ตอนที่ 93 แผลเปื่อยเน่า

พอมองดูก็เห็นว่าลูกตาทั้งสองข้างของชายชราคนนี้เหลือกขึ้นด้านบน ใน "บันทึกการรักษา" มีบันทึกไว้หลายแห่งว่า สถานการณ์เช่นนี้โดยทั่วไปผู้ป่วยจะอยู่ได้ไม่เกินห้าชั่วยามเป็นต้องสิ้นใจแน่นอน

เมื่อมองดูอีกที ส่วนที่เดิมทีเป็นตาขาวของชายชราก็กลายเป็นสีชมพูเรื่อ และตรงส่วนก้นตาที่เหลือกขึ้นด้านบนยังมีเส้นเลือดฝอยเส้นเล็กๆ สีม่วงคล้ำสองเส้นทอดยาวอยู่ด้วย

พอดูตาเสร็จ จางจิ่งถงก็หันไปมองกู้โยว กู้โยวพยักหน้ารับเบาๆ

จางจิ่งถงให้กู้โยวช่วยอีกแรงเพื่อเปิดผ้าห่มของชายชราออก พอเปิดออกเท่านั้น กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงก็พวยพุ่งออกมาแทบแตะจมูก

ยังดีที่กู้โยวเตรียมใจไว้ล่วงหน้าจึงกลั้นหายใจไว้ได้ทัน จางจิ่งถงไม่ได้โชคดีขนาดนั้น โดนกลิ่นรมจนต้องหลับตาแน่นแล้วยืนตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่

กู้โยวเหลือบมองบนเตียง ผ้าปูที่นอนใต้ร่างของชายชราเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหนองที่ไหลซึมออกมาจากตัว และกลิ่นเหม็นเน่านี้ก็โชยมาจากน้ำหนองพวกนี้นี่เอง

จางจิ่งถงทนกลิ่นเหม็นเน่า ช่วยกู้โยวพลิกตัวชายชรา เสื้อผ้าด้านหลังของชายชราถูกตัดออกไปแล้ว พอพลิกตัวไป กู้โยวก็แทบจะอาเจียนออกมา

บนแผ่นหลังของชายชรามีแผลเปื่อยเน่ากระจายอยู่สี่จุด แผลเน่าลึกมาก แต่ละแผลมีผ้าก๊อซยัดอุดไว้ก้อนหนึ่ง ทว่าก็ยังมีน้ำหนองสีเหลืองอ่อนไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย

ผิวเนื้อรอบๆ ปากแผลไม่ได้บวมแดงเท่าไรนัก แต่เห็นได้ชัดเจนมากว่ากำลังเน่าเปื่อยลุกลามอย่างต่อเนื่อง

"โฮสต์ อาการนี้เธอมีความเห็นว่ายังไงบ้าง" หลิงจือเอ่ยถาม

"ตามที่บันทึกไว้ใน 'บันทึกการรักษา' อาการแบบนี้เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการนอนติดเตียงเป็นเวลานานจนลมปราณและเลือดลมไหลเวียนไม่สะดวก ทำให้เกิดการอุดตันคั่งค้างจนปะทุเน่าเปื่อย แถมตัวคนไข้เองก็มีสัญญาณว่าไฟหยางกำลังจะมอดดับลงแล้ว เพียงแต่ทำไมริมฝีปากของเขาถึงได้แดงขนาดนั้นล่ะ แล้วเส้นเลือดฝอยตรงก้นตานั่นทำไมถึงเป็นสีม่วงคล้ำด้วย" กู้โยวแอบคุยในใจอย่างเงียบๆ

"โฮสต์ลองคิดดูให้ดีๆ อีกที ฉันว่าเธอต้องหาคำตอบได้แน่!" หลิงจือบอก

จางจิ่งถงเห็นกู้โยวตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว และดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอยู่ จึงค่อยๆ วางร่างของชายชราลง แล้วห่มผ้ากลับคืนให้เรียบร้อย

"ผ้าปูใต้ร่างยังต้องคอยเปลี่ยนให้บ่อยหน่อยนะ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็หาผ้าขนหนูมาปูรองใต้ตัวไว้เยอะๆ ก่อนใช้ก็ต้องฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูงด้วย" จางจิ่งถงกำชับกับชายวัยกลางคน

ชายคนนั้นฟังไปพลางจดจำสิ่งที่จางจิ่งถงพูดไว้อย่างตั้งใจไปพลาง

"ฉันขอกลับไปใคร่ครวญดูให้รอบคอบก่อน เดี๋ยวช่วงค่ำจะเอาเทียบยามาส่งให้ด้วยตัวเอง" จางจิ่งถงพูดจบก็ส่งสายตาให้กู้โยวแล้วเดินนำออกไปข้างนอก

ชายผู้นั้นคงจะถูกกลิ่นในห้องนี้รมจนแทบทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน จึงรีบเปิดประตูแล้วก้าวเท้าออกไปก่อนหนึ่งก้าว

"ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมจะเรียกคนมาเปลี่ยนของที่รองใต้ร่างคุณพ่อ เหล่าจาง ทางคุณก็ต้องรีบหน่อยนะ ผมกลัวจริงๆ ว่าคุณพ่อในสภาพนี้จะยื้อไว้ได้อีกไม่นาน!"

