ตอนที่ 97 เนรคุณ

"พูดตามตรงนะ โรคของลูกสาวคุณน่ะ ผมไม่มีความมั่นใจเท่าไหร่ เพราะอย่างที่มีคำกล่าวไว้ โรคทางใจก็ต้องรักษาด้วยยาใจ ผมทำได้แค่สั่งยาบำรุงประสาทกับยาคลายกังวลให้เธอกินดูอาการไปก่อน อีกอย่างตอนนี้เธอตั้งท้องได้เกือบสามเดือนแล้ว ยาบางตัวก็กินไม่ได้ ได้แต่ต้องประคับประคองดูกันไปก่อน!"

จางจื้อหยางเอ่ยพลางเขียนใบสั่งยาไปด้วย

"ครับๆ ที่คุณพูดฉันเข้าใจ ขอแค่ไม่ให้เธอคุ้มคลั่งแบบนี้ก็พอแล้ว!" กู้หงซานรีบตอบ

"ส่วนค่ายากับค่าตรวจเนี่ย ยกเว้นให้แล้วกัน ดูแล้วบ้านคุณก็คงไม่ได้ร่ำรวยอะไร แถมยังมีคนป่วยอีก แต่หวังว่าพวกคุณจะจำไว้ ที่ผมยกเว้นค่ายาให้ ก็เพราะเห็นแก่หน้ากู้โยว! หวังว่าพวกคุณจะไม่เนรคุณ!"

จางจื้อหยางจงใจเน้นเสียงหนักตรงคำว่าเนรคุณเป็นพิเศษ

สองคำนี้หนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักพันชั่ง กระแทกลงกลางอกของกู้หงซานทีละคำๆ

...

ที่กองร้อยทหารยามในอำเภอ มีแขกพิเศษสี่คนเดินทางมาถึง โดยมีผู้บังคับกองร้อยระดับสูงสุดออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง ทั้งสี่คนเข้าพักในเรือนรับรองระดับสูงสุดของกองร้อยทหารยามอย่างเป็นความลับ

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องพักของเรือนรับรอง เจิ้งจ้งเจี๋ยก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายทันที

"ฮัลโหล ช่วยต่อสายถึงกองบัญชาการให้ผมหน่อย ใช่ ผมเจิ้งจ้งเจี๋ย!"

"ช่วยตรวจสอบให้ผมทีว่า ในบรรดาทหารเกณฑ์ใหม่ปีนี้ มีคนที่ชื่อเฮ่อเผิงกังจากหมู่บ้านว่อเหลียงไหม ได้ ผมจะถือสายรอ!"

ผ่านไปสองสามนาที เจิ้งจ้งเจี๋ยก็วางหูโทรศัพท์ลงเสียงดังปัง แววตาฉายประกายยินดีออกมาจางๆ

"เป็นยังไงบ้าง ทางนั้นว่ายังไง!" เมิ่งหงถูที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครารกรุงรังยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง

"อยู่ชายแดน!"

ปู๊น... รถไฟที่มุ่งหน้าสู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือพ่นควันสีขาวโขมง แล่นตัดผ่านผืนแผ่นดินรกร้างกว้างใหญ่ นำพาหัวใจที่ร้อนรนทั้งสี่ดวงมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางต่อไป นั่นคือค่ายทหารที่ยากลำบากที่สุดในแถบชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ ภูเขาหงสือซาน

ที่นั่นไม่เพียงแต่มีสภาพอากาศเลวร้ายอย่างยิ่ง หากเสบียงยังขาดแคลน รัศมีร้อยลี้รกร้างไร้ผู้คน ในฤดูกาลนี้คาดว่าแม้แต่หัวไชเท้ากับมันฝรั่งก็คงยากที่จะได้กิน

รถไฟแล่นใกล้จะสุดสาย ในที่สุดทั้งสี่คนก็ลงจากรถที่สถานีเล็กๆ ไร้ชื่อแห่งหนึ่ง จากตรงนี้หากจะไปภูเขาหงสือซาน ยังต้องผ่านทะเลทรายและที่ราบหินกรวดอีกเกือบร้อยลี้

โชคดีที่เจิ้งจ้งเจี๋ยจัดการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งสี่คนเพิ่งจะยืนตั้งหลักบนชานชาลา รถจี๊ปทหารคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอด

พลขับบนรถพอเห็นทั้งสี่คน พอหยุดรถนิ่งสนิทก็รีบกระโดดลงมาแล้วทำความเคารพแบบทหารให้พวกเขาทันที

เจิ้งจ้งเจี๋ยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของภูเขาหงสือซาน จากประสบการณ์หลายปีในแถบตะวันตกเฉียงเหนือของเขา อากาศแบบนี้ไม่แน่ว่าอีกประเดี๋ยวอาจจะมีพายุทรายพัดมา พวกเขายิ่งไปถึงที่ตั้งค่ายทหารได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

มิฉะนั้นหากต้องเจอกับพายุทรายเข้าจริงๆ การที่พวกเขาทั้งสี่จะทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องขู่ให้กลัวอย่างแน่นอน

