่ ทุกท่านจะเรียกฉันว่ายายกู่ก็ได้”

หวังเอ้อร์ยาที่นั่งแทะเมล็ดแตงอยู่ในห้องข้างๆ พลางจ้องดูการถ่ายทอดสดตาไม่กะพริบ อุทานออกมา “ว้าว พี่หลานหลานเก่งจังเลย!”

เจียงฉีพยักหน้าเห็นด้วย มีเวลาแค่คืนเดียว ทั้งอ่านบท จำบท ทั้งคิดวิธีแสดงเองที่บ้าน หลิวหลานกลับจัดการได้เรียบร้อยหมดจด แถมผลลัพธ์ในการแสดงรอบแรกยังดีขนาดนี้ สมกับเป็นราชินีแห่งการทุ่มเทอันดับหนึ่งประจำร้านจริงๆ

แสงสว่างในห้องสลัวลงเล็กน้อย แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น

หลิวหลานเริ่มดำเนินเกมซุปเต่า

ในคู่มือผู้ดำเนินเกมมีโจทย์เกมซุปเต่าอยู่เป็นร้อยข้อให้เลือกใช้ได้ตามใจชอบ โดยระยะเวลาของเกมควรควบคุมให้อยู่ระหว่างครึ่งชั่วโมงถึงสี่สิบห้านาที และตั้งคำถามประมาณสามถึงห้าข้อตามระดับความสามารถของผู้เล่น

ในบรรดาคนทั้งหก มีเพียงเฉิงจื่อกับฉินช่านเท่านั้นที่เคยเล่นเกมซุปเต่ามาก่อน ไม่รู้ว่าหลิวหลานคิดอย่างไร ข้อแรกที่เธอหยิบมาถามจึงเป็นข้อคนตาบอดฉลองวันเกิดที่เจียงฉีเคยเห็นในความทรงจำ

ทั้งหกคนในห้องกำลังเล่นเกมซุปเต่าอย่างตั้งอกตั้งใจ ส่วนหวังเอ้อร์ยาที่เฝ้าดูอยู่ห้องข้างๆ ก็ครุ่นคิดถึงคำเฉลยอย่างจริงจังเช่นกัน

ภายใต้การนำของสองผู้เล่นเจนเวทีอย่างเฉิงจื่อและฉินช่าน ความคืบหน้าของพวกเขารวดเร็วมาก ผ่านไปไม่ถึงสามนาทีก็ทายถูกแล้วว่าเป็นคนตาบอด

"เถ้าแก่คะ ทำไมพี่ช่านช่านถึงรู้ล่ะคะว่าคนคนนั้นตาบอด" หวังเอ้อร์ยาตามไม่ทันเอาเสียเลย

เจียงฉีไม่ได้ตอบ แต่หยิบกระดาษขาวแผ่นหนึ่งบนโต๊ะ คว้าปากกาจากกระบอก แล้วยื่นทั้งกระดาษและปากกาให้หวังเอ้อร์ยา "เอ้อร์ยา เถ้าแก่จะทดสอบเธอหน่อย คำว่า 'เกมซุปเต่า' สามคำนี้เขียนเป็นไหม"

หวังเอ้อร์ยาเริ่มลงมือเขียน เธอเขียนคำว่า 'ซุป' ออกมาได้สำเร็จ แต่คำว่า 'เต่า' กลับเขียนไม่เป็นทั้งสองตัว

"แล้วคำว่า 'สาหร่าย' ล่ะ เขียนเป็นไหม"

เจียงฉีไม่ได้สนใจจะดูคนอื่นเล่นเกมซุปเต่าเท่าไรนัก จึงถือโอกาสช่วงเวลาว่างนี้ตรวจดูผลการเรียนของหวังเอ้อร์ยาเสียเลย

หวังเอ้อร์ยาพยักหน้า แล้วจรดปากกาเขียนคำว่า 'สาหร่าย' ตัวโย้เย้ลงบนกระดาษ

"แล้วคำว่า 'เต่าตุ๋นน้ำแดง' เขียนเป็นไหม"

หวังเอ้อร์ยาพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเขียนตัวอักษรตัวโตห้าคำว่า 'เต่าตุ๋นน้ำแดง' ลงไป

