ตอนที่ 90 กุญแจ

"ใครน่ะ!"

พร้อมกับเสียงร้องถาม ประตูบ้านตระกูลเฮ่อก็เปิดออกดังเอี๊ยด คนที่มาเปิดประตูคือกู้ซูผิง พอเห็นเมิ่งหงถูยืนอยู่หน้าประตูก็ถึงกับชะงักไป

เมิ่งหงถูคนนี้มาครั้งก่อนก็เมื่อราวหนึ่งเดือนที่แล้ว ตอนนั้นเขายังเป็นชายหนุ่มมาดสง่าผ่าเผย ผ่านไปแค่เดือนเดียว กู้ซูผิงแทบจะจำไม่ได้ เมิ่งหงถูดูเหมือนเพิ่งผ่านการล้มป่วยหนักมา ไม่เพียงผอมซูบไปทั้งตัว

สีหน้ายังอิดโรยจนดูไม่ได้ ผมสั้นที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ยาวรุงรังเหมือนกอวัชพืช หนวดเคราบนใบหน้าก็ไม่รู้ว่าไม่ได้โกนมานานเท่าไรแล้ว ยาวเป็นเซนติเมตรได้

"พี่สะใภ้ คุณยังจำผมได้ไหมครับ" แววตาของเมิ่งหงถูมีประกายแห่งความหวังวูบขึ้นมา

"คุณคือ...คนที่แซ่เมิ่งนั่นเหรอ"

เฮ่อเจียกุ้ยได้ยินเสียงก็เดินออกมาจากข้างใน เขามองเมิ่งหงถูที่อยู่นอกประตูแวบหนึ่ง และเห็นเจิ้งจ้งเจี๋ยกับพวกที่ยืนอยู่ด้านหลังเมิ่งหงถูห่างออกไปครึ่งเมตร สีหน้าพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที

"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว พวกคุณมาทำอะไรที่บ้านฉัน"

เมิ่งหงถูชะเง้อมองเข้าไปในบ้านสองที "น้องชายเผิงกังไม่อยู่บ้านเหรอครับ"

เฮ่อเจียกุ้ยพอได้ยินว่ามาหาเฮ่อเผิงกัง คิ้วก็ขมวดมุ่นทันที "ลูกชายฉันไม่อยู่บ้าน พวกคุณจะมาหาเขาทำไม"

กู้ซูผิงฟังน้ำเสียงของเฮ่อเจียกุ้ยออกทันทีว่าไม่ชอบมาพากล จึงตื่นตัวระแวงขึ้นมาเช่นกัน "นั่นสิ ดึกดื่นป่านนี้พวกคุณมาหาลูกชายฉันทำไมกัน!"

"พี่เฮ่อ พี่สะใภ้ ให้ผมเข้าไปคุยในบ้านก่อนได้ไหมครับ สามคนที่อยู่ข้างหลังเป็นเพื่อนผมเอง พวกเราเป็นคนของหน่วยงานรัฐที่ถูกต้อง ผมเป็นหัวหน้าสำนักชลประทานประจำอำเภอเรา นี่บัตรประจำตัวการทำงานของผมครับ!" เมิ่งหงถูล้วงกระเป๋าคลำอยู่สองสามที ก่อนจะหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาแล้วยื่นไปตรงหน้าเฮ่อเจียกุ้ย

"ฉันอ่านหนังสือไม่ออก เอาอันนี้ให้ฉันดูไปก็ไม่มีประโยชน์ บอกมาเถอะว่ามาหาลูกชายฉันทำไม!" เฮ่อเจียกุ้ยเหลือบมองสมุดเล่มเล็กในมือของเมิ่งหงถู สีหน้ากลับยิ่งคล้ำเข้มขึ้นกว่าเดิม

เมิ่งหงถูขมวดคิ้ว กัดฟันถาม "ผมอยากจะถามหน่อยครับว่า เผิงกังเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกคุณสองคนหรือเปล่า"

กู้ซูผิงได้ยินคำนี้ก็ลนลาน รีบจะดึงประตูปิดทันที เมิ่งหงถูจึงใช้มือยันประตูเอาไว้

"พี่สะใภ้ คุณฟังผมพูดให้จบก่อนสิครับ!" เมิ่งหงถูออกแรงดันต้านประตูไว้

เฮ่อเจียกุ้ยเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยกู้ซูผิงออกแรงดันเพื่อจะปิดประตูให้ได้

"พวกคุณรีบไปซะ ลูกชายฉันไม่อยู่บ้าน พวกฉันไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระของพวกคุณ เผิงกังบ้านฉันเป็นลูกแท้ ๆ ของผัวเมียเราสองคน!" เฮ่อเจียกุ้ยพูดไปพลางออก

"ถ้าพวกคุณยังไม่ไป ฉันจะร้องเรียกคนมาแล้วนะ!" กู้ซูผิงเกือบจะตะโกนออกมาอยู่รอมร่อ

เจิ้งจ้งเจี๋ยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบปรี่เข้ามาดึงตัวเมิ่งหงถูไว้ พลันได้ยินเสียงประตูกระดานไม้ผุพังปิดกระแทกลงดังปัง จากนั้นในห้องก็มีเสียงร้องไห้กระซิกๆ ของกู้ซูผิงแว่วออกมา

"ตาเฒ่าเฮ่อ ทำยังไงดีล่ะ คนพวกนี้คิดจะมาเอาตัวลูกชายเราไป ฮือๆ..."

