บทที่ 97 อีสเตอร์เอ้กสุดเซอร์ไพรส์

“ฮือๆ หลานหลาน เมื่อกี้มันน่ากลัวมากจริงๆ นะ ที่นี่มีผีชัวร์ๆ โดนผีหลอกเข้าจริงๆ แล้วด้วย ชาตินี้ฉันจะไม่เล่นบทสยองขวัญอีกแล้ว ฮือๆ…”

“คุณผู้หญิงทั้งสองท่านคงจำคนผิดแล้วละค่ะ ฉันคือยายกู่ ไม่ใช่หลานหลานอะไรนั่นหรอก” หลิวหลานพยายามแกะมือของฉินช่านกับเจียงหว่านหว่านที่เกาะเธอแน่นเป็นหนวดปลาหมึกออก พลางปรับสีหน้าและน้ำเสียง สวมวิญญาณมืออาชีพแสดงตามบทบาทต่อไป

เจียงหว่านหว่านรีบเปลี่ยนคำพูดตามน้ำทันที “ฮือๆ ยายกู่ช่วยด้วย ที่นี่มีผีจริงๆ นะ พี่ชายฉันชักจะเกินไปแล้ว ไปสรรหาซื้อบทอัปมงคลพรรค์นี้มาได้ยังไง ฮือๆ…”

เจียงหว่านหว่านยังคงกอดหลิวหลานแน่น ร้องไห้โยเยไม่ยอมหยุด

หลิวหลาน: …

เล่นเอาฉันไปไม่เป็นเลยจริงๆ นะเนี่ย

“คุณจวงคงจะตื่นตระหนกจนเห็นภาพหลอนไปเองมากกว่ามั้งคะ” หลิวหลานคิดว่ายังพอกู้สถานการณ์กลับมาได้อยู่

“หลานหลาน เธอเลิกเล่นละครเถอะ เมื่อกี้พวกเราเจอผีหลอกจริงๆ นะ เชื่อกันบ้างสิ สัญญาณมือถือก็ไม่มีสักขีดเดียวเนี่ย” ฉินช่านเริ่มดึงสติตัวเองกลับมาได้บ้างแล้ว จึงยอมปล่อยมือที่กอดหลิวหลานออก แต่ยังคงปักใจเชื่ออย่างสนิทใจว่าเมื่อกี้เจอดีเข้าให้แล้วจริงๆ

“พอเธอเดินออกไป ตุ๊กตาพวกนั้นก็มีชีวิตขึ้นมาหมดเลย! วิ่งไล่กวดพวกเราไปทั่วห้อง กะจะจับพวกเรากินให้ได้ เสื้อผ้าฉันขาดหมดแล้วมั้งเนี่ย… เอ๊ะ เสื้อฉัน…ทำไมไม่เห็นมีรอยขาดเลยล่ะ?”

ฉินช่านทั้งสะอื้นทั้งก้มดูสภาพอันน่าเวทนาของตัวเองกะจะฟ้องหลิวหลาน แต่กลับพบว่าเสื้อผ้ายังอยู่ดีครบถ้วน อย่าว่าแต่รอยฉีกขาดเลย แม้แต่รอยยับยังแทบไม่มี

ถึงลี่ลี่จะแกล้งหลอกคน แต่ก็ยังรู้จักบันยะบันยังอยู่บ้าง

ลี่ลี่ที่นั่งอยู่บนจุดสูงสุดก้มหน้าลงมา ทำหน้าทะเล้นใส่เจียงหว่านหว่านกับฉินช่านที่กำลังร้องไห้โฮอยู่ข้างล่าง แล้วขยับปากแบบไร้เสียงว่า “คนขี้ขลาด แบร่ๆ”

เจียงฉีที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตลอด: …

เมื่อกี้เธอปล่อยตุ๊กตาไปไล่กวดเจียงหว่านหว่านกับฉินช่านตั้งหกสิบกว่าตัว ยังมีหน้าไปล้อคนอื่นว่าขี้ขลาดอีกนะ…

