ตอนที่ 83 ขอคืนดี

"อาจารย์คะ ฉันคิดว่าใช้ตั่งเซียมกับเซิงหมาน่าจะเหมาะค่ะ!" กู้โยวพูด

จางจิ่งถงพยักหน้า "เซิงหมาน่ะไม่เลวเลย เพียงแต่สรรพคุณของตั่งเซียมยังด้อยกว่าโสมคนอยู่มาก สู้ใช้โสมคนไปเลยดีกว่า!"

"ใช่ค่ะ แม้โสมคนจะมีฤทธิ์ร้อน แต่หญิงหลังคลอดเสียเลือดไปมาก ใช้โสมคนช่วยพยุงไว้ จะยิ่งช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตในร่างกายได้เร็วกว่าค่ะ" โจวฉ่ายเหวินกล่าว

"จริงด้วยค่ะ พี่ฉ่ายเหวินพูดถูกที่สุดเลย!" กู้โยวรีบเออออตาม ในใจพลอยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง นิสัยของเธอบางครั้งก็เถรตรงเกินไป หากไม่ใช่เพราะหลิงจือคอยเตือน วันนี้คงเผลอไปล่วงเกินข้อห้ามของจางจิ่งถงเข้าแล้ว

ในหน่วยงานแบบนี้ เธอยังระมัดระวังตัวไม่พอจริง ๆ

จางจิ่งถงตวัดพู่กันไม่กี่ทีก็เพิ่มโสมคนกับเซิงหมาลงในเทียบยา สีหน้าแสดงความยินดีออกมาอย่างชัดเจน

"เร็วเข้า ทำตามเทียบยานี้ จัดสำหรับขนาดสิบห้าวัน เคี่ยวทำเป็นลูกกลอนน้ำผึ้งออกมาก่อน!"

แม้กู้โยวจะเคยปรุงยาในมิติของระบบมาบ้าง แต่ยังไม่เคยทำลูกกลอนน้ำผึ้งในโลกความเป็นจริงมาก่อน จึงเกิดความกระตือรือร้นขึ้นมาทันที รีบเข้าไปช่วยโจวฉ่ายเหวินกับจี้เสี่ยวซานง่วนทำงานด้วยกัน

...

ณ มหาวิทยาลัยแพทย์แห่งหนึ่งในเมืองเหลียงซิ่ว หยางเจี้ยนเหว่ยมายืนรออยู่ใต้หอพักหญิงไม่รู้กี่ค่ำคืนแล้ว นับตั้งแต่กลับจากการไปทัศนศึกษาที่สถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีนคราวนั้น จิ้งจิ้งก็ไม่ยอมพูดดีกับเขาอีกเลย

เธอยังคงเอาแต่ยึดติดกับคำพูดเหล่านั้นของกู้โยวไม่ยอมปล่อย ทั้งยังบอกว่าถ้าหาตัวผู้ชายที่กู้โยวพูดถึงออกมาไม่ได้ เธอก็จะเลิกกับหยางเจี้ยนเหว่ย

ต้องรู้ไว้ด้วยว่าหยางเจี้ยนเหว่ยต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปตั้งเท่าไรกว่าจะตามจีบหม่าฝานจิ้งติด อีกทั้งค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน เขายังต้องเจียดเงินส่วนใหญ่ออกมาคอยซื้อของกระจุกกระจิกเอาใจเธอ

ใครจะไปคิดว่าความพยายามตั้งเนิ่นนานกำลังจะถูกนังสารเลวกู้โยวพังทลายลงในพริบตา หยางเจี้ยนเหว่ยแค้นจนฟันแทบหัก

"ฮัดเชิ่ย!" หยางเจี้ยนเหว่ยจามออกมาฟอดใหญ่ ยกมือขึ้นปาดน้ำมูกใต้รูจมูกแล้วดึงเสื้อผ้าบนตัวให้กระชับ เสื้อผ้าชุดนี้ใส่ตอนกลางวันก็พอถูไถได้อยู่หรอก แต่มายืนตากลมอยู่ข้างนอกทั้งคืนแบบนี้ ร่างกายแทบจะแข็งจนชาไปหมดแล้ว

"กู้โยว มึงคอยดูเถอะ ในเมื่อมึงไม่ยอมให้กูอยู่อย่างสงบสุข กูก็จะไม่ปล่อยให้มึงได้อยู่อย่างสุขสบายเหมือนกัน!" หยางเจี้ยนเหว่ยสบถออกมาคำหนึ่งแล้วถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล

ในที่สุดหม่าฝานจิ้งก็เดินนวยนาดออกมาท่ามกลางฝูงนักศึกษาหญิง พอเห็นหยางเจี้ยนเหว่ย เธอก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทางทันทีราวกับนกเพนกวินผู้หยิ่งยโส

