ตอนที่ 98 ยืนยันตัวตน

แววตาของเจิ้งจ้งเจี๋ยพลันเย็นเยียบ ทว่ามุมปากยังคงประดับรอยยิ้ม เขาเพียงขยับเท้าเบาๆ เบี่ยงกายไปด้านข้าง มือข้างหนึ่งไพล่ไว้ด้านหลัง ส่วนมืออีกข้างเพียงแค่ผลักตามแรงพุ่งเข้ามาของเฮ่อเผิงกังอย่างแผ่วเบา

ผัวะ! เฮ่อเผิงกังเสียหลักซวนเซจนล้มคว่ำลงไปในกระบะทราย

"เอาใหม่!"

เจิ้งจ้งเจี๋ยกวักมือเรียกเฮ่อเผิงกังอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเด่นชัดขึ้น

"ย้าก!"

เฮ่อเผิงกังกลิ้งตัวตลบหนึ่งลุกขึ้นมาจากกระบะทราย แล้วปล่อยหมัดหนักหน่วงออกไปอีกชุด...

เจิ้งจ้งเจี๋ยเป็นดั่งมาทาดอร์ ร่างกายเอี้ยวซ้ายทีขวาที เฮ่อเผิงกังเองก็ไม่ได้โง่ หลังประมือไปสิบกว่ากระบวนท่าก็พอจะจับทางได้บ้าง พอล้มลงไปอีกครั้งแล้วยันตัวขึ้นมา แววตาของเขาก็ยิ่งเย็นชา จ้องเขม็งไปที่เจิ้งจ้งเจี๋ย

สายตาคู่นี้! เจิ้งจ้งเจี๋ยใจกระตุกวาบ ยังไม่ทันที่เขาจะคลายจากความตื่นตะลึง เฮ่อเผิงกังก็พุ่งเข้ามาแล้ว เท้าของเขายังขยับไปได้เพียงนิดเดียว ก็เห็นร่างที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบของเฮ่อเผิงกังเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน

หมัดที่ปล่อยออกไปถูกดึงกลับอย่างรวดเร็ว ทั้งร่างกระโดดตัวลอยหมุนเคว้งกลางอากาศ เท้าข้างหนึ่งถีบตรงเข้าใส่ยอดอกของเจิ้งจ้งเจี๋ยทันที

"โอ้..."

คนสองสามคนที่วิ่งรอบสนามเสร็จและยืนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ แม้แต่ผู้บังคับการกรมก็ยังเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

ม่านตาของเจิ้งจ้งเจี๋ยหดเกร็งอย่างรวดเร็ว จำต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาขวางลำตัวไว้ ถึงจะต้านรับลูกถีบนี้ไว้ได้ ทว่าร่างของเขากลับถูกถีบจนถอยร่นไปข้างหลังถึงครึ่งเมตร

พละกำลังอะไรขนาดนี้! เจิ้งจ้งเจี๋ยลอบทึ่งอยู่ในใจ!

พอเท้าของเฮ่อเผิงกังแตะพื้น เขาก็พุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่องทันที ร่างกายโน้มต่ำลงแล้วกวาดขาฟาดเตะเรี่ยพื้น

เจิ้งจ้งเจี๋ยเห็นทรายปลิวว่อนฟุ้งขึ้นมาจากพื้น ในใจทั้งตกใจทั้งตื่นเต้น เจ้าเด็กนี่ เล่นนอกตำรานี่หว่า! เขารีบผ่อนแรงแล้วดีดตัวกระโดดขึ้น หลบการกวาดขานี้ไปได้อย่างหวุดหวิด

เฮ่อเผิงกังม้วนตัวไปข้างหน้าแล้วผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว กำหมัดทั้งสองข้างพุ่งเข้าชกใส่หน้าอกของเจิ้งจ้งเจี๋ย

เมื่อเห็นเจิ้งจ้งเจี๋ยต้องถอยร่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายใต้การรุกกระหน่ำของเฮ่อเผิงกัง ใบหน้าของผู้บังคับการกรมก็มืดครึ้มจนแทบจะมีหยดน้ำไหลออกมา เจ้าทหารเกณฑ์ใหม่คนนี้ช่างเป็นลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือแท้ๆ อย่างไรเสียเจิ้งจ้งเจี๋ยก็อายุปาเข้าไปเกือบหกสิบแล้ว เจ้าเด็กนี่ไม่รู้จักออมมือให้เลยสักนิด

ทว่าพอผู้บังคับการกรมคิดจะก้าวออกไปตะโกนสั่งห้ามเฮ่อเผิงกัง สายตาอันเย็นเยียบของเจิ้งจ้งเจี๋ยก็ตวัดมองมาจนเขาตกใจถอยกลับไปอีก

