ตอนที่ 95 ขี้หมาเน่า

เมื่อคิดว่ายานี้จะถูกส่งผ่านมือจางจิ่งถงไปถึงมือคนไข้ และคนผู้นั้นจะกลืนยานี้ลงไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยม...

ไม่ได้! หากเป็นเช่นนั้น กู้โยวอย่างฉันก็ไม่ต่างอะไรกับผู้สมรู้ร่วมคิดในการฆ่าคนน่ะสิ

คิดได้ดังนั้นกู้โยวก็ตัดใจ หันซ้ายแลขวา แล้วแอบเอาเม็ดยาแก้อาการไอหอบที่ใช้ฝึกทำใส่ปนเข้าไปในห่อยานั้นหนึ่งเม็ด

...

ที่บ้านของปี้ต้าล่าปาในหมู่บ้านว่อเหลียง กู้เหลียนนอนขดอยู่บนเตียงเตา คลุมผ้านวมหนาเตอะแต่เนื้อตัวยังคงสั่นเทาเล็กน้อย

เมื่อคืนไม่รู้ว่าเธอเตลิดเปิดเปิงไปไหนมาทั้งคืน หากเมื่อเช้าไม่มีคนไปพบเธอในกองฟืนบ้านเฒ่าซุนเข้าล่ะก็ ป่านนี้ไม่แน่ว่าอาจจะหนาวตายไปแล้ว

ปี้ต้าล่าปานั่งอยู่ตรงขอบเตียงเตามองดูกู้เหลียนที่ตัวสั่นไม่หยุด พลางปาดหางตา

"พ่อมัน เด็กคนนี้คุ้มดีคุ้มร้ายอยู่ตลอดแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง ข้าว่า พวกเราพาเธอไปหาหมอในอำเภอดูดีไหม?"

กู้หงซานยืนขมวดคิ้วแน่นอยู่ข้างๆ

"ฮึ ทำอะไรไม่เหลือทางถอยให้ตัวเอง ตอนนี้เป็นไงล่ะ หมอเท้าเปล่าซุนไม่ยอมมาฝังเข็มรักษาให้ที่บ้าน จะไปอำเภอสักเที่ยวมันต้องใช้เงินตั้งเท่าไหร่! ที่บ้านนี้ยังมีเงินเหลืออยู่อีกเรอะ!"

คราวนี้ปี้ต้าล่าปาก็นึกเสียใจจนแทบกระอักเหมือนกัน เธอเองก็นึกไม่ถึงว่าคนในหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ หมอเท้าเปล่าซุนนั่นทำไมถึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้ เธออุตส่าห์บากหน้าไปอ้อนวอนด้วยตัวเองไม่ต่ำกว่าห้าเที่ยวแล้ว พอหมอเท้าเปล่าซุนเห็นหน้าเธอก็ทำอยู่ท่าเดียว นั่นคือปิดประตูดังปังใส่

ได้ยินว่าแม้แต่ตอนที่หลี่หลิ่งเฟิ่งตาย กู้เหลียนสี่ก็ยังโดนปิดประตูไล่ตะเพิดมาเหมือนกัน

ปี้ต้าล่าปาคิดแล้วก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอดๆ ทั้งหมดนี้ต้องโทษนังกู้โยวคนเดียวนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะมันคอยขัดแข้งขัดขาอยู่ตรงกลาง หมอเท้าเปล่าซุนจะทำถึงขนาดนี้รึ

"ฮิๆ จื้อเหว่ย ดูสิ ฉันท้องลูกของนายอีกแล้วนะ ฮิๆ!"

