ตอนที่ 100 เจ้าหนี้ทวงเงิน

"ฉัน..."

คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้วแต่จางจื้อหยางกลับพูดไม่ออก หากสารภาพรักไปแล้วล้มเหลว วันหน้าเจอกันคงจะกระอักกระอ่วนเกินไป

"จริงๆ ฉันแค่มาดูว่าเธอทำงานดีไหม จะมีเงินมาคืนฉันตรงเวลาหรือเปล่าต่างหาก!"

พอประโยคนี้หลุดปากไป จางจื้อหยางก็แทบอยากจะตบปากตัวเองสักฉาด เขากำลังถลำลึกไปบนเส้นทางของการเป็นเจ้าหนี้ไกลขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

กู้โยวพยักหน้ารับทันที "ฉันจะตั้งใจทำงานจ้ะ แต่ขอร้องล่ะ คราวหน้าอย่าพลการซื้อข้าวของอะไรให้ฉันอีกเลยนะ! ฉันยังกะว่าจะเก็บเงินไว้ให้พี่ชายแต่งเมียอยู่นะ!"

มุมปากของจางจื้อหยางกระตุกรัวๆ นี่สรุปแล้วเขากำลังสวมบทบาทอะไรกันแน่เนี่ย!

"ดึกมากแล้ว ฉันกลับก่อนนะ!"

กู้โยวเพิ่งใช้เรดาร์ไปจึงยังอยู่ในสภาพอ่อนเพลีย ตอนนี้หนังตาแทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว พอพูดจบก็รีบวิ่งกลับไปทางหอพัก จางจื้อหยางมองแผ่นหลังของกู้โยวที่ค่อยๆ ไกลออกไป ก่อนจะยกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเองเบาๆ หนึ่งที

จนกระทั่งล้มตัวลงนอนบนเตียง แม้กู้โยวจะหลับตาลงแล้วแต่ในใจยังคงสับสนวุ่นวาย

"โฮสต์ ยังคิดเรื่องของคนคนนั้นอยู่เหรอคะ" หลิงจือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อแบบเด็กๆ

"ใช่แล้วล่ะ ฐานะของคนคนนั้นพิเศษเกินไป ด้วยกำลังของฉันในตอนนี้ อย่าว่าแต่ช่วยเขาเลย แม้แต่หน้าเขาก็ยังไม่มีทางได้เจอด้วยซ้ำ"

"เพราะงั้นในบางครั้งถ้าคิดจะช่วยคนบางคน ฐานะของตัวเองก็สำคัญมากเหมือนกันนะคะ"

ฐานะของตัวเองงั้นเหรอ! กู้โยวขบคิดคำไม่กี่คำนี้ในใจอย่างละเอียด

หลิงจือพูดไม่ผิดเลย หากเธอเป็นหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เชื่อว่าต่อให้เธอไม่ได้ไปตามหาคนคนนั้น เขาก็คงจะทำทุกวิถีทางเพื่อมาหาเธอเอง ถึงตอนนั้นเธอถึงจะมีสิทธิ์เลือกว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยไม่ใช่เหรอ

มาอยู่ที่นี่ตั้งนานขนาดนี้ นอกจากใกล้จะอ่าน "บันทึกการรักษา" จบแล้ว เธอยังไม่ได้ทำภารกิจเลยสักอัน ในใจก็ร้อนรนอยู่เหมือนกัน ดูท่าคงต้องคิดหาวิธีหาข้ออ้างทำภารกิจบ้างแล้ว

ภายในหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยการแพทย์เมืองเหลียงซิ่วเต็มแน่นจนไม่มีที่ว่าง ได้ยินว่าวันนี้ผู้ที่มาร่วมการบรรยายของอาจารย์ชื่อดังประจำปีคือผู้ทรงภูมิแห่งวงการแพทย์แผนจีนในยุคปัจจุบัน

