ตอนที่ 86 ไถ่บาป

ณ อำเภอเล็กๆ แถบชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ เมิ่งหงถูอาศัยความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนเดินลัดเลาะมาจนถึงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แสนคุ้นเคยในความทรงจำ

เวลาล่วงเลยไปสิบปี คฤหาสน์ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม ทว่าสีชาดบนกำแพงด้านนอกกลับกะเทาะหลุดร่อนไปนานแล้ว บนสันกำแพงมีวัชพืชแห้งเหี่ยวขึ้นปกคลุม เมิ่งหงถูชะเง้อมองเข้าไปข้างในผ่านซี่กรงเหล็กของประตูใหญ่

ยังดีที่ลานบ้านยังคงได้รับการดูแลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ดูท่าว่าที่นี่ยังคงมีคนอาศัยอยู่ ภาพเหตุการณ์ในวันวานผุดขึ้นมาในหัวของเมิ่งหงถูเป็นฉากๆ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

ไม่รู้ว่าคนที่เคยอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ตัวเขาเมิ่งหงถูได้แต่หวังว่า การเดินทางมาที่นี่หลังจากผ่านไปสิบกว่าปี จะยังไม่สายเกินไป

ขณะนั้นเอง ชายชราผมขาวคนหนึ่งก็เดินออกมาจากตัวบ้าน พอเห็นเมิ่งหงถูที่กำลังยืนชะเง้อชะแง้อยู่นอกประตูรั้ว ก็เอ่ยปากทันที

"เฮ้ย ทำอะไรน่ะ ถ้าไม่มีธุระก็รีบไปให้พ้นเลยนะ!"

แววตาของเมิ่งหงถูไหวระริก น้ำเสียงนี้ฟังดูคุ้นหูอยู่หลายส่วน

"พี่ชายครับ ผะ...ผมอยากจะมาตามหาคนน่ะครับ"

"หาคนเรอะ" ชายชราขมวดคิ้วเดินเข้ามา ดวงตาทั้งคู่กวาดมองสำรวจเมิ่งหงถูหัวจดเท้า "นายคือ..."

ครั้นชายชราเดินเข้ามาใกล้ ประกายความดีใจก็วาบขึ้นในแววตาของเมิ่งหงถู "พี่ฉงเจี๋ย พี่คือพี่ฉงเจี๋ยใช่ไหมครับ"

ชายชราเห็นว่าอีกฝ่ายเรียกชื่อตนเองได้ถูกก็ชะงักไป พลางเพ่งมองเมิ่งหงถูอย่างละเอียดอีกหลายรอบ ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "แก...แกคือเมิ่งหงถู!"

"ผมเองครับ ผมเอง พี่ฉงเจี๋ย ลุงเฉินท่านยังสบายดีอยู่ไหมครับ" เมิ่งหงถูน้ำตาคลอเบ้า

"เหอะ ไอ้คนทรยศ ไอ้พวกเนรคุณหักหลัง ยังมีหน้ามาถามถึงท่านอีกเรอะ" ชายชรารีบเปิดประตูออก แล้วกระชากเมิ่งหงถูจากข้างนอกเข้ามาข้างใน คว้าคอเสื้อเขาไว้แน่น

"ใครอยู่แถวนี้บ้าง รีบมาจับตัวไอ้คนนี้ไว้เร็ว!" ชายชราตะโกนเข้าไปในบ้าน ไม่ทันไรก็มีคนวิ่งพรวดพราดออกมาสี่ห้าคน ช่วยกันจับล็อกแขนเมิ่งหงถูเอาไว้

"พี่ฉงเจี๋ย ในเมื่อผมเมิ่งหงถูมาถึงที่นี่แล้ว ผมก็ไม่คิดจะหนีหรอกครับ ผมแค่อยากจะขอพบลุงเฉินสักครั้ง!" เมิ่งหงถูเอ่ยด้วยขอบตาแดงก่ำ

"ฮึ คนอย่างแกยังมีหน้ามาเจออาเฉินอีก ตอนอยู่ที่กู้เจียหลิ่งน่าจะปล่อยให้ครอบครัวแกทั้งสิบสามคนอดตายให้หมด!" ชายชราคนนั้นร่วมมือกับคนอื่น ๆ บิดแขนคุมตัวเมิ่งหงเจี๋ยเดินเข้าไปในลานบ้าน

"ฉงเจี๋ย มีเรื่องอะไรกันถึงได้เอะอะขนาดนี้?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานดังแว่วมาจากทางด้านหน้า

เมิ่งหงถูเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นชายชราผมขาวโพลนท่าทางกระฉับกระเฉงแข็งแรงยืนอยู่ตรงจุดที่ตาเฒ่าฉงเจี๋ยเพิ่งเดินออกมาเมื่อครู่