ตลอดทางแล่นตามรอยล้อรถที่เลือนราง ในที่สุดก็มาถึงจุดหมายปลายทางในยามที่ราตรีเริ่มโรยตัว

สภาพความเป็นอยู่ที่นี่ทุรกันดารจริงๆ ทหารไม่เพียงต้องทนรับลมทรายที่นึกจะมาก็มา แต่ยังต้องทนกับอุณหภูมิที่แตกต่างกันอย่างมากระหว่างวัน และที่ร้ายแรงไปกว่านั้นคือ ทรัพยากรน้ำที่นี่ขาดแคลนอย่างยิ่ง แม้แต่น้ำที่ใช้ล้างหน้าแปรงฟันในแต่ละวันก็ยังต้องจำกัดปริมาณ

ทั้งสี่คนประสานงานล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว จึงผ่านเข้ามาได้ตลอดทาง ยามค่ำคืนมาเยือนพวกเขาก็ได้เข้าไปนั่งอยู่ในห้องทำงานของผู้บังคับการกรมแล้ว

"นี่คือประวัติของเฮ่อเผิงกังคนนั้นครับ!" ผู้บังคับการกรมวางแฟ้มประวัติฉบับหนึ่งลงตรงหน้าเจิ้งจ้งเจี๋ย

ตอนที่เจิ้งจ้งเจี๋ยหยิบเอกสารขึ้นมา เขาก็ถูกรูปถ่ายบนนั้นดึงดูดสายตาทันที ชายหนุ่มในรูปช่างเหมือนกับเฉินเทียนฉีในวัยหนุ่มไม่มีผิด โดยเฉพาะความเด็ดเดี่ยวเหี้ยมเกรียมจางๆ ที่ซ่อนลึกอยู่ในแววตาคู่นั้น

"คนคนนี้อยู่ที่ไหน ผมต้องพบเขาเดี๋ยวนี้!" เจิ้งจ้งเจี๋ยตบเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง

"น่าจะอยู่ที่กองร้อยทหารใหม่ครับ ผมจะรีบสั่งให้คนไปตามมาเดี๋ยวนี้!" ผู้บังคับการกรมพูดพลางทำท่าจะลุกขึ้น

"ไม่ต้อง ผมจะไปเอง!"

เจิ้งจ้งเจี๋ยลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้า ราวกับกำลังจะออกไปปฏิบัติภารกิจที่สำคัญยิ่งยวดชิ้นหนึ่ง

ที่กองร้อยทหารใหม่ บรรดาทหารเกณฑ์หน้าใหม่ทั้งหมดที่เพิ่งผ่านการฝึกสุดโหดราวกับตกนรกมาเมื่อช่วงเช้า ต่างพากันนอนแผ่อยู่บนเตียง บ้างก็หมดเรี่ยวแรง บ้างก็ท้อแท้หดหู่

"ทำไมข้าถึงได้ซวยขนาดนี้นะ ถูกส่งมาอยู่ในที่กันดารที่แม้แต่นกยังไม่ยอมมาขี้ใส่แบบนี้!"

"กับข้าวที่นี่ก็รสชาติหมาไม่รับประทาน... ข้าวสวยมีแต่เศษทรายปน ข้าว่าหมูยังได้กินดีกว่าพวกเราอีก"

เฮ่อเผิงกังปรายตามองคนที่เอาแต่บ่นพึมพำทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะพลิกตัวล้มลงนอนบนเตียง เขามาอยู่ที่นี่ได้สองวันแล้ว ทุกวันมีแต่ฝึกกับฝึก แม้การฝึกจะหนักหนาสาหัสเอาการ แต่เขาไม่เคยปริปากบ่นเลยแม้แต่คำเดียว

เจิ้งจ้งเจี๋ยกับผู้บังคับการกรมยืนเงียบๆ อยู่ตรงหน้าประตูห้องพักทหารใหม่ สายตาของเจิ้งจ้งเจี๋ยจับจ้องไปยังร่างที่นอนนิ่งเงียบร่างนั้นตั้งนานแล้ว

เหมือนมาก ช่างเหมือนเหลือเกิน ต่อให้ยังไม่ได้ตรวจดูปานที่เท้า เขาก็มั่นใจไปแล้วถึงเก้าส่วนว่าเฮ่อเผิงกังคือเด็กที่ถูกเมิ่งหงถูอุ้มไปในตอนนั้น

"สวัสดีครับท่านผู้การ!" จู่ๆ ก็มีคนสังเกตเห็นทั้งสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ทันใดนั้นในห้องก็เงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

ทุกคนรีบดีดตัวลงมาจากเตียง แล้วยืนตรงตามระเบียบอยู่ข้างเตียงของตัวเอง

มุมปากของเจิ้งจ้งเจี๋ยพลันปรากฏรอยยิ้มบางๆ เจ้าหนุ่มคนนี้นอกจากหน้าตาจะถอดแบบคนตระกูลเฉินมาเปี๊ยบแล้ว แม้กระทั่งท่วงท่าอันคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงก็ยังมีกลิ่นอายของคนตระกูลเฉินติดตัวมาด้วย

"นายคือเฮ่อเผิงกังใช่ไหม"

เจิ้งจ้งเจี๋ยเดินมาหยุดตรงหน้าเฮ่อเผิงกัง พลางพินิจพิเคราะห์ใบหน้าคล้ำแดดกร้านลมดั่งแผ่นเหล็กของเขาอย่างละเอียด

"ใช่ครับ ท่านผู้บังคับบัญชา!"