จางจิ่งถงพยักหน้า "วางใจเถอะ ฉันจะรีบจัดการให้ ทุกๆ สองชั่วโมงให้ป้อนน้ำแกงโสมให้เขาสักหน่อยเพื่อประคองลมหายใจไว้ ฉันจะรีบหาทางให้เร็วที่สุด"

พอกลับมาถึงสถาบันวิจัยก็เป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี จางจิ่งถงไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวปลาอะไรแล้ว แต่ท้องของกู้โยวส่งเสียงร้องโครกครากมาตั้งนานแล้ว

จางจิ่งถงก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นสาม กู้โยวจึงได้แต่มองไปยังทิศทางของโรงอาหารด้วยความเสียดายแล้วจำใจเดินตามไป

ทันทีที่เข้าไปในห้องทำงาน จางจิ่งถงก็ปิดประตูแล้วเอ่ยถามทันที "กู้โยว โรคนี้เธอมีความเห็นว่ายังไงบ้าง"

ตัวกู้โยวเองยังคิดไม่ตก จึงลังเลเล็กน้อยว่าควรจะพูดอย่างไรดี จางจิ่งถงนึกว่าเธอไม่กล้าพูด จึงเอ่ยปลอบว่า "ไม่เป็นไร คิดอะไรได้ก็พูดมาเลย พวกเรามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน เธอก็เห็นแล้วนี่ว่าชายชราคนนั้นเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว พวกเราแค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ที่เหลือก็สุดแท้แต่สวรรค์กำหนดเถอะ"

จางจิ่งถงพูดจบก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อว่า "เธอต้องสงสัยฐานะของชายชราท่านนั้นแน่ๆ ฉันพอจะเปิดเผยให้เธอรู้สักเล็กน้อยได้ เขาคือนายพลเฒ่าผู้มีผลงานการรบโดดเด่นเกรียงไกร เพียงแต่น่าเสียดายที่ช่วงหลังมีความผิดพลาดทางความคิดไปบ้างนิดหน่อย แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้มีคุณูปการต่อประเทศชาติของเรา"

"อาจารย์คะ หนูก็ยังมีอยู่สองข้อที่ยังคิดไม่ตกค่ะ" กู้โยวเอ่ย

"อ้อ ลองพูดให้ฟังหน่อยสิ พวกเรามาช่วยกันวิเคราะห์ดูได้นี่!" ประกายตาของจางจิ่งถงวาบขึ้นมาทันที

"ค่ะ ตามหลักแล้ว อาการของชายชราท่านนั้นจัดว่าอยู่ในช่วงใกล้หมดลมหายใจแล้ว แต่ริมฝีปากของเขากลับแดงระเรื่อผิดปกติ ต้องรู้นะคะว่าริมฝีปากสัมพันธ์กับเส้นลมปราณหัวใจ การที่แดงระเรื่อแปลว่าไฟในหัวใจกำเริบมาก มีเพียงคนที่ยังมีพลังชีวิตกล้าแข็งเท่านั้นที่ริมฝีปากจะแดงระเรื่อได้ขนาดนี้ ซึ่งขัดกับลักษณะใบหน้าของเขาอย่างสิ้นเชิงเลยค่ะ"

จางจิ่งถงพยักหน้าเบาๆ "ใช่แล้ว ตอนจับชีพจรฉันก็พบจุดนี้เหมือนกัน ในชีพจรของเขานั้น มีสามส่วนที่เต้นแรงมีพลัง แต่อีกเจ็ดส่วนกลับสะดุดติดขัด แปลกประหลาดมากทีเดียว"

"ยังมีอีกนะคะ ใต้ตาของเขามีเส้นเลือดฝอยสีเขียวคล้ำอยู่สองเส้นที่เรียวเล็กมาก ตามหลักแล้วการเกิดสีเขียวคล้ำย่อมหมายถึงมีเลือดคั่งอุดตัน เส้นเลือดโดยทั่วไปควรจะหนาและยาว ทว่าเส้นเลือดสองเส้นนั้นกลับเล็กมากแต่ยาวทีเดียว หนูก็ยังคิดไม่ตกเหมือนกันค่ะว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้" กู้โยวเอ่ย

"โฮสต์ ลองคิดดูดีๆ อีกรอบสิ อาการแสดงสีเขียวคล้ำยังมีการวินิจฉัยแยกโรคอีกแบบหนึ่งนะ!" หลิงจือช่วยเตือนขึ้นมาคำหนึ่ง

