ตอนที่ 87 ท่องเทียบยาเขียนขึ้นใหม่

"ข้าว่านะ ต้าล่าปา บ้านเอ็งไม่ได้เข้าเมืองไปหาไอ้ลูกเขยนั่นหรอกเรอะ ดูลูกสาวเอ็งสิ อยากได้ผัวจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว!"

ไม่รู้ว่าใครโพล่งประโยคนี้ขึ้นมา ชาวบ้านพลันหัวเราะกันลั่นยิ่งกว่าเดิม ใบหน้ากร้านโลกของปี้ต้าล่าปาเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด นึกอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียให้พ้น

ตอนที่ตามตัวกู้เหลียนพบ ปี้ต้าล่าปาก็เคยบุกไปหาหยางเจี้ยนเหว่ยถึงที่โรงเรียน แต่ไอ้เด็กเวรนั่นกลับปัดสวะให้พ้นตัวเสียเกลี้ยง ยืนกรานหน้าตายว่าไม่รู้เรื่องที่กู้เหลียนเข้าเมืองเลยแม้แต่น้อย

ปี้ต้าล่าปาไม่มีหลักฐานคาหนังคาเขา ตัวกู้เหลียนเองก็กลายเป็นคนบ้าใบ้สติฟั่นเฟือน ซ้ำยังเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว นางจึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนโทสะนี้ไว้ หวังเพียงว่าไอ้หนุ่มหยางเจี้ยนเหว่ยจะมีจิตสำนึกอยู่บ้าง พอเรียนจบแล้วมารับตัวกู้เหลียนไปก็ยังพอทำเนา

"เฮ้ย พวกเอ็งดูสิ นังเด็กนี่พอเสียสติแล้วอ้วนขึ้นหรือเปล่าวะ ท้องโย้ยื่นออกมาเชียว!"

ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนเอ่ยขึ้นมาเช่นนั้น สายตาของทุกคนจึงพร้อมใจกันจับจ้องไปที่ท้องของกู้เหลียน พอมองดูดี ๆ เข้าก็ชักเห็นเค้าลางผิดปกติ

"คงไม่ใช่ว่าโดนผู้ชายจรจัดทำท้องป่องเอาหรอกนะ ต้าล่าปา เอ็งกำลังจะได้อุ้มหลานแล้ว

"ฮ่าๆๆ..."

ชาวบ้านทั้งเด็กผู้ใหญ่ ชายหญิง ต่างพากันหัวเราะร่าอย่างไม่คิดอะไร

ปี้ต้าล่าปาเหลือบมองท้องของกู้เหลียนเช่นกัน สองเดือนมานี้ท้องของนังเด็กนี่โตวันโตคืนขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ หรือว่าจะเป็นจริงตามนั้น... แต่ตอนนั้นไอ้เฒ่าสารเลวหมอเท้าเปล่าซุนก็บอกชัดเจนแล้วนี่ว่ากู้เหลียนไม่มีทางตั้งท้องได้อีกแล้ว!

ปี้ต้าล่าปาถ่มน้ำลายใส่ฝูงชนดังถุยๆๆ แล้วลากกู้เหลียนที่ยังทำหน้าเซ่อซ่าวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

กู้เหลียนยังคงหันหน้ากลับมามองเฮ่อเผิงกังเป็นระยะๆ "เจี้ยนเหว่ย แม่ฉันไม่ยอมให้เราสองคนแต่งงานกันอีกแล้ว เจี้ยนเหว่ย..."

พิธีส่งตัวไปเป็นทหารที่ดีๆ ถูกกู้เหลียนป่วนจนพังไม่เป็นท่า เฮ่อเผิงกังไม่อยากมองเรื่องวุ่นวายไร้สาระในหมู่บ้านพวกนี้อีกต่อไป เขาแบกสัมภาระที่มัดรวมไว้เรียบร้อยขึ้นหลัง แล้วค้อมคำนับให้เฮ่อเจียกุ้ยกับกู้ซูผิงอย่างลึกซึ้ง

"พ่อ แม่ ฉันไปแล้วนะ ยังต้องรีบไปขึ้นรถที่อำเภออีก!"

กู้ซูผิงร้องไห้โฮ "ลูกเอ๋ย อย่าลืมส่งจดหมายกลับมาบ้านนะ!"

"พี่ อย่าลืมเอาปลอกกระสุนมาฝากฉันด้วยล่ะ!"

รอจนเงาร่างของเฮ่อเผิงกังเดินลับสายตาไปแล้ว เฮ่อเจียกุ้ยถึงได้ปาดน้ำตาแล้วพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง "ลูกเอ๋ย อยู่ในกองทัพต้องสร้างชื่อเสียงให้พวกเรานะ!"

...

