ตอนที่ 82 น้ำเย็นราดหัว

กู้โยวได้ยินแล้วใจกระตุก พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาร้อนแรงของจี้เสี่ยวซานพอดี ตกใจจนใบเทียบยาในมือร่วงหล่น

"จี้เสี่ยวซาน ฉันแนะนำให้นายตัดใจซะเถอะ! ดูสินายทำกู้โยวตกใจขนาดไหน!"

โจวฉ่ายเหวินเก็บใบเทียบยาบนพื้นขึ้นมาวางบนโต๊ะใหม่อีกครั้ง

"ฉันว่าฉ่ายเหวินพูดถูกนะ กู้โยวเพิ่งจะอายุเต็มสิบหกเองยังเป็นเด็กอยู่เลย นายยี่สิบกว่าแล้ว ในสถาบันใช่ว่าจะไม่มีหญิงสาวที่วัยไล่เลี่ยกัน อย่าเอาแต่ทุ่มความคิดไปที่เขาเลย!"

จี้เสี่ยวซานใจแป้วไปครึ่งหนึ่งทันที ทว่ายังไม่ยอมถอดใจ ทำหน้าหนาพึมพำว่า

"ถ้านี่เป็นชนบท อายุสิบหกสิบเจ็ดบางคนเป็นแม่คนแล้วด้วยซ้ำ ผมว่าเรื่องอายุไม่ใช่ปัญหานะครับ!"

"อายุไม่ใช่ปัญหาสำคัญที่สุด ที่สำคัญคือนายสู้เขาไม่ได้แม้แต่วิชาการ ยังมีหน้าไปตามจีบเขาอีกเรอะ!"

น้ำเสียงของจางจิ่งถงพลันเข้มงวดขึ้นมาทันที

โจวฉ่ายเหวินคิดไม่ถึงว่าอาจารย์จะพูดเช่นนี้ ต่อให้กู้โยวจำเทียบยาได้เป็นพัน ๆ เทียบ แต่นั่นก็ยังมีช่องว่างเมื่อเทียบกับคนที่เรียนจบสายตรงมาอย่างเธอกับจี้เสี่ยวซานอยู่ดี

หรือว่าเธอจะยังมีความสามารถร้ายกาจอย่างอื่นซ่อนอยู่อีก

กู้โยวถูกชมเช่นนี้ใบหน้าก็ยิ่งแดงระเรื่อ ขับเน้นกับชุดสีชมพูพีชยิ่งดูงดงามจับตายิ่งขึ้น

"อาจารย์คะ อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ฉัน ฉันไม่ได้รู้อะไรสักอย่างเลยนะคะ!"

"เฮ้อ เธอจะพูดว่าไม่รู้อะไรเลยได้ยังไง อย่างน้อยที่สุดเธอก็ท่องเทียบยาใน 'สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก' ได้ทั้งเล่ม นี่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาสองคนเทียบไม่ติดแล้ว"

"ว้าว เสี่ยวโยว ของน่าเบื่ออย่าง 'สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก' เธอยังท่องได้หมด เธอเก่งเกินไปแล้ว!" โจวฉ่ายเหวินเลื่อมใสจากใจจริง เธอใช่ว่าจะไม่เคยอ่าน "สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก" ทว่าสมุนไพรในนั้นส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครใช้กันแล้ว หรือเทียบยาจำนวนมากสิบปีแปดปีก็ไม่ได้ใช้สักหน ที่พวกเธอจำได้ก็แค่ยี่สิบสามสิบเทียบที่ยังใช้กันแพร่หลายเท่านั้น

"จริงเหรอครับ ทั้งเล่มของ 'สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก' เลยเนี่ยนะ!" จี้เสี่ยวซานเกาหัว สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ยังไม่หมดแค่นี้นะ เอาแค่สมุนไพรในห้องพวกเรานี่ พวกเธอสุ่มเลือกมาได้ตามใจเลย ขอแค่พวกเธอหยิบขึ้นมาได้ กู้โยวก็ตอบสรรพคุณยาของมันได้หมด ลองถามดูสิว่าพวกเธอสองคนเข้าสถาบันวิจัยมาก็สองปีแล้ว อยู่ในห้องนี้มาก็ไม่ใช่น้อย ๆ ใครทำแบบนี้ได้บ้าง?"

