ตอนที่ 79 แผนการในใจ

พอคิดได้เช่นนี้ กู้โยวก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที "ตอนนี้พวกที่มาดูงานอยู่ที่ไหนกันเหรอคะ"

"เสี่ยวโยว เธอคิดจะไปหาผู้ชายคนนั้นเหรอ ฉันว่าช่างมันเถอะน่า ผู้ชายคนนั้นปากคอกะล่อนจะตาย เธอพูดสู้เขาไม่ได้หรอก" โจวไฉ่เหวินเอ่ยปราม

"แต่จะปล่อยให้เขามีความสุขสบายแบบนั้นไม่ได้!"

โจวไฉ่เหวินมองดูประกายความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในแววตาเย็นชาของกู้โยว พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ช่วงเที่ยง ด้านนอกประตูโรงอาหารของสถาบันวิจัย กู้โยวมายืนรออยู่ตรงนั้นแต่เนิ่นๆ จี้เสี่ยวซานบอกเธอว่า นักศึกษาแพทย์ทั้งห้าคนที่มาดูงานช่วงเที่ยงจะมารับประทานอาหารที่นี่

จากระยะไกล กู้โยวเห็นหยางเจี้ยนเหว่ยกับว่าที่ภรรยาของเขาเดินจูงมือกัน พูดคุยหัวเราะร่าตรงมาทางนี้ เธอหรี่ตาลงแล้วก้าวเท้าไปข้างหน้าสองก้าว

บนทางเดินสายเล็กในสวนยังมีคนของสถาบันวิจัยอยู่อีกมาก มีบางคนที่เห็นเรื่องวุ่นวายเมื่อเช้า พอเห็นกู้โยวมายืนปักหลักอยู่ตรงประตูโรงอาหาร ก็เริ่มหันไปกระซิบกระซาบซุบซิบกันทันที

หยางเจี้ยนเหว่ยสัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูไม่ค่อยชอบมาพากล พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็ประสานเข้ากับสายตาอันเย็นยะเยือกของกู้โยวพอดี

หยางเจี้ยนเหว่ยเป็นคนแบบไหนกัน เรื่องอ่านสีหน้าดูทิศทางลมนั้นเขาจัดว่าเชี่ยวชาญเป็นเลิศ หลังจากตื่นตระหนกไปเพียงชั่วครู่ หยางเจี้ยนเหว่ยก็กลับมาสงบเยือกเย็นได้ดังเดิม

เขาโน้มตัวลงไปกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเด็กสาวที่ชื่อจิ้งจิ้ง พอจิ้งจิ้งคนนั้นฟังจบก็หันมามองกู้โยวด้วยสีหน้าตกตะลึง จากนั้นสายตาก็เปลี่ยนเป็นแน่วแน่และกระชับมือที่จับกับหยางเจี้ยนเหว่ยไว้แน่น

"นี่กู้โยวใช่ไหมเนี่ย เมื่อเช้าฉันยังจำไม่ได้เลย ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันจนไม่กล้าทักเลยนะ!"

หยางเจี้ยนเหว่ยจูงมือจิ้งจิ้งเดินเข้ามาตรงหน้ากู้โยวอย่างเปิดเผยผ่าเผย สายตาคู่หนึ่งกวาดมองกู้โยวตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่รู้ว่ายัยเด็กคนนี้ใช้วิธีไหนถึงได้แฝงตัวเข้ามาถึงที่นี่ได้ เมื่อก่อนทำไมไม่ยักรู้ว่าเธอเก่งกาจขนาดนี้ รู้อย่างนี้ตอนนั้นคงต้องหาทางจัดการรวบหัวรวบหางเธอให้ได้เสียก่อน

พอกู้โยวเห็นสายตาของหยางเจี้ยนเหว่ยก็รู้ทันทีว่าในหัวเขากำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่ เธอจึงกระตุกยิ้มเย็น "คงไม่ใช่จำไม่ได้หรอกมั้ง แต่ไม่กล้าทักฉันมากกว่า!"