เจียงฉีรู้สึกว่าถึงเวลาต้องอบรมทัศนคติของลี่ลี่อย่างจริงจังเสียทีแล้ว

ฟางจิ้งที่ถูกกงเยี่ยพยุงขึ้นมาเพราะขาสั่นจนยืนไม่ไหวเริ่มได้สติกลับมาบ้าง เขาเดินไปข้างกำแพงแล้วแตะเลือดปลอมที่ยังไม่แห้งสนิทดีพลางเอ่ยขึ้น “อันนี้น่าจะเป็นถุงเลือดนะ”

ฟางจิ้งลองยกขึ้นมาดม “ไม่มีกลิ่นอะไรเลย เหนียวข้นมาก”

เฉิงจื่อที่ขาสั่นพั่บๆ จนต้องนั่งแปะอยู่บนเก้าอี้และไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้กำแพงเลยแม้แต่น้อย พอได้ยินฟางจิ้งพูดแบบนั้นก็ฝืนใจลุกเดินไปดู เธอยกนิ้วขึ้นแตะแล้วนำมาดมตรงปลายจมูกเหมือนกันด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“นี่…นี่เป็นกลไกเหรอคะ?” เฉิงจื่อตกตะลึง

เธอมองสำรวจกำแพง ทุกอย่างดูเรียบเนียนปกติมาก มองไม่ออกเลยสักนิดว่าซ่อนกลไกที่ปล่อยเลือดปลอมออกมาได้เยอะขนาดนี้ไว้ตรงไหน ความทรงจำและสัญชาตญาณยังคอยย้ำเตือนว่า ภาพของเหลวสีแดงข้นคลั่กไหลทะลักลงมาทั่วทั้งผนังที่เห็นกับตาตัวเองเมื่อครู่นี้ มันขัดกับหลักวิทยาศาสตร์อย่างสิ้นเชิง

“น่าจะเป็นกลไกแหละครับ” ฟางจิ้งพูดพลางป้ายเลือดปลอมลงบนข้อมือเสื้อเชิ้ตราคาแพงลิบลิ่วของตัวเอง แล้วใช้นิ้วสะอาดถูเบาๆ รอยเลือดปลอมที่เปื้อนอยู่ก็แทบไม่หลงเหลือคราบไว้เลย

“น่าจะเป็นเลือดปลอมสูตรพิเศษ เนื้อสัมผัสกับสีเหมือนเลือดจริงมาก แต่ทำความสะอาดง่าย”

เฉิงจื่อเริ่มคล้อยตาม

“แล้ว…ตุ๊กตาพวกนั้นล่ะคะ?” เธอหันไปมองตุ๊กตาบนชั้น

กงเยี่ยเป็นคนมองโลกในแง่ดี ตอนโดนหลอกก็ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเจอผี สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วสากลโลกหรือบรรพบุรุษรุ่นไหนที่พอนึกออก เขาก็ยกมือไหว้ขอขมาไปจนหมดแล้ว

พอตอนนี้ฟางจิ้งออกมาชี้แจงให้ฟังว่าเมื่อกี้อาจไม่ใช่ผีจริงๆ แค่กลไกมันแนบเนียนเกินไป เขาก็เริ่มกลับมาเชื่อฟางจิ้งอีกรอบ

อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ตายสักหน่อยไม่ใช่เหรอ? ถึงแม้ความผิดฐานขายเหล้าปลอมผสมน้ำในผับของเขาอาจจะยังไม่ถึงขั้นต้องรับโทษตายก็เถอะ

กงเยี่ยหยิบตุ๊กตาตัวหนึ่งที่หัวหลุดออกจากตัวตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

“อาจจะไม่ใช่ผีหลอกจริงๆ ก็ได้นะเนี่ย!” กงเยี่ยชูสายไฟกับชิ้นส่วนอะไหล่ที่โผล่ออกมาจากคอที่หักของตุ๊กตากลให้ทุกคนดู “ตุ๊กตากลตัวนี้เหมือนจะพังจริงๆ แฮะ หัวขาดเลย”

“ที่ตุ๊กตาวิ่งไล่กวดคนเมื่อกี้ คงไม่ได้ตั้งโปรแกรมไว้หรอกนะ?”