เจียงฉีพึงพอใจมาก เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยน "เห็นไหมล่ะ จริงๆ เธอก็เขียนได้หมด เต่าทะเลเป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ในประเทศเราถือเป็นสัตว์คุ้มครอง แต่ในต่างประเทศบางแห่งเขากินกันได้ เพราะงั้นซุปเต่าจริงๆ แล้วก็คืออาหารจานหนึ่งนั่นแหละ"

หวงฟู่กุ้ยพลอยตื่นเต้นสนใจขึ้นมาด้วย "อร่อยไหมครับ"

เจียงฉี "…"

เขาไม่เคยไปต่างประเทศสักหน่อย จะไปรู้ได้ยังไง…

เจียงฉีจึงเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย "เมื่อกี้ในโจทย์ที่พี่หลานหลานตั้ง คนคนนั้นกำลังฉลองวันเกิดใช่ไหม เวลาฉลองวันเกิดต้องกินอะไรกันเอ่ย"

"ไข่ต้ม บะหมี่อายุยืน หมั่นโถวแป้งสาลี ลูกท้อสวรรค์ค่ะ!"

"แล้วในละครที่เธอเคยดู คนฉลองวันเกิดเขาต้องกินอะไรกันล่ะ"

"เค้กวันเกิดค่ะ!"

"งั้นเอ้อร์ยาเขียนคำว่าเค้กเป็นไหม เขียนให้เถ้าแก่ดูหน่อยซิ"

ระหว่างที่เจียงฉีกำลังตรวจผลการเรียนของหวังเอ้อร์ยาในช่วงที่ผ่านมานี้เอง ตุ๊กตาที่เดิมทีนั่งกระดุกกระดิกอยู่บนชั้นวางตัวสูงสุดก็พลันสงบเสงี่ยมขึ้นมาทันควัน ทำตัวราวกับเป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดาตัวหนึ่งจริงๆ

ถ้าไม่ติดว่าเธอกำลังแอบขยับตัวถอยห่างจากเจียงฉีอย่างเงียบๆ ละก็นะ

เนื่องจากคนทั้งหกในห้องเล่นเกมซุปเต่ากันอย่างสนุกสนาน หลิวหลานจึงเพิ่มคำถามให้อีกสองข้อ เล่นกันอยู่นานร่วมชั่วโมงกว่า

เล่นเอาลี่ลี่รอจนหมดความอดทน เธอสั่งให้ไฟกะพริบถี่ๆ เพื่อเตือนให้หลิวหลานรีบเข้าสู่ขั้นตอนต่อไปเสียที เธออยากจะเริ่มหลอกคนแล้ว

หลิวหลานนึกว่าเป็นเจียงฉีที่คุมไฟเพื่อเร่งให้เธอเข้าสู่ฉากถัดไป จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทึมๆ เยือกเย็น "ยอดเยี่ยมมากค่ะ คุณจั่วซือตอบถูกอีกแล้ว ฉันจำได้ว่าคุณเป็นผู้ชื่นชอบเรื่องลี้ลับตัวจริง ผ่านการเล่นเกมตื่นเต้นระทึกขวัญมามากมาย การที่สมาคมของเราได้สมาชิกที่ยอดเยี่ยมอย่างคุณเข้ามาร่วม ถือเป็นเกียรติของพวกเราจริงๆ ค่ะ"

เฉิงจื่ออดไม่ได้ที่จะยืดหลังตรงอย่างภาคภูมิใจ จังหวะนี้เธอรู้สึกอินกับบทบาทขึ้นมาทีเดียว ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนคลั่งไคล้เรื่องลี้ลับ แต่ก็เป็นสายชอบเกมสยองขวัญตัวยงแน่นอน

"ทุกท่านโปรดนั่งรอที่นี่สักครู่ ฉันจะไปหยิบของรางวัลเล็กๆ น้อยๆ มาให้คุณจั่วซือ ประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาค่ะ"

"อ้อ จริงสิคะ ในห้องนี้ฉันได้ซ่อนเซอร์ไพรส์เล็กๆ เอาไว้ในตัวตุ๊กตาผมดำกับตุ๊กตาผมฟ้า ถ้าทุกท่านสนใจก็ลองหาดูกันได้นะคะ"

หลิวหลานค่อยๆ ก้าวเดินออกไปอย่างเชื่องช้า

ทันทีที่หลิวหลานออกมา เจียงฉีก็ได้รับข้อความจากเธอ

หลิวหลาน: [เร็วเข้า พวกเขากำลังจะไปหาเบาะแสกันแล้ว รีบเปิดสวิตช์ตุ๊กตาหลอกพวกเขาเลย!]

