ตอนที่ 84 ผู้ชายแสนดี

หยางเจี้ยนเหว่ยส่ายหน้า "ผมเคยถามเธอแล้ว แต่เธอไม่ยอมพูดท่าเดียว ตอนนั้นผมก็คิดอะไรง่ายเกินไป คิดแค่ว่าตัวเองเรียนอยู่ข้างนอก ยังไงก็ไม่ได้ยินข่าวลือไร้สาระในหมู่บ้านอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าความหวังดีเพียงครั้งเดียวจะเกือบทำให้ผมต้องสูญเสียคนที่รักที่สุดไป"

หยางเจี้ยนเหว่ยค่อย ๆ หมุนตัวกลับมา โอบไหล่หม่าฝานจิ้งไว้ แล้วมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

หม่าฝานจิ้งดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่อพลางก้มหน้าลง กระซิบพึมพำ

"เจี้ยนเหว่ย คุณเป็นผู้ชายที่ดีจริง ๆ ค่ะ"

สองมือของหยางเจี้ยนเหว่ยที่โอบกอดหม่าฝานจิ้งเริ่มออกแรงกระชับขึ้นเล็กน้อย เธอรับรู้ได้ถึงท่อนแขนของเขาที่กำลังสั่นไหวเบา ๆ และยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนหน้าผาก

หม่าฝานจิ้งค่อย ๆ หลับตาลง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย วันนี้เป็นวันที่เธอเฝ้ารอมาเนิ่นนานจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าพอมาถึงจริงเข้า เธอจะประหม่าได้ถึงเพียงนี้

สัมผัสนุ่มละมุนและอุ่นร้อนแตะลงบนริมฝีปากของเธอเบา ๆ สองครา ความรู้สึกนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านจนหัวใจของเธอเต้นระทึกและซาบซ่านไปทั้งดวง

ยังไม่ทันที่เธอจะดื่มด่ำกับรสสัมผัสนั้นได้เต็มที่ ริมฝีปากของหยางเจี้ยนเหว่ยก็ประกบลงมาอย่างเผด็จการ ทั้งอุ่นชื้นและเจือไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้น ทำเอาหม่าฝานจิ้งรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งร่าง

หยางเจี้ยนเหว่ยออกแรงรวบกอดเธอเข้าแนบชิดอก มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของเธอไว้ พลางปล้นชิงความหวานอย่างบ้าคลั่ง ปลายลิ้นอันลื่นไหลสอดแทรกผ่านริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยของเธอเข้าไปในทันที

ความรู้สึกนั้นช่างน่าอัศจรรย์นัก ราวกับหยางเจี้ยนเหว่ยได้สูบเอาเซลล์สมองทั้งหมดของเธอออกไป ชั่วพริบตาเดียวในหัวของหม่าฝานจิ้งก็ว่างเปล่าขาวโพลน แม้กระทั่งเสียงลมพัดผ่านพงไพรก็ไม่ได้ยินอีกต่อไป โลกใบนี้คล้ายกับหลงเหลือเพียงคนสองคนเท่านั้น คนหนึ่งคือเธอ และอีกคนคือหยางเจี้ยนเหว่ย

ภายในห้องทดลองของสถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีน การทำยาลูกกลอนน้ำผึ้งเม็ดใหญ่ดำเนินมาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว ขอเพียงนำน้ำผึ้งกับตัวยาที่ผสมเข้ากันดีมาปั้นเป็นเม็ดกลมก็เป็นอันเสร็จสิ้น

"เรื่องนี้ผมถนัด พวกคุณไปพักเถอะ ผมคนเดียวก็เอาอยู่!" จี้เสี่ยวซานถกแขนเสื้อขึ้น ท่าทางกระตือรือร้นพร้อมลุยงานเต็มที่

โจวฉ่ายเหวินล้างมือ พลางเม้มปากยิ้มหัวเราะ "นายนี่นะ ก็เหมาะกับงานแบบนี้ที่สุดแล้วล่ะ!"

กู้โยวทอดสายตามองสมุนไพรกับน้ำผึ้งที่ผสานรวมเป็นเนื้อเดียวกันในอ่าง อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ที่แท้ยาลูกกลอนเม็ดใหญ่ก็ทำขึ้นมาแบบนี้นี่เอง ดูท่าแล้วในศาสตร์การแพทย์แผนจีน เธอยังมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกมากนัก

"มันแน่อยู่แล้วล่ะ ตอนนี้สิ่งที่โฮสต์เรียนรู้ไปเป็นแค่น้ำแข็งปลายยอดเท่านั้นเอง!" หลิงจือกล่าวอย่างลำพองใจ

