ตอนที่ 81 อยู่ใกล้น้ำย่อมได้ชมจันทร์ก่อน

"ว้าว กู้โยว จางจื้อหยางคนนี้ต้องชอบเธอแน่ ๆ เลย ถึงได้ซื้อเสื้อผ้าให้เธอเยอะขนาดนี้" โจวฉ่ายเหวินหยิบเสื้อผ้าในหีบออกมาทีละตัว

เวลานี้กู้โยวแทบอยากจะฆ่าจางจื้อหยางให้ตาย เธอคว้าเสื้อนวมตัวนั้นชูขึ้นตรงหน้าโจวฉ่ายเหวินแล้วพูดว่า

"พี่ฉ่ายเหวิน พี่รู้ไหมคะว่าเสื้อนวมตัวนี้ราคาเท่าไหร่"

โจวฉ่ายเหวินรับเสื้อไปพลิกดูไปมา "ตรงนี้มีป้ายราคานี่ ไง ดูที่ป้ายราคาก็รู้แล้ว"

กู้โยวชะโงกหน้าไปมองแค่แวบเดียว คุณพระช่วย หัวใจเธอแทบจะวาย เสื้อนวมตัวเดียวเนี่ยนะตั้งสองร้อยยี่สิบหยวน!

"แล้ว... แล้วยังเอาไปคืนได้ไหมคะ" กู้โยวจ้องมองโจวฉ่ายเหวินตาละห้อย

"จะเอาไปคืนทำไมล่ะ เขาซื้อให้เธอก็ใส่ไปสิ อีกอย่างป้ายราคานี่ก็ถูกตัดขาดไปแล้ว ห้างสรรพสินค้าไม่ยอมให้คืนแน่นอน"

โจวฉ่ายเหวินพูดพลางยื่นป้ายราคามาตรงหน้ากู้โยว ทั้งยังจงใจแหวกตรงรอยที่โดนกรรไกรตัดออกให้เธอดูอีกด้วย

จางจื้อหยางคนนี้มันร้ายกาจเกินไปแล้ว พลการซื้อเสื้อผ้าราคาแพงหูฉี่ให้เธอมากมายขนาดนี้ไม่พอยังจะตัดป้ายราคาทำลายหลักฐานอีก

เป็นไปไม่ได้ ต้องมีตัวที่ยังไม่ได้ตัดสิ

กู้โยวไม่ยอมเชื่อ เธอรื้อเสื้อผ้าออกมาดูป้ายราคาทีละตัว แต่ละตัวราคาชวนให้หน้ามืดตาลายยิ่งกว่ากัน ไม่รู้ว่าจางจื้อหยางจงใจหรือเปล่า รองเท้าใหม่สองคู่ดี ๆ เขายังอุตส่าห์ให้คนเย็บพื้นรองเท้ามาเสร็จสรรพ

ความโมโหทำให้กู้โยวทรุดตัวลงนั่งกอดรองเท้าสองข้างร้องไห้โฮ เสื้อผ้าเต็มหีบนี้เธอลองคำนวณคร่าว ๆ อย่างน้อยก็ต้องพันกว่าหยวน ต่อให้เธอไม่กินไม่ดื่มไม่ใช้เงินแม้แต่เฟินเดียว ทำงานงก ๆ ให้ตระกูลจางสองปีก็ยังใช้หนี้ไม่หมดเลย

เจ้าจางจื้อหยางคิดจะทำอะไรกันแน่ อีกเดี๋ยวก็จะสิ้นปีแล้ว กู้โยวอุตส่าห์คิดจะเก็บเงินส่งกลับไปให้พี่ใหญ่ เพื่อให้พี่ใหญ่ได้ฉลองปีใหม่อย่างสบายสักหน่อย เธอจากมาแบบนี้ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่อยู่บ้านจะลำบากขนาดไหน คราวนี้ความคิดพวกนั้นนอกจากจะพังทลายลงแล้ว แม้แต่ปีหน้าก็คงไม่มีหวังทำได้จริงอีก

"เสี่ยวโยว เขาซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอตั้งเยอะขนาดนี้ ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะเนี่ย" โจวฉ่ายเหวินถามอย่างไม่เข้าใจ

กู้โยวถือรองเท้าข้างหนึ่งพลางปาดน้ำตา "เขาซื้อให้ฉันที่ไหนกันล่ะคะ ทั้งหมดนี้ต้องหักจากค่าจ้างของฉันทั้งนั้นเลย ฉันได้ค่าจ้างแค่เดือนละ 50 หยวน จู่ ๆ เขาก็ไปซื้อเสื้อผ้ามาให้ฉันเยอะขนาดนี้โดยไม่บอกสักคำ สองปีฉันยังจ่ายคืนไม่หมดเลยค่ะ..."