เจียงฉี: "…"

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่รู้จะอธิบายยังไง เขาก็อยากชวนหลิวหลานมานั่งดูด้วยกันที่ห้องข้างๆ นี้เหลือเกิน

หลังจากหลิวหลานออกไป ทั้งหกคนในห้องต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เจียงหว่านหว่านมองตุ๊กตาผมดำกับผมฟ้าที่ตั้งเรียงรายอยู่บนชั้น "งั้นตอนนี้พวกเราต้องหาหลักฐานจากตุ๊กตาพวกนี้เหรอ"

"เดี๋ยวไฟคงไม่ดับพรึ่บลงมาหรอกนะ" ฉินช่านมองหลอดไฟอย่างระแวง

"ไม่ต้องกลัว!" เฉิงจื่อลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังตุ๊กตาผมฟ้าตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วหยิบมันลงมาจากชั้น

พอคลำดูตามผมและลำตัวของตุ๊กตา เฉิงจื่อก็เจอบัตรเบาะแสที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรง

"เห็นไหม ง่ายจะตาย!" เฉิงจื่อโบกบัตรเบาะแสในมือไปมา "แต่ตุ๊กตาตัวนี้จับดูแล้วแข็งๆ แฮะ ข้างในเหมือนไม่ได้ยัดนุ่นเลย"

เฉิงจื่อหันไปมองทั้งห้าคน ก็พบว่าทุกคนรวมถึงฟางจิ้งกับกงเยี่ยต่างกำลังจ้องเธอตาค้างด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

"อะ…" เฉิงจื่อรู้สึกคันยิบๆ ที่ท่อนแขน พอหันไปมองก็พบว่าตุ๊กตาผมฟ้ากำลังเอาหน้าถูไถแขนเธออยู่

"กอดหน่อย!" ตุ๊กตาผมฟ้าเอ่ยอย่างดีอกดีใจ "ฮ่าๆ~"

ต่อให้เป็นสายแข็งเจนเวทีอย่างเฉิงจื่อ เจอภาพตรงหน้าเข้าไปก็ยังผวา เธอพยายามสะกดเสียงกรีดร้อง รีบปล่อยมือหวังจะทิ้งตุ๊กตาลงพื้น

ทว่าเพื่อจะได้กอดแนบชิดกับพี่สาวคนสวย ลี่ลี่ที่ยอมกล้ำกลืนฝืนทนสิงร่างกลไกที่เกลียดนักหนามีหรือจะยอมปล่อยโอกาสทองนี้หลุดมือ

ตุ๊กตาเกาะแขนขวาของเฉิงจื่อไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังเริ่มไต่ขึ้นมาตามลำแขน พลางพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ "เธอไม่ชอบฉันเหรอ"

"เล่นกับฉันหน่อยสิ!"

น้ำตาเลือดสองสายไหลทะลักออกจากดวงตากลมโต ใบหน้าของมันถูไถไปกับแขนของเฉิงจื่อ หยดเลือดหยดแหมะลงบนผิว ทั้งเปียกชื้นทั้งเหนียวเหนอะหนะ

"กรี๊ดดดด!" คราวนี้เฉิงจื่อสติแตกกระเจิง เธอสะบัดแขนสุดแรงเกิดจนตุ๊กตากลกระเด็นหวือ

ตุ๊กตากระแทกเข้ากับผนังห้องจนหักสะบั้นเป็นสามท่อน หัว ลำตัว ขา หลุดกระจัดกระจาย ลิ้นยังปลิ้นห้อยโตงเตงอยู่ข้างนอก ยิ่งบวกกับดวงตากลมโตที่เบิกโพลงและคราบน้ำตาเลือดสองสายที่ยังไม่แห้งสนิท ก็ชวนให้รู้สึกเหมือนคนตายตาไม่หลับไม่มีผิด