ชายชราคนนี้รูปร่างสูงใหญ่อย่างน้อยก็น่าจะถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ดูจากอายุน่าจะเจ็ดสิบกว่าปีขึ้นไปแล้ว แต่แผ่นหลังยังคงเหยียดตรงอย่างยิ่ง ผมสีขาวประกายเงินทั้งหมดถูกเสยไปด้านหลัง เผยให้เห็นหน้าผากกว้างที่เกลี้ยงเกลา คิ้วหนาปานไม้กวาดทั้งสองข้างมีหางคิ้วตกลงมาเล็กน้อย

ดวงตาทั้งคู่ยังคงดำขลับตัดกับตาขาวอย่างชัดเจน สายตาคมกริบรวมศูนย์เป็นประกายวาววับ พวงแก้มทั้งสองข้างเจือสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

ไม่ต้องดูอย่างอื่น แค่ฟังสุรเสียงที่ดังกังวานปานระฆังทองเมื่อครู่ ก็รู้ได้ทันทีว่าชายชราคนนี้สุขภาพแข็งแรงเป็นเลิศอย่างแน่นอน

เมิ่งหงถูเพ่งพินิจชายชราอยู่ครึ่งนาที ทันใดนั้นเขาก็ดิ้นหลุดจากการจับกุมของคนไม่กี่คน แล้วพุ่งตัวเข้าไปหาชายชราพร้อมน้ำตาที่ทะลักริน

ตาเฒ่าฉงเจี๋ยคิดจะก้าวเข้าไปขวาง แต่ชายชราผมขาวกลับโบกมือห้ามไว้

เห็นเพียงเมิ่งหงทูคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บตรงจุดที่ห่างจากชายชราประมาณหนึ่งเมตร หยดน้ำตาใสแวววาวสองหยดร่วงเผาะลงบนพื้นซีเมนต์เบื้องล่าง

"อาเฉินครับ ผมหงถูเองครับ ผมมาขอรับโทษกับคุณอาครับ!"

เพียงแค่พูดประโยคนี้จบ เมิ่งหงถูก็สะอึกสะอื้นจนแทบพูดไม่เป็นคำ ความสำนึกผิดที่อัดอั้นอยู่ในก้นบึ้งหัวใจมานานถึงสิบแปดปีได้รับการปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้นในเวลานี้

ชายชราขมวดคิ้วขาวเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว "ตลอดชีวิตของฉัน เฉินเทียนฉีคนนี้มองคนมานับไม่ถ้วน และฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยดูคนผิด การที่เธอยอมมาที่นี่ในตอนที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ก็ถือว่าให้คำตอบที่น่าพอใจแก่ฉันแล้ว ลุกขึ้นเถอะ!"

เมิ่งหงถูเงยใบหน้าชราที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาแล้วส่ายหัว "อาเฉินครับ ผมมันเป็นคนมีบาป ผมเนรคุณคน สมควรตายเป็นพันๆ ครั้ง ในเมื่อผมมาถึงที่นี่แล้วก็ไม่ได้คิดจะมีชีวิตกลับไป ขอเพียงคุณอาจะลงโทษอย่างไร ผมขอยอมรับทั้งหมดครับ"

"ลุกขึ้นเถอะ หงถู เรื่องเมื่อตอนนั้นฉันก็สืบดูแล้ว รู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ! เพียงแต่น่าสงสารเด็กที่เพิ่งลืมตาดูโลกคนนั้น..." เฉินเทียนฉีเอ่ยพลางขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ

ใบหน้าของเมิ่งหงถูเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตานานแล้ว เขาอยากให้เฉินเทียนฉีทุบตีด่าทอ หรือกระทั่งฆ่าเขาเสียยังจะดีกว่า แต่การทำเช่นนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเสียดแทงใจ

"จะปล่อยมันไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้!" ชายชราฉงเจี๋ยคว้าคอเสื้อด้านหลังของเมิ่งหงถูแล้วหิ้วคอเขาขึ้นมา แรงแขนของชายชราผู้นี้นับว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

"ช่างเถอะฉงเจี๋ย เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ฉันปล่อยวางไปตั้งนานแล้ว ให้เขาไปเถอะ!" เฉินเทียนฉีโบกมือ แล้วหันหลังเตรียมจะเดินเข้าบ้าน

"ลุงเฉินครับ! ได้โปรดรอก่อน!" เมิ่งหงถูดิ้นหลุดจากมือของชายชราฉงเจี๋ย เข่าทั้งสองกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง และยังอุตส่าห์ไถลตัวไปข้างหน้าอีกครึ่งเมตร

"ลุงเฉินครับ ตอนนั้นผมไม่ได้ฆ่าเด็กคนนั้น และตอนนี้บางทีผมอาจจะหาเขาเจอแล้วครับ!"

