ตอนที่ 94 ภาวะจำยอม

กู้โยวฟาดหมูน้ำแดงพูนชามใหญ่จนเกลี้ยง ซ้ำยังเอาหมั่นโถวขาวลูกโตมาปาดน้ำมันในชามจนไม่เหลือสักหยด พอกลืนหมั่นโถวก้อนสุดท้ายลงท้องไป เธอก็ลูบพุง

"อื้อ อิ่มแล้ว!"

"อิ่มแล้วเหรอ ฉันว่ากินจนพุงจะแตกมากกว่ามั้ง!" จี้เสี่ยวซานจ้องกู้โยวด้วยสายตาราวกับเห็นตัวประหลาด

ยายเด็กคนนี้อายุแค่สิบหกสิบเจ็ดก็กินจุขนาดนี้แล้ว ถ้าวันหน้าโตกว่านี้อีกหน่อย จุ๊ๆๆ ช่างน่ากลัวจริงๆ ผู้ชายคนไหนแต่งเธอไป เงินที่หามาได้คงไม่พอให้เธอกินคนเดียวแน่

"อะไรเล่า ฉันก็ไม่ได้กินของนายสักหน่อย! มามองหน้าฉันแบบนั้นทำไม"

หลังจากทำความรู้จักกันมาได้ระยะหนึ่ง ตอนนี้กู้โยวก็คุยกับโจวฉ่ายเหวินและจี้เสี่ยวซานอย่างเป็นกันเองขึ้นมาก

"โชคดีนะที่ไม่ใช่ของฉัน!"

จี้เสี่ยวซานแหงนหน้าคร่ำครวญต่อฟ้าด้วยสีหน้าเจ็บปวดอย่างยิ่ง

"นายให้ฉันกิน ฉันยังไม่กินเลย!"

กู้โยวเลียเศษหมั่นโถวที่ติดซอกฟัน พลางค้อนขวับใส่จี้เสี่ยวซาน

เจ้าจี้เสี่ยวซานคนนี้เรื่องวิชาการไม่เอาไหนเลย แต่ถ้าเรื่องปากสุนัขล่ะก็ไม่มีใครเทียบติด กู้โยวคิดมาตลอดว่าคนอย่างเขาน่าจะไปเล่นตลกเดี่ยว มากกว่าจะมาเป็นหมอ

"นั่นน่ะสิ สภาพอย่างนายก็ไม่คู่ควรกับกู้โยวของเราหรอก!" โจวฉ่ายเหวินรีบฉวยโอกาสซ้ำเติมจี้เสี่ยวซานอีกดอก

กำลังพูดคุยกันอยู่ จางจิ่งถงก็เดินเข้ามา จี้เสี่ยวซานกับโจวฉ่ายเหวินรีบสำรวมท่าทีทันที จางจิ่งถงกวาดสายตามองไปรอบห้อง

"ยาของใบสั่งสองใบเมื่อเช้านี้จัดเสร็จหรือยัง"

จี้เสี่ยวซานวิ่งพลางพูดพลางไปที่ตู้ยา "เสร็จตั้งนานแล้วครับ มีผมจี้เสี่ยวซานอยู่ อาจารย์วางใจได้เลย"

กู้โยวพลันนึกถึงปัญหาในใบสั่งยานั้นขึ้นมาได้ ตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมาเธอยังหาจังหวะเหมาะๆ เปิดปากพูดไม่ได้เลย เธอเลียริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า

"อาจารย์คะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับอาจารย์ตามลำพังหน่อยค่ะ"

จางจิ่งถงมองกู้โยวอยู่สองแวบ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า

"มาที่ห้องทำงานฉัน! เสี่ยวซาน จัดยาเสร็จแล้วเอาไปส่งที่ห้องทำงานฉันด้วย"

ทั้งสองคนเดินตามกันมาถึงห้องทำงานของจางจิ่งถง

"ยังคิดเรื่องปัญหาสองข้อเมื่อกี้นี้อยู่อีกเหรอ" จางจิ่งถงถาม

กู้โยวส่ายหน้า "ไม่ใช่ค่ะ เป็นเรื่องใบสั่งยาสองใบเมื่อเช้านี้ค่ะ"

"อ้อ มีปัญหาอะไรล่ะ" จางจิ่งถงเลิกคิ้วถาม

กู้โยวคิดใคร่ครวญ "ฉันอยากขอคำชี้แนะจากอาจารย์สักข้อค่ะ"

จางจิ่งถงพยักหน้า "มีปัญหาอะไรก็ถามมา ทัศนคติใฝ่เรียนรู้แบบนี้ดีมาก"