พอได้ยินกู้เหลียนละเมอเพ้อเจ้อแบบนี้ ปี้ต้าล่าปาก็ยิ่งปวดหัวหนักเข้าไปใหญ่ นังเด็กคนนี้ไม่รู้ไปท้องกับใครมา หน้าท้องดูแล้วอย่างน้อยก็น่าจะสองเดือนกว่าเข้าไปแล้ว แต่หมอเท้าเปล่าซุนก็ไม่ยอมมาตรวจ ปี้ต้าล่าปาเองก็ไม่กล้าเข้าเมืองไปหาหยางเจี้ยนเหว่ย

หากเป็นเหมือนคราวก่อนที่ไม่ใช่เชื้อไขของหยางเจี้ยนเหว่ย คราวนี้หน้าคงแหกยับเยินไปถึงไหนต่อไหน

ปี้ต้าล่าปาถอนหายใจ ปาดน้ำตาบนหน้า แล้วเดินออกจากห้อง ปรี่ไปผลักกู้หงซานที่นั่งอยู่ในห้องโถงเต็มแรง

"เดี๋ยวข้าจะออกไปยืมเงิน ถ้ายืมเงินมาได้ เอ็งต้องช่วยข้าพากู้เหลียนไปหาหมอที่อำเภอ ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวเอ็งนะ"

กู้หงซานโบกมืออย่างรำคาญ "ไปๆๆ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเอ็งจะไปยืมเงินใครมาได้!"

แม้แต่กู้หงซานยังพูดกับเธอแบบนี้ ปี้ต้าล่าปาจึงกระทืบเท้าด้วยความโมโหแล้วสะบัดก้นหนาเตอะเดินก้าวออกจากบ้านไป

ตั้งแต่กู้โยวออกจากหมู่บ้านไป แล้วกู้เหลียนก็มาเป็นบ้า ชีวิตของกู้หงซานก็ตกต่ำหาความสุขไม่ได้เลย พอเดินออกจากบ้านทีไร คนในหมู่บ้านก็พากันชี้หน้าด่าว่าลับหลัง นินทาแทงข้างหลังไม่เว้นแต่ละวัน

มีสารพัดคำพูด บางคำก็พูดจาน่าเกลียดเสียจนกู้หงซานอยากจะฟาดไอ้พวกปากหอยปากปูให้ตายคาที่ ยิ่งตอนนี้คนในหมู่บ้านเริ่มดูออกแล้วว่ากู้เหลียนตั้งท้อง วันเวลาก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เวลาที่กู้หงซานจะไปทำงานที่กองผลิตยังต้องแอบเลือกเดินเฉพาะทางที่ไม่มีคน หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ เขารู้สึกว่านอกจากอาการบ้าของกู้เหลียนจะรักษาไม่หายแล้ว ตัวเขาเองนี่แหละที่จะถูกบีบจนเป็นบ้าไปเสียก่อน

เขานั่งอัดยาสูบไปสองลำกล้องอยู่ในห้องโถง กู้หงซานรู้อยู่แก่ใจว่าปี้ต้าล่าปาไม่มีทางยืมเงินมาได้หรอก ใครๆ ก็รู้ว่าตอนนี้บ้านเขาไม่เพียงแต่ต้องส่งเสียคนไม่มีทายาทสืบสกุลเรียนหนังสือเท่านั้น แต่ยังมีลูกสาวบ้าอยู่อีกคน ใครเขาจะยอมให้บ้านที่ถังแตกขนาดนี้ยืมเงิน นั่นมันก็ไม่ต่างอะไรกับเอาเงินไปโยนทิ้งน้ำชัดๆ

กู้หงซานเคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้าสองสามที ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องชำเลืองมองดูกู้เหลียน เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ว่าเด็กสาวดีๆ คนหนึ่ง อยู่ดีๆ ทำไมถึงได้เป็นบ้าไปได้

"ฮิๆ จื้อหยาง ฉันจะคลอดลูกให้นายอีกแล้วนะ! ฮิ"