...

ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านว่อเหลียง เฮ่อเผิงกังสวมเครื่องแบบทหารชุดใหม่เอี่ยม บนหน้าอกติดดอกไม้แดงดอกใหญ่สีสดใส ใบหน้าที่แข็งกระด้างราวกับแผ่นเหล็กของเขา ในที่สุดก็มองเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากได้เสียที

"เผิงกังเอ๊ย ไปอยู่ในกองทัพแล้วก็ตั้งใจทำงานให้ดีนะ!" กู้ซูผิงกุมมือเฮ่อเผิงกังไว้แน่น พลางปาดน้ำตาไม่หยุด

"พี่ ได้ยินว่าเข้ากองทัพไปแล้วจะได้จับปืนด้วย พอพี่กลับบ้านต้องมาเล่าให้ฉันฟังเยอะๆ นะ" เฮ่อเสี่ยวกังเงยหน้ามอซอราวกับเปลือกมันฝรั่งขึ้นมาด้วยแววตาไร้เดียงสา

"ได้สิ ถึงตอนนั้นพี่จะเอาปลอกกระสุนกลับมาฝาก!" เฮ่อเผิงกังใช้นิ้วเขี่ยสันจมูกของน้องชายเบาๆ

"เย้ พี่จะเอาปลอกกระสุนมาฝากฉันด้วย..." เฮ่อเสี่ยวกังดีใจจนกระโดดตัวลอย

เฮ่อเจียกุ้ยเป็นคนพูดน้อยมาแต่ไหนแต่ไร นัยน์ตาเอ่อคลอน้ำตา เขาตบไหล่ลูกชายเบาๆ สองทีโดยไม่พูดอะไร แล้วเบือนหน้าหนีไปด้วยความสะเทือนใจ

"เฮ้อ พี่ชาย พี่สะใภ้ เผิงกังได้ไปเป็นทหาร นี่มันเรื่องมงคลใหญ่หลวงเชียวนะ ต่อไปก็เป็นคนได้กินข้าวหลวงแล้ว หมู่บ้านเรามีเผิงกังแบบนี้คนหนึ่ง ก็นับเป็นเกียรติของทั้งหมู่บ้าน!" ผู้ใหญ่บ้านเถียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น

"ถุย เกียรติบ้าบออะไรล่ะ ใครๆ ก็รู้ว่าคนไปเป็นทหารไม่มีใครเป็นคนดีหรอก คนดีๆ ที่ไหนเขาไปเป็นทหารกัน! พวกเป็นทหารไม่ใช่พวกนักเลงก็เป็นพวกโจรทั้งนั้นแหละ!"

ปี้ต้าล่าปาที่ยืนอยู่ในกลุ่มชาวบ้านบ่นพึมพำเสียงเบา

กู้เหลียนสี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังได้ยินชัดเจนทุกคำ โกรธจนกัดฟันกรอด เขาไม่มีวันลืมเลยว่าตอนที่หลี่หลิ่งเฟิ่งตาย เขาไปขอร้องให้อารองมาช่วยแบกโลงศพ ปี้ต้าล่าปาเคยพูดจาแบบไหนเอาไว้

"แม่แกทำตัวขาดคุณธรรมมาทั้งชาติถึงได้ติดโรคน่ารังเกียจพรรค์นั้น ตอนมีชีวิตอยู่ก็เป็นภาระให้คนอื่น พอยังจะมาลากบ้านฉันไปลำบากด้วย ฝันไปเถอะ!"

คำพูดประโยคนี้แทงใจเขาทุกถ้อยคำ กู้เหลียนสี่อยากจะรอดูนักว่าตอนปี้ต้าล่าปาตายนี่จะมีสภาพเป็นอย่างไร

ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็กระโดดผลุนออกมาจากด้านข้าง ปราดเข้ามาตรงหน้าเฮ่อเผิงกังทันที พร้อมกับยื่นมือออกไปหมายจะจับดอกไม้แดงดอกใหญ่บนอกของเขา

ปี้ต้าล่าปาตกใจ รีบถลันเข้าไปกระชากตัวคนผู้นั้นไว้ "นังลูกคนนี้นี่ ขังไว้ในห้องแล้ว ทำไมยังโผล่หน้าออกมาให้ฉันขายขี้หน้าอีกหะ!"

ครืน ชาวบ้านที่ยืนล้อมอยู่ต่างพากันหัวเราะครืน

กู้เหลียนเอียงคอมองเฮ่อเผิงกังไปมาหลายรอบ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง "เจี้ยนเหว่ย ทำไมแกติดดอกไม้แดงอีกแล้วล่ะ อยากจะแต่งงานกับฉันอีกล่ะสิ!"