บทที่ 96 หวีดร้องลั่น

ห้องปิดตาย ผู้เล่น เกมสยองขวัญ ไร้สัญญาณ ความมืด ไฟดับ

เมื่อหกคำนี้มาเรียงต่อกัน คนทั่วไปจะนึกถึงอะไร

ที่แน่ๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

พอทั้งหกคนยืนยันว่าโทรศัพท์มือถือของตัวเองไม่มีสัญญาณ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที

หวังจั๋วที่เป็นมือใหม่ในวงการเกมไขคดียังคงแอบหวังกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่บ้าง “มือถือไม่มีสัญญาณ ดีเอ็มก็ไม่อยู่ นี่เป็นขั้นตอนปกติของบทหรือเปล่าครับ”

เจียงหว่านหว่านมองใบหน้าของทุกคนที่ดูซีดเผือดใต้แสงไฟฉายสลัวจากมือถือ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นายคิดว่าไงล่ะ คิดว่าพี่ชายฉันจะรวยถึงขั้นซื้อเครื่องตัดสัญญาณมาติดหรือไง”

ขาของหวังจั๋วเริ่มอ่อนแรงลงทันที

เจียงฉีที่อยู่ห้องข้างๆ: ???

กงเยี่ยอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ เขาสะกิดฟางจิ้งที่อยู่ข้างๆ “เจ้าฟาง พวกเราคงไม่ได้เจอเรื่องลี้ลับเข้าจริงๆ หรอกนะ”

ฟางจิ้งย่อมไม่เชื่อเรื่องภูตผีอยู่แล้ว อีกทั้งมั่นใจว่าตนไม่เคยทำเรื่องผิดต่อมโนธรรม ต่อให้เจอผีเข้าจริง ตามหลักทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว ผีก็ไม่น่าจะมาเล่นงานเขา

“พวกเราไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรไว้ จะกลัวไปทำไม”

“นายไม่ได้ทำ แต่งานนี้ฉันทำน่ะสิ!” กงเยี่ยกลัวจนคว้าเสื้อฟางจิ้งไว้แน่น “เหล้าที่ขายในบาร์ฉันมันผสมน้ำนี่หว่า!”

ฟางจิ้ง: …

“คงไม่จริงใช่ไหม ฉันก็แค่ผสมน้ำลงไปนิดๆ หน่อยๆ หน้าเลือดหาเศษหาเลยแค่นั้นเอง ไม่ถึงขั้นต้องเอาชีวิตฉันไปชดใช้หรอกมั้ง” กงเยี่ยพนมมือไหว้อากาศไปหลายรอบ “บรรพบุรุษช่วยคุ้มครองด้วยเถอะ วันนี้กงเยี่ยคนนี้จะรอดชีวิตออกไปจากห้องนี้ได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับบารมีของบรรพบุรุษทุกท่านแล้ว”

“พูดจาเพ้อเจ้ออะไร แค่ไฟดับ ไม่มีสัญญาณ ประตูเปิดไม่ออกแค่นั้นไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมนายยิ่งจับยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ เนี่ย” ฟางจิ้งเอ็ดขึ้นมา

กงเยี่ยกระโดดถอยกรูดห่างจากฟางจิ้งไปสามเมตรในทันที

“กะ…เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” เฉิงจื่อรวบรวมความกล้าถามขึ้นมา พลางกลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความหวาดกลัว

“จะ…เจ้าฟาง ฉะ…ฉัน…ฉันไม่ได้…ไม่ได้…จับ…จับนายนะ…”

ไม่ต้องรอให้กงเยี่ยบอก ฟางจิ้งก็มองเห็นแล้ว

สิ่งที่กำลังเกาะแขนเขาอยู่คือตุ๊กตาในชุดกระโปรงสีขาวดำไว้ผมทรงฮิเมะคัตสีเขียว ฟางจิ้งส่องไฟฉายจากมือถือไปที่มัน ทุกคนต่างจ้องมองตุ๊กตาบนแขนฟางจิ้งด้วยท่าทางแข็งทื่อ บ้างก็ตัวสั่นเทา

นี่เป็นมุกเดิมเหมือนตอนที่ใช้หลอกเฉิงจื่อก่อนหน้านี้เป๊ะๆ แต่ในสภาพแวดล้อมที่ต่างออกไป ท่ามกลางบรรยากาศที่ไม่เหมือนเดิม มุกเดียวกันนี้กลับสร้างผลลัพธ์ที่ต่างกันลิบลับ