"อ้าว ดูเธอพูดเข้าสิ ฉันน่ะหยางเจี้ยนเหว่ยผู้ประพฤติตัวเที่ยงตรงเปิดเผยเสมอมา มีอะไรให้ไม่กล้าทักกันล่ะ แล้วช่วงนี้กู้เหลียนเป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่ไหม!" หยางเจี้ยนเหว่ยดันแว่นตาที่ดั้งจมูก ท่าทางของเขาเหมือนกำลังพูดถึงคนแปลกหน้าคนหนึ่งก็ไม่ปาน

กู้โยวคาดไม่ถึงว่าหยางเจี้ยนเหว่ยจะเป็นฝ่ายดึงกู้เหลียนขึ้นมาพูดก่อน ไม่รู้ว่าในใจเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ กู้โยวซึ่งทั้งชีวิตไม่เคยเล่นแง่ชิงไหวชิงพริบกับใครจึงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที

พอนึกย้อนไปถึงคำพูดสองสามประโยคที่หยางเจี้ยนเหว่ยแอบกระซิบข้างหูจิ้งจิ้งเมื่อครู่ เธอก็ตระหนักได้ทันทีว่า หยางเจี้ยนเหว่ยคงคิดจะเดินหมากย้อนศร เพื่อทำให้จิ้งจิ้งที่อยู่ตรงหน้านี้ปักใจเชื่อเขายิ่งขึ้นไปอีกเป็นแน่

กู้โยวอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเด็กสาวคนนั้นแวบหนึ่ง เห็นเพียงเด็กสาวมีสีหน้ามุ่งมั่นร่วมทุกข์ร่วมสุข เห็นได้ชัดว่าถูกหยางเจี้ยนเหว่ยกล่อมจนยอมยืนอยู่ฝ่ายเดียวกันแล้ว เกรงว่าต่อให้เธอกู้โยวจะพูดจนปากเปียกปากแฉะ ยัยเด็กโง่คนนี้ก็คงไม่ยอมเชื่ออยู่ดี

"ก็สบายดีจ้ะ แค่ได้ยินมาว่าผู้ชายที่หล่อนแต่งด้วยแอบไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นข้างนอกน่ะ" กู้โยวจ้องมองจิ้งจิ้งพลางกระตุกยิ้มเย็นชา

"อ๋อ เหรอ ถ้างั้นก็น่าสงสารจริงๆ นั่นแหละ!" หยางเจี้ยนเหว่ยลูบเหงื่อที่ผุดซึมออกมาตรงปลายจมูก

"นายก็คิดว่าหล่อนน่าสงสารเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ฉันยังได้ยินมาอีกนะว่า ผู้ชายที่หล่อนแต่งด้วยน่ะ อยู่โรงเรียนเดียวกับนายเลยนี่!"

หยางเจี้ยนเหว่ยคิดไม่ถึงเลยว่ากู้โยวจะมาไม้นี้ เขาขบกรามแน่นก่อนจะหัวเราะแห้งๆ สองที "เหรอ โรงเรียนมันกว้างคนก็เยอะ ฉันไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องนี้เลย"

จิ้งจิ้งที่อยู่ข้างๆ เริ่มฟังออกถึงความผิดปกติในบทสนทนา แววตาเริ่มปรากฏร่องรอยความคลางแคลงใจ

กู้โยวปรายตามองจิ้งจิ้งสองทีแล้วจู่ๆ ก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา "คนนี้น่าจะเป็นแฟนนายสินะ สวยเชียว ท่าทางเหมือนลูกคุณหนูตระกูลใหญ่เลย ถ้าฉันเดาไม่ผิด พ่อของเธอคงจะทำงานอยู่ที่สำนักสาธารณสุขสินะ แถมยังเป็นถึงหัวหน้าสำนักเลยใช่ไหมล่ะ"

