ตอนที่ 88 ข้อสงสัย

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงกู้โยวก็เขียนเทียบยาทั้งสามสิบเจ็ดเทียบจากความทรงจำจนเสร็จ เมื่อวางปากกาลง กู้โยวก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"กู้โยว เธอเก่งกาจเกินไปแล้ว ฉันนับถือเธอจริง ๆ! หัวสมองเธอทำด้วยอะไรกันน่ะ ฮึ? ถ้าแบ่งให้ฉันยืมสักหน่อยก็คงดี!"

แววตาที่โจวฉ่ายเหวินมองกู้โยวเต็มไปด้วยความเลื่อมใสชื่นชม แต่ในใจกู้โยวกลับมีความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หากโจวฉ่ายเหวินคนนี้คือคนที่แอบขโมยเทียบยาไปจริง ๆ

เช่นนั้นเนื้อแท้ของเธอก็คงเป็นยอดนักแสดงที่เก่งกว่าหยางเจี้ยนเหว่ยเสียอีก ภายนอกทำท่าไร้เดียงสาไม่เป็นพิษเป็นภัย แต่ลับหลังกลับทำเรื่องทำร้ายผู้อื่น ครั้นทำเสร็จยังสามารถเผชิญหน้ากับความคลางแคลงใจของทุกคนได้อย่างหน้าตาเฉย เพียงแค่คิด เหงื่อเย็นเยียบก็ผุดซึมเต็มแผ่นหลังของกู้โยวแล้ว

"สวรรค์ เหมือนว่าฉันจะอกหักเข้าแล้วสิ!"

จี้เสี่ยวซานกลับโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ยังไม่ยอมตัดใจอีกเหรอ กู้โยวของพวกเรายอดเยี่ยมขนาดนี้ คนอย่างนายคู่ควรที่ไหนกัน ไม่ส่องกระจกชะโงกดูเงาตัวเองบ้างเล่า!" โจวฉ่ายเหวินคล้องแขนกู้โยวอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง ยื่นปากพูดใส่จี้เสี่ยวซาน

จางจิ่งถงยืนอยู่ด้านข้างโดยไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว เขาตรวจดูเทียบยาที่กู้โยวเขียนออกมาทีละแผ่นอย่างละเอียดถี่ถ้วน พยายามสะกดกลั้นความตกตะลึงภายในใจเอาไว้

เทียบยาเหล่านี้ไม่เพียงเขียนถูกทั้งหมดโดยไม่มีตัวอักษรผิดเลยแม้แต่ตัวเดียว กระทั่งสมุนไพรที่นำมาสับเปลี่ยนลงไปนั้น ก็คล้ายกับจะช่วยแต่งเติมพลังชีวิตชีวาให้แก่เทียบยาทุกเทียบอีกด้วย

จางจิ่งถงไม่รู้ว่าจะบรรยายอย่างไรดี มันเหมือนกับการปล่อยปลาฝูงหนึ่งลงไปในสระน้ำที่นิ่งสงบ แล้วสระน้ำพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

"อาจารย์ เทียบยาไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ" โจวฉ่ายเหวินถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ในที่สุดจางจิ่งถงก็ดูเทียบยาแผ่นสุดท้ายจนจบ เขาเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองกู้โยวด้วยสายตาลุ่มลึก "ดี ดีจริง ๆ ตาเฒ่าจางอย่างฉันเป็นหมอมาหลายสิบปี ยังไม่เคยพบเจอผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้มาก่อน ไม่เพียงความจำเป็นเลิศ แต่ยังมีมุมมองความเข้าใจที่โดดเด่นเป็นของตัวเอง ยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

"อาจารย์ ไม่ผิดเลยสักตัวอักษรเดียวจริง ๆ หรือครับ" จี้เสี่ยวซานยังไม่ยอมตัดใจจึงถามขึ้น

จางจิ่งถงถือเทียบยาเคาะศีรษะของจี้เสี่ยวซานไปทีหนึ่ง "เจ้าเด็กคนนี้ เรียนรู้จากกู้โยวเขาเสียบ้าง เทียบยาพวกนี้ เธอตวัดปากกาแค่ไม่กี่ครั้งก็ปรับเปลี่ยนจนแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง พวกแกสองคนเมื่อไหร่จะบรรลุถึงขั้นเขาบ้าง ฉันจะได้ถือว่าไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเคี่ยวเข็ญพวกแกไปโดยเปล่าประโยชน์"

"พวกหนูอุดอู้อยู่แต่ในห้องทดลองเพื่อปรุงยาทุกวัน แม้แต่เงาของคนไข้ยังไม่เคยเห็นเลย จะมีโอกาสแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ!" โจวฉ่ายเหวินยื่นปากบ่นพึมพำ