เจียงหว่านหว่านหยุดร้องไห้ ลืมตาขึ้นมามองดูตุ๊กตาตัวนั้น แล้วก็ปล่อยโฮหนักกว่าเดิม “ตุ๊กตาตัวนี้คือตัวที่วิ่งไล่ฉันเมื่อกี้นี่นา คงไม่ใช่ว่าฉันไปเหยียบหัวมันขาดหรอกนะ? ตัวนี้คงไม่แพงใช่ไหม? พี่ฉันคงไม่ให้ฉันชดใช้เงินหรอกนะเนี่ย?”

ทุกคน: …

เปลี่ยนอารมณ์ไวจริงๆ เลยนะแม่คุณ

หวังจั๋วที่คอยเก็บโทรศัพท์ตามพื้นเก็บเครื่องที่ตกทั้งหมดขึ้นมาครบแล้ว

มีทั้งของตัวเขาเอง ของเฉิงจื่อ และของฉินช่าน

เห็นเจียงหว่านหว่านหวีดร้องวิ่งหน้าตั้งขนาดนั้น แต่มือที่กำโทรศัพท์กลับเหนียวแน่นหนึบของจริง

เฉิงจื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองขว้างโทรศัพท์ทิ้งไปเครื่องหนึ่ง เธอรีบรับโทรศัพท์มาแล้วเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะก้มดูหน้าจอว่าแตกหรือเปล่า

หน้าจอยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดีมาก ไม่เหมือนเพิ่งถูกเหวี่ยงลอยละลิ่วไปเลยสักนิด

“หน้าจอไม่เป็นไรเลยครับ เมื่อกี้ผมลองลูบดูแล้ว พรมบนพื้นปูไว้ค่อนข้างหนา วอลเปเปอร์ก็หนาแถมยังนุ่มยืดหยุ่น โทรศัพท์ไม่พังหรอกครับ” หวังจั๋วอธิบาย

คราวนี้เฉิงจื่อเชื่อสนิทใจแล้วว่าเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่เป็นแค่กลไก

“ว้าว” พอสติสัมปชัญญะกลับคืนมา เฉิงจื่อก็อุทานด้วยความทึ่ง “ร้านนี้เจ๋งเกินไปแล้วนะเนี่ย!”

หลิวหลานเห็นว่าทุกคนหาเหตุผลปลอบใจตัวเองกันได้เรียบร้อยแล้ว ส่วนเจียงหว่านหว่านกับฉินช่านก็เริ่มคุมอารมณ์อยู่ แม้จะยังมีเสียงสะอึกสะอื้นเบาๆ เหมือนเพิ่งรอดตายมาได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นสติแตกฟูมฟาย เธอจึงเริ่มการแสดงของตัวเองต่อทันที

โดยการสาดคารมเหน็บแนมใส่คนทั้งหกชุดใหญ่

หลิวหลานหัวเราะอย่างชั่วร้าย “ดูท่าจะตั้งสติกันได้แล้วสินะ ห้องนี้น่ะมันมีความเฮี้ยนอยู่นิดหน่อยจริงๆ นั่นแหละ แต่ถ้าคนปกติทั่วไปเข้ามาก็ไม่มีทางเจอเรื่องประหลาดหรอกนะ”

“ที่ทุกท่านเจอเรื่องไม่ค่อยสะอาดเมื่อกี้นี้ ไม่ใช่เพราะตัวพวกท่านเองก็ไม่ได้สะอาดสะอ้านอยู่แล้วหรอกเหรอจ๊ะ?”

“จริงไหมล่ะ พ่ออวี๋กุ้ย อาณาจักรธุรกิจของแก เงินทองกองเท่าภูเขาของแก ใช้จ่ายอย่างมีความสุขดีไหมล่ะ? ตอนที่แกไปจ้างนักพรตมาทำพิธีสะกดวิญญาณเมียที่ตายไป แกไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าคนพวกนั้นที่แกฆ่าตาย รวมถึงเมียแกด้วย จะกลายเป็นผีร้ายกลับมาทวงชีวิตแกน่ะ?”