“คิกๆ” ตุ๊กตาเปลี่ยนเสียงหัวเราะ แม้ยังคงเป็นเสียงเด็กที่ฟังดูใสกังวาน ทว่าคราวนี้กลับชวนขนหัวลุกยิ่งกว่าเดิม

“คิกๆ” ตุ๊กตาตัวอื่นเริ่มหัวเราะตาม

“คิกๆ” ตุ๊กตาอีกหลายตัวเริ่มร่วมวงส่งเสียงคิกคัก

“ฮ่าๆ~” ตุ๊กตากว่าร้อยตัวทั่วทั้งห้องประสานเสียงหัวเราะก้อง

ฟางจิ้งยืนนิ่งไม่ไหวติง สบตากับตุ๊กตาอยู่อย่างนั้น คนข้างๆ เขาก็ไม่กล้าขยับเช่นกัน ส่วนกงเยี่ยที่เผ่นแน่บไปไกลสามเมตรตั้งแต่แรก ยิ่งตกใจกลัวจนต้องนั่งยองๆ กอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง แทบอยากจะมุดดินกลายร่างเป็นเห็ดไปให้รู้แล้วรู้รอด

“พวกเธอไม่ชอบฉันเหรอ” ตุ๊กตาเอียงคอถาม

“ไม่ชอบ” ฟางจิ้งตอบหน้าตาย

คำว่าไม่ชอบคำนี้ทำเอาลี่ลี่ไปไม่เป็น เธออยากจะด่าฟางจิ้งว่าคนนิสัยไม่ดีใจจะขาด แต่ก็รู้ดีแก่ใจว่าถ้าหลุดสองคำนี้ออกไป บรรยากาศความสยองขวัญคงพังทลายลงทันที

ยังไม่ทันที่ลี่ลี่จะคิดหาคำตอบ ฟางจิ้งก็พูดต่อ “หัวไม่สวย ผมสีเขียวไม่เข้ากับชุดกระโปรงขาวดำ”

กงเยี่ยที่อยู่ตรงมุมห้องแอบยกนิ้วโป้งให้ฟางจิ้งเงียบๆ

คราวนี้ลี่ลี่รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร เธอหัวเราะคิกคักพลางดึงหัวตัวเองหลุดออกจากคอ แล้วโยนลงไปบนพื้น

“ตอนนี้ชอบฉันหรือยังจ๊ะ” หัวบนพื้นขยับปากพะงาบๆ ถาม

“กรี๊ดดดดด!” เจียงหว่านหว่านไม่อาจกลั้นเสียงกรีดร้องไว้ได้อีกต่อไป แผดเสียงลั่นออกมา

เสียงหวีดร้องของเธอเปรียบเสมือนสวิตช์ที่ปลุกตุ๊กตาทั้งหมดในห้องให้ตื่นขึ้น ตุ๊กตาทั่วทั้งห้องพากันลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แล้วกระโดดดึ๋งๆ ลงมาจากชั้นวาง

“อ๊ากกกกกก!” ฉินช่านกับหวังจั๋วตกใจจนสติกระเจิง วิ่งพล่านไปทั่วห้องแคบๆ

กงเยี่ยขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง เอามือกุมหัว ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เมื่อครู่นี้มีตุ๊กตากระโดดลงมาบนตัวเขาพอดี แถมยังใช้ร่างของเขาเป็นแท่นเหยียบกระโดดลงไปข้างล่างอีกต่างหาก

“ฮ่าๆ~” ตุ๊กตากำลังหัวเราะ

“คิกๆ”

“มาเล่นกับฉันสิ!”

“เล่นกันเถอะ!”

“ขอกอดหน่อย!”

ลี่ลี่เปลี่ยนกลับมาใส่สกินโกธิกตัวเดิมแล้ว เธอแอบแต๊ะอั๋งด้วยการกอดขาท่อนล่างของเฉิงจื่อไว้แน่น “ขอกอดหน่อย!”