"เหอะ แล้วมันหมายความว่ากู้โยวเคยเจอคนไข้มาเยอะหรือไงเล่า การเรียนแพทย์สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพื้นฐานที่แน่นหนา เมื่อไหร่ที่พวกแกท่อง 'สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก' ได้ทั้งเล่มเหมือนอย่างกู้โยว ถึงตอนนั้นค่อยไปสัมผัสคนไข้ก็ยังไม่สาย!" จางจิ่งถงพูดพลางโยนเทียบยาในมือลงบนโต๊ะข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก

เขากวักมือเรียกโจวฉ่ายเหวินกับจี้เสี่ยวซาน "พวกแกสองคนมานี่ให้หมด เทียบยาพวกนี้คัดลอกไปคนละชุด คืนนี้ต้องจำให้ได้ทั้งหมด พรุ่งนี้เช้ามาบอกฉันว่าตัวยาที่กู้โยวเปลี่ยนนั้นมีอะไรเพิ่มขึ้นมา และส่งผลอย่างไรบ้าง ถึงตอนนั้นถ้าตอบไม่ได้ ก็อย่าหาว่าฉันลงโทษพวกแกก็แล้วกัน"

"อาจารย์ ผมขอคัดค้านครับ!" จี้เสี่ยวซานยกมือขึ้นพูด

สายตาของจางจิ่งถงพลันดุดันขึ้นมาทันที "เจ้าเด็กคนนี้ ปกติก็ไม่ตั้งใจเรียนอยู่แล้ว พอให้เรียนรู้หน่อยกลับมาคัดค้าน!"

"ไม่ใช่แบบนั้นครับอาจารย์ ฉ่ายเหวินพักหอเดียวกับกู้โยว เธอไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามกู้โยวได้ นี่มันไม่ยุติธรรมกับผมเลยสักนิด!"

พอโจวฉ่ายเหวินได้ยินก็แกล้งทำหน้าทะเล้นใส่จี้เสี่ยวซานอยู่ข้าง ๆ

"มีปัญหาก็หาทางแก้เอาเองสิ! พวกเราที่เรียนแพทย์ต้องมีความมุมานะค้นคว้า ประตูห้องทดลองนี้เปิดต้อนรับพวกแกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำไมฉันไม่ยักเห็นว่ามีใครแวะมาใช้ประโยชน์หลังมื้อเย็นบ้างเลย รู้จักแต่วิ่งเล่น!"

จางจิ่งถงตวัดสายตามองโจวฉ่ายเหวินกับจี้เสี่ยวซานปราดหนึ่ง "พวกแกสองคนนี้นะ ไม่เปรียบเทียบก็ไม่รู้ พอเทียบแล้วมันน่าโมโหนัก ประเทศชาติอุตส่าห์เตรียมเงื่อนไขการวิจัยที่ดีขนาดนี้ไว้ให้โดยไม่คิดเงิน แถมยังได้รับเงินเดือนหลายร้อยหยวนทุกเดือนอีก ช่าง... จะให้ฉันพูดถึงพวกแกยังไงดี! มันช่างโง่เหมือนลาไม่มีผิด!"

"หม่าฮู่?" โจวฉ่ายเหวินกับจี้เสี่ยวซานหันมาสบตากัน

กู้โยวเองก็อึ้งไปเหมือนกัน หม่าฮู่นี่มันตัวอะไรกันล่ะเนี่ย

จางจิ่งถงหลุดขำพรืดออกมาทันที "เอาละ นักเรียนหม่าฮู่ทั้งสอง เทียบยาบนใบสั่งยานี้ให้เอาไปทำเป็นยาลูกกลอนน้ำผึ้ง นี่คือภารกิจของพวกเธอทั้งสามคน เดี๋ยวฉันต้องออกไปตรวจข้างนอก วันนี้ต้องทำให้เสร็จ เป็นปริมาณยาสำหรับยี่สิบวัน คอยปรึกษาหารือกับกู้โยวให้มากๆ ล่ะ!"

จางจิ่งถงพูดพลางหยิบเสื้อนวมมาคลุมแล้วเดินออกไป

"นี่ เสี่ยวโยว เธอโตมาในชนบท เธอรู้ไหมว่าหม่าฮู่คืออะไรน่ะ" โจวฉ่ายเหวินเขยิบเข้ามาถาม

กู้โยวส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินเลย ฉันรู้จักแต่ม้า ไม่รู้จักหม่าฮู่หรอก"

จี้เสี่ยวซานเกาหัวแกรกๆ มือก็ถือปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษไปด้วย "หม่า ฮู่... หม่า ฮู่! อ๊ะ อาจารย์กำลังด่าพวกเราสองคนว่าเป็นลาโง่นี่นา!"