จังหวะที่เสียสมาธิไปเพียงชั่วครู่นี้ ก็ถูกดวงตาของเฮ่อเผิงกังที่จับจ้องเจิ้งจ้งเจี๋ยอยู่ตลอดฉวยโอกาสไว้ได้ เขาย่อตัวพุ่งเฉียดร่างของเจิ้งจ้งเจี๋ยไปเพียงครึ่งก้าว

แย่แล้ว! เจิ้งจ้งเจี๋ยเพิ่งจะลอบสบถในใจว่าไม่เข้าที เสื้อตรงหัวไหล่ก็ถูกเฮ่อเผิงกังคว้าหมับแล้วออกแรงกระชากไปด้านหลัง มองดูแล้วเจิ้งจ้งเจี๋ยกำลังจะถูกเฮ่อเผิงกังขัดขาจนล้มคะมำลงกับพื้น

คนไม่กี่คนที่อยู่นอกกระบะทรายต่างก็พากันกลั้นหายใจ

"ฮึ่ม!" สิ้นเสียงคำรามต่ำของเจิ้งจ้งเจี๋ย ไม่รู้ว่าเขาบิดตัวท่าไหน เสียงผัวะดังสนั่นพร้อมกับฝุ่นทรายบนพื้นตลบอบอวล

พอทุกคนเพ่งมองดูอีกที คนที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นกลับกลายเป็นเฮ่อเผิงกัง

มีเพียงเฮ่อเผิงกังเท่านั้นที่รู้ว่าตาแก่ที่ดูไม่สะดุดตาคนนี้ เมื่อครู่นี้ในสถานการณ์แบบนั้น สามารถเอี้ยวตัวกลับมาในมุมที่เป็นไปไม่ได้ แล้วใช้สองมือจับขาข้างที่เขายื่นออกไปข้างหน้า ล้มเขาลงไปกองกับพื้นจนได้

"เป็นไงบ้างล่ะเจ้าหนุ่ม!" เจิ้งจ้งเจี๋ยยื่นมือข้างหนึ่งไปตรงหน้าเฮ่อเผิงกังที่ยังคงมึนงง

ในแววตาของเฮ่อเผิงกังยามนี้เต็มไปด้วยความสับสนงุนงง เขานึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าตาแก่คนนี้ทำกระบวนท่าเมื่อครู่ได้อย่างไร

"ทำไมยังนอนแช่อยู่กับพื้นไม่ยอมลุกอีกล่ะ!" เจิ้งจ้งเจี๋ยยิ้มอย่างเมตตา

เฮ่อเผิงกังยื่นมือข้างหนึ่งออกไป "กล้าเล่นก็กล้ารับ ผมแพ้แล้วครับ!"

เจิ้งจ้งเจี๋ยตบไหล่เฮ่อเผิงกังอย่างแรง "เจ้าหนุ่ม ทำได้ดีนี่ ไม่เพียงบีบให้ฉันต้องใช้สองมือ แต่เกือบจะล้มฉันได้ด้วย ฝีมือไม่เบาเลย!"

ผู้บังคับการกรมที่ลอบปาดเหงื่อกาฬในที่สุดก็โล่งอกเสียที หากเฮ่อเผิงกังทุ่มเจิ้งจ้งเจี๋ยล้มลงไปจริงๆ เขาคงไม่รู้ว่าจะแบกรับความผิดนี้อย่างไร แต่ดูท่าแล้ว การที่เจิ้งจ้งเจี๋ยได้มายืนอยู่ตรงจุดนี้ย่อมไม่ใช่เพราะโชคช่วย ตาแก่คนนี้มีของอยู่จริงๆ

"อยากรู้ไหมล่ะว่ากระบวนท่าเมื่อกี้ฉันทำได้ยังไง" เจิ้งจ้งเจี๋ยโน้มตัวเข้าไปใกล้เฮ่อเผิงกังพลางกดเสียงต่ำเอ่ยถาม

ในดวงตาที่ลุ่มลึกดั่งสระน้ำนิ่งของเฮ่อเผิงกัง พลันบังเกิดระลอกคลื่นไหวขึ้นมาในที่สุด

"ตั้งใจทำงานล่ะ อยู่ที่นี่นายจะได้เรียนรู้อะไรมากกว่าที่คิดไว้แน่!"

เจิ้งจ้งเจี๋ยพูดจบก็ยิ้มให้เฮ่อเผิงกังอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางเดิม

เฮ่อเผิงกังมองแผ่นหลังที่ไม่ได้สูงใหญ่นักของตาแก่คนนี้พลางขมวดคิ้ว ทว่าในแววตากลับผุดประกายความนับถือขึ้นมา

ในห้องทำงานของกองบัญชาการกรม ทันทีที่เจิ้งจ้งเจี๋ยก้าวเข้ามาในห้องก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง ในที่สุดก็มีสีหน้ายิ้มแย้มให้เมิ่งหงถูเสียที

"เหล่าเมิ่งเอ๊ย คราวนี้แกชดเชยความผิดด้วยผลงานได้แล้ว เจ้าเด็กนี่ไม่ผิดตัวแน่!"