จี้เสี่ยวซานตบหน้าผากดังฉาดแล้วลูบหน้าลงมาอย่างแรง ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่บังคับให้เขามาเรียนแพทย์ ให้ตายเขาก็ไม่มาหรอก แค่ได้กลิ่นยาจีนพวกนี้เขาก็คลื่นไส้จะแย่แล้ว นับประสาอะไรกับการไปจำสรรพคุณยาอีก

โจวฉ่ายเหวินยิ่งนับถือจนแทบจะกราบกราน "กู้โยว ที่แท้เธอก็เก่งขนาดนี้ มิน่าล่ะมาถึงก็ได้เป็นผู้ช่วยอาจารย์เลย ตอนแรกฉันยังเคยสงสัยในตัวเธออยู่เลย ตอนนี้ฉันขอโทษเธอจากใจจริงนะ ต่อไปคงต้องเรียนรู้จากเธออีกเยอะเลย"

พูดพลางโจวฉ่ายเหวินก็โค้งคำนับให้กู้โยวด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง

"พี่ฉ่ายเหวิน อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ฉันแค่รู้จักสมุนไพรเยอะหน่อย ท่องเทียบยาได้บ้าง แต่ฉันตรวจโรคไม่เป็นจริง ๆ นะคะ ฉันต้องเรียนรู้จากพวกพี่มากกว่าค่ะ"

กู้โยวรีบเข้าไปประคองโจวฉ่ายเหวินขึ้นมา

"กู้โยว ต่อไปอยู่ที่นี่ก็ไม่ต้องดูถูกตัวเองหรอกนะ คราวก่อนที่เธอมองโรคนิ่วในถุงน้ำดีนั่นก็แม่นยำมาก ใช้แค่การดูเพียงอย่างเดียวก็วินิจฉัยได้แม่นยำขนาดนั้น แม้แต่ฉันเองยังต้องละอายใจ เธอแค่ยังไม่มีคนคอยชี้แนะ อีกไม่นานหรอก ฉันเชื่อว่าในสถาบันนี้จะไม่มีใครเทียบเธอได้เลย ตั้งใจทำงานนะ!"

จี้เสี่ยวซานคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ากู้โยวคนนี้จะมีของดีติดตัวมากล้นขนาดนี้ อย่าว่าแต่ใช้แค่การดูอย่างเดียวก็วินิจฉัยโรคได้เลย ต่อให้ใช้การดู การดม การถาม และการแมะครบทั้งหมด เขาก็ยังยากจะวินิจฉัยได้ว่าคนคนนั้นป่วยเป็นอะไร

ไม่อย่างนั้นสองปีมานี้เขาคงไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้องแล็บเพื่อวิจัยยาสมุนไพรจีนสำเร็จรูปพวกนี้หรอก นี่ก็ต้องขอบคุณความสัมพันธ์ระหว่างพ่อของเขากับจางจิ่งถง ไม่งั้นคนอย่างเขาอยากจะเข้ามาในหน่วยงานแบบนี้คงไม่มีทางแม้แต่จะเฉียดใกล้

"เสี่ยวโยว อัยโย่ว เธอช่างเป็นคนมีความสามารถจริง ๆ นะ ต่อไปต้องแบ่งปันประสบการณ์พวกนั้นให้ฉันบ้างนะ!" โจวฉ่ายเหวินมองกู้โยวด้วยสีหน้าอิจฉาปนชื่นชม

"พวกเธอสองคนน่ะ ไปหัดจำเทียบยาให้ขึ้นใจเหมือนเขาก่อนเถอะค่อยว่ากัน!" จางจิ่งถงพูดพลางก้มมองเทียบยาในมือ จู่ ๆ ก็นึกอะไรใหม่ ๆ ขึ้นมาได้

เขาโบกเทียบยาในมือไปมาแล้วพูดว่า "พวกเธอสามคน ใครบอกฉันได้บ้างว่าเทียบยานี้ใช้รักษาโรคอะไร!"

ทั้งสามคนได้ยินดังนั้นก็รีบมองไปที่เทียบยาบนโต๊ะทันที กู้โยวเพียงแค่กวาดตาปราดเดียว ในใจก็รู้คำตอบแล้ว

"นี่มันก็แค่ซื่ออู้ทังปรับสูตรไม่ใช่เหรอ! ง่ายขนาดนี้ถ้าสองคนนั้นยังไม่รู้อีกล่ะก็ น่าหัวเราะฟันร่วงตายชัก" เสียงเล็กหวานของหลิงจือดังก้องขึ้นในหัวของกู้โยว

"อาจารย์คะ นี่คือซื่ออู้ทัง ใช้รักษาอาการทางนรีเวชโดยเฉพาะค่ะ!" โจวฉ่ายเหวินพูด

"ใช่ครับ เป็นซื่ออู้ทัง!" จี้เสี่ยวซานพูดขึ้นบ้าง

"กู้โยว เธอว่าไง!" จางจิ่งถงหันสายตามาทางกู้โยว

"นี่เป็นซื่ออู้ทังจริง ๆ ค่ะ"

"ไม่ต้องกลัว พูดสิ่งที่เธอคิดจะพูดตั้งแต่แรกออกมาเถอะ" จางจิ่งถงเหมือนจะมองออกในพริบตาเดียวว่ากู้โยวพยายามรักษาน้ำใจของลูกศิษย์ทั้งสองคนของเขา

