ตอนที่ 92 ออกตรวจครั้งแรก

"ถ้าเทียบยานี้กินแค่ระยะสั้นสักสองสามวันก็ไม่มีปัญหาอะไรมากหรอก วันหน้าเธอยังหลอมเม็ดยาจิตวิญญาณบำรุงปอดมาชดเชยได้!" หลิงจือกล่าว

กู้โยวเหลือบมองเทียบยาในมือก่อนจะขบกัดริมฝีปากเบา ๆ

"พี่เสี่ยวซานคะ เทียบยานี้อาจารย์บอกหรือเปล่าว่าจะให้จัดสำหรับกี่วัน"

"อ้อ ปกติถ้าไม่ได้บอกไว้ก็คือปริมาณสำหรับห้าวันน่ะ!" จี้เสี่ยวซานเพิ่งจัดสมุนไพรตัวสุดท้ายเสร็จพอดีจึงเดินเข้ามา

"โฮสต์ ปริมาณห้าวันก็ยังไม่มีปัญหาอะไรหรอก จัดยาก่อนเถอะ อย่างมากพอกลับมาค่อยเอาเทียบยาไปถามจางจิ่งถงอีกทีสิ!"

กู้โยวก็รู้สึกว่าหลิงจือพูดมีเหตุผล จึงรีบถือเทียบยาไปจัดยา

เมื่อจัดยาครบ กู้โยวกำลังเตรียมเทยาทั้งหมดลงในภาชนะทำความสะอาดเพื่อล้างน้ำสักรอบ จางจิ่งถงก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องปรุงยาอย่างรีบร้อน

"กู้โยว รีบตามฉันมา ทางนั้นให้เสี่ยวซานทำไปเถอะ" จู่ ๆ จางจิ่งถงก็เหลือบไปเห็นโจวฉ่ายเหวินที่นั่งคอตกอยู่ข้าง ๆ จึงถอนหายใจเบา ๆ "ฉ่ายเหวิน เธอก็ไปช่วยด้วยนะ!"

ทันทีที่โจวฉ่ายเหวินได้ยินว่าจางจิ่งถงให้ตนไปช่วยก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที รีบพยักหน้ารับแล้ววิ่งเข้าไปอย่างดีใจ กู้โยวเห็นสีหน้าของจางจิ่งถงร้อนรนยิ่งนักจึงรีบล้างมือ สวมเสื้อนวมแล้วเดินตามหลังเขาออกไป

พอก้าวพ้นประตูห้องปรุงยา จางจิ่งถงก็พูดขึ้นว่า "มีคนป่วยกะทันหัน อาการวิกฤตมาก ถึงในใจฉันจะมีข้อสรุปอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีจุดหนึ่งที่ตัดสินใจไม่ค่อยตก อีกเดี๋ยวพอไปถึงเธอมีหน้าที่แค่ตรวจดู พอดูเสร็จเราสองคนค่อยมาหารือกัน ฐานะของคนคนนี้ไม่ธรรมดา อย่าพูดจาซี้ซั้วเด็ดขาดเลยนะ"

หลังจากกำชับไปยกใหญ่ จางจิ่งถงก็พากู้โยวขึ้นรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง พอทั้งสองนั่งเรียบร้อย รถก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรหลุดจากแล่ง

หัวใจของกู้โยวพลันเต้นระทึกขึ้นมาทันที ในใจแอบคาดเดาว่าบุคคลไม่ธรรมดาที่จะไปตรวจรักษาคราวนี้จะเป็นคนระดับไหน ทว่ายิ่งคิดในใจก็ยิ่งประหม่า คนใหญ่คนโตที่สุดที่เธอเคยพบก็น่าจะเป็นจางจิ่งถงนี่แหละ คนที่ยิ่งใหญ่กว่าจางจิ่งถงขึ้นไปอีก เธอแทบไม่กล้าจินตนาการเลย

"โฮสต์ คนใหญ่คนโตแค่ไหน ถ้าตัดเรื่องฐานะทิ้งไปก็เป็นแค่คนคนหนึ่งเท่านั้นนะ การรักษาโรคเขารักษาที่คน ไม่ได้รักษาที่ฐานะสักหน่อย" หลิงจือกล่าว

พอได้ยินคำนี้ กู้โยวก็แอบขำกับตัวเองในใจ ใช่แล้ว การรักษาโรคเขารักษากันที่คน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอกลับมองคนที่ฐานะขึ้นมา ในฐานะหมอคนหนึ่ง นี่คือทัศนคติที่ไม่ควรมีที่สุด

