ตอนที่ 89 เทียบยาทั้งสองใบ

คิดถึงตรงนี้กู้โยวก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งทันที เดิมทีเธอตั้งใจจะเรียกโจวฉ่ายเหวินไปด้วยกัน จะได้มีพยานรู้เห็น ทว่าโจวฉ่ายเหวินกลับหลับลึกเหมือนหมูตาย กู้โยวปลุกเท่าไรก็ไม่ยอมตื่น

ในเมื่อไม่มีทางเลือก กู้โยวจึงจำใจต้องคว้าเสื้อมาคลุม สวมรองเท้าแตะ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทดลองคนเดียว แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็ตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่ง ดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้เธอไปห้องทดลองเพียงลำพัง หากมีคนแอบมาลงมือกับยาไว้แล้ว เธอก็ยิ่งหนีไม่พ้นข้อครหา

เจ้าเสี่ยวหลิงจือน่าชังนัก ไม่ยอมบอกเธอสักคำว่าคนที่คิดจะเล่นงานเธอคือใคร

"โฮสต์คะ อย่ามาแอบบ่นฉันลอย ๆ นะ คุณคิดอะไรอยู่ฉันรู้หมดนั่นแหละ!" เสียงเล็ก ๆ ของหลิงจือดังขึ้นมาทันควัน

"ก็เพราะรู้ว่าเธอรู้น่ะสิ ถึงได้บ่น!" กู้โยวเอ่ยอย่างแง่งอนเล็กน้อย

"โฮสต์คะ ที่ไม่บอกก็เพื่อผลดีของคุณเอง คุณไม่สังเกตเหรอคะว่าตัวเองเริ่มรอบคอบขึ้นมาทันทีแล้ว การเป็นหมอและการใช้ชีวิตต้องอาศัยความรอบคอบแบบนี้แหละค่ะ ยังไงซะการเป็นหมอมันเกี่ยวพันกับชีวิตคน เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ถ้าไม่มีความสุขุมรอบคอบตรงนี้ ก็ไม่มีทางก้าวขึ้นเป็นหมอเทวดาที่มีคุณสมบัติครบถ้วนได้หรอกนะคะ"

ปากเล็ก ๆ ของหลิงจือนี่ช่างเจรจาเหลือเกิน พูดไม่กี่คำก็ทำเอากู้โยวหมดอารมณ์จะโต้เถียง ทว่าการที่เธอจะเดินดุ่ม ๆ ไปห้องทดลองตอนนี้มันก็น่าสงสัยอยู่จริง ๆ

เมื่อเดินมาถึงลานหน้าตึก กู้โยวเหลือบไปเห็นไฟห้องเวรยามยังสว่างอยู่ แผนการอันยอดเยี่ยมก็ผุดขึ้นมาในหัวทันใด

"คุณลุงคะ คุณลุง เปิดประตูให้หนูหน่อยค่ะคุณลุง!"

แอ๊ด... ประตูห้องเวรยามเปิดออก ชายชราหน้าตาสะลึมสะลือสวมเสื้อนวมคลุมตัวชะโงกหน้าออกมามองนอกประตู

"ดึกดื่นป่านนี้แล้วมีเรื่องอะไรหรือ แม่หนู!"

"คุณลุงคะ หนูลืมล็อกตู้เก็บยาในห้องทดลองค่ะ แต่ตอนนี้ในตึกไม่มีใครอยู่เลย ไฟก็ปิดหมดแล้ว หนูเข้าไปคนเดียวแล้วกลัวน่ะค่ะ!"

กู้โยวหน้าแดงระเรื่อ ช้อนสายตามองลุงยามด้วยท่าทางขลาดกลัว

"ฮ่า ๆ ดูความขี้ขลาดของเธอเข้าสิ ไป ลุงพาเข้าไปเอง! เธอรอเดี๋ยวนะ ลุงขอเข้าไปหยิบไฟฉายก่อน!"

แสงไฟฉายส่องวูบวาบสลับไหว กู้โยวเดินตามหลังลุงยามมุ่งหน้าไปยังห้องทดลองบนชั้นสองของอาคารวิจัย

พอเข้าไปในห้องทดลอง กู้โยวก็เอื้อมมือไปดึงสวิตช์เปิดไฟทันที

เฮ้อ... ยายังคงวางเรียงกันเป็นระเบียบบนโต๊ะ อยู่ในสภาพเดิมเหมือนตอนที่พวกเธอผละออกมา กู้โยวรีบเปิดตู้ที่ปกติใช้ล็อกเก็บยาที่ปรุงเสร็จแล้ว นำยาเก็บเข้าไปข้างใน ล็อกกุญแจตู้เรียบร้อย แล้วยัดลูกกุญแจใส่กระเป๋าเสื้อก่อนจะเดินกลับหอพัก