กู้โยวเหลือบมองจางจิ่งถงที่นั่งค้นคว้าตำรับยาอยู่ด้านหน้า ไม่นึกเลยว่าบุคคลระดับปรมาจารย์แห่งวงการแพทย์แผนจีนอย่างจางจิ่งถงจะเข้าถึงง่ายและเป็นกันเองถึงเพียงนี้ ขนาดเธอชี้ให้เห็นถึงจุดบกพร่องในตำรับยา เขาก็ยังไม่โกรธเลยสักนิด คนแบบนี้ในยุคสมัยนี้ช่างหาได้ยากเหลือเกิน

"ยาทำไปถึงไหนแล้ว?" จางจิ่งถงเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่กองตำรับยาหนาเตอะในมือ

"ใกล้เสร็จแล้วครับอาจารย์ เหลือแค่ปั้นเป็นเม็ดกลมเท่านั้นเอง!" จี้เสี่ยวซานตอบพลางใช้มือแตะอ่างใส่ยาเพื่อลองวัดอุณหภูมิ

"อืม ดีมาก กู้โยว เธอมานี่สิ เอาตำรับยาพวกนี้กลับไปดู บนนี้ฉันเขียนกำกับอาการของคนไข้ตอนตรวจวินิจฉัยเอาไว้ทั้งหมดแล้ว เข้าใจได้แค่ไหนก็แค่นั้น จากนั้นก็เขียนตำรับยาที่เธออยากใช้ลงไปที่ด้านหลัง!"

กู้โยวใจกระตุก ตำรับยาในมือของจางจิ่งถงปึกนั้น อย่างน้อย ๆ ก็ต้องมีหลายสิบแผ่น แม้เธอจะไม่รู้ว่าตำรับยาเหล่านี้สั่งจ่ายให้ใครบ้าง แต่คิดดูแล้วคงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่

จางจิ่งถงเงยหน้าขึ้น สบตากู้โยวด้วยแววตาเป็นประกายคมกริบ "ไม่ต้องกลัวไปหรอก นี่เป็นคนไข้ที่ฉันเคยรักษาหายหมดแล้ว ตอนนี้แค่อยากจะลองใช้วิสัยทัศน์ของเธอมารักษาดูอีกรอบ วันหน้าถ้าเจออาการป่วยแบบนี้อีก จะได้จัดยาที่ดียิ่งขึ้นได้ ศาสตร์การแพทย์มันก็เป็นแบบนี้แหละ จะเอาแต่นั่งคิดคนเดียวหลังประตูที่ปิดตายไม่ได้ ต้องรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นให้มาก ๆ"

"แต่ว่า..." กู้โยวก็ยังลังเลอยู่บ้าง

"รีบไปสิโฮสต์ นี่เป็นโอกาสทองในการเรียนรู้เลยนะ นี่มันคือ 'บันทึกการรักษา' ในชีวิตจริงชัด ๆ!" เสียงเล็ก ๆ ของหลิงจือรีบเร่งเร้าขึ้นมาทันที

"ไม่เป็นไรหรอก เขียนไม่ดียังไงก็ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นพวกเราจะได้ถือโอกาสนี้มาพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน คัดเอาส่วนที่ไม่ดีออกแล้วเก็บส่วนที่ดีเอาไว้ เรียนรู้ไปด้วยกันทุกคน" จางจิ่งถงเอ่ยพลางยกเทียบยาในมือขึ้นมาโบกเบา ๆ อีกครั้ง

"รีบไปรับสิ คืนนี้ฉันจะได้ขอดูด้วยคน!" โจวฉ่ายเหวินรีบแอบกระทุ้งศอกใส่กู้โยวเบา ๆ

เธอมาอยู่ที่สถาบันวิจัยตั้งสองปีแล้ว ยังไม่มีสิทธิ์ได้ดูเทียบยาพวกนี้เลย แม้เธอจะรู้ดีว่าคุณสมบัติและประสบการณ์ของตัวเองยังไม่ถึงขั้น แต่ตอนนี้ถ้ากู้โยวได้เทียบยามา พอกลับไปที่ห้องพัก เธอก็จะได้พลอยดูไปด้วยได้

กู้โยวเม้มริมฝีปาก ก้าวเท้ายาว ๆ เดินตรงเข้าไปหาจางจิ่งถง สองมือยื่นออกไปรับเทียบยาปึกหนานั้นมา ประคองไว้ในมือราวกับกำลังถือของล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินราคาได้

"เธอก็ไม่ต้องรีบร้อนนะ ทั้งหมดตรงนี้มีอยู่สามสิบเจ็ดใบ ให้เวลาเธอหนึ่งสัปดาห์ สัปดาห์หน้าพวกเราค่อยมาเริ่มคุยกัน!" จางจิ่งถงบอก

กู้โยวพยักหน้ารับ แล้วประคองเทียบยาเดินกลับมา

"เทียบยานี้มีค่ามากจริง ๆ ต้องระวังให้ดี อย่าทำหายเชียวนะ!" จางจิ่งถงกำชับสำทับมาอีกหนึ่งประโยค