เจียงหว่านหว่านกับฉินช่านช็อกจนตาค้าง

หวังจั๋วเริ่มคิดอยากจะเผ่นหนีไปให้พ้นจากสถานที่น่าสะพรึงกลัวแห่งนี้เต็มทน

กงเยี่ยเบิกตากว้าง ฟางจิ้งเองก็ชะงักงันไป

เฉิงจื่อทรุดฮวบนั่งแปะอยู่กับพื้น เธอก้มมองของเหลวสีแดงเหนียวข้นบนมือ พอสังเกตว่าน่าจะเป็นแค่เลือดปลอมไม่ใช่เลือดจริง ถึงค่อยเรียกสติกลับมาได้บ้าง

"โห พร็อพของร้านนี้… จะทำออกมาสมจริงเกินไปแล้วมั้ง" สมกับเป็นผู้เล่นเกมสยองขวัญระดับเก๋า ปฏิกิริยาแรกดันไม่ใช่การด่าทอ แต่กลับเอ่ยปากชมความทุ่มเทของทางร้านเสียอย่างนั้น

"ยัง… ยังจะค้น… ค้นต่ออีกเหรอ" เจียงหว่านหว่านตกใจจนพูดติดอ่าง พลางชี้นิ้วไปยังเหล่าตุ๊กตาทั่วทั้งห้อง "ดูเหมือนตุ๊กตาที่ตรงตามเงื่อนไขจะ… จะ… มีเยอะอยู่นะ"

"ค้นสิ!" เฉิงจื่อเริ่มมีไฟขึ้นมา

เป็นไปตามที่เฉิงจื่อเคยบอกไว้ บทเกมสยองขวัญส่วนใหญ่มักอาศัยความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้ของมนุษย์ ขอเพียงเตรียมใจรับมือไว้ล่วงหน้า เรื่องที่น่ากลัวแค่ไหนก็ดูจะไม่ได้น่ากลัวเท่าเดิมอีกต่อไป

ตุ๊กตาตัวที่สอง ขณะที่เฉิงจื่อกำลังคลำหาการ์ดเบาะแส หัวของมันก็พุ่งกระเด็นออกมา ชนเข้ากับอ้อมอกของฉินช่านพอดิบพอดี มันดิ้นกระโดดโลดเต้นพลางส่งเสียงหัวเราะลั่นอยู่ในอ้อมแขน เล่นเอาฉินช่านตกใจจนหงายหลังตกเก้าอี้

ตุ๊กตาตัวที่สาม อ้าปากแยกเขี้ยวแหลมคมใส่เฉิงจื่อทันควัน ทว่าเฉิงจื่อเพียงแค่ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรมากมาย

ตัวที่สี่…

ตัวที่ห้า…

เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนก็เริ่มจับทางจังหวะการหลอกของพวกตุ๊กตาได้

ฟางจิ้งเป็นคนแรกที่เข้ามาร่วมวงค้นหาการ์ดเบาะแส โดยมีกงเยี่ยตามมาติดๆ ด้วยความร่วมมือของหลายคน ในที่สุดพวกเขาก็รวบรวมการ์ดเบาะแสครบทั้งสิบสองใบได้อย่างรวดเร็ว

ทุกคนล้อมวงเข้ามาเริ่มอ่านแบ่งปันข้อมูลเบาะแส ทว่าขณะที่กำลังอ่านอยู่นั้น จู่ๆ ไฟก็ดับวูบลง

ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดทันตา หวังจั๋วซึ่งรู้สึกว่าบทสยองขวัญไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วเปิดไฟฉาย เขาเดินไปตรงสวิตช์ไฟ ก่อนจะกดเปิดใหม่อีกครั้ง

"น่าจะไฟตกนะ เมื่อกี้ตอนเล่นเกมซุปเต่าฉันก็สังเกตเห็นอยู่ว่าไฟดูไม่ค่อยนิ่ง"

การที่หวังจั๋วเปิดไฟกลับมาติดได้สำเร็จดูเหมือนจะเป็นการยืนยันคำพูดของเขา ทุกคนจึงก้มหน้าก้มตาแบ่งปันข้อมูลในการ์ดเบาะแสกันต่อ