โจวฉ่ายเหวินนอนกรนเสียงดัง กู้โยวไม่กล้าทำเสียงดังรบกวน เธอค่อย ๆ ย่องเข้าห้องอย่างแผ่วเบา แต่เพิ่งจะเดินมาถึงข้างเตียงของโจวฉ่ายเหวิน ใต้เท้าก็มีเสียงดังซ่าเบา ๆ ขึ้นมา

กู้โยวค้อมตัวลงมอง มันคือเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง พอก้มเก็บขึ้นมาเพ่งดูชัด ๆ หัวสมองก็ดังวิ้งขึ้นมาทันที นี่มันคือหนึ่งในสามสิบเจ็ดใบเทียบยาที่หายไปเมื่อเช้านี้นี่นา

กู้โยวไล่สายตาจากใบเทียบยาขึ้นไปมอง ก็เห็นบางสิ่งโผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของโจวฉ่ายเหวินที่แขวนไว้ตรงหัวเตียง กู้โยวไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอเอื้อมมือไปดึงสิ่งนั้นออกมาทันที

ชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกราวกับมีคลื่นโทสะระเบิดตูมขึ้นมาในอก

"ที่แท้ก็เป็นเธอจริง ๆ ด้วย!" กู้โยวจ้องมองโจวฉ่ายเหวินที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยความเคียดแค้นจนแทบจะบดฟันแหลก กู้โยวคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมโจวฉ่ายเหวินต้องคิดร้ายกับเธอด้วย เพียงเพราะเธอเก่งกว่าหล่อนอย่างนั้นหรือ

ที่น่าแค้นใจยิ่งกว่าคือ หลังจากที่โจวฉ่ายเหวินคนนี้เล่นงานเธอแล้ว หล่อนยังเสแสร้งทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้หน้าตาเฉย พอคิดถึงเรื่องที่ตอนบ่ายหล่อนยังเข้ามายื่นหน้าหอมแก้มเธอ กู้โยวก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจนทนไม่ไหว

เธออุตส่าห์เสียเวลาไปตั้งหนึ่งค่ำคืนเพื่อสอนคนที่คิดจะแทงข้างหลังตัวเอง เอาเวลาตรงนั้นไปทำภารกิจเพิ่มยังจะดีเสียกว่า

ตั้งแต่มาอยู่ที่สถาบันวิจัย เธอไม่ได้ทำภารกิจมานานแค่ไหนแล้ว ยิ่งคิดกู้โยวก็ยิ่งโมโห

ในใจคิดว่า หล่อนอยากจะทำร้ายเธอนักไม่ใช่หรือ ถ้าอย่างนั้นก็สู้เปิดโอกาสให้หล่อนไปเลยดีกว่า กู้โยวคิดพลางล้วงเอากุญแจตู้เก็บยาออกจากตัว แล้วยัดลูกกุญแจพร้อมกับใบเทียบยาทั้งสองใบลงในกระเป๋าเสื้อของโจวฉ่ายเหวินจนหมดเกลี้ยง

...

ที่อำเภอฉีหมิง เฮ่อเผิงกังสะพายสัมภาระเรียบร้อย เขาเดินเท้าข้ามเขามานานถึงสี่ชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงจุดรวมพลของทหารใหม่ เขามาถึงค่อนข้างเช้า คนที่มาถึงยังมีไม่ถึงสองคน แต่ละคนต่างพากันจับกลุ่มคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย

ส่วนใหญ่ก็เป็นการถามไถ่กันและกันว่ามาจากหมู่บ้านไหน อายุเท่าไรกันบ้าง ทำนองนั้น

เฮ่อเผิงกังมีนิสัยเงียบขรึมอยู่แล้ว จึงไม่คิดจะไปคุยสัพเพเหระกับใคร ระหว่างที่ยังเหลือเวลาก่อนรวมพล เขาจึงเดินเรื่อยเปื่อยจนมาหยุดอยู่หน้าร้านขายยาตระกูลจางโดยไม่รู้ตัว

คนต่อแถวรอตรวจในร้านขายยาตระกูลจางมีไม่น้อยเลย ในร้านแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เฮ่อเผิงกังยืนเบียดอยู่ด้านนอก พลางชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน

ตรงตู้ยา มีชายหนุ่มหน้าตาไม่คุ้นตากำลังสาละวนจัดยาให้คนไข้ ดูจากท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเขาแล้วคงเพิ่งเข้ามาทำงานนี้ได้ไม่นาน บางครั้งถือใบสั่งยาแล้วยืนอยู่หน้าตู้ตั้งนานสองนานกว่าจะหาตำแหน่งเก็บสมุนไพรเจอ

เฮ่อเผิงกังอดขมวดคิ้วไม่ได้ หรือว่าเรื่องคราวก่อนจะลามไปถึงกู้โยวจนทำให้เธอโดนเจ้าของร้านไล่ออกงั้นหรือ