ผ่านไปห้าหกนาที รถก็เบรกดังเอี๊ยดจนหยุดนิ่ง กู้โยวไม่ได้เตรียมตัวไว้เลย ศีรษะจึงพุ่งชนพนักเก้าอี้แถวหน้าตามแรงเฉื่อยเสียงดังปั้ก

จากนั้นคนขับก็หมุนกระจกหน้าต่างลง ทหารยามในเครื่องแบบทหารคนหนึ่งยื่นหน้ามองเข้ามา

"กรุณาแสดงบัตรประจำตัวด้วยครับ!"

จางจิ่งถงล้วงบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ออกมาจากตัวแล้วยื่นให้ทหารยาม ทหารยามรับไปเปิดดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

"สหายหญิงข้างหลังจะเข้าไปด้วยหรือเปล่าครับ ต้องขอดูบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ด้วยครับ!" ทหารยามใช้สองมือยื่นบัตรประจำตัวส่งคืนให้จางจิ่งถง

"สหาย เธอเพิ่งย้ายมาทำงานที่หน่วยงานเรา นี่จดหมายแนะนำตัวครับ!"

ทหารยามรับจดหมายแนะนำตัวไปกวาดตาดูสองสามที "ครับ รถเข้าไปไม่ได้ ขอเชิญทั้งสองท่านลงจากรถตรงนี้ครับ"

จางจิ่งถงพยักหน้ารับแล้วรีบเปิดประตูรถก้าวลงไป กู้โยวก็รีบก้าวลงตาม

ทหารยามเปิดประตูด้านข้างบานเล็กให้ทั้งคู่เดินเข้าไป กู้โยวถึงได้สังเกตเห็นว่า ภายในลานแห่งนี้มีเวรยามคุมเข้มทุกระยะสามก้าวห้าก้าว มิน่าเล่าจางจิ่งถงถึงต้องกำชับเธอแบบนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นลานแห่งนี้ยังกว้างขวางเหลือเกิน กู้โยวเดินมองไปตลอดทาง ลานกว้างแห่งนี้ไม่ได้เล็กไปกว่าลานของสถาบันวิจัยพวกเขาเท่าไหร่นัก

ทางทิศเหนือของลานมีอาคารสองชั้นหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ มองจากผนังภายนอกของตัวอาคารแล้วน่าจะมีอายุพอสมควร

ทหารยามมาส่งทั้งสองถึงหน้าประตูก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำ จางจิ่งถงมองกู้โยวแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า "ไม่ต้องประหม่านะ อีกเดี๋ยวเธอใช้แค่วิธีของเธอก็พอ"

ความจริงหลังจากที่หลิงจือพูดประโยคนั้น กู้โยวก็ปรับสภาพจิตใจได้แล้ว เพียงแต่ไม่ว่าจะอย่างไรนี่ก็เป็นบุคคลผู้ยิ่งใหญ่คนแรกที่เธอได้พบในชาตินี้ ในใจจะรู้สึกประหม่าอยู่บ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดจงซานสีเทาก็เดินเข้ามา พอเห็นจางจิ่งถงก็รีบก้าวเข้ามาจับมือเขาทันที

"เหล่าจาง ในที่สุดคุณก็มาเสียที ทำเอาพวกเรากระวนกระวายใจแทบแย่"

จางจิ่งถงโบกมือให้กู้โยวเป็นสัญญาณให้เธอตามมา แล้วเดินตามชายคนนั้นเข้าไปในตัวบ้าน

"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" จางจิ่งถงถาม

"เฮ้อ! พูดไม่ถูกเหมือนกัน คุณขึ้นไปดูเองเถอะ คราวนี้เกรงว่า..." ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วพลางส่ายหน้า

ทั้งสามคนเดินตรงไปยังห้องหนึ่งที่สุดทางเดินชั้นสอง แม้แต่หน้าประตูห้องก็ยังมีทหารยามยืนเฝ้า ชายวัยกลางคนพยักหน้าให้ทหารยาม

เขาเอื้อมมือไปผลักประตูเปิดออก พอประตูแง้ม กู้โยวซึ่งยืนอยู่ท้ายสุดก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าโชยเตะจมูก