กู้เหลียนละเมอพลางพลิกตัว ขาข้างหนึ่งก่ายผ้านวมจนร่นเปิดให้เห็นก้นไปกว่าครึ่ง

ภาพตรงหน้านี้ทิ่มแทงเข้ากลางขั้วหัวใจของกู้หงซานอย่างจัง เขาสะบัดม่านประตูขาดๆ ในมือทิ้งแล้วก้าวออกจากบ้าน เวลานี้ คงได้แต่บากหน้าไปลองเสี่ยงดวงที่บ้านผู้ใหญ่บ้านดูเท่านั้น

กู้หงซานคอยหลบเลี่ยงผู้คนมาตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูบ้านผู้ใหญ่บ้าน พอคิดจะเคาะประตู เถียนซิ่งก็เดินออกมาจากในบ้านพอดี เมื่อเห็นว่าเป็นกู้หงซาน สีหน้าของเธอก็บูดบึ้งลงทันควัน พลางเอื้อมมือดึงประตูปิดข้างหลังลงทันที

"เสี่ยวซิ่ง พ่อเธออยู่บ้านไหม อาอยากมาคุยธุระกับพ่อเขานิดหน่อยน่ะ!" กู้หงซานปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงเอ่ยขึ้นมา

โบราณว่าไว้ไม่ลงมือกับคนยิ้มแย้ม อีกอย่างกู้หงซานก็ยังเป็นผู้ใหญ่กว่าเถียนซิ่งรุ่นหนึ่ง แม้ในใจจะไม่สบอารมณ์สักเพียงใด แต่เถียนซิ่งก็ไม่อาจทำเกินไปนักได้

"อยู่ในบ้านจ้ะ ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก ลุงเข้าไปเองเถอะ!"

"ได้ๆ งั้นซิ่งไปทำธุระเถอะนะ!"

เมื่อเห็นเถียนซิ่งเดินผ่านไปด้วยสีหน้าขยะแขยง กู้หงซานก็พลันรู้สึกแสบจมูก วันนี้เขาก็ถือว่ายอมสละหน้าแก่ๆ นี่ไปแล้วจริงๆ

"หงซาน นายกะดูซิว่าพาเหลียนจื่อไปรักษาต้องใช้เงินสักเท่าไหร่?" ผู้ใหญ่บ้านเถียนพูดพลางชำเลืองมองกู้หงซานที่นั่งค่อมตัวอยู่ตรงข้าม

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน เขาก็อยู่ในสภาพนี้ตลอด จนผู้ใหญ่บ้านเถียนมองแล้วรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง

"เรื่องนี้ฉันก็กะไม่ถูกเหมือนกัน ผู้ใหญ่ดูแล้วพอจะให้ฉันยืมได้เท่าไหร่ ต่อไปก็หักเอาจากค่าแรงของฉันได้เลยจ้ะ!"

ผู้ใหญ่บ้านเถียนถอนหายใจยาว กู้หงซานมีค่าแรงเดือนละยี่สิบกว่าหยวนเท่านั้น แล้วยังต้องเจียดไปเป็นค่ากินอยู่ให้หยางเจี้ยนเหว่ยอีกสิบกว่าหยวน

พอหักค่าใช้จ่ายในบ้านออกไป ก็แทบไม่เหลือเงินสักกี่หยวน การไปหาหมอที่ตัวอำเภออย่างน้อยๆ ก็ต้องมียี่สิบสามสิบหยวน ต่อให้หักเดือนละห้าหยวนก็ต้องหักไปเกือบครึ่งปี

ไม่ใช่ว่าผู้ใหญ่บ้านเถียนจะตระหนี่เงินทอง เพียงแต่สิ่งที่ครอบครัวกู้หงซานทำลงไปนั้นมันน่าดูถูกเกินไปจริงๆ อีกทั้งการใช้ชีวิตในหมู่บ้านตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนขี้หมาเน่า

แม้กระทั่งตอนที่หลี่หลิ่งเฟิ่งตาย คนบ้านกู้หงซานไม่มีใครโผล่หน้าไปสักคน ก็ยังถูกชาวบ้านเอามานินทากันไม่หยุด

"เอาแบบนี้แล้วกัน บ้านฉันเองก็มีเงินไม่มาก ฉันเอาให้เด็กมันสักสามสิบหยวน นายค่อยลองไปเรี่ยไรดูจากบ้านอื่นอีกหน่อย เงินก้อนนี้น่ะ มีก็ค่อยคืน ไม่มีก็ช่างมันเถอะ นายว่าดีไหม?"

