ตอนที่ 80 เสื้อผ้าหนึ่งหีบ

บนขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าสู่เขตชายแดนทิศตะวันตก ชายคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์อันร่วงโรยแห้งแล้งภายนอกด้วยสายตาเหม่อลอย

ยิ่งมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ อุณหภูมิก็ยิ่งลดต่ำลง เวลายามค่ำคืนของที่นี่บางครั้งแตะถึงติดลบสิบกว่าองศา ใบไม้ร่วงหล่นจนหมดสิ้น บนพื้นเต็มไปด้วยหญ้าแห้งสีเหลืองกรอบ

เมิ่งหงถุนั่งอยู่ริมหน้าต่างแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว ยามนี้เบ้าตาของเขาลึกโหล ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเคราขึ้นรกราวกับวัชพืช กระทั่งความสง่าผ่าเผยที่เคยประดับอยู่ระหว่างคิ้วก็มลายหายไปจนสิ้นในช่วงไม่กี่วันมานี้

การกระโดดรถไฟของซ่งเซียงจือส่งผลกระทบกระเทือนต่อจิตใจของเขาอย่างใหญ่หลวง คนที่เขานับได้ว่าสนิทชิดเชื้อที่สุดในชีวิตนี้ ก็มีเพียงซ่งเซียงจือคนเดียวเท่านั้น

แม้เขาไม่อยากเก็บซ่งเซียงจือไว้ข้างกายอีกต่อไป แต่ก็จัดการซื้อหาบ้านพักในชนบทไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว กระทั่งพวกคนที่เคยเกลียดชังซ่งเซียงจือเข้ากระดูกดำ เขาก็ตระเวนหยอดน้ำมันหล่อลื่นวิ่งเต้นจัดการให้เสร็จสรรพ

ทว่านึกไม่ถึงว่า ซ่งเซียงจือจะไม่เข้าใจตื้นลึกหนาบาง จนตกใจกลัวถึงขั้นคิดสั้นหาที่ตาย

ช่วงหลายวันมานี้เพียงแค่เมิ่งหงถูหลับตาลง ภาพสภาพศพอันน่าสยดสยองของซ่งเซียงจือก็จะผุดขึ้นมาตรงหน้า เพราะตอนที่กระโดดลงไปนั้นศีรษะกระแทกเข้ากับหินข้างรางรถไฟจนแหลกเหลว กลิ้งเข้าไปใต้รางแล้วยังถูกขบวนรถไฟที่กำลังแล่นอยู่ทับแขนขาดไปข้างหนึ่ง ขาขาดไปข้างหนึ่ง

สภาพอันน่าอนาถนั้นตามหลอกหลอนทรมานจนเมิ่งหงถูไม่อาจข่มตานอนได้ทั้งวันทั้งคืน

แม้ว่าในอดีตเขาจะเคยผ่านเรื่องความเป็นความตายเช่นนี้มาไม่น้อย ทว่ายามนี้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมานาน วันเวลาก็ล่วงเลยจนอายุมากแล้ว กลับยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นทุกที

เมิ่งหงถูทอดสายตาว่างเปล่ามองไปไกลลิบ สายตานั้นราวกับทะลุผ่านโลกใบนี้ไปแล้ว ไม่รู้ว่าลอยไปตกอยู่ที่ใด

ร่างกายของเขาไหวเอนเบา ๆ ตามจังหวะของขบวนรถไฟ ดุจดั่งใบไม้ในสายลมหนาวที่ไม่ยอมร่วงหล่น

ซ่งเซียงจือได้พรากความหวังและความผูกพันหยาดสุดท้ายของเขาไปด้วย เขาตัดสินใจแล้วว่าจะสะสางเรื่องราวที่ตนเองไม่กล้าเผชิญหน้ามานานหลายปีให้จบสิ้นเสียที แม้ว่าจะไม่อาจขอให้ได้รับการให้อภัย แต่อย่างน้อย เขาก็ยังขอให้ตนเองสบายใจขึ้นได้บ้าง

ความรู้สึกผิดที่คอยตอกย้ำมโนธรรมเช่นนี้บีบคั้นจนเขาแทบจะพังทลาย เขาไม่อยากให้ยามที่ตนเองต้องหลับตาตายจากไป ยังต้องหลั่งน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดออกมาอีก

...

กู้โยววิ่งเหยาะ ๆ มุ่งหน้าไปยังหน้าประตูสถาบันวิจัย ตลอดทางเธอเอาแต่คิดว่าจะจัดการกับหยางเจี้ยนเหว่ยสารเลวคนนั้นอย่างไร ทว่าพอวิ่งมาถึงหน้าประตูกลับต้องชะงักอึ้งไปทันที

นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคนที่มาจะไม่ใช่หยางเจี้ยนเหว่ย แต่กลับเป็นจางจื้อหยาง แถมข้างกายเขายังมีหีบหนังใบใหญ่ยักษ์วางอยู่อีกใบหนึ่งด้วย

"กู้โยว ทางนี้ วิ่งเร็ว ๆ หน่อยสิ!"

