ตอนที่ 99 มุดช่องหมาลอด

"โฮสต์คะ ตรงนั้นมีช่องอยู่ด้วยล่ะ! น่าจะมุดเข้าไปได้นะคะ!"

ขณะที่กู้โยวกลุ้มใจอยู่นั้น เสียงเล็กๆ ของหลิงจือก็ดังขึ้นในหัว

พอมองตามที่หลิงจือบอก ตรงด้านล่างของกำแพงลานบ้านมีช่องอยู่ช่องหนึ่งจริงๆ แต่กู้โยวก็มองออกในแวบเดียว บ้าเอ๊ย นั่นมันช่องหมาลอดชัดๆ

"ไม่จริงน่า เธอจะให้ฉันมุดช่องหมาลอดเนี่ยนะ!"

"ขอแค่มุดเข้าไปได้ก็พอแล้วนี่คะ ช่องหมาลอดก็เป็นช่องเหมือนกันน่า"

คำพูดของหลิงจือทำเอากู้โยวเถียงไม่ออก พอลองคิดดูก็ใช่ ช่องหมาลอดก็คือช่อง ปีนกำแพงในสภาพอ่อนแอแบบนี้เธอคงทำไม่ไหวแน่ ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแค่ทางมุดช่องนี้ทางเดียวแล้ว

กู้โยวขบฟันแน่น แล้วค่อยๆ เดินตรงไปยังช่องหมาลอดนั้น ช่องนี้ขนาดไม่เล็กเลยจริงๆ ดูคล้ายซุ้มประตูดัดโค้งขนาดย่อม คนรูปร่างผอมกะทัดรัดเบียดตัวสักหน่อยก็น่าจะรอดเข้าไปได้

เพียงแต่กู้โยวก้มมองเสื้อผ้าราคาแพงที่สวมอยู่บนตัวแล้วรู้สึกปวดใจนิดๆ

"โฮสต์คะ อย่ามัวแต่คิดเลยค่ะ รีบทำเวลาเถอะ ขืนโจวฉ่ายเหวินที่อยู่หอพักเดียวกันตื่นขึ้นมาจะยุ่งเอานะคะ!"

กู้โยวคิดแล้วก็เห็นด้วย ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น เธอจึงก้มตัวลงทันที มุดหัวเข้าไปในช่องหมาลอด

ภาพตรงหน้าทำเอาจางจื้อหยางที่แอบอยู่ในเงามืดตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ยัยเด็กนี่คิดจะมุดช่องหมาลอด! แถมไม่ใช่ของบ้านคนอื่นคนไกล แต่เป็นช่องหมาลอดของบ้านตระกูลที่แตะต้องไม่ได้ขนาดนั้น ยัยนี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง

กู้โยวอาจไม่รู้ว่านี่คือลานบ้านของใคร แต่จางจื้อหยางรู้ดีว่าใครอาศัยอยู่ข้างใน แม้ตอนนี้ภายในลานบ้านจะดูเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ทว่าตามมุมอับลับตากลับมีเวรยามคอยเฝ้าอยู่อย่างลับๆ

เมื่อเห็นร่างของกู้โยวผลุบเข้าไปในช่องหมาลอดเกินครึ่ง จางจื้อหยางจึงรีบพุ่งพรวดออกมาจากมุมมืด คว้าคอเสื้อของเธอหมับแล้วออกแรงลากตัวเธอกลับออกมาทันที

เดิมทีกู้โยวก็ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่แล้ว จังหวะนี้เลยนึกว่าถูกจับได้จึงอ้าปากเตรียมจะร้องลั่นด้วยความตกใจ

"อย่าร้อง! ฉันเอง!" มือใหญ่ของจางจื้อหยางรีบปิดปากที่อ้าค้างของกู้โยวไว้อย่างรวดเร็ว

กู้โยวตกใจจนแทบสิ้นสติ พอเพ่งมองชัดๆ ว่าเป็นจางจื้อหยาง ใจก็ยิ่งกระตุกวูบ เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่าจางจิ่งถงจะจับพิรุธอะไรได้

จางจื้อหยางเห็นแววตาตื่นตระหนกของกู้โยวจึงกวาดตามองรอบทิศ แขนข้างหนึ่งโอบเอวของเธอแล้วกึ่งหิ้วกึ่งพยุงพาเข้าไปในตรอกเล็กๆ ด้านข้าง ก่อนจะยอมปล่อยมือ

"ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน เธอวิ่งโร่มาทำอะไรที่นี่!"

