ตอนที่ 96 ตรวจรักษา

คนรอบข้างโดนด่ากลับไม่โกรธ บางคนถึงกับหัวเราะออกมาเสียด้วยซ้ำ

"แม่ลำโพงใหญ่ ในท้องลูกสาวแกน่ะอุ้มลูกไม่มีพ่ออยู่นะ ระวังผลกรรมจะย้อนเข้าตัว คลอดหลานนอกคอกออกมาไม่มีรูทวารเอานะเว้ย!"

"ฮ่าๆ..."

พอคำนี้หลุดออกมา ผู้คนที่ยืนมุงอยู่ต่างก็หัวเราะกันจนตัวงอ

เปลวไฟในใจของกู้หงซานถูกจุดขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ชายผู้สงบเสงี่ยมเจียมตัวและยอมคนมาโดยตลอดคนนี้ ในที่สุดก็รวบรวมแรงทั้งหมดเหวี่ยงแขนเป็นวงกว้าง ตบฉาดเข้าใส่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้อไขมันส่วนเกินของปี้ต้าล่าปาอย่างจัง

"เพียะ!"

บรรยากาศเงียบกริบลงในฉับพลัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ฝ่ามือของกู้หงซานซึ่งค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

เห็นเพียงใบหน้าของกู้หงซานที่แดงก่ำด้วยความอัดอั้น กระทั่งขอบตาก็แดงก่ำไปหมด

ปี้ต้าล่าปาแต่งให้กู้หงซานมาหลายปีปานนี้ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน แววตาสีดำสนิทที่ล้อมรอบด้วยขอบตาสีแดงคู่นั้น ราวกับมีภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุออกมา

"ไสหัวกลับบ้านไป!"

เสียงตวาดดังสนั่นลั่นฟ้า ราวกับกู้หงซานต้องการตะโกนระบายความขี้ขลาดไร้ประโยชน์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกไปให้หมดสิ้น

ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มบนร่างของปี้ต้าล่าปาสั่นระริก เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความลนลาน คลานสี่ขากึ่งวิ่งกึ่งหนีเข้าบ้านไป แม้แต่รองเท้าข้างหนึ่งที่หลุดตกอยู่บนพื้นยังไม่กล้าเก็บ

ผู้คนที่ยืนมุงสลายตัวไปในพริบตา กู้หงซานกำเงินสามสิบหยวนในมือแน่น ยืนสะอึกสะอื้นอย่างไร้เสียงอยู่ท่ามกลางลมหนาว น้ำตาอุ่นสองสายไหลรินอาบใบหน้าเหี่ยวย่นตามร่องริ้วรอย แล้วเกาะตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งอยู่บนหนวดเคราที่รกรุงรังตรงคาง

หมู่บ้านว่อเหลียงอันเงียบเหงายังคงเร้นกายอยู่ใต้ความสลัวรางของยามเช้าตรู่ กู้หงซานก็ตื่นแต่เช้าไปยืมรถเข็นลากจากเพื่อนบ้าน ปี้ต้าล่าปาอุ้มผ้าห่มผืนหนึ่งออกมาปูไว้ด้านบน

สองผัวเมียช่วยกันพยุงกู้เหลียนออกจากห้องขึ้นไปบนรถเข็น จากนั้นก็เอาผ้าห่มคลุมตัวเธอไว้จนมิดชิด

กู้เหลียนนอนอยู่บนรถเข็นมองซ้ายมองขวาแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ทุกครั้งที่เธอส่งเสียงหัวเราะ รอยย่นระหว่างคิ้วของกู้หงซานก็ยิ่งขมวดลึกขึ้นอีกหลายส่วน

ในที่สุดเขาก็กัดฟันตัดใจ ไปหาเชือกป่านเก่าๆ เส้นหนึ่งมามัดกู้เหลียนไว้กับตัวรถ ปี้ต้าล่าปาเห็นแล้วในใจปวดแปลบ แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงโวยวาย ฝ่ามือเมื่อวานนั้นยังทำให้เธอกลัวจนน่องสั่นไม่หาย

ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าทิศตะวันออกมาได้ครึ่งดวง กู้หงซานกับปี้ต้าล่าปาก็ช่วยกันลากรถเข็นมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอทีละคนหน้าคนหลัง

พอถึงตัวอำเภอก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว บรรยากาศในตัวอำเภอช่วงฤดูหนาวเทียบกับฤดูร้อนไม่ได้เลย ถนนหนทางค่อนข้างเงียบเหงา มีเพียงหน้าร้านแห่งหนึ่งเท่านั้นที่ยังมีผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด

กู้หงซานเงยหน้าขึ้นมอง ร้านขายยาตระกูลจาง แม้หน้าร้านจะไม่ใหญ่นักแต่กลับมีคนเข้าแถวกันมากขนาดนี้ หมอที่นี่ต้องมีชื่อเสียงอยู่พอตัวเป็นแน่