"เบาเสียงหน่อย อย่าให้คนข้างนอกได้ยิน!"

เมิ่งหงถูได้ยินเสียงร้องไห้อู้อี้ของกู้ซูผิงในทันที ราวกับว่าเธอกำลังเอามืออุดปากตัวเองไว้

"ดูท่าเด็กคนที่นายพูดถึงคงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ที่เพิ่งเกิดในบ้านพวกเขาจริงๆ ด้วย!" เจิ้งจ้งเจี๋ยดึงเมิ่งหงถูหลบไปด้านข้างแล้วกดเสียงต่ำพูดขึ้น

และนี่ก็เป็นประโยคแรกที่เจิ้งจ้งเจี๋ยพูดกับเมิ่งหงถูตลอดการเดินทางมาที่นี่

เมิ่งหงถูพยักหน้า "แต่เด็กคนนั้นดูเหมือนจะไม่อยู่บ้านจริงๆ"

เจิ้งจ้งเจี๋ยยกนิ้วชี้ไปที่กระดาษสีแดงแผ่นหนึ่งซึ่งแปะอยู่บนผนังข้างประตูไม้ บนนั้นเขียนตัวอักษรลายมือทรงพลังไว้สี่คำว่า เป็นทหารทรงเกียรติ

"ไปเป็นทหารแล้วนี่เอง!" ในที่สุดมุมปากของเมิ่งหงถูก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ณ ห้อง 204 อาคารหอพักสถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีน เมืองเหลียงซิ่ว กู้โยวตื่นนอนมาได้สิบกว่านาทีแล้ว เธอเอาแต่นั่งเหม่อจ้องมองโจวฉ่ายเหวินที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม

คนที่อาศัยอยู่ร่วมห้องเดียวกันแท้ๆ กลับเป็นคนประเภทรู้หน้าไม่รู้ใจ ยิ่งคิดกู้โยวก็ยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ

"อือ..." โจวฉ่ายเหวินขยี้ตา บิดขี้เกียจ แล้วลืมตาขึ้น พอหันศีรษะมาก็เห็นกู้โยวที่กำลังจ้องมองเธออยู่พอดี

"เสี่ยวโยว กี่โมงแล้วเนี่ย ทำไมเธอตื่นเช้าจัง!"

"วันนี้เธอตื่นสายต่างหาก เกือบจะเจ็ดโมงแล้วนะ!" กู้โยวพูดพลางยิ้มบางๆ เธอจำได้ว่าเมื่อวานตอนที่เธอตื่นก็น่าจะราวหกโมงครึ่ง ตอนนั้นโจวฉ่ายเหวินก็ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว

"โอ๊ย เมื่อวานง่วงมากจริง ๆ ไม่เคยฟังคำอธิบายใบสั่งยาเยอะขนาดนี้ในคราวเดียวมาก่อนเลย หัวฉันเนี่ย ปวดไปทั้งคืนเลย!"

โจวฉ่ายเหวินนวดขมับพลางลุกขึ้นนั่ง

"เธอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จหมดแล้วใช่ไหม ถ้างั้นรอฉันเดี๋ยวนะ ฉันจะลุกเดี๋ยวนี้แหละ"

"ได้ งั้นฉันลงไปรอข้างล่างนะ"

กู้โยวพูดจบก็ลุกเดินออกจากห้อง ทำทีเป็นเดินลงชั้นล่าง พอเธอไป โจวฉ่ายเหวินก็รีบสวมเสื้อผ้าลุกจากเตียง ถือข้าวของล้างหน้าแปรงฟันตรงไปยังห้องน้ำทันที

กู้โยวแอบรออยู่ตรงหัวมุมบันได จนกระทั่งโจวฉ่ายเหวินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง เธอจึงสาวเท้าวิ่งกลับมา เธอรู้ว่าโจวฉ่ายเหวินมีนิสัยอย่างหนึ่งคือทุกครั้งที่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จกลับเข้าห้องมาจะไม่ยอมลงกลอนประตูปิดสนิท

และครั้งนี้ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ กู้โยวแค่แตะบานประตูเบา ๆ มันก็เปิดออกเป็นช่องแคบขนาดหนึ่งนิ้ว