จางจื้อหยางต้อนกู้โยวเข้าไปตรงมุมกำแพงตรอก แล้วใช้ร่างทั้งร่างขวางทางหนีของเธอเอาไว้

กู้โยวจ้องหน้าเขาอยู่นานสองนาน "ฉัน..."

"ฉันอะไรกันเล่า เธอรู้ไหมว่าที่นี่มันที่ไหน ถ้ามุดเข้าไปแบบนั้นแล้วโดนจับได้ รู้ไหมว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น!" จางจื้อหยางนึกถึงภาพยัยเด็กนี่มุดช่องหมาลอดเมื่อครู่แล้วก็มีน้ำโหขึ้นมาครามครัน

กู้โยวส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย เธอไม่รู้จริงๆ ว่าใครอยู่ที่นี่ ถ้าเธอรู้ก็คงไม่ลำบากลำบนถ่อมาถึงนี่กลางดึกหรอก

"คนที่อยู่ที่นี่คือ..." คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้วแต่จางจื้อหยางก็กลืนกลับลงไป ฐานะของคนผู้นี้พิเศษเกินไป

"ใครกันคะ" กู้โยวเบิกตากว้างจ้องมองจางจื้อหยาง

"ยัยเด็กบ้านี่ เธอยังไม่ได้บอกเลยว่ามาทำอะไรที่นี่!" จางจื้อหยางเพิ่งรู้ตัว จึงเขกหน้าผากของกู้โยวไปทีหนึ่งอย่างแรง

"ฉัน... ฉัน... คุณเองก็อยู่ที่นี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ!"

คำพูดนี้ของกู้โยวทำเอาหน้าของจางจื้อหยางเห่อแดงขึ้นมาทันควัน

"ฉัน... ฉันก็แค่เดินเล่นแถวนี้ แล้วบังเอิญมาเห็นหัวขโมยอย่างเธอเข้าพอดีต่างหาก!"

"หัวขโมยงั้นเหรอ" กู้โยวแทบจะกระอักเลือดออกมา

"ยังไม่รีบบอกมาอีก ไม่ยอมอยู่ที่สถาบันวิจัยดีๆ แล้ววิ่งมาทำอะไรที่นี่" จางจื้อหยางขยับบุกประชิดเข้าไปอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร

"ฉัน..." กู้โยวเม้มริมฝีปาก กำลังคิดว่าจะตอบอย่างไรดี เรื่องนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ให้จางจิ่งถงรู้ไม่ได้เด็ดขาด

"โฮสต์คะ ตอนนี้พูดความจริงไปเลยดีกว่านะคะ!" เสียงของหลิงจือดังก้องขึ้นในหัวของกู้โยว

พูดความจริงงั้นเหรอ มันจะได้ผลเหรอ จางจื้อหยางเป็นลูกชายของจางจิ่งถงนะ หากเขาเอาเรื่องนี้ไปบอกจางจิ่งถงจะทำอย่างไร!

"โฮสต์คะ ก้าวไปทีละก้าว ค่อยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อนเถอะค่ะ!"

กู้โยวขบฟันแน่น จ้องจางจื้อหยางตาเขม็งอยู่นานร่วมหนึ่งนาทีเต็ม ในที่สุดก็ยอมเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา

"อะไรนะ" เมื่อจางจื้อหยางฟังจบก็เข้าใจกระจ่างขึ้นมาในใจทันที คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ด้วยสถานะของเขาแล้ว การจะเจอเรื่องพรรค์นี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรเลยจริง ๆ

"ถึงฉันจะเข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่เรื่องนี้ ฉันคิดว่าเธอเชื่อฟังพ่อฉันเถอะ อย่าเข้าไปยุ่งจะดีที่สุด!"

เนิ่นนานทีเดียวกว่าจางจื้อหยางจะถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยขึ้น

"ทำไมล่ะคะ คนที่อยู่ที่นี่เป็นใครกันแน่" กู้โยวขมวดคิ้วเรียวสวย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"บางเรื่อง เธอไม่รู้เลยจะดีกว่า แบบนี้เป็นผลดีกับตัวเธอเองนะ!"

"ฉันไม่รู้หรอกว่าผลดีหรือไม่ดีเป็นยังไง แต่ฉันรู้แค่ว่าในฐานะหมอ ทำแบบนั้นมันไม่ถูกต้อง!"