เมืองเหลียงซิ่ว สถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีน กู้โยวคอตก ยังคงรู้สึกผิดกับเรื่องที่ใบสั่งยาหายไป

เธอคิดได้แล้วว่า ไม่ว่าโจวฉ่ายเหวินจะเป็นคนแอบขโมยใบสั่งยาพวกนั้นไปหรือไม่ ความรับผิดชอบส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ที่ตัวเธอเองอยู่ดี หากเธอระวังตัวมากพอ เอาใบสั่งยาสอดไว้ใต้หมอนเมื่อคืนนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางเอาไปได้

"ช่างเถอะ ถ้าจะสืบสาวราวเรื่องนี้ต่อไป ผลกระทบก็คงไม่ดีเท่าไหร่ วันข้างหน้าก็ระมัดระวังตัวให้มากขึ้นแล้วกัน!" คำพูดนี้ของจางจิ่งถงดูเหมือนจะแฝงความนัยบางอย่าง

โจวฉ่ายเหวินยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ถูกจี้เสี่ยวซานดึงรั้งไว้สองที สุดท้ายจึงไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา

"อาจารย์ เรื่องนี้ไม่โทษคนอื่นหรอกค่ะ โทษที่ฉันไม่ระวังตัวให้ดีเอง ความรับผิดชอบนี้ฉันขอรับไว้เองค่ะ!" กู้โยวกล่าว

"เฮ้อ!" จางจิ่งถงถอนหายใจยาว "เด็กเอ๋ย ใบสั่งยาหายไปน่ะเดิมทีไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก เพียงแต่เสียดายที่ใบสั่งยาพวกนั้นเป็นฉบับที่ฉันคัดสรรมาจากเคสคนไข้ที่เคยตรวจรักษาตลอดหลายปีมานี้ ซึ่งค่อนข้างมีลักษณะเฉพาะตัว พอหายไปแบบนี้ก็เท่ากับทำประสบการณ์หล่นหายไปด้วยน่ะสิ!"

เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดเสียดายอย่างยิ่งของจางจิ่งถง กู้โยวก็เม้มริมฝีปากแน่น

"แล้วถ้าฉันสามารถคัดลอกใบสั่งยาทั้งหมดออกมาใหม่ได้ จะพอใช้ได้ไหมคะ"

คนทั้งสามในห้องทดลองต่างหันขวับไปมองกู้โยวด้วยสีหน้าตกตะลึง นั่นมันใบสั่งยาตั้งสามสิบเจ็ดใบเชียวนะ ข้างบนนั้นไม่เพียงแต่มีเทียบยาที่จัดไว้ แต่ยังมีบันทึกอาการของคนไข้และการวินิจฉัยโรคตามหลักการแพทย์ในเวลานั้นอีกตั้งมากมาย อย่างน้อยใบหนึ่งก็มีสามร้อยถึงห้าร้อยตัวอักษรแล้ว

ใบสั่งยาสามสิบเจ็ดใบอย่างไรเสียก็ต้องมีเกือบหมื่นตัวอักษร การท่องจำตัวอักษรเกือบหมื่นคำได้ในชั่วข้ามคืน ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไปจริงๆ

"เธอ... จำใบสั่งยาพวกนั้นได้ทั้งหมดเลยเหรอ?" จางจิ่งถงมองกู้โยวอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

กู้โยวขมวดคิ้วใช้ความคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "จำได้เกือบหมดค่ะ แต่ฉันขอลองพยายามดูได้นะคะ"

ยามอ่าน "บันทึกการรักษา" กู้โยวได้สร้างความเคยชินขึ้นมาอย่างหนึ่ง นั่นคือการแยกแยะอาการของโรคออกเป็นส่วนๆ แล้วค่อยนำแต่ละส่วนไปเทียบเคียงกับสรรพคุณของตัวยาในเทียบยา วิธีนี้ไม่เพียงช่วยให้จดจำอาการแสดงภายนอกได้ แต่ยังจำหลักการใช้ยาในแต่ละครั้งได้ขึ้นใจอีกด้วย

เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ขอเพียงได้อ่านเทียบยาสักรอบ กู้โยวก็จำได้ถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเมื่อวานเพิ่งจะร่วมถกเถียงอย่างละเอียดกับหลิงจือมาหยกๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้มีบางจุดที่เธอจำได้ไม่ครบถ้วน หลิงจือก็ยังช่วยได้อยู่ดี

"โฮสต์คะ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ก็ต้องรบกวนหนูด้วยเหรอ เมื่อวานนอนดึกเกินไป ตอนนี้หนูยังง่วงอยู่เลยนะเนี่ย!"