พอกลับมาถึงห้องพักในตอนค่ำ โจวฉ่ายเหวินก็รีบเบียดตัวเข้ามาหาทันที

"เสี่ยวโยว เอาเทียบยาออกมาเปิดดูหน่อยสิ รู้ไหมว่าฉันมาอยู่ที่นี่ตั้งสองปีแล้ว ทุกวันนอกจากปรุงยาแล้วก็ไม่มีอย่างอื่นให้ทำเลย อาจารย์ไม่เคยให้ฉันกับเสี่ยวซานได้ดูเทียบยาพวกนี้เลยนะ!"

กู้โยวคาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแบบนี้ จึงรีบหยิบเทียบยาออกมาอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด

"งั้นเราสองคนมาช่วยกันดูเถอะ จริง ๆ แล้วฉันเองก็ใช่ว่าจะดูเข้าใจหรอกนะ!" กู้โยวเอ่ย

"พอเลยแม่คุณ ดูอาจารย์ให้ความสำคัญกับเธอขนาดนั้น ก็รู้แล้วว่าเธอมีฝีมือไม่เบาหรอก" โจวฉ่ายเหวินวางเทียบยาลงบนโต๊ะหนังสือที่พวกเธอใช้ร่วมกัน จากนั้นก็ยกม้านั่งมาสองตัว แล้วนั่งลงเปิดดูกับกู้โยว

ทั้งสองคนเปิดดูทีละใบอย่างต่อเนื่อง กู้โยวคิดว่าจะเปิดดูคร่าว ๆ ให้หมดรอบหนึ่งก่อน แล้วค่อยมานั่งขบคิดพิจารณาอย่างละเอียดอีกที

ที่จริงเทียบยาพวกนี้ส่วนใหญ่ก็ใช้ตำรับยามาตรฐานมาปรับเพิ่มลดเอา มีเพียงไม่กี่ใบที่คาดว่าคงไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไร จึงมีเทียบยาบางใบที่กู้โยวไม่เคยเห็นมาก่อน แต่หลักการทางเภสัชวิทยากู้โยวก็ยังพออ่านเข้าใจได้

ไม่นานนักทั้งคู่ก็ดูเทียบยาทั้งหมดจนจบไปหนึ่งรอบ

หลิงจือถึงกับหาวหวอดออกมาอย่างผิดวิสัย "เฮ้อ นึกว่าจะมีเทียบยาสุดยอดอะไร ที่แท้พอดูแล้วก็ธรรมดาแค่นี้เอง"

ในสายตาของกู้โยว เทียบยาพวกนี้ก็ธรรมดามากจริง ๆ หากเทียบกับตำรับยาใน "บันทึกการรักษา" แล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าชั้นเชิงห่างกันลิบลับ แต่ถ้าเอาไปเทียบกับเทียบยาที่หมอเท้าเปล่าซุนเขียนขึ้นมา ก็ถือว่าเหนือชั้นกว่าไม่รู้กี่เท่าตัว

"เสี่ยวโยว เทียบยาพวกนี้เธอดูเข้าใจหมดเลยเหรอ"

อย่างน้อยโจวฉ่ายเหวินพอดูไปรอบหนึ่งแล้ว สมองก็แทบจะกลายเป็นแป้งเปียก มึนตึ๊บไปหมด

กู้โยวชี้ไปที่เทียบยาไม่กี่ใบนั้นพลางบอกว่า "พวกนี้ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน ต้องขอเวลาขบคิดดูดี ๆ ก่อนน่ะ"

โจวฉ่ายเหวินลุกขึ้นบิดขี้เกียจ "งั้นก็ลำบากเธอแล้วล่ะ เธอค่อย ๆ คิดไปเถอะ ฉันเหนื่อยจะแย่แล้ว ขอตัวไปนอนก่อนล่ะ"

กู้โยวพยักหน้ารับ เธอจัดแยกเทียบยาออกเป็นสามกอง แล้วเริ่มเปิดดูใหม่อีกครั้งตั้งแต่ต้น

"โฮสต์ เทียบยานี้เห็นชัด ๆ ว่าสามารถใส่หย่วนจื้อกับโสมแดงได้ แต่กลับใส่ฝูหลิงกับตั่งเซินเข้าไปแทน แบบนี้จะไปช่วยกระตุ้นหยางชี่ในร่างกายได้ยังไงกัน แถมฝูหลิงตัวนี้ก็มีสรรพคุณช่วยขับระบายอยู่แล้ว สู้ไม่ใส่ลงไปเลยยังดีเสียกว่า เขียนออกมาได้ห่วยจริง ๆ" หลิงจือเอ่ยวิจารณ์