นักศึกษาทุกคนต่างมารอจับจองที่นั่งกันตั้งแต่เช้าตรู่ แม้แต่ทางเดินในหอประชุมก็ยังมีนักศึกษาเอาเก้าอี้ม้านั่งตัวเล็กของตัวเองมานั่งกันจนเต็มเอี้ยด ส่วนสามแถวแรกข้างหน้านั้นเป็นที่นั่งของอาจารย์ในมหาวิทยาลัย

หยางเจี้ยนเหว่ยกับหม่าฝานจิ้งนั่งอยู่ตรงตำแหน่งกึ่งกลางของแถวที่สี่ ที่นั่งดีๆ แบบนี้หม่าฝานจิ้งไม่ต้องมารอแต่เช้า ทางมหาวิทยาลัยก็จัดเตรียมไว้ให้เธอตั้งนานแล้ว การที่หยางเจี้ยนเหว่ยได้มานั่งตรงนี้ล้วนเป็นเพราะได้อานิสงส์จากหม่าฝานจิ้งทั้งสิ้น

"นี่ พวกเธอรู้หรือเปล่าว่าวันนี้วิทยากรที่มาคือใครน่ะ" นักศึกษาหญิงแถวด้านหลังคนหนึ่งกระซิบถามเพื่อนข้างๆ เบาๆ

"ได้ยินว่าเป็นหมอแผนจีนอาวุโสแซ่จางน่ะ ว่ากันว่าตอนนี้รักษาให้แต่พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงทั้งนั้น เก่งกาจสุดยอดไปเลย"

"เฮ้ๆๆ เริ่มแล้ว อย่าคุยกันสิ"

"นักศึกษาทุกท่าน วันนี้คือการบรรยายโดยอาจารย์ชื่อดังประจำปีของสถาบันเรา วันนี้เราได้รับเกียรติเป็นอย่างยิ่งที่ได้เชิญศาสตราจารย์จางจิ่งถงมาบรรยายความรู้ทฤษฎีทั่วไปเกี่ยวกับแพทย์แผนจีนให้แก่ทุกคน ขอเรียนเชิญศาสตราจารย์จางและผู้ช่วยขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ!"

ทันทีที่อาจารย์ผู้ดำเนินรายการพูดจบ เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นมาจากด้านล่างเวที พลันที่หยางเจี้ยนเหว่ยเห็นคนที่ก้าวขึ้นมาบนเวทีอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างราวกับตาของวัวกระทิง

จางจิ่งถงคนนี้เขาเคยเจอตอนที่พวกเขาไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่สถาบันวิจัย เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าผู้ช่วยที่เดินเคียงข้างมาด้วยนั้นจะกลายเป็นกู้โยวไปได้

ในเวลานี้ กู้โยวสวมเสื้อไหมพรมแขนค้างคาวสีเบจ ท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวผ้าขนสัตว์สีน้ำตาลเข้ม สวมรองเท้าบูตสั้นหนังแกะส้นเตี้ยคู่หนึ่ง ไม่เพียงแต่ดูทันสมัย แต่ยังสง่างามเหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง

หยางเจี้ยนเหว่ยแทบจะสงสัยว่าตัวเองจำคนผิดไปหรือเปล่า สองตาคู่นั้นของเขาจ้องเขม็งไปที่กู้โยวอยู่เนิ่นนาน มีเพียงคิ้วและดวงตาคู่นั้นที่ทำให้เขาเชื่อมั่นอย่างไร้ข้อกังขาว่าคนคนนี้คือกู้โยวไม่ผิดแน่

"มองอะไรอยู่น่ะ ตาไม่กะพริบเชียว" หม่าฝานจิ้งเองก็จำกู้โยวได้ เดิมทีตั้งใจจะพูดกับหยางเจี้ยนเหว่ย ทว่ากลับเห็นหยางเจี้ยนเหว่ยจ้องกู้โยวตาไม่กะพริบ ด้วยความโมโหจึงหยิกเข้าที่ขาของเขาอย่างแรงไปหนึ่งที