กู้โยวกะพริบตาปริบ ๆ โจวฉ่ายเหวินจึงกระซิบบอก "พูดมาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก พวกเราถือว่าเป็นการเรียนรู้ด้วยกัน"

เมื่อเห็นว่าโจวฉ่ายเหวินไม่ถือสาจริง ๆ กู้โยวถึงค่อยกล้าขึ้นมา "พูดให้ชัดเจนก็คือ นี่น่าจะเป็นซื่ออู้ทังปรับสูตรค่ะ เพราะในเทียบยานี้ได้เพิ่มตัวยาสามชนิดอย่างเปลือกทับทิม ถั่วแดง และลูกเดือยเข้าไปด้วย"

จางจิ่งถงพยักหน้าอย่างชื่นชมทันที "ถูกต้องแล้ว เทียบยานี้ความจริงฉันเพิ่งเขียนขึ้นเมื่อเช้านี้เอง ถ้าอย่างนั้นพวกเธอลองดูสิว่า การที่ฉันจัดเทียบยาแบบนี้มีเจตนาอะไร?"

"ซื่ออู้ทังก็เอาไว้ให้ผู้หญิงดื่มไม่ใช่เหรอครับ จะมีเจตนาอะไรได้อีกล่ะ ก็รักษาโรคผู้หญิงน่ะสิครับ!" จี้เสี่ยวซานเบะปากพูด

จางจิ่งถงได้ยินแล้วก็ส่ายหน้าทันที

"อาจารย์คะ หนูคิดว่าการที่เทียบยานี้เพิ่มเปลือกทับทิม ถั่วแดง และลูกเดือยสามอย่างนี้เข้าไป น่าจะจัดให้หญิงหลังคลอดที่ไม่มีความอยากอาหารค่ะ" โจวฉ่ายเหวินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ในที่สุดใบหน้าของจางจิ่งถงก็ปรากฏรอยยิ้มยินดีขึ้นมา "ถูกต้องแล้ว คนไข้ที่ฉันตรวจคนนี้ ไม่เพียงแต่หลังคลอดจะมีอาการตกเลือด ทว่ายังไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังใช้เวลาคลอดนานเกินไปจนมีภาวะมดลูกหย่อนอีกด้วย"

"อาจารย์คะ สะดวกจะบอกอายุของคนไข้ท่านนี้ไหมคะ" กู้โยวถาม

"สามสิบห้าปี!" จางจิ่งถงตอบ

"คนเราพอถึงวัยกลางคน ลมปราณส่วนกลางก็เริ่มถดถอย อาจารย์ไม่ลองเพิ่มยาบำรุงลมปราณส่วนกลางเข้าไปอีกสักสองตัวหรือคะ แบบนี้จะยิ่งช่วยให้ประสิทธิภาพของยาออกผลได้ดียิ่งขึ้นค่ะ" กู้โยวกล่าว

จางจิ่งถงสูดหายใจเข้าลึก "เยี่ยมเลย วันนี้ฉันทำไมถึงไม่ได้คิดถึงปัญหานี้นะ แม้ชีพจรของคนไข้จะไม่มีสัญญาณบ่งบอกว่าลมปราณส่วนกลางพร่อง แต่การคลอดลูกตอนวัยกลางคนย่อมสูญเสียพลังไปมหาศาลแน่ ยิ่งมีอาการตกเลือดร่วมด้วย ทั้งหมดอาจมีสาเหตุมาจากเรื่องนี้ก็ได้!"

จางจิ่งถงกำลังจะจรดปากกาเพื่อเพิ่มตัวยาลงในเทียบยา แต่จู่ ๆ ก็ชะงักไป "เสี่ยวโยว ในความเห็นของเธอ เพิ่มยาตัวไหนเข้าไปถึงจะเหมาะสมที่สุด?"

"เรื่องนี้..." กู้โยวเริ่มรู้สึกลำบากใจขึ้นมา

"ไม่ต้องกลัว คิดอะไรก็พูดออกมาเถอะ ในวงการแพทย์ไม่มีเรื่องสูงต่ำหรอก ทุกคนต้องแลกเปลี่ยนกันถึงจะพัฒนาได้" จางจิ่งถงกล่าว

"โฮสต์คะ เลือกตั่งเซินกับเซิงหมาเถอะค่ะ" หลิงจือพูดขึ้น

ความจริงกู้โยวอยากจะบอกว่าใช้โสมหรือหวงฉีคู่กับเซิงหมา แต่พอหลิงจือเตือนสติเช่นนี้เธอก็เข้าใจได้ทันที หากเธอเลือกยาจนสมบูรณ์แบบเกินไป จะไม่ทำให้จางจิ่งถงเสียหน้าจนไม่มีทางลงเลยหรือไงกัน