แต่เมื่อเห็นทั้งชายวัยกลางคนและจางจิ่งถงเดินเข้าห้องไปอย่างสีหน้าไม่เปลี่ยน กู้โยวจึงได้แต่กลั้นหายใจเดินตามเข้าไป

ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง กู้โยวก็อดอุทานในใจไม่ได้ ห้องนี้นอกจากกลิ่นจะแย่ไปสักนิดแล้ว ที่เหลือก็แทบไม่ต่างจากพระราชวังในความคิดของเธอเลย บนพื้นปูพรมที่เหยียบแล้วนุ่มนิ่ม แถมยังมีลวดลายสวยงามทออยู่บนนั้นด้วย

ผิวเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดขึ้นเงาวับ ในสายตาของกู้โยว เธอไม่รู้หรอกว่าไม้อะไรดี แต่พอเห็นเฟอร์นิเจอร์ที่ลงชแล็กขึ้นเงาเหมือนที่บ้านของจางจิ่งถงแบบนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นของดีแน่ๆ

ในห้องมีผู้หญิงวัยราวห้าสิบปีนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง เพียงแค่ดูสีหน้าก็รู้แล้วว่าเฝ้าไข้อยู่ตรงนี้นานมากจนเหนื่อยล้าเต็มทน

พอได้ยินเสียง ผู้หญิงคนนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน ไม่รู้ว่าเพราะง่วงงุนเกินไปหรืออย่างไร ร่างของเธอถึงได้โซเซแล้วทรุดกลับลงไปบนเก้าอี้อีกครั้ง ชายวัยกลางคนจึงรีบเข้าไปประคองไว้

"พี่ซุน พี่ไม่ได้หลับตามาสองวันแล้วนะ รีบกลับไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ดูสิ เหล่าจางก็มาแล้ว"

หญิงคนนั้นนั่งพักเหนื่อยบนเก้าอี้ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างหมดแรง ชายวัยกลางคนจึงเรียกทหารยามตรงประตูเข้ามาช่วยพยุงเธอออกไป

หญิงผู้นั้นเพิ่งจะจากไป ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจยาวอย่างกลัดกลุ้ม แล้วชี้ไปยังประตูบานเล็กที่อยู่ด้านข้าง

"เหล่าจาง พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

กู้โยวถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าห้องนี้เป็นห้องชุด ถ้าขนาดห้องด้านนอกของห้องชุดยังมีกลิ่นรุนแรงขนาดนี้ คนที่อยู่ข้างในจะมีสภาพเป็นเช่นไรกัน

"โฮสต์ คนผู้นี้ต้องเป็นฝีพิษแน่นอนค่ะ" หลิงจือเอ่ยขึ้น

กู้โยวพลันนึกถึงข้อความตอนหนึ่งที่บันทึกไว้ใน "บันทึกการรักษา" ขึ้นมาทันที

'ผู้ป่วยนอนติดเตียงนานกว่าสามเดือน ใต้ร่างบังเกิดแผลเน่าเปื่อยหลายแห่ง ส่งกลิ่นเหม็นเน่า ลอยตามลมไปได้ไกลหลายลี้...'

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องด้านใน กลิ่นเหม็นแทบจะซัดกู้โยวจนหงายหลัง แม้แต่จางจิ่งถงก็ยังถูกกลิ่นรมจนต้องขมวดคิ้ว

"กลิ่นในห้องนี้แย่จริงๆ ลำบากคุณแล้วนะเหล่าจาง!"

จางจิ่งถงตบไหล่ชายคนนั้น "ตรวจชีพจรดูอาการก่อนสำคัญที่สุด!"

จางจิ่งถงพูดพลางเดินตรงไปยังข้างเตียง

บนเตียงมีชายชราผมขาวโพลนนอนอยู่ สีหน้าซีดเหลืองแห้งเหี่ยวราวกับใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง

เบ้าตาทั้งสองข้างลึกโหล ทว่าน่าแปลกที่ริมฝีปากทั้งสองกลับแดงแจ๋

กู้โยวเห็นจางจิ่งถงจะตรวจชีพจรก็รีบยกเก้าอี้มาให้เขานั่งข้างเตียง พอดีกับที่เธอจะได้อาศัยจังหวะนี้สังเกตดูสีหน้าของชายชราไปด้วย

จางจิ่งถงจับชีพจรอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปิดเปลือกตาของชายชราขึ้นดู เพียงแค่เปิดดูนี้เอง หัวใจของกู้โยวก็กระตุกวูบลงไปทันที