"โอ๊ย ปะ...เปล่า ไม่ได้มองอะไรสักหน่อย!" หยางเจี้ยนเหว่ยเจ็บจนต้องรีบเอามือลูบต้นขาตัวเองป้อยๆ

"ตาค้างขนาดนั้นแล้วยังบอกว่าไม่ได้มองอะไรอีก ไม่ใช่ว่าคุณไปต้องตาหล่อนเข้าอีกคนแล้วหรอกนะ! แต่ฉันขอเตือนคุณไว้ก่อนเถอะ ผู้ช่วยของจางจิ่งถงน่ะ มันเกินเอื้อมที่คุณจะปีนขึ้นไปคว้าหรอกย่ะ!" หม่าฝานจิ้งพูดพลางกอดอก สะบัดหน้าหนีแล้วเบะปากด้วยความโกรธงอน

ตอนนี้ในหัวของหยางเจี้ยนเหว่ยเต็มไปด้วยความสงสัย ลำพังแค่ได้พบกู้โยวที่สถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีนก็ทำให้เขาคิดไม่ตกพออยู่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าหล่อนจะกลายเป็นผู้ช่วยของจางจิ่งถงไปได้อีก

เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่า นังเด็กบ้านนอกที่ไม่รู้หนังสือแม้แต่ไม่กี่ตัวอย่างกู้โยว ชั่วข้ามคืนเดียวจะกลายร่างจากไก่กาเป็นหงส์เหิรฟ้าไปได้อย่างไร

"จิ้งจิ้ง ผมไม่ได้มองเธอจริงๆ นะครับ ผมแค่สงสัยน่ะ เมื่อก่อนเธอไม่เป็นอะไรสักอย่าง ทำไมถึงได้มาเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์จางได้ล่ะ" หยางเจี้ยนเหว่ยดึงมือน้อยๆ ของหม่าฝานจิ้งเบาๆ อย่างระมัดระวัง

หม่าฝานจิ้งได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้ว "ความหมายของคุณคือ นังเด็กนี่ไม่รู้เรื่องการแพทย์แผนจีนเลยสักนิดงั้นเหรอ"

"ก็ไม่เชิงว่าไม่รู้เลยเสียทีเดียวหรอกครับ ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้านเคยตามหมอเท้าเปล่าเรียนอยู่สองวัน แต่มันก็แค่เก็บสมุนไพรจัดยาพวกนั้น ไม่มีคุณสมบัติพอจะเข้าสถาบันวิจัยได้เลยสักนิด!" หยางเจี้ยนเหว่ยยื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของหม่าฝานจิ้ง

"ถ้างั้นจะเป็นไปได้ไหมว่าที่บ้านหล่อนมีญาติพี่น้องคอยวิ่งเต้นเส้นสายให้"

บ้านของกู้โยวแม้จะไม่ได้จนที่สุดในหมู่บ้าน แต่ก็ดีกว่าพวกครอบครัวอนาถาไร้ที่พึ่งแค่นิดเดียวเท่านั้น ย่อมไม่มีทางมีญาติพี่น้องร่ำรวยมีอำนาจอะไรได้เลย เรื่องนี้หยางเจี้ยนเหว่ยรู้ดีที่สุด เขาจึงรีบส่ายหน้าทันที

"ถ้าอย่างนั้นก็แปลกแล้วล่ะสิ" หม่าฝานจิ้งยกมุมปากขึ้นเผยรอยยิ้มชั่วร้าย "ฉันว่านะ คนบ้านเดียวกันกับคุณคนนี้ไม่ธรรมดาซะแล้ว!"