กู้โยวผลักจางจื้อหยางออกด้วยความโมโหแล้วทำท่าจะมุดรูกำแพงนั่นอีกรอบ ทว่ากลับเห็นแสงไฟฉายวาดผ่านลานบ้าน ทำเอาเธอตกใจจนต้องรีบย่อตัวหมอบลงที่โคนกำแพงทันที

จางจื้อหยางเองก็ใจหายวาบ รีบวิ่งเข้าไปดึงตัวกู้โยวให้ลุกขึ้นแล้วพากันเดินกลับ "ถ้าเธออยากรู้ว่าคนที่อยู่ข้างในคือใครก็ได้ แต่เธอต้องรับปากกับฉันก่อนว่าหลังจากนี้ห้ามมายุ่งกับเรื่องนี้เด็ดขาด!"

จางจื้อหยางพอดูออกแล้วว่า แม่สาวน้อยคนนี้อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่ดื้อรั้นเป็นบ้า หากไม่ยอมบอกเธอ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะแอบไปทำเรื่องบ้าบิ่นอะไรอีก

"ตกลงค่ะ! คุณเล่ามาให้ฉันฟังก่อนสิ!" กู้โยวเชิดใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงฟึดฟัด

พอจางจื้อหยางเห็นดวงหน้าเล็ก ๆ นี้เข้า อารมณ์ฉุนเฉียวในท้องก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม จะฮึดขึ้นมาอย่างไรก็ทำไม่ลง

"ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่จะคุยกัน ไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง เดินไปคุยไปแล้วกัน"

ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปยังสถาบันวิจัย ตลอดทางจางจื้อหยางได้บอกเล่าเรื่องราวเท่าที่เขารู้ให้กู้โยวฟังทั้งหมด เมื่อกู้โยวฟังจบก็ขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องที่ว่าควรช่วยชีวิตคนไข้คนหนึ่งหรือไม่แล้ว และด้วยสถานะของเธอในตอนนี้ หากไปพัวพันกับเรื่องแบบนี้เข้า ผลลัพธ์ที่ตามมาคงเป็นสิ่งที่เธอไม่อาจแบกรับไหวจริง ๆ

"เป็นไงล่ะ ที่ไม่ให้เธอยุ่งก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น ในสังคมนี้น่ะ เรื่องบางเรื่องมันไม่ได้เรียบง่ายแค่ถูกหรือผิดหรอกนะ ไว้วันหน้าเธอจะเข้าใจเอง"

จางจื้อหยางเงยหน้ามองประตูใหญ่ของสถาบันวิจัยที่อยู่ไม่ไกลข้างหน้า แล้วหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะหันไปมองกู้โยวที่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

"เอาล่ะ ถึงแล้ว เธอรีบเข้าไปเถอะ เรื่องคืนนี้อย่าได้พูดกับใครเด็ดขาด แล้วหลังจากนี้ก็อย่าไปคิดถึงมันอีกเลยนะ"

กู้โยวเงยหน้าที่ก้มอยู่ขึ้นมา ทันใดนั้นแววตาก็ไหวระริก

"แล้วดึกดื่นป่านนี้ คุณยังไม่ได้บอกเลยนะว่าทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้น่ะ"

หัวใจของจางจื้อหยางกระตุกวูบ เขามาโผล่ที่นี่ทำไมงั้นเหรอ จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ ก็ไม่ใช่เพราะเขานึกเป็นห่วงแม่สาวน้อยไม่กลัวตายตรงหน้านี้ทั้งวันทั้งคืนหรอกเหรอ แต่ทว่าตอนนี้ลำคอของเขากลับเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ อ้าปากค้างไว้แต่กลับพูดไม่ออกสักคำเดียว

กู้โยวเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของจางจื้อหยาง ทันใดนั้นหัวใจก็กระตุกวูบ

"คุณคงไม่ได้...ไม่ได้มาทวงหนี้ฉันหรอกนะ! ฉันยังไม่ได้เงินเดือนเลยด้วยซ้ำ!"

จางจื้อหยางรู้สึกเหมือนมีเส้นดำผุดเต็มหน้าผาก ใช่สิ เขามาปรากฏตัวที่นี่เวลานี้มันผิดปกติจริง ๆ นั่นแหละ แต่นี่แม่สาวคนนี้ดูไม่ออกเลยสักนิดหรือไงว่าเขาคิดอะไรอยู่ หรือว่าหน้าตาเขาเหมือนพวกเจ้าหนี้มาตามทวงเงินกันแน่