"มีแต่เธอนั่นแหละที่ขี้เซา ไม่อย่างนั้นก็คงเห็นไปแล้วว่าใครหยิบเทียบยาไป" กู้โยวพึมพำในใจ

"คนที่หยิบเทียบยาน่ะเหรอ รู้ได้ไงว่าหนูไม่เห็น แต่ว่าตอนนี้บอกไม่ได้หรอกนะ โฮสต์ต้องไปสืบหาเอาเอง!" หลิงจือหาวหวอดแล้วเอ่ยขึ้น

กู้โยวใจกระตุกวูบ "เห็นแล้วทำไมไม่ยอมบอกฉันล่ะ"

"บอกไปก็หมดสนุกสิ คนชั่วก็แฝงตัวไปตลอดกาลน่ะสิ! ใช้ตาตัวเองมองให้ออกมันสนุกกว่าตั้งเยอะ ถือซะว่าเป็นการฝึกอ่านคนอ่านใจก็แล้วกันนะ!" หลิงจือพูดพลางหาวอีกรอบ

ขนาดหาวก็ยังมีกลิ่นน้ำนมเจือออกมา ชวนให้คนโกรธไม่ลงจริงๆ

"งั้นฉันไปเอาปากกากับกระดาษให้นะคะ!" โจวฉ่ายเหวินกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที วิ่งเหยาะๆ ไปหยิบกระดาษกับปากกามาให้

กู้โยวหลับตาลง ค่อยๆ นึกย้อนไปถึงภาพตอนเริ่มศึกษาวิเคราะห์เทียบยาเมื่อคืนวาน

"โฮสต์คะ ในเทียบยานี้เห็นชัดๆ ว่าเติมหย่วนจื้อกับโสมแดงเข้าไปได้ แต่ดันใส่ฝูหลิงกับตั่งเซินมาแทน มันยกระดับพลังหยางในร่างกายไม่ได้เลยสักนิด แถมฝูหลิงนี่มีฤทธิ์ขับระบายอยู่แล้ว ไม่ใส่ยังจะดีซะกว่า เป็นจุดด่างพร้อยมหันต์เลยจริงๆ"

เสียงของหลิงจือในตอนนั้นดังสะท้อนขึ้นมาในหัวทันที

มุมปากของกู้โยวโค้งขึ้นน้อยๆ เธอลืมตาขึ้นแล้วจรดปากกาเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว เทียบยาใบแรกถูกเขียนรวดเดียวจบ แทบไม่มีสะดุดตรงไหนแม้แต่น้อย

คราวนี้ทำเอาโจวฉ่ายเหวินกับจี้เสี่ยวซานถึงกับตะลึงงัน ความจำระดับนี้ ต่อให้พวกเขาควบม้าไล่ตามก็ยังตามไม่ทัน

จี้เสี่ยวซานไม่กล้าส่งเสียงรบกวนสมาธิของกู้โยว จึงหันไปชูนิ้วโป้งให้จางจิ่งถงที่กำลังมองมาทางนี้

จางจิ่งถงเองก็นั่งไม่ติดแล้ว รีบเดินมาด้านข้าง หยิบเทียบยาแผ่นที่เขียนเสร็จแล้วขึ้นมาตรวจดู

ตัวอักษรพลิ้วไหวสละสลวยเหล่านั้นระบุทั้งตัวโรค การวินิจฉัย การสั่งยา กลไกการออกฤทธิ์ และสรรพคุณยาไว้อย่างไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังเขียนโสมแดงเพิ่มเข้าไปใต้ชื่อตั่งเซินอีกหนึ่งขนาน

จางจิ่งถงกวาดตามองอย่างรวดเร็วหลายรอบ อย่าว่าแต่การเปลี่ยนจากตั่งเซินเป็นโสมแดงเลย สรรพคุณของยานี้กลับถูกยกระดับขึ้นมาอย่างมหาศาลทันตาเห็น จางจิ่งถงได้แต่ลอบอุทานชื่นชมในใจไม่หยุดหย่อน

ไม่นานนักกู้โยวก็เขียนเทียบยาใบที่สองจากความทรงจำออกมาได้ ตามติดด้วยใบที่สาม ความเร็วเริ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ จี้เสี่ยวซานกับโจวฉ่ายเหวินที่ยืนดูอยู่ด้านข้างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

จางจิ่งถงหยิบเทียบยาใบที่สองขึ้นมาดู ในใจพลันตกตะลึงอีกคำรบ ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าแม่หนูคนนี้เพิ่งจะสัมผัสกับการแพทย์แผนจีนได้เพียงไม่กี่เดือน ทว่าตัวยาที่เธอปรับเปลี่ยนในแต่ละเทียบยากลับแม่นยำตรงจุดอย่างยิ่ง เรียกได้ว่าเป็นจุดแต้มตาพญามังกรเลยก็ว่าได้

จางจิ่งถงชักจะสงสัยใคร่รู้ขึ้นเรื่อยๆ ว่าอาจารย์คนก่อนของแม่หนูคนนี้เป็นยอดคนแบบไหนกันแน่ ลูกศิษย์ที่สอนออกมาขนาดยังจับชีพจรไม่เป็นกลับมีพื้นฐานแน่นหนาถึงเพียงนี้ ชวนให้คนเลื่อมใสจนหมดหัวใจจริงๆ