เจิ้งจ้งเจี๋ยพูดไปพลางตบเม็ดทรายออกจากเส้นผมไปพลาง

ตลอดหลายวันมานี้ใบหน้าของเจิ้งจ้งเจี๋ยเพิ่งจะมีรอยยิ้มแต้มขึ้นมาได้ในที่สุด

"ดูปานนั่นแล้วรึ!"

"ไม่ใช่แค่ดู ยังประมือกับเจ้าเด็กนั่นไปสองกระบวนท่าด้วย" เจิ้งจ้งเจี๋ยเอ่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

"ถึงกับประมือไปสองกระบวนท่าเลย ฝีมือเป็นยังไงบ้างล่ะ!" อีกสองคนที่อยู่ข้างๆ พอได้ยินก็กรูล้อมเข้ามา

ดวงตาทั้งคู่ของเจิ้งจ้งเจี๋ยทอประกายสว่างวาบดั่งดาวประกายพฤกษ์ในฤดูหนาว พลางค่อยๆ ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมา

"เชื้อสายตระกูลเฉินแท้ๆ แน่นอน!"

…

ย่างเข้าสู่ฤดูหนาว เมืองเหลียงซิ่วก็มีไอลมหนาวที่เหน็บหนาวและเปล่าเปลี่ยวระบายไปทั่ว บ้านเรือนซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดสลัวของค่ำคืน หัวเล็กๆ ศีรษะหนึ่งชะเง้อชะแง้มองออกมาจากรั้วของสถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีน แล้วผลุบหายเข้าไปในตรอกแคบๆ ข้างๆ ในพริบตา

ภาพนี้บังเอิญถูกจางจื้อหยางที่กำลังเดินเตร่อยู่นอกรั้วเห็นเข้าพอดี เงาร่างเมื่อครู่นี้ดูคล้ายจะเป็นกู้โยว!

จางจื้อหยางไม่ทันคิดอะไรมาก รีบสาวเท้าก้าวตามไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว อาศัยแสงจันทร์อันเย็นตา เขามองเห็นได้ถนัดตา ร่างเล็กๆ นั่นถ้าไม่ใช่กู้โยวแล้วจะเป็นใครไปได้อีก!

เขามาเดินเตร่อยู่หน้าประตูสถาบันวิจัยสองวันแล้ว ก็แค่อยากจะมองหน้ากู้โยวสักหน่อย ตั้งแต่วันที่เธอจากมา เงาร่างของเธอก็แวบเข้ามาในหัวของจางจื้อหยางเป็นระยะๆ

ต่อให้จางจื้อหยางจะโง่แค่ไหนก็รู้ตัวแล้วว่า เขาคงจะตกหลุมรักแม่หนูคนนี้เข้าแล้วจริงๆ สองวันนี้เขากำลังขบคิดว่าจะสารภาพความในใจกับเธออย่างไรดี คาดไม่ถึงว่าจะมาเห็นเธออาศัยความมืดแอบหนีออกมาจากสถาบันวิจัยเช่นนี้

เธอจะไปที่ไหนกัน หรือว่าจะเป็นจริงอย่างที่กู้เหลียนพูด ว่าเธอจะไปหาผู้ชายของกู้เหลียน เจ้าเด็กที่ชื่อเจี้ยนเหว่ยอะไรนั่น?

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของจางจื้อหยาง มันก็หยั่งรากลึกลงไปทันที สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด ยิ่งเห็นท่าทางของกู้โยวที่ระมัดระวังตัวและลับๆ ล่อๆ ไปตลอดทาง ความเคลือบแคลงสงสัยของจางจื้อหยางก็พลันปะทุขึ้นมา

เขาจะต้องดูให้ได้ว่า แม่หนูคนนี้ดึกดื่นค่ำมืดไม่หลับไม่นอน แอบออกมาทำอะไรกันแน่

จางจื้อหยางเดินตามกู้โยวเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปตามตรอกซอกซอยในตัวเมือง ไม่ทันรู้ตัวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ จางจื้อหยางเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง หรือว่ากู้โยวจะรู้จักกับคนที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้งั้นหรือ!

กู้โยวตามรอยเรดาร์ตรวจจับสมุนไพรจากสถาบันวิจัยมาตลอดทางจนกระทั่งมาถึงหน้าคฤหาสน์หลังนี้ ตอนนี้เธอมั่นใจได้แล้วว่า สมุนไพรพวกที่ถูกจางจิ่งถงแอบสับเปลี่ยนแก้ไขเอาไว้ บัดนี้อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้จริงๆ

ทว่าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ปิดสนิท กู้โยวจึงเริ่มรู้สึกลำบากใจขึ้นมาชั่วขณะ หากอยากรู้ว่าใครเป็นคนกินยานั่นกันแน่ ก็จำเป็นต้องเข้าไปดูข้างใน แต่เธอจะเข้าไปข้างในได้อย่างไรกันล่ะ?