เฉิงจื่อกลัวจนฟันกระทบกันกึกๆ สมองสั่งการว่าต้องรีบหนีเดี๋ยวนี้ ทว่าร่างกายกลับประท้วงว่าขยับไม่ไหวแม้แต่ก้าวเดียว

“ช่วยด้วย!” เจียงหว่านหว่านถูกตุ๊กตาวิ่งไล่กวดจนเตลิดไปทั่วห้อง

แม้ลี่ลี่จะไม่ทำร้ายใคร แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่แกล้งดึงเสื้อผ้าและทึ้งผมทุกคนเพื่อความสะใจ ปั่นหัวให้รู้สึกเหมือนว่าวินาทีถัดไป ตุ๊กตาพวกนี้จะพุ่งเข้ามารุมฉีกเนื้อพวกเขาทั้งเป็น

“ฮือๆ ฉันต้องมาตายที่นี่จริงเหรอเนี่ย เพิ่งจะอายุสิบเก้าเองนะ ยังไม่ได้เป็นเศรษฐินีเลย รู้แบบนี้เมื่อคืนน่าจะเบิ้ลบะหมี่ผักกวางตุ้งสักเจ็ดชาม!” ฉินช่านสะอึกสะอื้นร้องไห้ไปพลาง กวัดแกว่งแขนขาฟาดฟันอากาศอย่างเอาเป็นเอาตายตามสัญชาตญาณ หวังจะขับไล่ตุ๊กตาที่คืบคลานเข้ามาใกล้ตนไม่หยุด

“เสี่ยวจาง ฉันผิดไปแล้ว! ถ้าชาติหน้ามีจริง ฉันจะไม่แอบอู้งานในห้องแล็บอีกแล้ว จะไม่แอบเล่นมือถืออีกแล้ว แล้วก็จะไม่แอบด่าลับหลังว่านายเป็นเจ้านายเฮงซวยที่ไม่ยอมให้วันหยุดอีกแล้วด้วย!”

“ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ฉันไม่ควรใช้วันหยุดเลย ไม่น่ามาหาเหล่าเจียงเล้ย! อ๊ากกกกก!”

“อาเมน พระเยซู ขงจื๊อ เง็กเซียนฮ่องเต้ แม่ทัพเทียนเผิง กวนอู จงขุย เอี้ยนชื่อเสีย ช่วยคุ้มครองลูกช้างด้วยเถิด หากลูกช้างกงเยี่ยคนนี้รอดชีวิตออกไปได้ในวันนี้ จะจุดธูปกราบไหว้ทุกท่าน จะจุดให้ทุกวันเลย” กงเยี่ยยังคงนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง เพียงแต่คราวนี้เขาหันหน้าเข้าหากำแพง พวกตุ๊กตากำลังวิ่งไล่กวดเจียงหว่านหว่าน ฉินช่าน และหวังจั๋ว จึงยังไม่มีตุ๊กตาตัวไหนสนใจเขา

ทว่ากงเยี่ยกลับรู้สึกเหมือนมีใครมาสะกิด

ด้วยความกลัว กงเยี่ยจึงยิ่งหดตัวลึกเข้าไปอีก

แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนมีหยดอะไรบางอย่างตกลงมาใส่ลำคอ ทั้งเปียกชื้นทั้งเหนียวเหนอะหนะ

“คิกๆ…” เสียงหัวเราะดังขึ้นข้างตัวกงเยี่ย

“สกปรก สีแดง คิกๆ!”

กงเยี่ยยกมือลูบต้นคอด้านหลัง ก่อนจะยกขึ้นมาดูใต้แสงไฟสลัวจากโทรศัพท์มือถือ

สีแดง เหนียวเหนอะหนะ…

ตุ๊กตาตัวข้างๆ อ้าปากกว้าง ภายในเต็มไปด้วยฟันแหลมคม มันกำลังฉีกยิ้มจ้องกงเยี่ย ราวกับมองอาหารอันโอชะอย่างไรอย่างนั้น

“อ๊ากกกกกก ช่วยด้วย! เจ้าฟางช่วยฉันด้วย!”

กงเยี่ยกลายเป็นอีกคนที่ต้องเข้าร่วมขบวนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

ในยามนี้ คนที่ยังพอจะรักษาความเยือกเย็นไว้ได้คงมีเพียงฟางจิ้งกับเฉิงจื่อเท่านั้น

แทบไม่มีตุ๊กตาวิ่งไล่ตามพวกเขาสองคนเลย

หลังจากลี่ลี่เปลี่ยนสกิน ตุ๊กตาไร้หัวในมือฟางจิ้งก็ไม่ได้กอดรัดเขาแน่นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาจึงสะบัดมันทิ้งไป ก่อนจะอาศัยแสงไฟริบหรี่จากโทรศัพท์มือถือลูบคลำตามผนังห้อง เพื่อหาดูว่ามีประตูลับพอจะหนีออกไปได้หรือไม่