"จิ้งจิ้ง จิ้งจิ้ง เธอฟังฉันอธิบายก่อนได้ไหม ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะนะ เห็นแก่ที่ฉันมายืนรอเธออยู่ใต้ตึกตั้งหลายวันขนาดนี้!" หยางเจี้ยนเหว่ยสูดน้ำมูกพลางรีบปรี่เข้าไปหา

"หยางเจี้ยนเหว่ย! ฉันบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้ายังหาตัวผู้ชายคนนั้นไม่เจอ วันหลังก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีก แล้วยังมีเรื่องนังกู้โยวอะไรนั่นอีก มันรู้ได้ยังไงว่าพ่อฉันเป็นผู้อำนวยการสำนัก! ถ้านายอธิบายเรื่องพวกนี้ให้กระจ่างไม่ได้ วาสนาระหว่างเราสองคนก็ถือว่าขาดกันแค่นี้!" หม่าฝานจิ้งพูดพลางขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อ

หยางเจี้ยนเหว่ยเป็นคนที่มีผลการเรียนติดอันดับต้น ๆ ของนักศึกษาใหม่รุ่นนี้ ตอนแรกที่เธอยอมตกลงปลงใจรับรักก็เพราะมองเห็นข้อดีตรงจุดนี้ของเขา

นึกว่าหยางเจี้ยนเหว่ยจะยอมตามใจเธอทุกอย่าง เป็นหนุ่มอบอุ่นแสนดีที่ไม่มีใครเทียบได้ ทว่านับแต่วันที่ได้ยินคำพูดพวกนั้นของกู้โยว ความฝันของเธอก็พังทลายลง หรือว่าจะถูกคนอื่นพูดถูกเข้าจริง ๆ ว่าที่หยางเจี้ยนเหว่ยมาตามจีบเธอนั้นมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

"จิ้งจิ้ง จิ้งจิ้ง ผู้ชายของกู้เหลียนคนนั้นเป็นใครฉันไม่รู้จริง ๆ นะ ตอนอยู่หมู่บ้านฉันแทบไม่ได้ข้องแวะกับเธอเลย เธอไปฟังนังกู้โยวพูดเหลวไหลแล้ว!" หยางเจี้ยนเหว่ยพอเห็นขอบตาของหม่าฝานจิ้งแดงขึ้นมาก็รู้ทันทีว่าในใจเธอยังตัดเขาไม่ขาด คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะแสดงละครได้แนบเนียนแค่ไหนแล้ว

"นายคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือสมองมีปัญหากันแน่ คนที่มาหานายวันนั้นก็คือกู้เหลียน ถ้าผู้ชายของเธอเรียนอยู่ที่โรงเรียนพวกเราจริง ทำไมเธอไม่ไปหาผู้ชายของเธอ แล้วจะมาหานายทำไม หนำซ้ำนายยังหน้าด้านกล้าไปว่าเขาเป็นคนบ้าอีก!"

หม่าฝานจิ้งโมโหจนสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ดึงมือเพื่อนจะเดินหนีไป หยางเจี้ยนเหว่ยรีบก้าวพรวดเข้าไปคว้ามือเธอไว้ แล้วคุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บ

"จิ้งจิ้ง เธอฟังฉันพูดหน่อยเถอะนะ ฉันขอพูดแค่สองประโยคเท่านั้น ถ้าเธอยังไม่เชื่อฉันอีกล่ะก็ ฉันจะหันหลังกลับไปแล้วไม่มาตามตอแยเธออีกเลยตลอดชีวิต"

หยางเจี้ยนเหว่ยพูดพลางน้ำตานองหน้า หัวใจสาวน้อยของหม่าฝานจิ้งถูกสะกิดจนทั้งคันทั้งเจ็บแปลบ โบราณว่าใต้เข่าลูกผู้ชายมีทองคำ ทว่าหยางเจี้ยนเหว่ยกลับคุกเข่าลงต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ หากบอกว่าไม่ใจอ่อนก็คงโกหก

"ก็ได้ ฉันจะให้นายอีกโอกาสเดียว เป็นครั้งสุดท้าย!" หม่าฝานจิ้งสูดหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นน้ำตาที่จวนเจียนจะร่วงหล่นกลับไป

"จิ้งจิ้ง พวกเราสองคนมาจากคนละที่ แต่ได้มาอยู่โรงเรียนเดียวกัน ได้เรียนด้วยกัน จนกระทั่งได้พบ รู้จัก และเข้าใจกัน นี่นับเป็นวาสนาที่ไม่ง่ายเลยจริงๆ ฉันซาบซึ้งใจเหลือเกินที่เธอไม่เคยรังเกียจชาติกำเนิดของฉัน แต่ฉันก็รู้ตัวดีว่าฉันคู่ควรกับเธอไม่ได้ ฉันถึงได้พยายามมาตลอด มีเพียงต้องเรียนให้ดี อนาคตถึงจะมีลู่ทางที่ดี จะได้ไม่ต้องให้เธอมาตกระกำลำบากไปด้วยกันกับฉัน"