"อ้าว ทำไมจางจื้อหยางถึงทำนิสัยแบบนี้ล่ะ!" เมื่อโจวฉ่ายเหวินได้ยินดังนั้นก็นึกรังเกียจการกระทำของจางจื้อหยางขึ้นมาบ้าง

"พี่ฉ่ายเหวิน แม้แต่ชุดที่ฉันใส่อยู่ตอนนี้ เขาก็บังคับให้ฉันซื้อก่อนจะมาทำงาน บ้านฉันจนมาก ที่บ้านเหลือพี่ใหญ่อยู่คนเดียวแล้ว คราวนี้จะทำยังไงดีล่ะคะ..."

ในใจของกู้โยวเวลานี้เกลียดจางจื้อหยางเข้าไส้จริง ๆ ทว่ากลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด เหมือนคนใบ้กินบอระเพ็ด มีความขมขื่นแต่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"อย่าเพิ่งร้องเลยนะ!" โจวฉ่ายเหวินช่วยพยุงกู้โยวขึ้นมาจากพื้น เท่าที่เธอรู้มา ผู้ช่วยของอาจารย์จางจิ่งถงได้เงินเดือนตั้งหลายร้อยหยวนต่อเดือนไม่ใช่หรือ แล้วทำไมกู้โยวถึงบอกว่าได้แค่ไม่กี่สิบหยวนล่ะ

หรือว่าอาจารย์จางจิ่งถงจ้างเธอเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย แต่มันก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี เพราะเงินเดือนของสถาบันวิจัยนี้เบื้องบนเป็นคนจัดสรรงบประมาณลงมา ต่อให้ทั้งเดือนไม่ได้ทำอะไร ถึงเวลาก็ได้รับเงินตามจำนวนคนอยู่แล้ว ทว่าเรื่องนี้เธอเองก็พูดพร่ำเพรื่อไม่ได้

"ไม่แน่ว่าจางจื้อหยางอาจจะแค่ล้อเธอเล่นก็ได้ อีกอย่าง ทำงานที่นี่ต่อไปเงินเดือนก็ยังขึ้นได้อีกนะ!"

ยังขึ้นได้อีกงั้นหรือ ตอนนี้ได้เดือนละ 50 หยวน กู้โยวก็คิดว่าเยอะมากแล้ว ต่อให้ขึ้นจะขึ้นได้สักเท่าไหร่กันเชียว!

เมื่อโจวฉ่ายเหวินเห็นกู้โยวร้องไห้น่าสงสารขนาดนั้น จึงได้แต่ช่วยเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ทีละตัว

"เสื้อผ้าพวกนี้เธอก็ใส่ไปเถอะ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน ฉันคิดว่าจางจื้อหยางเองก็คงหวังดี เพียงแต่ฐานะทางบ้านเขาดี เลยไม่ได้คำนึงถึงฐานะทางบ้านของเธอ ถ้าไม่ได้จริง ๆ พรุ่งนี้เธอลองคุยกับอาจารย์ดู ว่าจะพอ..."

"ฉันไม่พูดหรอกค่ะ เงินก้อนนี้ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก ฉันก็จะหามาคืนเขาให้ได้ ฉันจะขายหน้าก็ช่าง แต่จะเสียศักดิ์ศรีไม่ได้เด็ดขาด!"

กู้โยวปาดน้ำตาบนใบหน้า ลุกขึ้นไปรับเสื้อผ้าจากมือโจวฉ่ายเหวินมาจัดวางเข้าตู้ทีละตัว แล้วยกหีบไปเก็บไว้ใต้เตียง

ที่โจวฉ่ายเหวินพูดก็มีเหตุผล เธอคงใส่เสื้อผ้าตัวเดิมมาทำงานทุกวันไม่ได้ ในเมื่อจางจื้อหยางบีบให้เธอต้องเป็นคนเมืองให้ได้ เธอก็จะทำให้เขาดูเป็นขวัญตา

ทว่าคิดน่ะง่ายแต่ทำน่ะยาก คืนนั้นกู้โยวก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี เธอจึงได้แต่รอจนโจวฉ่ายเหวินหลับไป แล้วเปิดอ่าน "บันทึกการรักษา" ยิ่งอ่านก็ยิ่งตาสว่างขึ้นเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีฟ้าก็สว่างเสียแล้ว

กู้โยวลุกขึ้นจากเตียง วักน้ำเย็นล้างหน้าเรียกสติให้ตื่นเต็มตา จากนั้นก็เปิดตู้เสื้อผ้า กวาดสายตามองเสื้อผ้าที่จางจื้อหยางส่งมาให้เมื่อวานอย่างละเอียด

เธอเปลี่ยนใส่เสื้อเชิ้ต เลือกเสื้อสูทสีชมพูลูกท้อมาสวมทับ แล้วเปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวสีเทาเข้ม สุดท้ายก็จับคู่กับรองเท้าหนังคัทชูสีดำ