ฟางจิ้ง: …

ในจังหวะที่ฟางจิ้งกำลังลังเลว่าจะสารภาพดีหรือไม่ ลี่ลี่ก็ทนไม่ได้ที่จะต้องกลายเป็นแค่ฉากหลัง เลยแอบเพิ่มบทให้ตัวเอง ตุ๊กตาทั่วทั้งห้องพลันระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาพร้อมกัน

“คนโกหก คนโกหกหน้าด้านๆ!” เสียงเด็กใสๆ ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้อง

คนที่เพิ่งจะกล่อมตัวเองสำเร็จว่าไม่มีผี จู่ๆ ก็เริ่มไม่ค่อยมั่นใจขึ้นมาอีกแล้วว่าไม่มีผีจริงๆ

ถึงจะไม่มีผีจริงๆ แต่ตุ๊กตาในห้องนี้มันก็น่ากลัวเกินไปแล้ว!

น่ากลัวยิ่งกว่าผีจริงเสียอีก!

“ฉันสารภาพแล้ว ฉันยอมสารภาพแล้ว!” กงเยี่ยตะโกนลั่น พลางยกมือไหว้ปลกๆ ไปทางตุ๊กตาทั่วห้อง “ฉันเคยทำเรื่องผิดมโนธรรมอยู่บ้างจริงๆ ฉันยอมรับ! ที่บาร์ของฉันนอกจากจะเอาน้ำมาผสมเหล้าขายเป็นเหล้าปลอมแล้ว ขนมหวานก็ยังใช้แต่วัตถุดิบเกรดต่ำทั้งนั้น จานผลไม้บางทีก็เอาลูกที่เน่ามาเฉือนส่วนเสียทิ้ง ฉัน…”

ฟางจิ้งตบไหล่กงเยี่ยที่กำลังสารภาพบาปพฤติกรรมนายทุนหน้าเลือดของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย “เขาให้แกเล่าเรื่องชั่วๆ ที่ตัวละครของแกทำ ไม่ใช่ให้มาแฉเรื่องชั่วๆ ของตัวเองตลอดหลายปีมานี้เว้ย!”

“อ้าวเหรอ?” ในที่สุดกงเยี่ยก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องได้อย่างลื่นไหลไร้รอยต่อ “ไอ้สวินซือนี่มันทำเรื่องระยำกว่าฉันเยอะ ความผิดของฉันยังไม่ถึงขั้นต้องตาย แต่ไอ้เวรนี่สมควรตายจริงๆ!”

จากนั้นกงเยี่ยก็พรั่งพรูวีรกรรมสุดชั่วช้าที่สวินซือก่อไว้ออกมาจนหมดเปลือก

ในวินาทีที่กงเยี่ยพูดจบ เสียงหัวเราะภายในห้องก็เงียบกริบลงทันควัน

คนอื่นๆ ไม่รอให้หลิวหลานต้องส่งสัญญาณ ต่างก็พากันเปิดปากสารภาพออกมาตรงนั้นทันที

“ฉันก็มีความผิด ฉันก็เลี้ยงกุมารทองเหมือนกัน ฉันใช้วิธีสกปรกแย่งทุนการศึกษา แย่งแฟนเพื่อนสนิท แถมยังถูกหวยอีก แต่ถ้าเทียบกับไอ้เศษสวะอย่างสวินซือแล้ว ฉันรู้สึกว่าอย่างน้อยตัวเองก็ยังถือเป็นคนเลวระดับธรรมดาทั่วไป ความผิดคงยังไม่ถึงขั้นต้องตายหรอกมั้ง” เฉิงจื่อพยายามเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับสวินซือ

กงเยี่ย: …

“ฉันก็ผิดเหมือนกัน ฉันยอมรับว่าอดีตสามี ชู้ของเขา แล้วก็ลูกของนังชู้ ล้วนถูกฉันใช้กุมารทองสาปแช่งจนตายเรียบ ถึงจะฆ่าคนเหมือนกัน แต่ถ้าเทียบกับไอ้เศษเดนอย่างสวินซือแล้ว บาปของฉันก็คงไม่ได้หนักหนาสาหัสขนาดนั้นหรอกมั้ง” คราวนี้เป็นเจียงหว่านหว่านที่เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ฉันก็เลี้ยงกุมารทองเหมือนกัน แต่ฉันแค่อยากเลื่อนตำแหน่งเองนะ ผลลัพธ์กลับกลายเป็นทำเจ้านายโดนไล่ออกจากบริษัทซะงั้น โทษของฉันอย่างมากที่สุดก็คงแค่ติดคุกไม่กี่ปีแหละ อีกอย่าง…ครั้งนี้ฉันตั้งใจจะเอากุมารทองมาคืนด้วย ฉัน…”

นอกจากฟางจิ้งแล้ว ทุกคนต่างพากันสารภาพความผิดของตัวเองตรงนั้น แถมยังเอาไปเปรียบเทียบกับสวินซือกันยกใหญ่ สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า หากเทียบกับไอ้เศษสวะพรรค์นี้แล้ว ความผิดของตัวเองคงไม่ถึงขั้นต้องตายหรอก

กงเยี่ยที่รู้สึกว่าตัวเองต้องตายสถานเดียว: …

ในที่สุดฟางจิ้งก็ยอมเอ่ยปาก “ความชั่วที่ฉันทำมากกว่าสวินซืออยู่นิดหน่อย โทษเริ่มต้นคงเป็นประหารชีวิต”

กงเยี่ยซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาไหลพราก

หลิวหลาน: …

ทุกคนให้ความร่วมมือกันขนาดนี้ แล้วจะให้เธอเล่นบทประชดประชันแดกดันต่อยังไงล่ะเนี่ย

หลิวหลานทำได้เพียงเร่งดำเนินเรื่องรัวๆ ให้ทุกคนเริ่มเล่นเกมเสี่ยงดวงเลือกทางแยกระหว่างยายกู่กับตุ๊กตา

หลิวหลานพยายามอย่างยิ่งที่จะแสดงออกให้สมเป็นตัวร้ายสุดขั้ว ไม่เพียงแต่หัวเราะเสียงเย็นยะเยือกตลอดเวลาเท่านั้น เธอยังสารภาพออกมาตรงๆ อีกว่า ตุ๊กตากุมารทองพวกนั้นเป็นของที่เธอหลอกล่อให้ทุกคนซื้อไปเอง โดยมีเป้าหมายเพื่อชักนำให้ทุกคนถลำลึกสู่หุบเหวแห่งความชั่วร้าย

จากนั้น นอกจากฟางจิ้งแล้ว ทุกคนต่างก็เลือกที่จะเชื่อยายกู่ และร่วมมือกันทำพิธีกำจัดกุมารทองในบ้านตุ๊กตาให้สิ้นซาก

ทำเอาลี่ลี่ที่ยืนอยู่บนที่หนีบโมโหจนแอบสบถด่าทุกคนข้างล่างในใจรัวๆ ว่าคนใจร้าย!

“ฉันคิดว่ายายกู่ยังดูมีพิรุธอยู่นะ” ฟางจิ้งพยายามใช้การ์ดเบาะแสที่ค้นเจอก่อนหน้านี้มาโน้มน้าวทุกคน ซึ่งการ์ดพวกนี้หล่นกระจายเกลื่อนพื้นตอนที่ทุกคนวิ่งหนีโดยยังไม่ได้ดู แต่ตอนนี้เขาเก็บขึ้นมาอ่านจนครบทุกใบแล้ว