จางจื้อหยางมองเห็นกู้โยวแต่ไกลก็โบกไม้โบกมือพลางตะโกนเรียกเธอ

กู้โยวเบะปากน้อย ๆ ตานี่คงไม่ได้มาทวงหนี้หรอกนะ อย่าลืมสิว่าเธอยังติดเงินเขาอยู่อีกตั้งสองร้อยหยวนเชียวนะ

"ดึกป่านนี้แล้ว นายมาทำไมเนี่ย!"

กู้โยววิ่งมาจนหอบเหนื่อย ในใจคิดว่าจางจื้อหยางเข้ามาในตัวเมืองดึกดื่นขนาดนี้ แล้วจะกลับไปอย่างไรกัน

"ก็แวะมาดูว่าคนที่เป็นหนี้ฉันแอบหนีไปหรือยังน่ะสิ!" จางจื้อหยางยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มใบหน้า

"งั้นพอเห็นว่าฉันยังอยู่ ก็คงวางใจได้แล้วสิ พอถึงเวลาฉันได้ค่าจ้างเมื่อไหร่ จะบอกให้ลุงจางเอาเงินไปคืนนายเองแหละ!" กู้โยวพูดอย่างมีน้ำโหนิด ๆ

"ฮะ ไม่เจอกันไม่กี่วัน กล้าอารมณ์เสียใส่เจ้านายเก่าแล้วเหรอเนี่ย!" จางจื้อหยางเอ่ยพลางหัวเราะหึ ๆ สองเสียง

หากไม่ใช่เพราะยังติดเงินเขาอยู่สองร้อยหยวนละก็ กู้โยวอยากจะเตะเขาสักทีจริง ๆ เงินสองร้อยหยวนนั่นไม่ใช่เพราะเขาบีบให้เธอซื้อเสื้อผ้าแพงหูฉี่ขนาดนั้นจนต้องเป็นหนี้หรอกหรือ อีกอย่าง เธอกู้โยวก็ไม่ใช่คนประเภทที่ติดหนี้แล้วไม่ยอมคืนเสียหน่อย

เมื่อเห็นกู้โยวไม่ส่งเสียงตอบ จางจื้อหยางก็รีบตบตัวเธอเบา ๆ สองที แล้วหิ้วหีบหนังใบใหญ่ข้างกายขึ้นมา

"ไปเถอะ หอพักเธออยู่ไหนล่ะ อากาศหนาวขนาดนี้ไม่คิดจะชวนฉันขึ้นไปนั่งข้างบนหน่อยหรือไง"

"อ๊ะ แบบนั้นไม่ดีมั้ง ในห้องฉันมีผู้หญิงอยู่อีกคนนะ นายเป็นผู้ชายแท้ ๆ ขืนขึ้นไปแบบนั้นเดี๋ยวเขาก็ไม่พอใจหรอก!"

กู้โยวเห็นว่าจางจื้อหยางไม่รอให้เธอตกลงก็เดินตรงไปยังตึกหอพักแล้ว จึงรีบปราดเข้าไปขวางไว้

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรเลย ฉันไม่ถือสา!" โจวไฉ่เหวินโผล่พรวดมาจากไหนไม่รู้ เดินนำทางไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มเคลิ้มฝัน

จางจื้อหยางคนนี้ทำตัวราวกับเดินเข้าบ้านตัวเอง ไม่มีความเกรงอกเกรงใจแม้แต่น้อย เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องพักของกู้โยวกับโจวไฉ่เหวิน พอเหลือบเห็นเตียงที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดกว่าในบรรดาสองเตียง ก็โยนหีบหนังใบใหญ่ในมือโครมลงไปทันที

"อ้าว ทำอะไรของคุณน่ะ นั่นมันเตียงฉันนะ!" กู้โยวเริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที

จางจื้อหยางหันมายิ้ม "ฉันรู้แล้วน่า ปกติเธอเป็นคนขยัน เตียงที่สะอาดเรียบร้อยขนาดนี้ต้องเป็นของเธอไม่ผิดแน่"

คำพูดนี้ทำเอาโจวไฉ่เหวินรู้สึกเขินอายขึ้นมาบ้าง เธอคุ้นชินกับการมีพ่อแม่คอยดูแลปรนนิบัติมาตั้งแต่เด็ก เรื่องความเป็นระเบียบเรียบร้อยจึงค่อนข้างแย่ เธอจึงรีบปรี่เข้าไปช่วยจัดผ้าห่มให้เข้าที่

กู้โยวโกรธจนต้องกัดริมฝีปาก เดินไปรินน้ำต้มสุกมาส่งให้จางจื้อหยางแก้วหนึ่ง "ดึกป่านนี้แล้ว นายอยู่นาน ๆ มันไม่เหมาะ ดื่มน้ำเสร็จแล้วก็รีบกลับไปเถอะ ทางไปอำเภอยังอีกตั้งไกล!"