ลี่ลี่เองก็คร้านจะส่งตุ๊กตาไปหลอกเขาแล้ว อาจเพราะเธอรู้สึกว่าคนคนนี้น่าเบื่อ หลอกไปก็ไม่ร้องไม่วิ่ง ไม่สนุกเอาเสียเลย ซึ่งกลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ฟางจิ้งมีเวลาหาทางออกอย่างเต็มที่

ส่วนเฉิงจื่อที่ไม่ได้กรีดร้องเสียงดัง ก็เพราะในขณะที่คนอื่นกำลังโดนพวกมอนสเตอร์ตัวเล็กวิ่งไล่ จะร้องก็ร้องได้ ทว่าเธอกลับกำลังเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ จึงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

ภายนอกเฉิงจื่อทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ สีหน้าไร้ความรู้สึก พลางมองตุ๊กตาในชุดกระโปรงโกธิกค่อยๆ ไต่ขึ้นมาบนไหล่ของตัวเองอย่างสั่นเทา ทว่าในใจกลับกรีดร้องโหยหวนไปแล้วนับหมื่นนับพันครั้ง

ผีหลอกแล้ว!!!

มีผีจริงๆ ด้วย!!!!

ช่วยด้วย!!!!!

เฉิงจื่อร่ำไห้อย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ นึกเสียใจว่าหากย้อนเวลากลับไปได้ วันนี้เธอจะไม่มีทางก้าวเท้าเข้ามาในร้านเกมไขคดีแห่งนี้อย่างเด็ดขาด

ไม่สิ ชาตินี้เธอจะไม่ก้าวเท้าเข้าร้านเกมไขคดีร้านไหนอีกเด็ดขาด!

น้ำตาไหลรินออกมาทางหางตาอย่างไม่อาจหักห้าม

ลี่ลี่ปีนขึ้นมาจนถึงไหล่ของเฉิงจื่อแล้ว พลางส่งเสียงหัวเราะคิกคัก เฉิงจื่อรู้สึกว่าตัวเองคงเป็นคนแรกในห้องนี้ที่ต้องลงไปเฝ้ายมบาล

สัญชาตญาณบอกเธอว่าตุ๊กตาตัวนี้ไม่เหมือนตุ๊กตาตัวอื่นเลยสักนิด

“คิกๆ” ลี่ลี่นั่งลงบนไหล่ของเฉิงจื่ออย่างพึงพอใจ “พวกเธอไม่ชอบฉันเหรอ”

เฉิงจื่ออยากจะบอกว่าไม่ชอบเหมือนอย่างที่ฟางจิ้งทำ ทว่ากลับไม่กล้าพอ เธอทำได้เพียงเค้นเสียงตอบกลับไปอย่างสั่นเทา “ชอบสิ”

แถมยังพยายามฉีกยิ้มออกมาได้อย่างยากลำบาก นับว่ามีสภาพจิตใจที่เข้มแข็งจนน่าทึ่งจริงๆ

หากคนที่โดนลี่ลี่ปีนขึ้นมาเกาะคือฉินช่านหรือเจียงหว่านหว่าน ป่านนี้คงตกใจจนร้องไห้โฮไปแล้ว

อันที่จริงจะพูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้สองคนนั้นก็กำลังร้องไห้อยู่แล้ว

“แนบชิด!” ลี่ลี่เอ่ยอย่างดีใจ

วินาทีถัดมา ตุ๊กตาทุกตัวในห้องก็เริ่มหัวเราะร่าเริงกันถ้วนหน้า

ผนังด้านหลังของเฉิงจื่อเริ่มมีเลือดปลอมซึมออกมา

เรื่องทำให้เลือดซึมออกมาจากผนังนั้น ลี่ลี่ยังถือว่ามีความเป็นมืออาชีพอยู่มาก เพราะกลัวว่าหากปล่อยให้ไหลทะลักออกมามากเกินไปในคราวเดียวจนเปรอะเปื้อนตัวผู้เล่น พอออกจากห้องไปแล้วจะซักล้างออกยาก

ส่วนกงเยี่ยที่นั่งยองๆ เอาหัวแนบกำแพงอยู่ตรงมุมห้อง ลี่ลี่จึงเลือกที่จะหยดเลือดลงมาจากเพดานแทน เพื่อให้หยดลงบนคอของเขาพอดีให้เขารู้สึกตัวได้