ทว่าไร้ผล ทุกคนปักใจเชื่ออย่างหนักแน่นว่าตุ๊กตาในห้องนี้ไม่ใช่ของดีอะไร ส่วนยายกู่ที่หน้าตาเหมือนตัวร้ายนั่นน่ะ คือคนดีที่เข้ามาช่วยชีวิตทุกคนต่างหาก

สุดท้ายมีเพียงฟางจิ้งคนเดียวที่เลือกได้ถูกต้องทั้งหมด ส่วนคนอื่นๆ ต่างพากันรุมเหยียบย่ำลี่ลี่จนจมดิน

หลิวหลาน: …

เมื่อกี้ทุกคนโดนหลอกหลอนจนขวัญหนีดีฝ่อขนาดไหนกัน ถึงได้ปักใจเชื่ออย่างไม่สั่นคลอนเลยว่ายายกู่เป็นคนดีเนี่ย

“ในเมื่อคุณอวี๋ไม่ยินยอมที่จะเข้าร่วมพิธีกรรมกับพวกเรา งั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่เพื่อก่อกวนอีกต่อไป เชิญคุณออกไปได้แล้วค่ะ” หลิวหลานสั่งให้ฟางจิ้งออกไป

พอฟางจิ้งเดินพ้นประตูไป หลิวหลานก็ระเบิดเสียงหัวเราะชั่วร้ายออกมา “ฮ่าๆ! ถึงจะขาดอวี๋กุ้ยไปคนหนึ่ง แต่ได้สารอาหารอย่างพวกแกมาก็เพียงพอแล้ว ฮ่าๆ!”

ห้องพลันตกอยู่ในความมืดมิดอีกครั้งในพริบตา

“พวกโง่เอ๊ย!” ลี่ลี่นำทัพตุ๊กตาทั้งหมดพุ่งเข้าไปแจกแพ็กเกจของขวัญความสยองขวัญสุดพิเศษให้ทุกคนอีกระลอก

“กรี๊ดดดดดดดด!”

“ช่วยด้วยยยยยยย!”

หลิวหลานยืดตัวตรง ปลดผ้าคลุมหน้าสีดำออก แล้วอาศัยแสงไฟฉายสลัวๆ ยืนกอดอกชื่นชมภาพบรรยากาศที่ทุกคนกำลังร้องห่มร้องไห้กรีดร้องโหยหวนอย่างอารมณ์ดี

“ว้าว” สีหน้าของหลิวหลานเริ่มเผยความจิตออกมาเรื่อยๆ เธออุ้มตุ๊กตาตัวหนึ่งจากบนพื้นขึ้นมากอดไว้ พลางยืนมุงดูความระทึกขวัญตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน

ลี่ลี่สบโอกาสแปลงร่าง ยอมให้หลิวหลานอุ้มเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนอย่างมีความสุข พลางส่งเสียงดีใจ “กอดๆ”

ทว่าเสียงนั้นเบามาก หลิวหลานจึงไม่ได้ยินสิ่งที่ลี่ลี่พูดเลยแม้แต่น้อย คิดไปเองว่าเป็นซาวด์เอฟเฟกต์หลอนๆ ที่ตั้งโปรแกรมไว้ในตัวตุ๊กตา

“มิน่าล่ะ ตอนที่ฉันเพิ่งเข้ามาเมื่อกี้ทุกคนถึงได้สติแตกกันขนาดนั้น เจียงฉีนี่โหดใช่ย่อยเลยแฮะ จัดหนักจัดเต็มจริงๆ”

ฟางจิ้งที่ยืนฟังเสียงกรีดร้องโหยหวนของทุกคนอยู่หน้าห้อง: …

เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

จังหวะนั้นเอง เจียงฉีก็เดินออกมาจากห้องข้างๆ

“เถ้าแก่ฟาง เป็นยังไงบ้างครับ? บทนี้สนุกใช่ไหมล่ะ ช่วงท้ายยังมีอีสเตอร์เอ้กเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ ให้อีกด้วยนะ” เจียงฉีเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

ฟางจิ้ง: …

“นั่นสินะ” ฟางจิ้งพยักหน้าเออออตามไปแกนๆ