ยังมีการวินิจฉัยแยกโรคอีกแบบงั้นหรือ? กู้โยวหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตระหนก ใช่แล้ว ใน "บันทึกการรักษา" มีคำอธิบายเรื่องเส้นเลือดฝอยสีเขียวคล้ำใต้ตาอยู่อีกแบบหนึ่งจริงๆ ที่กู้โยวไม่ได้คิดไปถึงทางนั้น ก็เพราะว่าการวินิจฉัยแยกโรคนั้นเกิดจากการถูกคนบีบหรือรัดคอ จนทำให้ขาดอากาศหายใจชั่วขณะนั่นเอง

ฐานะของชายชราท่านนั้นพิเศษขนาดนี้ ในลานบ้านก็มีคนคอยเฝ้าเวรยามมากมาย กู้โยวจึงไม่ได้คิดไปทางนั้นเลยสักนิด แต่ทว่าต่อให้ตอนนี้คิดได้แล้ว เธอก็ไม่สามารถพูดออกไปได้อยู่ดี

เพราะไม่ว่าจะพูดถูกหรือผิด ก็ยากที่จะเลี่ยงไม่ให้ตัวเองต้องเดือดร้อน

"เสี่ยวโยว เธอคิดอะไรออกใช่ไหม" จางจิ่งถงมองออกถึงความตื่นตระหนกบนใบหน้าของกู้โยวตั้งนานแล้ว

"มะ...ไม่มีอะไรค่ะ!"

"ที่จริงฉันพอนึกถึงความเป็นไปได้แบบหนึ่งออกแล้วล่ะ..." จางจิ่งถงเหลือบตามองกู้โยวอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลายในชั่วพริบตา "เอาเถอะ ในใจฉันพอรู้ความแล้วล่ะ เธอไปกินข้าวก่อนเถอะ"

กู้โยวชะงักงัน เธอยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ จางจิ่งถงก็รู้ความกระจ่างในใจแล้วหรือเนี่ย? แต่เธอก็หิวมากจริงๆ แถมยังประจวบเหมาะกับที่ไม่รู้จะพูดต่ออย่างไรพอดี จึงหันหลังวิ่งเตลิดออกจากตึกวิจัยราวกับหนีเอาตัวรอด

เพิ่งลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นโจวฉ่ายเหวินถือชามข้าวใบใหญ่เดินมาทางนี้ ดูจากชามข้าวนั่นน่าจะเป็นของกู้โยว

โจวฉ่ายเหวินเห็นกู้โยวในแวบเดียว จึงส่งยิ้มสดใสให้ทันที "กู้โยว ฉันตักข้าวมาให้เธอแล้ว วันนี้โรงอาหารทำหมูตุ๋นน้ำแดง ดูสิว่าฉันตักมาให้เธอเยอะไหม"

กู้โยวตั้งสติแทบไม่ทัน นี่ใช่โจวฉ่ายเหวินที่ทำหน้าอมทุกข์เมื่อเช้าจริงหรือเนี่ย! แค่ช่วงเวลาประเดี๋ยวเดียว เธอก็กลับมายิ้มแย้มอย่างไร้เดียงสาได้อย่างมีความสุขถึงขนาดนี้ ราวกับเรื่องเมื่อช่วงเช้าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

แถมยังใจดีไปตักหมูตุ๋นน้ำแดงพูนชามมาให้อีกด้วย

"ลองดมดูสิ หอมไหม ฉันต่อแถวตั้งสองรอบแน่ะถึงตักมาให้ได้เยอะขนาดนี้!" โจวฉ่ายเหวินยื่นชามข้าวไปจ่อใต้จมูกของกู้โยว กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์ลอยแตะจมูกจนอบอวลไปทั่วโพรงจมูกของกู้โยว น้ำลายสอมาอยู่ที่มุมปากทันที

เอื๊อก! กู้โยวรีบกลืนน้ำลายลงคอคำใหญ่ ตอนนี้ในใจเธอรู้สึกละอายใจกับเรื่องที่ตัวเองทำลงไปเมื่อคืนจริงๆ เธอรับชามข้าวมาพลางสูดหายใจเข้าลึก "หอมจริงๆ ขอบคุณค่ะพี่ฉ่ายเหวิน"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก คราวก่อนที่กินหมูตุ๋นน้ำแดง ฉันเห็นเธอชอบกินมาก วันนี้เธอไม่อยู่ ฉันก็เลยถือวิสาสะตักส่วนใหญ่มาให้เธอเลย" ใบหน้าเปื้อนยิ้มของโจวฉ่ายเหวินใต้แสงแดดฤดูหนาวทอประกายความอบอุ่นสายหนึ่ง อบอุ่นซาบซึ้งไปถึงขั้วหัวใจของกู้โยว