ตอนที่ 91 จับขโมยคาหนังคาเขา

"ฉ่ายเหวิน ในมือเธอถืออะไรอยู่น่ะ" เสียงทุ้มต่ำของจางจิ่งถงดังขึ้นในห้องทดลองราวกับเสียงฟ้าร้องครืน

โจวฉ่ายเหวินตื่นตระหนก มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อออกแรงกดไว้แน่น "มะ... ไม่มีอะไรค่ะ"

"เอาของออกมา!" จางจิ่งถงก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างตัวโจวฉ่ายเหวินพลางจ้องเธอตาไม่กะพริบ

"มะ... ไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ!" โจวฉ่ายเหวินถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"ฉ่ายเหวิน ถ้าเธอเอากุญแจไปก็รีบเอาออกมาเถอะ อาจารย์ยังรอเอายาอยู่นะ!" จี้เสี่ยวซานพูดอย่างร้อนรน

"พี่ฉ่ายเหวิน พี่เอากุญแจไปจริง ๆ เหรอคะ" กู้โยวพูดจบก็รีบเหลือบมองจางจิ่งถง "หรือว่าฉันเก็บไม่ดีแล้วพี่บังเอิญเก็บได้หรือเปล่า"

ใบหน้าเล็กของโจวฉ่ายเหวินแดงก่ำด้วยความอึดอัด คราวนี้จะหยิบออกมาก็ไม่ใช่ ไม่หยิบก็ไม่ได้ เธอคิดไม่ตกจริง ๆ ว่ากุญแจดอกนี้เข้าไปอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอได้อย่างไร

"เสี่ยวซาน ช่วยเธอเอาออกมา!" จางจิ่งถงส่งสายตาให้จี้เสี่ยวซาน

จี้เสี่ยวซานคว้าหมับเข้าที่มือของโจวฉ่ายเหวินซึ่งล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อทันที

"อย่า อย่า..."

เคร้ง! พวงกุญแจพวงเล็กตกลงบนพื้น สิ่งที่ร่วงลงมาพร้อมกันยังมีก้อนกระดาษที่ถูกขยำจนยับยู่อีกหนึ่งก้อน

จี้เสี่ยวซานค้อมตัวลงเก็บของบนพื้นขึ้นมาพร้อมกัน ตอนนั้นเองที่ใบหน้าของโจวฉ่ายเหวินซีดเผือดลงทันตา

"อาจารย์ครับ นี่... เหมือนจะเป็นใบสั่งยาที่กู้โยวทำหายไปนี่ครับ!" จี้เสี่ยวซานคลี่ก้อนกระดาษออกพลางพูด

จางจิ่งถงหน้าถมึงทึง กระชากกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือของจี้เสี่ยวซาน ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมาได้ เขาตวัดสายตาจ้องโจวฉ่ายเหวินเขม็ง มือข้างหนึ่งสั่นเทาพลางชี้หน้าเธอค้างไว้กลางอากาศ โกรธจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"อาจารย์คะ ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิดนะคะ ฉันอธิบายได้ค่ะ" โจวฉ่ายเหวินน้ำตานองหน้า มลานเลิ่กลั่กมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสามคน

"โจวฉ่ายเหวิน เมื่อก่อนดูไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ เมื่อวานเธอยังบอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้เอาใบสั่งยาไปน่ะ" จี้เสี่ยวซานมองค้อนโจวฉ่ายเหวินด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม

กู้โยวที่ยืนอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูโจวฉ่ายเหวินที่ร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้มพลางส่ายหน้าไม่หยุด

"ไม่ใช่ฉันจริง ๆ นะคะ ได้โปรดเชื่อฉันเถอะนะคะ ไม่ใช่ฉันจริง ๆ ใบสั่งยานี้เมื่อวานตอนบ่ายฉันออกไปเข้าห้องน้ำแล้วเก็บได้ที่ระเบียงทางเดิน ส่วนกุญแจนี่ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่ามันมาอยู่ในกระเป๋าของฉันได้ยังไง"

โจวฉ่ายเหวินน้ำหูน้ำตาไหลพราก ไม่หลงเหลือเค้าความสดใสร่าเริงอย่างวันวานเลยแม้แต่น้อย

ในหัวของกู้โยวมีภาพท่าทีที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวของโจวฉ่ายเหวินเมื่อวานกับวันนี้สลับกันไปมา เธอเองก็เริ่มสงสัยแล้วว่าคนที่ขโมยใบสั่งยาไปแท้จริงแล้วคือโจวฉ่ายเหวินจริงหรือเปล่า

