ตอนที่ 85 ใบสั่งยาถูกขโมย

กู้โยวพยักหน้า เป็นไปตามที่หลิงจือพูดจริง ๆ การใช้ฝูหลิงตรงนี้ถือเป็นจุดผิดพลาดครั้งใหญ่

"แล้วฉันควรแก้เทียบยานี้ยังไงดีล่ะ" กู้โยวแทะหัวปากกาพลางถามขึ้นในใจ

"ถ้าจะแก้ให้สมบูรณ์จริง ๆ ก็ต้องทำตามที่ฉันบอกเมื่อกี้ แต่ถ้าจะแก้ให้จางจิ่งถงดู ต้องระวังตัวหน่อย เธอแค่เปลี่ยนจากตั่งเซินเป็นหงเซินก็พอ"

กู้โยวพยักหน้ารับแล้วตวัดปากกาเขียนคำว่าหงเซินลงใต้คำว่าตั่งเซินบนใบสั่งยาอย่างรวดเร็ว

"อันนี้ยิ่งน่าขันเข้าไปใหญ่ นึกยังไงถึงเอาหวยหนิวซีกับกำมะถันมาไว้ด้วยกัน กะจะให้ร้อนตายเลยหรือไง คนคนนี้ดูจากอาการก็รู้ว่าหยางภายนอกไม่ขึ้น หยางภายในไม่ลง การไหลเวียนติดขัด ยังจะใช้ยาฤทธิ์หยางแรงขนาดนี้มากระตุ้นหยางอีก ถึงตอนนั้นจะดูเหมือนดีขึ้น แต่อีกเดี๋ยวก็ต้องกำเริบอีกแน่นอน" หลิงจือกล่าวขึ้นอีก

คำพูดนี้ตรงกับที่กู้โยวคิดไว้ไม่มีผิด กำมะถันเป็นของที่ร้อนและมีพลังหยางที่สุดในโลกใบนี้ โดยปกติจะไม่ใช้หรือใช้เพียงปริมาณน้อยนิดเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง กำมะถันอาจแปรสภาพเป็นสารหนูที่มีพิษร้ายแรงได้ ดังนั้นหมอทั่วไปจึงไม่กล้าใช้ มีเพียงคนที่มีความมั่นใจในวิชาแพทย์ของตนสูงมากอย่างจางจิ่งถงเท่านั้นที่กล้าใช้ปริมาณมากถึงขนาดนี้

ไม่ต้องรอให้หลิงจือเอ่ยปาก กู้โยวก็มีคำตอบในใจอยู่แล้ว เธอยกปากกาขึ้นเขียนชื่อหลิงจือกับหลงต่านภูเขาลงใต้คำว่ากำมะถันทันที

"ยอดมาก เพิ่มยาสองตัวนี้เข้าไปได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ แต่ว่าหลงต่านภูเขานี่ตรงกับเส้นลมปราณปอดนะ อาการแสดงของผู้ป่วยรายนี้อยู่ที่ตับ ตามความเห็นของฉันควรเปลี่ยนหลงต่านภูเขาเป็นหวงฮวาเกินจะยิ่งดีกว่า" หลิงจือกล่าว

กู้โยวคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมาก็รู้สึกว่าหลิงจือพูดมีเหตุผล แม้ว่าเธอจะคำนึงถึงการเกื้อหนุนและข่มกันของธาตุทั้งห้าในอวัยวะภายใน แต่ดูจากเทียบยานี้แล้ว จางจิ่งถงไม่ได้คำนึงถึงจุดนี้ หากเธอผลีผลามใช้ยาตัวหนึ่งที่ดูเหมือนไม่ตรงกับอาการ ถึงเวลาก็คงยากจะอธิบาย

กู้โยวค่อย ๆ ดูเทียบยาทีละใบเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีก็ดึกสงัด ในที่สุดก็ตรวจเทียบยาทั้งสามสิบเจ็ดใบจนครบทั้งหมด

พอเขียนตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ กู้โยวก็บิดขี้เกียจอย่างโล่งอก เธอจัดเรียงใบสั่งยาเข้าด้วยกันอย่างเป็นระเบียบ แล้วเอาปากกาทับไว้ด้านบน รอให้ถึงเวลาไปทำงานพรุ่งนี้ก็เอาไปคืนให้จางจิ่งถงได้แล้ว

คืนนั้นกู้โยวหลับสนิทมาก ตื่นขึ้นมาอีกทีฟ้าก็สว่างโร่แล้ว บนเตียงของโจวฉ่ายเหวินว่างเปล่า อีกฝ่ายตื่นเช้ากว่าเธอเสียอีก

พอกู้โยวลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันและแต่งตัวเสร็จ โจวฉ่ายเหวินก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจากข้างนอก แก้มทั้งสองข้างแดงแจ๋ เธอยกมือขึ้นถูกันพลางพูดว่า

"เสี่ยวโยว ข้างนอกหิมะตกแล้วนะ!"