พอจี้เสี่ยวซานร้องออกมา กู้โยวถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ตัวอักษร 'ม้า' กับ 'ประตู' พอเอามารวมกันมันก็คือตัว 'ลา' ไม่ใช่หรือไง จางจิ่งถงคงไม่อยากพูดคำหยาบตรงๆ ก็เลยแยกคำว่าลาออกมาพูดเป็นสองตัวเสียนี่

"เสี่ยวโยว ทำยังไงดีล่ะเนี่ย อาจารย์ด่าพวกเราสองคนว่าเป็นลาโง่เข้าแล้ว!" โจวฉ่ายเหวินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ในใจของกู้โยวพลันกระตุกวูบ ซวยละสิ คราวนี้ต่อให้เธอไม่อยากทำตัวเด่นจนคนอื่นอิจฉา ก็คงเลี่ยงไม่ได้แล้ว

"เสี่ยวโยว ครั้งนี้เธอต้องช่วยพวกเราสองคนนะ เทียบยานั่นเมื่อกี้ฉันลองเปิดดูแล้ว ไม่ปิดบังเธอเลยนะ ฉันดูไม่รู้เรื่องสักนิดเดียว!"

"ฉันก็ดูไม่เข้าใจเหมือนกัน!" จี้เสี่ยวซานพูดพลางหน้าแดงขึ้นมาด้วยความอาย

"เอาอย่างนี้ไหม พอกินข้าวเย็นเสร็จ พวกเรามาเจอกันที่นี่ แล้วเธอช่วยอธิบายให้พวกเราฟังแบบละเอียดหน่อยได้หรือเปล่า" โจวฉ่ายเหวินดึงมือกู้โยวไปเขย่าอย่างสนิทสนม

"เรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!" กู้โยวตอบพลางลอบสังเกตสีหน้าของโจวฉ่ายเหวินไปด้วย

"เยี่ยมไปเลย เสี่ยวโยว ขอบใจเธอมากนะ!" โจวฉ่ายเหวินดีใจจนโผเข้ากอดกู้โยวแล้วหอมแก้มเธอดังฟอด

การกระทำนี้ทำเอากู้โยวตั้งตัวไม่ทัน พอเห็นจี้เสี่ยวซานอ้าแขนทำท่าอยากจะเข้ามากอดด้วย กู้โยวก็ยกเท้าถีบออกไปตามสัญชาตญาณทันที

ตกเย็นหลังมื้ออาหาร โจวฉ่ายเหวิน จี้เสี่ยวซาน และกู้โยวก็กลับมารวมตัวกันที่ห้องทดลองอีกครั้ง ยาสำเร็จรูปที่ต้องปรุงตามเทียบยาที่จางจิ่งถงทิ้งไว้เมื่อเช้ายังเหลือบางส่วนที่ยังทำไม่เสร็จ ทั้งสามคนจึงช่วยกันเตรียมตัวยาที่ต้องใช้ออกมาก่อน

จากนั้นกู้โยวก็เริ่มอธิบายเทียบยาทีละใบให้โจวฉ่ายเหวินกับจี้เสี่ยวซานฟัง พอเริ่มอธิบาย กู้โยวถึงได้พบว่า แม้ทั้งสองคนจะจบมาโดยตรงจากสายนี้แท้ๆ แต่กลับไม่เข้าใจแม้กระทั่งสรรพคุณของสมุนไพรบางชนิดด้วยซ้ำ

ในศาสตร์การแพทย์แผนจีน สมุนไพรแต่ละชนิดจะถูกจัดหมวดหมู่ตามธาตุทั้งห้า เช่น สมุนไพรที่มีสีขาวโดยทั่วไปจะจัดอยู่ในธาตุทอง มักมีฤทธิ์เข้าสู่เส้นลมปราณปอด ในแง่สรรพคุณก็ยังมีการแบ่งแยกฤทธิ์เย็นฤทธิ์ร้อน ทว่าความรู้ด้านนี้ของทั้งสองคนกลับมืดแปดด้านไปหมด

กู้โยวต้องใช้เวลาอธิบายเทียบยาแต่ละใบอยู่นานสองนาน พออธิบายไปจนเหลืออีกราวๆ สิบกว่าใบ ทั้งสองคนก็เริ่มหาวหวอดๆ แข่งกันเป็นพัลวัน

สุดท้ายก็พาลทำเอากู้โยวพลอยง่วงตามไปด้วย กว่าจะฝืนทนอธิบายเทียบยาทั้งสามสิบเจ็ดใบจนจบได้ก็เล่นเอาเหนื่อยอ่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าสองคนนั้นจะฟังเข้าใจบ้างหรือเปล่า ก่อนที่พวกเธอจะลากกู้โยวกลับหอพักไปด้วยกัน

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กู้โยวเพิ่งจะเอนตัวลงนอนบนเตียง ในใจก็พลันสะดุ้งวาบขึ้นมา เธอนึกขึ้นได้ว่ายาที่ปรุงเสร็จในวันนี้ยังวางทิ้งไว้บนโต๊ะในห้องทดลองอยู่เลย หากมีใครฉวยโอกาสนี้แอบทำอะไรลงไปล่ะก็ เรื่องนี้คงหนีไม่พ้นต้องถูกโยนความผิดมาใส่หัวเธออีกแน่ๆ