"ฝีมือไม่เลวนี่เจ้าหนุ่ม กล้าลองประมือกับฉันสักสองสามกระบวนท่าไหมล่ะ!"

เฮ่อเผิงกังตัวสูงกว่าเจิ้งจ้งเจี๋ยเกือบครึ่งศีรษะ เขาลดสายตามองเจิ้งจ้งเจี๋ยแวบหนึ่ง

"รายงานท่านผู้บังคับบัญชา การเคารพผู้อาวุโสเอ็นดูเด็กเล็กเป็นคุณธรรมอันดีงามของชนชาติจีนครับ!"

"ฮ่าๆๆ!"

คำพูดของเฮ่อเผิงกังทำเอาพวกทหารใหม่จอมซนในหมู่หัวเราะพรวดออกมา คนพวกนี้ไม่รู้ว่าเจิ้งจ้งเจี๋ยเป็นใคร แต่ผู้บังคับการกรมรู้ดี ใบหน้าของเขาจึงมืดทะมึนลงทันที

"ขำอะไรกัน ใครหัวเราะเมื่อกี้ก้าวออกมาข้างหน้าให้หมด!"

พรึ่บ! มีคนก้าวออกมาสี่ห้าคน

"ทั้งหมดแถวตรง เป้าหมายสนามฝึก วิ่งเร็วห้ากิโลเมตร ออกเดินทางได้!"

ทั้งสี่ห้าคนทำหน้าเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป ต่างพากันคอตกวิ่งเหยาะๆ ออกจากห้องนอนไป

"หึ! ดูไม่ออกเลยนะว่าเจ้าหนุ่มอย่างแกจะอวดดีขนาดนี้!"

เจิ้งจ้งเจี๋ยยกมือขึ้นกะแรงแล้วชกเข้าที่แผงอกของเฮ่อเผิงกังหมัดหนึ่ง! หมัดนี้เขาใช้แรงไปถึงเจ็ดส่วน หากออกแรงเต็มที่ในช่วงวัยที่รุ่งโรจน์ที่สุด เพียงหมัดเดียวเขาสามารถทุบแผ่นหินแกรนิตหนาสิบเซนติเมตรแตกกระจายได้ถึงสามแผ่น

เฮ่อเผิงกังกลั้นหายใจรับหมัดนั้นไว้อย่างเด็ดเดี่ยว มีเพียงเสียงครางอึดอัดดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ เท่านั้น

"เป็นไงบ้างล่ะเจ้าหนุ่ม กล้ารับคำท้าไหม" สีหน้าของเจิ้งจ้งเจี๋ยเคร่งขรึมขึ้นมาในพริบตา ท่าทางแบบนั้นทำเอาผู้บังคับการกรมและคนอื่นๆ ในห้องต่างพากันลุ้นจนเหงื่อตกแทนเฮ่อเผิงกัง

"รายงานท่านผู้บังคับบัญชา ผมกล้าครับ!"

"ดี ตามฉันมา!"

ในลานกระบะทรายของค่ายทหาร ชายสองคนยืนประจันหน้ากันเงียบๆ คนหนึ่งคือเจิ้งจ้งเจี๋ยวัยเลยแซยิดที่มีผมขาวแซมประปราย อีกคนคือเฮ่อเผิงกังรูปร่างสูงโปร่งกำยำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร

เจิ้งจ้งเจี๋ยจ้องมองดวงตาของเฮ่อเผิงกังที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ความมืดของค่ำคืน ทว่ายังคงเปล่งประกายคมปลาบตาไม่กะพริบ

แววตาราวกับคมมีดคู่นี้ รวมถึงความจดจ่อแน่วแน่ยามที่จ้องมองมายังเขา ช่างเหมือนกับเหยี่ยวล่าเหยื่อที่กำลังจับจ้องเหยื่อของมันไม่มีผิด

เจิ้งจ้งเจี๋ยกระตุกยิ้มที่มุมปาก พลางกวักมือเรียกเฮ่อเผิงกัง

"ย้ากกก!"

เฮ่อเผิงกังแผดเสียงคำรามลั่น สองเท้าเคลื่อนไหวบนผืนทรายอย่างรวดเร็ว พุ่งทะยานเงื้อหมัดตรงเข้าใส่เจิ้งจ้งเจี๋ยดั่งสายฟ้าฟาด พร้อมกับตลบเม็ดทรายฟุ้งกระจายไปตลอดทาง