สำหรับเฉิงจื่อที่กลัวจนต้องเอาแขนข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ มีเพียงทำแบบนี้เท่านั้นถึงจะพอฝืนทรงตัวยืนอยู่ได้ ลี่ลี่จึงเลือกที่จะค่อยๆ ปล่อยให้เลือดไหลซึมลงมาจากด้านบนของกำแพง

"คิกๆ" ลี่ลี่เริ่มดึงชายกระโปรงของเฉิงจื่อ

เฉิงจื่อกลัวจนยิ่งเบียดตัวแนบชิดติดกำแพงเข้าไปใหญ่

จู่ๆ เฉิงจื่อก็รู้สึกว่าบนไหล่คล้ายจะเปียกชื้น เหมือนมีของเหลวบางอย่างบนผนังกำลังหยดติ๋งลงมา

เฉิงจื่อเอี้ยวคอหันไปมอง ภาพที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือกำแพงที่มีเลือดไหลรินเป็นทาง

"กรี๊ดดดดด!"

เฉิงจื่อสติแตกกระเจิงจนไม่ทันคิดอะไรทั้งนั้น เธอคว้าตัวลี่ลี่ที่เกาะอยู่บนไหล่ตามสัญชาตญาณแล้วขว้างอัดเข้าใส่กำแพงทันที ตัวเองคิดจะวิ่งหนี แต่แข้งขากลับอ่อนระทวย ก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็ล้มคะมำ ทำเอาโทรศัพท์มือถือลอยละลิ่วหลุดมือไปด้วย

ยังดีที่โทรศัพท์ของเธอหลุดมือไปเสียก่อน มิเช่นนั้นหากได้เห็นว่าลี่ลี่ที่เดิมทีควรจะพุ่งชนกำแพงตามกฎฟิสิกส์ จู่ๆ กลับเบรกตัวเอี๊ยดกลางอากาศ แล้วเบี่ยงทิศทางไปกระแทกตรงจุดอื่นแทนเพราะไม่อยากให้กระโปรงสวยๆ เปื้อนคราบเลือด เธอคงได้ขวัญหนีดีฝ่อจนช็อกไปเป็นแน่

เสียงกรีดร้องในห้องดังระงมสลับกันไปมาไม่ขาดสาย

หลิวหลานที่อยู่นอกห้องคันไม้คันมือด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด เธออยากรู้เหลือเกินว่าเจียงฉีใช้วิธีไหนถึงทำให้คนข้างในกลัวหัวหดได้ถึงเพียงนี้ แถมยังอยากจะเปิดประตูเข้าไปดูสภาพของแต่ละคนให้เห็นกับตาใจแทบขาด

หลิวหลานเริ่มส่งข้อความรัวๆ ถามเจียงฉีว่าเธอจะเข้าไปได้หรือยัง เธอแทบจะรอต่อไปไม่ไหวแล้ว

เจียงฉีเองก็รู้สึกว่าแกล้งพอหอมปากหอมคอแล้วเหมือนกัน คนห้าคนกรีดร้องจนเสียงหลง ร้องไห้โฮไปแล้วสี่ โทรศัพท์ปลิวไปสามเครื่อง แถมตุ๊กตากลยังพังไปถึงเจ็ดตัว

ไอ้ตุ๊กตากลเจ็ดตัวนั้น เจียงฉีมั่นใจเลยว่าเป็นฝีมือลี่ลี่จงใจพังชัดๆ

หลังจากเฉิงจื่อกลัวจนลุกไม่ขึ้น ได้แต่คลานสี่ขาอยู่กับพื้น ลี่ลี่ก็คงจะหายแค้นแล้ว รู้สึกว่าได้กอดคลอเคลียพี่สาวคนสวยคนนี้จนหนำใจ ทั้งยังขู่เสียจนสาสม จึงส่งตุ๊กตาไปแค่สามตัวเพื่อคอยกระตุกชายกระโปรงเบาๆ ส่วนตัวเองเบนเป้าหมายไปหลอกหลอนฟางจิ้งแทน

ฟางจิ้งเคาะผนังทุกด้านจนทั่วแล้วแต่ไม่พบประตูลับใดๆ ตอนนี้จึงกำลังง่วนอยู่กับการคลำหากลอนประตูเพื่อพยายามเปิดมันออก

เรียกได้ว่าสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดแรงกล้ามากทีเดียว