พอผู้ใหญ่บ้านเถียนเอ่ยปากเช่นนี้ เมียเขาก็ผลุนผลันโผล่ออกมาจากในห้อง แต่ก็โดนสายตาของผู้ใหญ่บ้านเถียนปรามจนต้องถอยกลับเข้าไป

กู้หงซานเดิมทีตั้งใจจะมาลองเสี่ยงดวงดู คิดไม่ถึงว่าผู้ใหญ่บ้านจะเอ่ยปากให้ถึงสามสิบหยวน ด้วยความซาบซึ้งใจ น้ำตาคนแก่จึงไหลพราก เกือบจะคุกเข่าลงไปตรงนั้นเสียแล้ว

กู้หงซานกำเงินสามสิบหยวนที่ยืมมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้านไว้แน่น ในใจคำนวณไว้ว่าเช้าตรู่วันพรุ่งนี้จะไปยืมรถเข็นลาก พาตัวกู้เหลียนไปหาหมอที่ตัวอำเภอ ใครๆ ก็บอกว่าคนเป็นบ้า ยิ่งรักษาก็ยิ่งมีโอกาสหายเร็วขึ้น เขาไม่อยากทนเห็นลูกสาวตัวเองกลายเป็นคนบ้าไปตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือหรอก

ยิ่งถ้าหากคลอดเด็กออกมาอีกคน วันข้างหน้าจะใช้ชีวิตกันอย่างไรต่อไป กู้หงซานแทบไม่กล้าคิดต่อเลย

เดิมทีตั้งใจจะกลับบ้านไปบอกข่าวดีแก่ปี้ต้าล่าปา คิดไม่ถึงว่ายังอยู่ห่างไปอีกหนึ่งตรอก กู้หงซานก็ได้ยินเสียงร้องไห้ฟูมฟายปิ่มจะขาดใจของปี้ต้าล่าปาเสียแล้ว

"โอย อยู่ไม่ได้แล้ว คนทั้งหมู่บ้านมีแต่พวกไร้หัวใจทั้งนั้น! นี่มันกะจะบีบให้พวกเราไปตายกันชัดๆ..."

กู้หงซานนึกว่าเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น รีบสาวเท้าให้เร็วขึ้นอีกสองสามก้าว พอมาถึงบ้านก็เห็นปี้ต้าล่าปากำลังนั่งอาละวาดอยู่ที่หน้าประตูบ้านตัวเอง

รอบๆ มีคนมายืนมุงดูอยู่ประปรายไม่กี่คน

"เป็นอะไรไป นี่เป็นอะไรไปอีกแล้ว เหลียนจื่อหนีไปหรือ ฉันจะไปตามหาเอง เธอเข้าบ้านไปก่อนเถอะ!"

กู้หงซานหมายจะช่วยพยุงปี้ต้าล่าปาขึ้นมาจากพื้น คิดไม่ถึงว่าร่างอ้วนท้วนของปี้ต้าล่าปาจะบิดตัวสะบัดมือของกู้หงซานทิ้ง ขาทั้งสองข้างเตะถีบไปมา นิ้วมือยกขึ้นชี้หน้าด่ากราดคนไม่กี่คนที่ยืนมุงอยู่นั้น

"พวกแกมันพวกหมาป่าตาขาว ดีแต่ยืนดูเรื่องตลก ขอให้พวกแกคลอดลูกชายออกมาไม่มีรูทวาร!"