กู้โยวชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยข้อสงสัยที่เธอกับหลิงจือมีต่อใบสั่งยานั้นออกมา ทว่ากู้โยวไม่ได้โง่ เธอไม่ได้พูดตรงๆ ว่าสมุนไพรที่มีฤทธิ์ต้านกันตัวนั้นใส่ลงไปแล้วจะเป็นอันตรายต่อคน เพียงแต่บอกว่าสรรพคุณทางยาของสมุนไพรตัวนั้นขัดแย้งกับอาการของโรค จึงขอคำชี้แนะจากจางจิ่งถงถึงเหตุผลในการใช้สมุนไพรตัวดังกล่าว

เมื่อจางจิ่งถงฟังข้อสงสัยของกู้โยวจบ สีหน้าก็ค่อยๆ เคร่งขรึมลง เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

"เรื่องที่เธอพูดมานี่เป็นปัญหาจริงๆ นั่นแหละ ความละเอียดรอบคอบจนมองเห็นปัญหาในใบสั่งยาได้ถือว่าดีมาก แต่ว่า..."

จางจิ่งถงพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไปกะทันหัน สายตาล้ำลึกจ้องมองไปยังกู้โยว

"บางครั้งบางเรื่อง มองทะลุปรุโปร่งแต่ไม่พูดออกมา นั่นถึงจะเรียกว่าฉลาด"

ใจของกู้โยวราวกับโดนหมัดกระแทกเข้าอย่างจัง จางจิ่งถงพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน หรือว่าสมุนไพรตัวนั้นเขาจงใจใส่ลงไป ถ้าอย่างนั้นนี่ก็ไม่เท่ากับกำลังทำร้ายคนหรอกหรือ!

จางจิ่งถงคล้ายจะมองทะลุความคิดของกู้โยว จึงถอนหายใจหนักหน่วงอีกครั้ง

"เสี่ยวโยว ตอนนี้เธอยังเด็ก หลายๆ เรื่องตอนนี้เธอยังไม่เข้าใจหรอก รอวันหน้า พอเธออายุเท่าฉัน อยู่ในตำแหน่งแบบฉัน เธอก็จะรู้ว่ามีหลายเรื่องที่ตัวเราเองก็จำใจและไม่อาจเลือกได้"

"เหอะ ก็แค่หาข้ออ้างให้ตัวเองที่ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์เท่านั้นแหละ!" หลิงจือพูดอย่างขุ่นเคือง

กู้โยวหลุบตาลงกัดริมฝีปาก "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

"อืม เดี๋ยวก่อน!" กู้โยวเพิ่งจะเตรียมหมุนตัว จางจิ่งถงก็เรียกเธอเอาไว้เสียก่อน

"เรื่องนี้ อย่าไปบอกเสี่ยวซานกับฉ่ายเหวินล่ะ แล้วก็เรื่องของฉ่ายเหวิน..."

"อ๋อ เรื่องนั้นฉันคิดว่าอย่าไปเอาความเลยค่ะ ยังไงก็ไม่ได้เกิดความเสียหายอะไรขึ้น!" กู้โยวรีบชิงพูดขึ้นทันที

จางจิ่งถงพยักหน้าชื่นชม "นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กอย่างเธอจะไม่เพียงเชี่ยวชาญวิชาการ แต่จิตใจยังกว้างขวางขนาดนี้ ภายภาคหน้าต้องได้ดีมีอนาคตไกลแน่นอน!"

กู้โยวขยับมุมปากยิ้มเจื่อนๆ รู้สึกละอายแก่ใจอย่างยิ่งกับการกระทำที่วู่วามเพราะโทสะของตนเมื่อวานนี้ โบราณว่าอารมณ์ชั่ววูบคือปีศาจร้าย ดูท่าไม่ว่าจะเมื่อไหร่ การเผชิญหน้ากับปัญหาอย่างใจเย็นต่างหากคือกุญแจสำคัญ

"โฮสต์คะ เรื่องเทียบยานั่น โฮสต์มีความคิดเห็นยังไงบ้าง?" พอก้าวพ้นประตูห้องทำงานของจางจิ่งถง เสียงของหลิงจือก็ดังขึ้นมาทันที

"ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ" กู้โยวแอบถอนหายใจเงียบๆ

ใช่ว่าเธอไม่อยากยื่นมือเข้าไปช่วยคนผู้นั้นเสียหน่อย ทว่าเวลานี้แม้แต่ว่าคนคนนั้นเป็นใครเธอยังไม่รู้เลย เรื่องที่จะให้บุ่มบ่ามสอดมือเข้าไปยุ่งแบบนี้เธอก็ไม่อยากทำหรอกนะ

"แล้วโฮสต์ไม่อยากรู้เหรอคะว่าคนที่กินยานี้เป็นใคร?" หลิงจือถาม

"รู้ไปแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า!" กู้โยวครุ่นคิดด้วยสีหน้าหม่นหมอง