ฝั่งเจียงฉีได้รับข้อความเร่งจากหลิวหลานพอดี

"พอได้แล้ว ลี่ลี่" เจียงฉีเอ่ยเสียงดัง พลางส่งข้อความบอกให้หลิวหลานเข้าไปได้

ยังเหลืออีกหนึ่งคนที่ยังหลอกไม่สำเร็จ ลี่ลี่จึงรู้สึกค้างคาใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังยอมเชื่อฟังโดยการโบกมือเรียกตุ๊กตาทุกตัวให้ถอยกลับไปพร้อมกัน

ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเหล่าตุ๊กตาลอยละล่องกลับไปประจำที่เดิม และเพื่อความสะดวกในการถอยทัพ ลี่ลี่จึงดับไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องทิ้งทันที ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความมืดสนิท

ฟางจิ้งนึกว่าตัวเองเผลอไปกดโดนปุ่มด้านข้างเข้า จึงรีบแตะหน้าจอเพื่อเปิดไฟฉายขึ้นมาใหม่

ส่วนคนอื่นๆ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาต่อสู้ฟาดฟันกับความว่างเปล่าต่อไป

แกร๊ก… ประตูเปิดออก

เสียงหวีดร้องพลันชะงักกึก

หลิวหลานเดินหลังค่อมก้าวเข้ามา แสงไฟในห้องพลันสว่างพรึ่บขึ้นมาอีกครั้ง

หลิวหลานมองดูสภาพของทุกคนในห้องที่มีทั้งนั่งยองๆ หมอบราบ กำลังคลาน ร้องไห้สะอึกสะอื้น และบางคนยังตั้งท่าสู้กับความว่างเปล่าจนเธอถึงกับตะลึงงัน เพราะในสายตาของเธอ ภายในห้องกลับไม่มีอะไรเลยสักนิด

บนพื้นมีตุ๊กตากลที่หัวกับตัวหลุดออกจากกันเจ็ดตัว บนผนังผืนเล็กๆ มีคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรัง ส่วนอย่างอื่นก็ดูปกติดีทุกประการ

"ทุกท่านไฉนจึงตื่นตระหนกเยี่ยงนี้เล่า" หลิวหลานเหลือบมองฟางจิ้งที่ยังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น ก่อนจะแสร้งทำเป็นค่อยๆ ยันไม้เท้าเดินเข้าไปด้านใน

ฉินช่านกับเจียงหว่านหว่านที่เพิ่งรู้ตัวว่ารอดตายแล้ว: ! ! !

"หลานหลาน!" ฉินช่านเห็นหลิวหลานในชุดแม่มดก็เหมือนเห็นพระมาโปรด เธอแผดเสียงลั่นก่อนจะถลาเข้าไปกอดหลิวหลานไว้แน่น

"ฮือๆ หลานหลาน ที่นี่มีผี เมื่อกี้มีผีจริงๆ นะ ฉันนึกว่าตัวเองจะตายไปแล้วซะอีก" ฉินช่านกอดหลิวหลานพลางร้องไห้โฮ

เจียงหว่านหว่านเองก็โผเข้าไปกอดร้องไห้ด้วยอีกคน "ฮือๆ หลานหลาน เธอมาช่วยพวกเราแล้ว ตุ๊กตาในห้องนี้น่ากลัวมากเลย แง้!"

หลิวหลาน: ?

ถ้าเธอจำไม่ผิด บท 'ยายเฒ่ากู่' ที่เธอเล่นอยู่นี่มันเป็นลาสบอสไม่ใช่เหรอ

เฉิงจื่อเองก็ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งรอดตายหวุดหวิด ร่างยังคงสั่นเทาพลางสะอื้นเงียบๆ

ส่วนหวังจั๋วก็เริ่มก้มหน้าก้มตาควานหาโทรศัพท์มือถือที่ตัวเองขว้างทิ้งไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

กงเยี่ยเห็นฟางจิ้งยังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น จึงรีบปรี่เข้าไปหา "เจ้าฟาง นายยังนั่งทำอะไรตรงนี้อีกล่ะ พวกเรารอดแล้วนะ!"

ฟางจิ้งค่อยๆ ยื่นมือออกมาอย่างเงียบเชียบ "ดึงฉันหน่อย ขาอ่อนจนลุกไม่ขึ้นแล้วเนี่ย"

หลิวหลาน: ???

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย

แล้วเธอ… ยังต้องเล่นละครตามบทต่อไปไหมล่ะเนี่ย