หิมะตกเหรอ เพิ่งเข้าเดือนธันวาคมเองหิมะก็ตกแล้ว กู้โยวชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบว่าเป็นความจริง นอกหน้าต่างมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาประปราย บนพื้นมีหิมะทับถมอยู่บาง ๆ ชั้นหนึ่ง คาดว่ายังไม่ทันถึงเที่ยงก็คงละลายหมด

"ปีนี้หิมะตกค่อนข้าง..."

กู้โยวที่กำลังจะหันกลับไปคุยกับโจวฉ่ายเหวิน พลันสายตาเหลือบไปเห็นโต๊ะหนังสือที่ว่างเปล่า ใบสั่งยาที่เธอวางไว้บนโต๊ะก่อนนอนเมื่อคืนหายไปหมดแล้ว

กู้โยวตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบก้มลงค้นหาทั่วทั้งบนโต๊ะและใต้โต๊ะหนังสือ ใบสั่งยานี้จางจิ่งถงกำชับนักหนาว่าห้ามทำหายเด็ดขาด แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงหายไปได้ล่ะ

"พี่ฉ่ายเหวิน พี่เห็นใบสั่งยาที่วางอยู่บนโต๊ะไหมคะ" กู้โยวร้อนใจจนแทบจะร้องไห้

"ใบสั่งยาเหรอ เธอวางไว้ตรงไหนล่ะ" โจวฉ่ายเหวินเดินเข้ามาด้วยสีหน้างุนงง

"ฉัน...เมื่อคืนฉันตรวจใบสั่งยาพวกนั้นเสร็จหมดแล้ว ตอนจะนอนฉันก็วางไว้บนโต๊ะนี้ ยังเอาปากกาด้ามหนึ่งทับไว้ข้างบนอยู่เลย"

หยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาของกู้โยว น้ำเสียงก็สั่นเครือด้วยความร้อนรน

"เธอหมายถึงปากกาด้ามนั่นหรือเปล่า" โจวฉ่ายเหวินชี้ไปที่พื้นตรงปากกาที่จวนเจียนจะกลิ้งเข้าไปใต้เตียงของกู้โยว

กู้โยวหันมองตามทิศทางที่โจวฉ่ายเหวินชี้ ในหัวก็พลันอื้ออึง นั่นคือปากกาที่เธอใช้เมื่อวานจริง ๆ ปากกากลิ้งตกไปอยู่ที่พื้น ย่อมชัดเจนว่ามีคนมาแตะต้องใบสั่งยาของเธอ แต่ว่าจะเป็นใครกันล่ะ

กู้โยวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง หรือว่าจะเป็นโจวฉ่ายเหวิน กู้โยวไม่อยากสงสัยเธอเลยจริง ๆ เธอออกจะดูเป็นกันเอง ตั้งแต่กู้โยวมาอยู่ที่นี่อีกฝ่ายก็ดีกับเธอมาตลอด ถ้าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเธอจริง ๆ มันก็น่ากลัวเกินไปแล้ว

แต่ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครได้เล่า หอพักนี้มีพวกเธออยู่กันแค่สองคนเท่านั้น

เมื่อเห็นกู้โยวเอาแต่จ้องมองตน โจวฉ่ายเหวินก็รู้ตัวทันที เธอโบกมือพัลวันพลางพูดกับกู้โยว "เสี่ยวโยว เธอคงไม่ได้กำลังสงสัยฉันหรอกนะ ในหอนี้มีแค่เราสองคน ต่อให้ฉันอยากขโมยจริง ก็คงไม่โง่พอที่จะลงมือในห้องหรอก อีกอย่างใบสั่งยานั่นอาจารย์ก็ตั้งใจจะเอามาสอนพวกเราอยู่แล้ว แถมเมื่อวานฉันเองก็ได้ดูรอบหนึ่งแล้วด้วย ฉันจะเอาไปทำไม ไม่มีประโยชน์สักนิด"

สิ่งที่โจวฉ่ายเหวินพูดก็นับว่ามีเหตุผล หากเธอเป็นคนเอาไป มันก็เห็นกันชัดโต้งๆ ว่าเป็นฝีมือเธอ เรื่องโง่เขลาพรรค์นี้อย่าว่าแต่โจวฉ่ายเหวินเลย ต่อให้เป็นหลินเสี่ยวหลินที่สมองกลวงคนนั้นก็คงไม่ทำเช่นกัน