ต่อให้เธอรู้ว่าคนคนนี้เป็นใครก็ไร้ประโยชน์ หนึ่งคือเธอไม่มีทางเข้าถึงตัวเขาได้เลย สองคือถ้าจางจิ่งถงลงมือตุกติกในยานี้จริง ย่อมต้องได้รับคำสั่งมาจากใครสักคนแน่นอน

ถึงแม้จางจิ่งถงจะเป็นผู้มีหน้ามีตาในสังคม แต่กู้โยวก็เดาว่าเขาคงไม่ยอมเสี่ยงเอาชื่อเสียงของตัวเองเข้าแลกเพื่อทำเรื่องพรรค์นี้แน่

"จะไม่ให้มีประโยชน์ได้ยังไงกันล่ะคะ เกิดคนคนนี้เป็นคนดีขึ้นมา พวกมนุษย์อย่างพวกเธอเคยพูดไว้ว่ายังไงนะ ช่วยชีวิตคนหนึ่งคน ได้บุญมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นซะอีกนะเออ!"

ยัยหนูหลิงจือนี่นับวันปากคอยิ่งกวนขึ้นทุกที ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอยู่ในระบบ บางครั้งกู้โยวแทบอยากจะกระชากตัวออกมาทุบตีสั่งสอนสักยก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เรื่องที่รู้อยู่แก่ใจว่าใครเป็นคนขโมยเทียบยาไปแต่กลับไม่ยอมบอก ก็น่าโดนตีให้เข็ดแล้ว

"ฮึ โฮสต์คิดอะไรอยู่ ฉันรู้หมดนั่นแหละย่ะ" หลิงจือเอ่ยอย่างแง่งอน

"เฮ้อ!" กู้โยวถอนหายใจยาว "ให้ฉันคิดดูให้ถี่ถ้วนก่อนเถอะ"

"ได้สิ คิดไปเถอะ แต่ฉันจะบอกให้นะ ถ้าเธออยากรู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร มันมีวิธีที่ง่ายแสนง่ายอยู่อย่าง นั่นก็คือเอายาลูกกลอนที่เธอหลอมขึ้นมาตอนฝึกฝนแอบผสมลงไป พอถึงเวลาค่อยใช้เรดาร์ค้นหายา... เอาล่ะ เธอเข้าใจแล้วใช่ไหม ฉันชิ่งก่อนล่ะ!"

ยัยตัวแสบนี่เจ้าเล่ห์แสนกลจริงๆ ขนาดวิธีแบบนี้ยังอุตส่าห์คิดออกมาได้

กู้โยวเดินครุ่นคิดไปตลอดทางจนกระทั่งก้าวเข้าไปในห้องปรุงยา พอจี้เสี่ยวซานเห็นกู้โยวก็รีบปรี่เข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"อ้าว เสี่ยวโยว ไปหาอาจารย์นี่ไปฟ้องเรื่องโจวฉ่ายเหวินมาใช่ไหม ฉันจะบอกเธอให้นะ..."

กู้โยวใช้สายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปที่จี้เสี่ยวซาน เล่นเอาเขาตกใจกลัวจนต้องกลืนครึ่งประโยคหลังลงคอดังเอื๊อก

เจ้าหมอจี้เสี่ยวซานคนนี้ปกติก็ปากหวานก้นเปรี้ยวลื่นไหลเป็นปลาไหลอยู่แล้ว แต่พอกู้โยวพินิจดูดีๆ ก็พบว่าเขามักจะคอยยุแยงตะแคงรั่วให้เธอกับโจวฉ่ายเหวินผิดใจกันอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

"ฉะ...ฉันแค่ล้อเล่นเองนะ!" จี้เสี่ยวซานถูกกู้โยวจ้องเสียจนใจฝ่อ เกาหัวแกรกๆ แล้วล่าถอยออกไปด้วยความหงอยเหงา

กู้โยวเหลือบตาไปเห็นห่อยาวางอยู่บนโต๊ะพอดี "อาจารย์ไม่ได้สั่งให้นายเอาไปส่งที่ชั้นบนหรอกเหรอ ทำไมนายถึงยังไม่ไปอีก?"

"อ๋อ ชะ...ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

จี้เสี่ยวซานเพิ่งจะยื่นมือเข้าไปหยิบห่อยา ทว่ากลับถูกกู้โยวผลักออกไปเสียก่อน

"ถอยไป ฉันเอาไปส่งเองดีกว่า ขืนให้นายขึ้นไป อาจารย์ได้ด่านายเปิงอีกรอบพอดี!"

หลังจากปรายตามองบนใส่จี้เสี่ยวซานไปทีหนึ่ง กู้โยวก็หิ้วห่อยาเดินมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นบน เมื่อรู้แก่ใจว่ายานี้มีไว้เพื่อทำร้ายคน ทุกย่างก้าวที่เดินไปจึงทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านไม่หยุด