แป๊ก! เสียงดังขึ้นพร้อมกับไฟที่ดับลงอีกหน

"กระแสไฟนี่จะไม่นิ่งเกินไปแล้วมั้ง" เฉิงจื่อบ่นพลางเดินไปกดเปิดไฟ

ไฟไม่ติด

เฉิงจื่อไม่ยอมแพ้ ลองกดย้ำๆ ที่สวิตช์ไฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ภายในห้องยังคงมืดสนิท

"หลอดไฟเสียหรือเปล่า" กงเยี่ยเอ่ย "เรียกดีเอ็มเข้ามาดูหน่อยดีกว่า ฉันว่านี่คงไม่ใช่กลไกของเกมหรอก น่าจะเป็นแค่ปัญหาเรื่องไฟเฉยๆ"

ทุกคนก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เฉิงจื่อเดินไปที่ประตูแล้วบิดลูกบิดหมายจะเปิดออกไป

ทว่าลูกบิดประตูกลับแน่นสนิท ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

"เมื่อกี้ตอนดีเอ็มออกไปเหมือนจะล็อกประตูไว้ด้วยนะ" เฉิงจื่อตบประตูเบาๆ ด้านนอกไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงออกแรงตบประตูให้แรงขึ้นพลางตะโกน "มีใครอยู่ไหมคะ คุณดีเอ็มอยู่หรือเปล่า ไฟในห้องน่าจะเสีย ช่วยเปิดประตูเข้ามาดูหน่อยค่ะ"

ไร้เสียงตอบกลับ หลิวหลานกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่นอกห้องอย่างอารมณ์ดี พลางรอฟังเสียงกรีดร้องจากข้างใน ภายใต้การควบคุมของลี่ลี่ แม้หลิวหลานจะอยู่ด้านนอกห้องก็ไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกหรือเสียงทุบประตูจากในห้องเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากหลิวหลานเดินออกไป เจียงฉีก็ส่งวีแชตไปบอกเธอว่าให้รอข้อความจากเขาก่อนค่อยกลับเข้าไป

เฉิงจื่อซึ่งอยู่ในห้องและไม่ได้รับการตอบรับใดๆ เริ่มมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เธอถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา ราวกับว่าในห้องนี้มีผีอยู่จริงๆ และพวกเขาทุกคนกำลังถูกขังไว้ในนี้อย่างไรอย่างนั้น

ทุกคนต่างเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือกันหมดแล้ว ทว่าแสงไฟกลับไม่สว่างเท่าที่ควร ราวกับมีอะไรบางอย่างในอากาศคอยดูดกลืนแสงไฟฉายไป แต่ก็ไม่มีใครเอะใจ คิดเพียงว่าคงเป็นเพราะในห้องมืดเกินไปเท่านั้น

"หรือว่าจะเป็นกลไก ตอนนี้เลยยังไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอกหรือเปล่า" หวังจั๋วคาดเดา

"เป็นไปไม่ได้" เฉิงจื่อส่ายหน้า "ถ้าเป็นกลไกมันก็ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย ประตูล็อกจนพวกเราออกไปไม่ได้ ดีเอ็มก็เข้ามาเดินเรื่องต่อไม่ได้ แล้วการค้นเจอการ์ดเบาะแสแค่ไม่กี่ใบนี้มันจะไปสื่อถึงอะไรได้ล่ะ"

"ดีเอ็มอาจจะลงไปเอาของข้างล่าง เอาแบบนี้ละกัน เดี๋ยวฉันโทรหาเธอเอง" พูดพลางฉินช่านก็เปิดวีแชตขึ้นมาเพื่อจะโทรหาหลิวหลาน ทว่ากลับพบว่าหน้าจอขึ้นเตือนว่าไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต

พอมองดูให้ชัดๆ อีกที ไม่ใช่แค่ไม่มีเน็ต แต่กระทั่งสัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มีเลยสักขีด

ฉินช่านเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวมันชักจะไม่ชอบมาพากลเข้าแล้ว สถานการณ์แบบนี้ทำไมมันถึงเหมือนกับในนิยายสยองขวัญกับหนังผีที่เขาเคยดูเมื่อหลายปีก่อนขนาดนี้นะ

"มะ…มือถือฉัน มะ…เหมือนจะไม่มีสัญญาณเลย" ฉินช่านพยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น "พะ…พวกนายมีสัญญาณกันไหม"