ทว่าพอนึกอีกที ในเมื่อคนที่ไปอาละวาดที่ร้านยายังอุตส่าห์ไปขอโทษถึงบ้านเขา แถมยังยัดเยียดเงินไว้ให้อีกห้าร้อยหยวน เช่นนั้นก็ต้องมาขอโทษที่ร้านขายยาแล้วเป็นแน่

อีกอย่าง เถ้าแก่ร้านคนนั้นดูก็ไม่ใช่คนที่จะไล่กู้โยวออกเสียหน่อย หรือว่ากู้โยวจะจากไปเอง แต่เธอจะไปไหนได้ล่ะ

"รวมพลได้แล้ว ใครมาถึงก่อนขึ้นรถไปเลย!"

จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนก้องดังมาจากจุดรวมพล เฮ่อเผิงกังหันไปมอง เห็นทหารใหม่ที่รออยู่พากันทยอยขึ้นรถบรรทุกตงเฟิงสีเขียวคันใหญ่ทีละคน

เขาจึงรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป ทหารใหม่นั่งเบียดเสียดกันอยู่ตรงกระบะท้ายรถ จากนั้นรถบรรทุกคันใหญ่ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวโคลงเคลงออกไป

เฮ่อเผิงกังขมวดคิ้ว มองดูอำเภอที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยแห่งนี้ ไม่รู้ว่าอีกสามปีข้างหน้าพอกลับมาแล้วจะยังได้เจอกู้โยวอีกไหม ถึงตอนนั้น เธอคงจะแต่งงานไปแล้วหรือเปล่า เฮ่อเผิงกังรู้สึกหนักอึ้งในอกจนต้องถอนหายใจยาวออกมา

ขณะที่เฮ่อเผิงกังนั่งอยู่บนรถบรรทุกมุ่งหน้าสู่ค่ายทหารทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ในเวลาไล่เลี่ยกันนั้น เมิ่งหงถูและเจิ้งจ้งเจี๋ยพร้อมด้วยคนอีกสองคนก็ได้ก้าวเท้าขึ้นสู่เส้นทางภูเขาที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านว่อเหลียง

ตลอดทางเมิ่งหงถูเฝ้าภาวนาในใจ หวังให้เฮ่อเผิงกังเป็นเด็กคนที่เขาอุ้มมากับมือเมื่อครั้งนั้นจริงๆ หากเป็นเช่นนั้น ความรู้สึกผิดในใจที่เขามีต่อเฉินเทียนฉีคงจะเบาบางลงไปได้บ้าง

คราวนี้เมิ่งหงถูและพวกเดินเท้ามา ไม่เหมือนกับครั้งก่อนที่เข้าหมู่บ้าน เพราะกลัวว่าจะทำให้เกิดความเอะอะโวยวายขึ้น พวกเขาเตรียมการไว้แล้วว่าจะพยายามไม่รบกวนชาวบ้านคนอื่นนอกจากคนตระกูลเฮ่อ

และตั้งใจจะรอจนฟ้ามืด ตอนที่ในหมู่บ้านแทบไม่มีคนแล้วค่อยเข้าไป

คนทั้งสี่เดินไปตามทางบนเขาอันคดเคี้ยวขรุขระอย่างเงียบเชียบ แม้ว่าเฉินเทียนฉีจะให้อภัยเมิ่งหงถูไปตั้งนานแล้ว ทว่าเจิ้งจ้งเจี๋ยกลับยังไม่อาจก้าวข้ามความรู้สึกในใจไปได้

ชั่วชีวิตนี้เขาดูถูกคนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาอย่างเมิ่งหงถูที่สุด ไม่ว่าปีนั้นจะมีเหตุผลกลใด ในสายตาของเจิ้งจ้งเจี๋ย ต่อให้คนตายหมดทั้งบ้าน ก็ต้องไม่ทำเรื่องทรยศต่อผู้มีพระคุณของตนเด็ดขาด

และในอดีตเจิ้งจ้งเจี๋ยก็ทำเช่นนั้นจริงๆ เขายอมทนเห็นลูกสาวที่ถูกฝ่ายตรงข้ามจับตัวไปต้องตายอย่างน่าอนาถ แต่ก็ไม่ยอมปริปากบอกที่ซ่อนตัวของเฉินเทียนฉี นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมอายุปูนนี้แล้วเขายังได้อยู่ข้างกายเฉินเทียนฉีต่อไป

พอฟ้าเริ่มมืดสลัว คนทั้งสี่ก็มาถึงหน้าบ้านของเฮ่อเผิงกัง เจิ้งจ้งเจี๋ยกับคนอีกสองคนถอยไปด้านหลังเล็กน้อย ส่วนเมิ่งหงถูกัดฟันยกมือเคาะประตูไม้ซอมซ่อของบ้านตระกูลเฮ่อ