จางจื้อหยางประคองแก้วน้ำที่กู้โยวรินให้ขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน มองใบหน้าเล็กที่แดงก่ำด้วยความโกรธของกู้โยวด้วยท่าทางนึกสนุก "กลับอำเภอไม่มีรถแล้วล่ะ อย่างน้อย ๆ ก็เห็นแก่ที่พวกเราเคยรู้จักกัน เธอคงไม่ใจร้ายถึงขั้นไล่ฉันไปหรอกนะ"

โจวไฉ่เหวินเอามือปิดปากแอบหัวเราะ จางจื้อหยางคนนี้เธอเองก็รู้จัก นั่นคุณชายรองของบ้านจางจิ่งถงเชียวนะ สถาบันวิจัยในตัวเมืองจัดสรรบ้านพักหลังใหญ่ให้ครอบครัวเขาอยู่แล้ว

ที่เขาพูดแบบนี้เห็นได้ชัดว่าแกล้งแหย่กู้โยวเล่น ได้ยินกู้โยวบอกว่าเคยทำงานที่ร้านขายยาของเขามาก่อน ก็คงไม่รู้เรื่องพวกนี้แน่ ๆ

"ถ้างั้นนายก็ให้ลุงยามช่วยหาห้องพักชายให้สิ ไฉ่เหวินจะได้พักผ่อนด้วย ทำแบบนี้ไปรบกวนคนอื่นเขาจะไม่ดีเอานะ"

กู้โยวอยากจะไล่เขาออกไปแต่ก็พูดจารุนแรงเกินไปไม่ได้ แต่จางจื้อหยางวันนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้จงใจคอยขัดคอเธอนัก

"เอาละ ๆ ดื่มน้ำหมดแล้วฉันจะไป แต่เธอต้องช่วยฉันเก็บกระเป๋าพวกนี้ก่อน!" จางจื้อหยางชี้ไปที่หีบหนังบนเตียงของกู้โยว

เรื่องออกแรงทำงานกู้โยวไม่เคยกลัวอยู่แล้ว ก็แค่ช่วยเก็บกระเป๋าใบเดียว อีกอย่างเธอยังติดค้างค่าแรงจางจื้อหยางอยู่ การช่วยเขาทำงานก็ถือเป็นเรื่องสมควร

กู้โยวเดินเข้าไปตั้งท่าจะลากหีบมาไว้ตรงริมเตียง แล้วรูดซิปเปิดออก

"ว้าว ทำไมมีแต่เสื้อผ้าผู้หญิงล่ะ สวยจังเลย แถมยังเป็นของใหม่เอี่ยมหมดเลยด้วย!"

โจวไฉ่เหวินเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าสวยงามหลากสีสันละลานตาอยู่เต็มหีบในทันที และยังมี...

เสื้อนวมตัวหนึ่งที่สวยสะดุดตาเป็นพิเศษ

"ว้าว นี่มันรุ่นใหม่ล่าสุดของปีนี้เลยนี่นา ฉันรบเร้าแม่ตั้งนาน แม่ยังไม่ยอมซื้อให้เลย ได้ยินว่าข้างในบุใยสังเคราะห์ ทั้งเบาทั้งอุ่นมากเลยนะ"

โจวไฉ่เหวินจ้องมองเสื้อนวมสีกลีบบัวตัวนั้นด้วยสายตาอิจฉาจนแทบละสายตาไม่ได้

"นะ...นาย พกแต่เสื้อผ้าผู้หญิงพวกนี้มาทำไมน่ะ! ซื้อให้หลินเสี่ยวหลินเหรอ?" กู้โยวถามอย่างประหลาดใจ

จางจื้อหยางหน้ามืดตึงขึ้นมาทันควัน ยัยเด็กคนนี้โง่หรือเปล่า เรื่องโจ่งแจ้งขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอ?

"หลินเสี่ยวหลินเป็นใครฉันไม่รู้หรอกนะ แต่เสื้อผ้าพวกนี้ฉันดูแล้ว กู้โยวใส่ได้พอดีทุกตัวเลย!" โจวไฉ่เหวินหยิบเสื้อนวมตัวนั้นมาทาบกับตัวของกู้โยวพลางยิ้มแย้ม

"คนอื่นเขายังฉลาดกว่าเธอตั้งเยอะ ไม่เหมือนเธอหรอก โง่ยังกับหมู เอาละ จัดการเก็บเองแล้วกัน ฉันต้องไปแล้ว จำไว้ด้วยล่ะว่าเงินที่จ่ายไปฉันลงบัญชีของเธอไว้หมดแล้ว!"

จางจื้อหยางเหลือบมองกู้โยวที่ยืนอึ้งตาค้าง ก่อนจะเดินอาด ๆ ออกไปอย่างผึ่งผาย เขาชอบเห็นท่าทางจนปัญญาแต่ก็จำต้องยอมรับของเธอแบบนี้จริง ๆ

เสื้อผ้าเต็มหีบใบนี้เขาอุตส่าห์เดินตระเวนห้างสรรพสินค้าอยู่ตั้งทั้งวันเพื่อเลือกซื้อ เปลืองแรงคิดวางแผนไปไม่น้อยเลย ยัยเด็กคนนี้คงจะรู้สึกซาบซึ้งใจในตัวเขามากเลยล่ะสิ