"ว้าว กู้โยว อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ จางจื้อหยางคนนี้ตาถึงจริง ๆ เสื้อผ้าที่ซื้อมานอกจากจะพอดีตัวแล้ว ยังเข้ากับเธอมากเลย!" โจวฉ่ายเหวินลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นกู้โยวแต่งตัวใหม่หมดจดตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอาแม้แต่เธอเองยังต้องตาเป็นประกาย

กู้โยวหันกลับมายิ้มน้อย ๆ เดินไปส่องกระจกดู มันก็จริงอย่างที่ว่า สีชมพูลูกท้อนี้ขับให้ใบหน้าเธอดูเปล่งปลั่งดั่งดอกท้อ ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกเป็นกอง หากเธอไม่อ้าปากพูด คงไม่มีใครเดาออกเลยว่าเธอเป็นสาวบ้านนอกที่มาจากหมู่บ้านว่อเหลียง

"จุ๊ ๆ ๆ เห็นแล้วฉันยังอิจฉาเลย! สวยเกินไปแล้ว เธอนี่นะ อยู่บ้านต้องทำงานไร่นาไม่น้อยแน่ ๆ แต่ทำไมผิวถึงได้ขาวขนาดนี้ ถ้าฉันขาวได้สักครึ่งของเธอคงดี!"

อันที่จริงโจวฉ่ายเหวินเองก็ผิวขาวสะอาดสะอ้าน แต่เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่กับว่าเทียบกับใคร ถ้าเทียบกับผู้หญิงทั่วไปเธอก็นับว่าขาว ทว่าพอมาเทียบกับผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องกระจ่างใสของกู้โยว ก็ยังด้อยกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง

"พี่ฉ่ายเหวินก็สวยค่ะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกผู้ดีมีเงิน!" กู้โยวจับมือโจวฉ่ายเหวินแล้วเอ่ย

"ฉันว่านะ อีกไม่นานหรอก ถ้ามีคนบอกว่าเธอเป็นคุณหนูลูกคนรวยจากตระกูลไหนก็คงไม่มีใครกังขา เพียงแต่เธออย่าเอาแต่พูดเหน่อติดสำเนียงบ้านนอกสิ พูดจาแบบนั้นมันดูเฉิ่มจะตาย!"

"ฉันไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้นเลยค่ะ ฉันว่านะ จะพูดยังไงก็ไม่สำคัญหรอก ขอแค่ทุกคนฟังเข้าใจก็พอแล้ว!"

ตอนกินข้าวเช้า สายตาของพวกหนุ่ม ๆ ในโรงอาหารต่างพากันแอบเหลือบมองมาที่กู้โยว ทุกคนต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานาว่ากุหลาบมีหนามคนนี้เป็นคุณหนูมาจากบ้านไหนกันแน่

ทันทีที่จี้เสี่ยวซานเดินเข้ามาในโรงอาหาร ก็เห็นกู้โยวที่นั่งอยู่กับโจวฉ่ายเหวินได้ในพริบตา พอเปลี่ยนชุดใหม่ก็รู้สึกว่าแม่สาวน้อยคนนี้สวยขึ้นอีกแล้ว พอกวาดตามองสายตาราวกับหมาป่าหิวโซที่อยู่รอบข้าง จี้เสี่ยวซานก็รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

โบราณว่าไว้อย่างไรนะ อยู่ใกล้ย่อมได้เปรียบ เขาต้องรีบคว้าจันทร์ดวงนี้มาไว้ในมือก่อน จะได้ไม่ต้องให้พวกคนว่างงานแถวนี้มาคอยหมายปอง

พอมาถึงห้องทดลอง จี้เสี่ยวซานก็กระตือรือร้นง่วนอยู่กับการทำงาน ไม่ว่ากู้โยวจะหยิบจับอะไรเขาก็แย่งไปทำเสียหมด แม้แต่จางจิ่งถงที่คอยชี้แนะอยู่ข้าง ๆ ก็ยังไม่เคยเห็นจี้เสี่ยวซานขยันขันแข็งขนาดนี้มาก่อน

"เสี่ยวซาน วันนี้เป็นอะไรไป ผีเข้าหรือไง" จางจิ่งถงปรายตามองจี้เสี่ยวซาน

จี้เสี่ยวซานเหลือบมองกู้โยวที่กำลังก้มหน้าก้มตาศึกษารายการยาอยู่ข้าง ๆ พลางหัวเราะแหะ ๆ "ผมเป็นรุ่นพี่ จะมาอู้งานต่อหน้าน้องใหม่ได้ยังไงล่ะครับ!"

จางจิ่งถงยิ้มน้อย ๆ "ฉันว่าเธอเห็นกู้โยวเขาสะสวย เลยอยากจะทำคะแนนต่อหน้าเขาล่ะสิไม่ว่า!"