กู้หงซานลากรถเข็นตรงไปยังหน้าร้านขายยาตระกูลจางทันที พอปี้ต้าล่าปาเห็นเข้าก็จำได้ว่าตนเคยมาที่ร้านขายยาตระกูลจางแห่งนี้ ยิ่งไปกว่านั้นกู้โยว นังแพศยาตัวดีคนนั้นก็อาจจะอยู่ข้างในด้วย หากบังเอิญเจอกันเข้า ไม่รู้ว่าจะหาเรื่องกลั่นแกล้งเธออย่างไรบ้าง

แต่ถ้าจะชวนไปร้านอื่นก็กลัวกู้หงซานจะสงสัย หากให้กู้หงซานรู้ว่าเธอเคยพาหลี่หลิ่งเฟิ่งมาอาละวาดที่ร้านขายยาในตัวอำเภอ... ปี้ต้าล่าปาก็ถึงกับสะท้านหนาวขึ้นมาทันที

"พี่สาวคนนี้ครับ ขอสอบถามอะไรสักหน่อยได้ไหมครับ!"

กู้หงซานจอดรถเข็นเรียบร้อยแล้วก็เข้าไปเอ่ยปากพูดคุยกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังรอรับการตรวจอยู่นอกร้าน

"ฉันเห็นคนเข้าแถวกันเยอะขนาดนี้ มารักษาโรคกันหมดเลยหรือครับ" กู้หงซานถามพลางยิ้มประจบ

"ไม่มารักษาโรคแล้วจะมาทำอะไรที่นี่ล่ะ!" หญิงคนนั้นเห็นกู้หงซานแต่งตัวมอมแมมซอมซ่อ จึงแทบไม่อยากจะเสวนากับเขาเท่าไรนัก

เวลานั้นเอง หญิงชราคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็หันหลังกลับมา ชำเลืองมองรถเข็นด้านหลังกู้หงซานอยู่สองแวบ

"นี่พาลูกมารักษาโรคหรือจ๊ะ!"

กู้หงซานหันกลับไปมองกู้เหลียนที่กำลังหัวเราะเหม่อลอยไร้เดียงสา แล้วพยักหน้ารับ

"เด็กคนนี้เป็นตรงนี้..." หญิงชราชี้ไปที่ศีรษะของตนเอง

กู้หงซานมีสีหน้าจนปัญญา "เด็กบ้านฉันชะตาอาภัพ อายุเพิ่งเท่านี้เอง ฉันทำใจดูลูกเป็นแบบนี้ไม่ลงจริงๆ..."

ยังพูดไม่ทันจบ น้ำตาของชายชราก็ร่วงเผาะ กู้หงซานรีบยกแขนเสื้อที่สกปรกจนขึ้นเงาขึ้นมาเช็ด

"เฮ้อ จิตใจพ่อแม่ในใต้หล้านี่ช่างน่าเวทนาแท้ๆ ยืนต่อแถวตรงนี้เถอะ ในอำเภอนี้ก็มีหมอจางร้านนี้นี่แหละที่มีคุณธรรมที่สุด ถ้าเธอมีเรื่องลำบากก็บอกหมอไป ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเห็นใจแล้วลดค่ายาให้บ้างก็ได้นะ!"

"จริง... จริงหรือครับ!" กู้หงซานได้ยินก็ดีใจขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าจะยังได้พบหมอที่ดีขนาดนี้ในยุคนี้ เช่นนั้นอาการป่วยของกู้เหลียนก็คงพอมีความหวังขึ้นมาจริงๆ แล้ว

แถวนี้รอกันจนถึงเที่ยงถึงได้มาถึงกู้หงซาน พอมองเห็นว่าอีกคนเดียวข้างหน้าก็จะถึงตาตัวเองแล้ว กู้หงซานจึงหันกลับไปคิดจะเรียกปี้ต้าล่าปาให้มาช่วยกันพยุงกู้เหลียนเข้าไปในร้าน นึกไม่ถึงว่าปี้ต้าล่าปาจะหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ความโมโหในใจของกู้หงซานพุ่งขึ้นมาจนบรรยายไม่ถูก ทำได้เพียงลากกู้เหลียนออกจากผ้าห่มคนเดียว แล้วประคองกึ่งลากเข้าไปในร้าน

"วู้ว... เครื่องบินลำเล็ก!" กู้เหลียนมองกังหันลมในมือของเด็กน้อยคนหนึ่งพลางแกว่งแขนจะวิ่งตามไป

กู้หงซานต้องออกแรงแทบแย่ถึงจะรั้งเธอไว้ได้ พอกู้หงซานลากกู้เหลียนเข้ามาในร้านได้ด้วยเหงื่อท่วมหัว เขาก็รู้สึกเหมือนชีวิตแก่ๆ จะหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว

จางจื้อหยางมองกู้เหลียนที่ถูกกู้หงซานลากเข้ามาแล้วรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง พอกู้หงซานกดตัวกู้เหลียนให้นั่งลงหน้าโต๊ะตรวจ จางจื้อหยางก็นึกออกทันที

นี่ไม่ใช่คนที่เคยมาฉีกหน้าดูหมิ่นกู้โยวถึงในร้าน แล้วยังเกือบจะบีบคอกู้โยวตายบนถนนตรงทางเข้าหมู่บ้านในวันที่หลี่หลิ่งเฟิ่งเสียชีวิตหรอกหรือ

"คุณหมอ ช่วยตรวจดูลูกสาวฉันหน่อยเถอะครับ เธอสติฟั่นเฟือนแบบนี้มาเกือบสองเดือนแล้ว ในท้อง... เหมือนจะติดลูกมาด้วย!" ตอนที่กู้หงซานพูดประโยคนี้ออกมา ใบหน้าแก่ชราก็แดงก่ำด้วยความอับอาย

"ฮิๆ เจี้ยนเหว่ย นายคือเจี้ยนเหว่ยผัวฉัน..." กู้เหลียนมองจางจื้อหยางพลางหัวเราะร่าอย่างคนบ้า

จางจื้อหยางปรายตามองกู้เหลียนทีหนึ่ง สีหน้าโง่งม แววตาเลื่อนลอย นี่เป็นอาการเสียสติอย่างเห็นได้ชัด ต้องได้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างรุนแรงมาเป็นแน่

"มาจากหมู่บ้านว่อเหลียงใช่ไหมครับ" จางจื้อหยางเอ่ยถาม

กู้หงซานพอได้ยินว่าหมอคนนี้รู้ด้วยว่าเขามาจากหมู่บ้านว่อเหลียง ก็รีบพยักหน้าค้อมเอวรับคำเป็นพัลวันว่าใช่

"คุณเป็นอะไรกับกู้โยวหรือครับ" จางจื้อหยางถามต่อ

กู้หงซานชะงักงันไปทันที แต่พอคิดอีกที ที่นี่เป็นร้านขายยา ช่วงก่อนยังได้ยินมาว่ากู้โยวทำงานเป็นลูกมืออยู่ที่ร้านขายยาในอำเภอ เกรงว่าคงจะเป็นร้านนี้นี่เอง กู้หงซานรีบมองไปรอบๆ แต่คนที่ยืนอยู่หน้าตู้ยากลับเป็นชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปี

"อ๋อ กู้โยวเคยเป็นลูกมือที่ร้านผมน่ะครับ ช่วงก่อนเธอเข้าเมืองไปแล้ว ถ้าคุณเป็นญาติอะไรกับเธอ เรื่องค่ายานี่..."

"ฉัน ฉันเป็นอาสองของเธอ นัง นังหนูนี่เป็นลูกพี่ลูกน้องของกู้โยวครับ!" กู้หงซานพูดพลางโค้งคำนับให้จางจื้อหยาง

"อ๋อ ลูกสาวคุณนี่เองผมจำได้ เคยมาที่นี่อยู่ครั้งหนึ่ง บอกว่ากู้โยวแย่งผู้ชายของเธอไป ที่บ้าไปนี่ก็เพราะเรื่องนี้สินะครับ! เช่นนั้นผมคงต้องตรวจดูให้เธอดีๆ เสียหน่อยแล้ว แต่โรคทางใจนี่รักษายากอยู่นะครับ!"

กู้หงซานไม่รู้เรื่องที่กู้เหลียนเคยมาหากู้โยวที่อำเภอเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าแก่ชราแดงก่ำจนแทบจะแข่งกับก้นลิงได้แล้ว มีแม่อย่างไรก็สั่งสอนลูกสาวออกมาได้อย่างนั้นจริงๆ ขายหน้าจนเลยเถิดมาถึงในอำเภอ กู้หงซานแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น

จางจื้อหยางมองท่าทางกระอักกระอ่วนใจของกู้หงซานแล้วก็ถอนหายใจยาว "อันที่จริงผมว่าเด็กอย่างกู้โยวก็ดีมากนะ ถึงผมจะไม่รู้ว่าระหว่างสองครอบครัวพวกคุณมีเรื่องอะไรกันแน่ แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นคนครอบครัวเดียวกัน เรื่องบางเรื่องก็อย่าทำกันให้มันเกินไปนักเลยจะดีกว่า!"

"ฮิๆ เจี้ยนเหว่ย ฉันฟังนายหมดเลย นายสั่งให้ฉันทำอะไร ฉันก็จะทำอันนั้น..." กู้เหลียนมองจางจื้อหยางที่กำลังจับชีพจรให้เธอด้วยรอยยิ้มซื่อบื้อเต็มใบหน้า