แต่ถ้าไม่ใช่โจวฉ่ายเหวินแล้วจะเป็นใคร คนที่รู้ว่าใบสั่งยานั่นอยู่กับกู้โยวมีแค่สี่คนเท่านั้น ทว่าใบสั่งยานี้จางจิ่งถงก็บอกไว้แล้วว่าจะนำมาอธิบายให้ทุกคนฟัง ใครเอาไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น

ถ้าหากจำเป็นต้องมีคนขโมยไปจริง ๆ ก็คงมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือต้องการทำให้กู้โยวถูกไล่ออก คิดมาถึงตรงนี้กู้โยวก็ใจหายวาบ ในหัวพลันนึกย้อนไปถึงคำพูดที่โจวฉ่ายเหวินเคยคุยกับเธอในห้องทดลอง

หรือจะเป็นเพราะเธอเพิ่งมาถึงก็ได้ตำแหน่งผู้ช่วยของจางจิ่งถงไป มิหนำซ้ำเมื่อวานจางจิ่งถงยังเอ่ยปากชมเธอเสียยกใหญ่ จนทำให้โจวฉ่ายเหวินเกิดความริษยาขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น กู้โยวก็ยังนึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่าง โจวฉ่ายเหวินเป็นคนเพียงคนเดียวที่รู้ว่าเธอติดเงินตระกูลจางอยู่ไม่น้อย หรือนี่จะเป็นเป้าหมายในการลงมือของอีกฝ่าย

กู้โยวแทบไม่กล้าคิดต่อเลยจริง ๆ หากเป็นเช่นนั้น จิตใจคนเราจะมืดบอดได้ถึงเพียงไหนเชียว ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

"เอาเถอะน่ากู้โยว อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ให้ฉันช่วยหาดูดี ๆ อีกรอบไหม"

โจวฉ่ายเหวินพูดพลางย่อตัวลงก้มมองใต้เตียงและใต้โต๊ะ ท่าทางนั้นดูตั้งอกตั้งใจค้นหาอย่างยิ่ง ทว่ายิ่งอีกฝ่ายทำเช่นนี้ กู้โยวก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของโจวฉ่ายเหวินอย่างแน่นอน

เมื่อใบสั่งยาหายไป กู้โยวก็รู้สึกอึดอัดแน่นอกจนกินมื้อเช้าไม่ลง พอจางจิ่งถงก้าวเข้ามาในห้องทดลอง ก็เห็นสีหน้าของกู้โยวดูย่ำแย่ราวกับกระดาษฟางที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่

"อ้าว เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย เมื่อคืนนอนไม่หลับ หรือว่าคิดวิเคราะห์ใบสั่งยาจนเหนื่อยเกินไป ฉันก็บอกแล้วไงว่าให้เวลาเธอตั้งหนึ่งสัปดาห์ แค่แสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมาเท่านั้น ไม่เห็นต้องกดดันขนาดนี้เลย!"

พอจางจิ่งถงพูดเช่นนี้ กู้โยวก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป น้ำตาไหลร่วงเผาะลงมาเป็นสาย

"เสี่ยวโยว เป็นอะไรไปน่ะ ตั้งแต่เดินเข้าห้องทดลองมาก็เห็นเธอซึมกะทือไปเลย!" จี้เสี่ยวซานรีบฉวยโอกาสเข้ามาปลอบโยนกู้โยวทันที

โจวฉ่ายเหวินกัดริมฝีปาก เอ่ยขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า "ใบสั่งยาสามสิบเจ็ดใบเมื่อวาน...หะ หายไปแล้วค่ะ!"

"อะไรนะ!" สีหน้าของจางจิ่งถงพลันเคร่งเครียดลงทันใด "กู้โยว เกิดเรื่องอะไรขึ้น ใบสั่งยาจะหายไปได้ยังไง"

กู้โยวปาดน้ำตา "ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เมื่อวานฉันรวบรวมใบสั่งยาเสร็จหมดแล้ว ก็วางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือในหอพักแท้ ๆ แต่พอตื่นเช้ามาวันนี้ มันก็หายไปแล้วค่ะ!"

"หายในหอพักงั้นเหรอ" จางจิ่งถงกับจี้เสี่ยวซานหันขวับไปมองโจวฉ่ายเหวินพร้อมกัน

โจวฉ่ายเหวินลนลานขึ้นมาทันที "มะ ไม่ใช่ฉันนะคะ ฉัน...ฉันจะเอาใบสั่งยานั่นไปทำไมล่ะคะ!"