"ช่างเถอะค่ะ กุญแจหาเจอก็ดีแล้ว ไม่แน่อาจเป็นเพราะฉันสะเพร่าทำกุญแจตกไว้ที่ไหนแล้วพี่ฉ่ายเหวินบังเอิญเก็บได้ก็ได้ ส่วนใบสั่งยานั่นฉันก็เขียนจากความจำออกมาแล้ว อาจารย์อย่าเอาความอีกเลยนะคะ" กู้โยวพูดพลางมองจางจิ่งถง

"ฉันไปส่งยาก่อน โจวฉ่ายเหวิน เธอคิดทบทวนดูให้ดี เรื่องนี้พอกลับมาเธอต้องให้คำตอบที่ฟังขึ้นกับฉัน"

จางจิ่งถงหันขวับไปหยิบยาที่ตู้ยา บรรจุห่ออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ล้วงใบสั่งยาออกมาสองใบจากตัว ฟาดลงบนโต๊ะ

"ใบสั่งยาสองใบนี้ ทำเป็นยาเม็ดหยดตามสูตร โจวฉ่ายเหวินไม่ต้องเข้ามายุ่ง บ่ายนี้ฉันกลับมา หวังว่าจะได้คำอธิบายที่น่าพอใจจากเธอนะ!"

ตอนที่จางจิ่งถงถือยาเดินผ่านข้างตัวโจวฉ่ายเหวิน เขายังตวัดสายตาถมึงทึงใส่เธออีกรอบ

"ฉ่ายเหวิน ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าเธอนะ ถึงเธอจะอิจฉากู้โยว ก็ไม่น่าใช้วิธีการตื้นเขินพรรค์นี้เลย!" พอจางจิ่งถงเดินคล้อยหลังไป จี้เสี่ยวซานก็ส่ายหัวดิกพลางเดินมายืนตรงหน้าโจวฉ่ายเหวิน กวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่มองเธอนั้นรังเกียจเดียดฉันท์จนถึงที่สุด

"พี่เสี่ยวซาน เรื่องนี้ยังไม่กระจ่างเลย พี่อย่าเพิ่งพูดถึงพี่ฉ่ายเหวินแบบนี้สิคะ!"

เมื่อเห็นโจวฉ่ายเหวินสะอึกสะอื้นไม่หยุด น้ำตาไหลร่วงเผาะ ๆ กู้โยวก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เธอรู้สึกเช่นกันว่าเมื่อคืนตนเองใจร้อนเกินไปหน่อย หากใบสั่งยานั่นถูกเก็บได้ที่ระเบียงทางเดินจริงอย่างที่โจวฉ่ายเหวินว่าไว้ล่ะ

การที่เธอทำแบบนี้ไม่เพียงแต่จะปรักปรำโจวฉ่ายเหวิน แต่ยังทำให้คนที่คิดร้ายกับเธอตัวจริงยืนกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่อีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอยังนึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่าง นั่นคือจะมีใครคนอื่นรู้เรื่องที่โจวฉ่ายเหวินมักไม่ลงกลอนประตูห้องให้สนิทเวลาไปล้างหน้าแปรงฟันหรือไม่ แล้วสบโอกาสช่วงที่โจวฉ่ายเหวินไปทำธุระเมื่อวาน แอบย่องเข้าห้องพวกเธอมาขโมยเทียบยาไป

และถ้าเป็นโจวฉ่ายเหวินที่ขโมยเทียบยาไปจริง ทำไมในกระเป๋าเสื้อของเธอถึงมีแค่สองใบ แล้วอีกสามสิบกว่าใบที่เหลือไปอยู่ที่ไหนกัน ตลอดทั้งวันของเมื่อวาน โจวฉ่ายเหวินมีเวลาถมเถที่จะจัดการทำลายเทียบยาพวกนั้นทิ้ง เธอจะโง่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสองใบให้กู้โยวหาเจอทำไมกัน

"พี่ฉ่ายเหวิน อย่าร้องเลยนะ ฉันเชื่อพี่แล้วล่ะ บ่ายนี้พออาจารย์กลับมา ฉันจะช่วยพูดอธิบายกับอาจารย์ให้เอง" กู้โยวจับมือโจวฉ่ายเหวินขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิด แล้วถึงได้พบว่ามือของอีกฝ่ายเย็นเฉียบไปหมดแล้ว

โจวฉ่ายเหวินเงยหน้าที่มีดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ขึ้นมา คล้ายมีคำพูดอยากจะเอ่ย ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอยู่ดี

เทียบยาสองใบที่จางจิ่งถงทิ้งไว้นั้นต้องทำเป็นยาเม็ดหยด การทำยาเม็ดหยดยากกว่ายาลูกกลอนน้ำผึ้งมากนัก อีกทั้งยังขาดผู้ช่วยอย่างโจวฉ่ายเหวินไปคนหนึ่ง กู้โยวกับจี้เสี่ยวซานจึงไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย

กู้โยวทั้งปลอบทั้งเกลี้ยกล่อมจนยอมให้โจวฉ่ายเหวินไปนั่งพักอยู่ข้าง ๆ ได้ จากนั้นจึงหยิบเทียบยาขึ้นมากวาดสายตามองดูสองปราด

"โฮสต์ เทียบยานี้มีปัญหา!" จู่ ๆ เสียงของหลิงจือก็โพล่งขึ้นมา

เมื่อครู่กู้โยวไม่ได้ตรวจดูให้ละเอียด พอได้ยินหลิงจือทักแบบนั้น จึงรีบกวาดตามองอย่างถี่ถ้วนอีกรอบ และพอดูอย่างนี้เข้าจริง ๆ ก็เห็นจุดที่มีปัญหาเข้าจนได้

ในเทียบยานี้มีตัวยาสองชนิดที่ขัดแย้งตีกันอย่างเห็นได้ชัด การใช้ยาแบบนี้ใช่ว่าจะไม่มีบันทึกไว้ใน "บันทึกการรักษา" แต่ก็ต้องดูด้วยว่าใช้รักษาอาการป่วยแบบไหน

"หลิงจือ อาจเป็นเพราะมีอาการเฉพาะเจาะจงหรือเปล่า ถึงได้สั่งยาออกมาแบบนี้" กู้โยวเอ่ยถามในใจ

"โฮสต์ ในเมื่อหมอสามารถตรวจวินิจฉัยแล้วสั่งเทียบยาได้ ย่อมต้องสามารถอนุมานโรคของผู้ป่วยคร่าว ๆ จากเทียบยาได้เช่นกัน แล้วตามที่เธอดู เทียบยานี้ควรจะสั่งให้คนไข้แบบไหนกินล่ะ"

กู้โยวรีบพิจารณาสรรพคุณของสมุนไพรแต่ละชนิดในเทียบยาอย่างละเอียด จากฤทธิ์ยาของสมุนไพรแต่ละตัว ผสานกับคำอธิบายเรื่องการวินิจฉัยฤทธิ์ยาใน "บันทึกการรักษา" ที่เธอเคยอ่าน ค่อย ๆ ทำการคำนวณอนุมานไปทีละขั้น

"อืม ฉันดูแล้ว เทียบยานี้น่าจะสั่งให้คนไข้ที่มีอาการไอหอบเรื้อรังจากภาวะอินของปอดพร่อง และมีหยางของปอดร้อนรุมกิน ถ้าอย่างนั้น ยาตัวนี้ก็ใส่ผิดอย่างแรงเลยน่ะสิ ถ้ากินตามเทียบยานี้ไปนาน ๆ โรคไม่เพียงแต่จะไม่หาย แต่อาจจะ..."

พอวิเคราะห์ดูแบบนี้ กู้โยวก็พบว่ายาตัวนี้เดิมทีมีฤทธิ์ลดอินเสริมหยาง ตัวคนไข้เองก็มีภาวะอินของปอดพร่องจนทำให้อินหยางไม่สมดุลอยู่แล้ว หากยังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป รอจนพลังอินของปอดเหือดแห้งไปจนหมด ผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมยากจะจินตนาการได้เลย

"เพราะงั้นถึงได้บอกไงว่าไม่ว่าจะสั่งยาอะไร ถึงแม้บางครั้งจะมีตัวยาที่ตีกันสองชนิดถูกนำมาใช้ร่วมกันได้ แต่ก็เป็นได้แค่การตีกันของฤทธิ์ยา ทว่าจะขัดแย้งกับพยาธิสภาพของโรคไม่ได้เด็ดขาด" หลิงจือกล่าว

"แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ บ่ายนี้ยาก็ต้องเอาไปใช้แล้วด้วย!" กู้โยวเงยหน้ามองจี้เสี่ยวซาน เขาเองก็กำลังจัดยาตามเทียบยาอีกใบอยู่พอดี

จะให้แอบแก้เทียบยานี้เอง กู้โยวก็ไม่กล้า แต่ถ้าไม่แก้แล้วเกิดกินจนมีคนตายขึ้นมาจริง ๆ นั่นจะไม่กระทบต่อชื่อเสียงของจางจิ่งถงหรอกหรือ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่สามารถให้จางจิ่งถงมาตรวจรักษาและสั่งเทียบยาให้ได้จะเป็นคนระดับไหนกัน ในใจของกู้โยวพลันมืดแปดด้าน คิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