มองผ่านช่องแคบเข้าไปก็พอดีเห็นโจวฉ่ายเหวินยืนอยู่ตรงหัวเตียง ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนวม

หัวใจของกู้โยวพลันบีบรัดขึ้นมา เธอหวังเหลือเกินว่าใบสั่งยานั่นจะไม่ใช่โจวฉ่ายเหวินที่แอบเอาใส่กระเป๋าเสื้อตัวเอง ทว่าโจวฉ่ายเหวินกลับดึงใบสั่งยาออกมาเหลือบมองสองที แล้วเก็บกลับเข้าไปหน้าตาเฉย จนกระทั่งปลายนิ้วไปสัมผัสถูกลูกกุญแจตู้ยาที่กู้โยวแอบใส่เอาไว้ ถึงได้ปรากฏแววประหลาดใจขึ้นบนใบหน้า

มาถึงขั้นนี้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งจนไม่รู้จะกระจ่างอย่างไรแล้ว กู้โยวจึงยกมือผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง โจวฉ่ายเหวินได้ยินเสียงก็สะดุ้งรีบซ่อนกุญแจไว้ด้านหลังด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"เธอไม่ได้ลงไปข้างล่างหรอกเหรอ ทำไมกลับมาอีกล่ะ!"

กู้โยวแย้มยิ้มบาง ๆ "ฉันลืมหยิบชามข้าวน่ะ! นี่เธอก็ล้างหน้าแต่งตัวเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ไปด้วยกันเลยสิ!"

กู้โยวเอื้อมมือไปหยิบชามข้าวของตัวเองบนโต๊ะเขียนหนังสือขึ้นมาพลางโบกไปมาต่อหน้าโจวฉ่ายเหวิน

"อ๋อ ได้สิ ฉันขอใส่เสื้อนวมก่อน" โจวฉ่ายเหวินเอื้อมมือไปหยิบเสื้อนวมตัวนอกมาสวม กู้โยวเห็นเธอฉวยโอกาสยัดกุญแจเข้ากระเป๋าเสื้อนวมตัวนั้นทันที

ตลอดช่วงเช้า กู้โยวรักษาระยะห่างกับโจวฉ่ายเหวินอยู่เนือง ๆ จนกระทั่งเก้าโมงเช้า จางจิ่งถงก็พรวดพราดเข้ามาในห้องทดลองด้วยความร้อนรน

"ยาที่ให้พวกเธอสามคนปรุงเมื่อวานล่ะ รีบเอาออกมาเร็วเข้า ทางโน้นเขาเร่งจะเอาแล้ว!"

จี้เสี่ยวซานกำลังจะไปหยิบยา พลันพบว่ายาที่วางไว้บนโต๊ะเมื่อวานหายไปจนหมด เส้นขนบนหัวลุกชันขึ้นมาทันที "ยา... ยาหายไปไหนแล้วเนี่ย!"

กู้โยวหันไปมองโต๊ะแล้วตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ "อ้อ เมื่อวานพอกลับถึงหอพักฉันนึกขึ้นได้ว่ายาที่ปรุงเสร็จยังไม่ได้เก็บเข้าตู้ ก็เลยให้คุณลุงยามเดินเป็นเพื่อนมาเอายาเก็บเข้าตู้ยาแล้วค่ะ!"

"พวกเธอนี่นะ วัน ๆ มัวแต่สะเพร่าสะเปะสะปะ สู้กู้โยวก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ใส่ใจรอบคอบไปหมด แล้วกุญแจล่ะ ส่งให้เสี่ยวซานไปเปิดเอาออกมายามาซิ!" จางจิ่งถงเอ่ย

กู้โยวคลำตามเนื้อตัวไปพลางยิ้มไปพลาง "เมื่อวานฉันกะว่าจะชวนพี่ฉ่ายเหวินมาด้วยกันอยู่หรอกค่ะ แต่พี่ฉ่ายเหวินหลับลึกมาก..."

ทว่าสีหน้าของกู้โยวค่อย ๆ สลดลง จากท่าทีปลอดโปร่งกลายเป็นตื่นตกใจ "กะ... กุญแจหายไปแล้วค่ะ!"

"หายงั้นเหรอ?" จางจิ่งถงหน้าเปลี่ยนสีทันที "ทำไมถึงหายไปอีกแล้วล่ะ!"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ฉันจำได้ว่าเมื่อวานเอากุญแจใส่ไว้ในกระเป๋านี้นี่นา มันจะหายไปได้ยังไงกัน?" กู้โยวร้อนใจจนน้ำตาคลอเบ้า

โจวฉ่ายเหวินมองกู้โยวที่ลนลานควานหากุญแจตามตัวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือข้างหนึ่งค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปในกระเป๋าเสื้อใบที่ใส่ใบสั่งยาเอาไว้