หยางเจี้ยนเหว่ยอ่านความหมายลึกซึ้งในแววตาของหม่าฝานจิ้งออกทันที เขาทอดสายตามองไปยังกู้โยวที่นั่งอยู่ข้างจางจิ่งถงบนเวที ไม่ว่าหล่อนจะใช้วิธีการอะไรมา เขาคนนี้จะต้องหาทางสืบให้กระจ่างให้ได้

หากเป็นจริงอย่างที่หม่าฝานจิ้งว่าไว้ ทำไมเขาจะต้องไม่เกาะชายกระโปรงนังแพศยานี่หาผลประโยชน์ไปด้วยเล่า เขาไม่เชื่อหรอกว่าด้วยลูกล่อลูกชนในการหลอกล่อผู้หญิงของเขา จะจัดการกับของเหลือเดนพรรค์นี้ไม่ได้

…

ณ คฤหาสน์ตระกูลเฉินบริเวณชายแดนภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เจิ้งจ้งเจี๋ย เมิ่งหงถู และพวกอีกสองคนรวมเป็นสี่คน ได้รุดหน้าเดินทางกลับมาจากกองทหารกันดารที่แทบไม่มีแม้แต่นกบินผ่านของเฮ่อเผิงกังด้วยสภาพฝุ่นจับหนาเตอะ

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้าน ทั้งเจิ้งจ้งเจี๋ยและเมิ่งหงถูยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก ก็ถูกเฉินเทียนฉีเรียกตัวเข้าไปในห้องหนังสือเสียก่อน

"เป็นอย่างไรบ้าง แน่ใจแล้วหรือยัง" นัยน์ตาที่มักจะนิ่งสงบของเฉินเทียนฉีฉายประกายแห่งความหวังระริกไหว

"แน่ใจแล้วครับ! ไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน!" เจิ้งจ้งเจี๋ยกล่าวด้วยสีหน้าเปี่ยมปีติ

ม่านน้ำตาเอ่อล้นเข้าท่วมเบ้าตาของเฉินเทียนฉีในชั่วพริบตา หลายปีมานี้เขาอยู่อย่างโดดเดี่ยวตัวคนเดียว นึกว่าจะต้องอยู่เดียวดายจนถึงวันตายเสียแล้ว คาดไม่ถึงเลยว่าสวรรค์จะยังเมตตาเขาถึงเพียงนี้ ท้ายที่สุดก็ยังเหลือทายาทสายเลือดคนเดียวนี้ไว้ให้แก่ตระกูลเฉิน

ย้อนนึกไปถึงในอดีต เฉินเทียนฉีบุกน้ำลุยไฟสร้างความดีความชอบมามากมายนับไม่ถ้วน ทว่ากลับละเลยเรื่องแต่งงานมีครอบครัวของตัวเองไป กว่าทางองค์กรจะจัดหาคนที่เหมาะสมมาแต่งงานด้วย เขาก็อายุปาเข้าไปกว่าห้าสิบปีแล้ว

ถึงแม้จะช้าไปสักหน่อย แต่ก็ยังนับว่าดีที่แต่งงานได้ไม่นานภรรยาก็ตั้งครรภ์ ทว่าใครจะคาดคิดว่าตอนคลอดกลับเกิดเหตุการณ์คลอดยาก ลูกคลอดออกมาได้แต่แม่กลับต้องจากไป ยังไม่ทันที่เฉินเทียนฉีจะหายโศกเศร้าจากการสูญเสียภรรยา

เขากลับต้องมารู้ว่าเมิ่งหงถู ผู้ใต้บังคับบัญชาที่เขาไว้ใจที่สุด อาศัยช่วงชุลมุนอุ้มลูกชายแรกเกิดของเขาหนีไป

ความสูญเสียในคราวนั้นถือเป็นเรื่องสะเทือนใจที่หนักหนาสาหัสเกินรับไหวสำหรับเฉินเทียนฉี เขาคิดอยู่เสมอว่าคงเป็นเพราะตนเองทำศึกสงครามจนก่อกรรมทำเข็ญฆ่าคนไว้มากเกินไป การเสียภรรยาและพรากจากลูกจึงเป็นบทลงโทษที่สวรรค์มอบให้ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าใครจะพยายามเกลี้ยกล่อมจนปากเปียกปากแฉะเพียงใด เฉินเทียนฉีก็ไม่ยอมแต่งงานใหม่อีกเลย