คำพูดของหยางเจี้ยนเหว่ยสะเทือนอารมณ์ยิ่งนัก กระทั่งเด็กสาวที่ยืนมุงดูอยู่ข้างๆ ยังอดปาดน้ำตาไม่ได้

ส่วนหม่าฝานจิ้งยิ่งไม่ต้องพูดถึง น้ำตาไหลพรากลงมาราวกับเขื่อนแตก

"จิ้งจิ้ง เรื่องของกู้เหลียนน่ะ จริงๆ แล้วฉันปิดบังเธอไว้บ้าง แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงเธอเลยนะ เรื่องนั้นมันเกี่ยวกับชื่อเสียงของผู้หญิงคนนั้น แต่ฉันก็ไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด ทว่าฉันยอมรับว่าตัวเองมองเรื่องนี้ง่ายเกินไป ไม่คิดเลยว่าบางครั้งจิตใจคนเราจะมืดดำได้ขนาดนี้ ฉันรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ไม่ว่าพูดอะไรเธอก็คงไม่เชื่อฉันอยู่ดี"

หยางเจี้ยนเหว่ยเอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด เมื่อเห็นท่าทางของเขาแบบนั้น ใครๆ ก็คงคิดว่าตอนนี้เขาต้องเจ็บปวดใจเจียนตายเป็นแน่

"จิ้งจิ้ง ขอโทษนะ แม้ฉันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอต่อไปอีกแล้ว แต่ฉันก็ขออวยพรเธอจากใจจริง เด็กสาวที่ยอดเยี่ยมอย่างเธอ จะต้องมีคนที่ดีกว่าฉันมารักเธอแน่ๆ"

หยางเจี้ยนเหว่ยพูดจบก็ยกมือปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างแรง ลุกขึ้นหันหลังแล้วสาวเท้าเร็วๆ มุ่งหน้าไปยังหอพักชาย ผู้คนที่มุงดูรอบข้างต่างส่งเสียงถอนหายใจออกมาเป็นระลอก พลอยทอดถอนใจเสียดายที่ความรักครั้งนี้ต้องจบลง

หม่าฝานจิ้งผู้อ่อนต่อโลกไหนเลยจะเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ เธอปล่อยโฮออกมาทันทีก่อนจะวิ่งตามหยางเจี้ยนเหว่ยไป พุ่งเข้ากอดเอวของเขาจากด้านหลังไว้แน่น

"เจี้ยนเหว่ย ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรระแวงนายเลย ฉันพร้อมฟังนายอธิบายแล้วจริงๆ นะ ไม่ว่านายจะพูดอะไรฉันก็เชื่อทั้งนั้น!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลัง มุมปากของหยางเจี้ยนเหว่ยก็ยกขึ้นเล็กน้อย เขาหมุนตัวกลับมากอดหม่าฝานจิ้งไว้แนบอก แล้วประทับจูบเบาๆ ลงบนหน้าผากของเธอสองที

"ฉันไม่ดีเองที่ไม่ยอมบอกเรื่องทั้งหมดกับเธอตั้งแต่แรก ถ้าฉันบอกแต่แรก ก็คงไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนี้ ต่อไปฉันขอสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว"

หม่าฝานจิ้งซบแนบอกของหยางเจี้ยนเหว่ยไว้แน่น ในช่วงเวลานี้เธอรู้สึกว่าหยางเจี้ยนเหว่ยเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกจริงๆ ไม่ว่าอดีตจะเคยเกิดอะไรขึ้นก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

บนทางเดินใต้ร่มไม้ในโรงเรียนปกคลุมไปด้วยใบไม้แห้ง ยามก้าวเดินจึงมีเสียงสวบสาบ หยางเจี้ยนเหว่ยกับหม่าฝานจิ้งสอดประสานนิ้วทั้งสิบกุมมือกันไว้แน่น พลางก้าวเดินไปช้าๆ

"เจี้ยนเหว่ย แล้วกู้เหลียนคนนั้นท้องลูกของใครกันแน่ แล้วทำไมถึงได้ถูกพวกผู้ชายทำร้ายเอาขนาดนั้นล่ะ" หม่าฝานจิ้งฟังเรื่องที่หยางเจี้ยนเหว่ยเล่าจบก็ตกใจจนแทบไม่อยากเชื่อ เธอไม่คิดเลยว่าหยางเจี้ยนเหว่ยจะยอมแกล้งแต่งงานหลอกๆ ในนามกับกู้เหลียน เพียงเพื่อช่วยรักษาชื่อเสียงให้หญิงคนนั้น