คำพูดนี้เปิดโปงความสงสัยในใจของจิ้งจิ้งจนกระจ่างในพริบตา เธอจ้องมองหยางเจี้ยนเหว่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยโทสะ

หยางเจี้ยนเหว่ยเองก็มีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่ง กู้โยวที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขารู้สึกแปลกหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ใช่เพียงแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สวมใส่ แต่ดูเหมือนกระทั่งจิตวิญญาณภายในร่างก็ถูกเปลี่ยนไปด้วย

ในความทรงจำของเขา กู้โยวเป็นเพียงเด็กสาวทึ่มๆ ที่ยอมให้คนอื่นรังแกอยู่ฝ่ายเดียว และเธอก็ไม่มีทางรู้ได้อย่างเด็ดขาดว่าพ่อของจิ้งจิ้งเป็นถึงหัวหน้าสำนักสาธารณสุข

หรือว่าเรื่องที่เขาจงใจเข้าหาจิ้งจิ้งอย่างมีเป้าหมายแอบแฝง นังเด็กคนนี้ก็รู้เข้าแล้วงั้นหรือ หยางเจี้ยนเหว่ยพลันเหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งตัวในทันที

"หยางเจี้ยนเหว่ย พอกลับไปที่โรงเรียนแล้ว ก็ไปสืบดูให้ดีๆ แล้วกันว่าผู้ชายที่กู้เหลียนแต่งงานด้วยคือใคร ฝากบอกมันแทนฉันด้วยนะ ว่ามันจะต้องตายอย่างไร้ที่ฝังแน่!" กู้โยวโน้มตัวลงไปเล็กน้อย แนบชิดริมหูของหยางเจี้ยนเหว่ย แล้วกัดฟันเค้นคำพูดท้ายประโยคออกมาทีละคำ

หยางเจี้ยนเหว่ยรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กาย ฝ่ามือทั้งสองข้างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบตั้งนานแล้ว

กู้โยวเห็นท่าทางของหยางเจี้ยนเหว่ยแล้วก็รู้สึกสะใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ มารยาและเล่ห์เหลี่ยมเนี่ยช่างเป็นของดีจริงๆ ติดตรงที่ชาติก่อนเธอใช้ไม่เป็น และชาตินี้เธอก็รังเกียจที่จะใช้ แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว เอามางัดใช้อย่างเหมาะสมบ้างก็สนุกดีเหมือนกัน

โจวไฉ่เหวินยืนมองทุกอย่างอยู่ไกลๆ เธอเห็นทุกสิ่งชัดเจนเต็มสองตา เด็กสาวบ้านนอกจากชนบทคนนี้ แค่ขยับปากพูดไม่กี่คำ ก็ทำเอาไอ้ผู้ชายปากหวานก้นเปรี้ยวนั่นหน้าถอดสีจนไปไม่เป็น ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ

หลังจากที่กู้โยวหันหลังเดินเข้าโรงอาหารไปได้ไม่นาน จิ้งจิ้งก็เริ่มเปิดฉากลงไม้ลงมือกับหยางเจี้ยนเหว่ย คราวนี้ไม่ว่าหยางเจี้ยนเหว่ยจะพูดยังไง จิ้งจิ้งก็ไม่ยอมเชื่ออีกต่อไป สุดท้ายยังฝากกรงเล็บกรีดเป็นรอยทางสีแดงสดไว้บนใบหน้าของเขาถึงสี่รอย

ทั้งยังทิ้งคำขาดเอาไว้อีกว่า ถ้าหยางเจี้ยนเหว่ยตามหาตัวผู้ชายที่กู้โยวพูดถึงคนนั้นไม่เจอ เธอจะเลิกกับเขาเด็ดขาด

"เฮ้อ น้องสาวคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามานี่ ไม่ใช่คนธรรมดาๆ ทั่วไปเลยแฮะ!"

จี้เสี่ยวซานกอดอกยืนอยู่ข้างโจวไฉ่เหวิน พลางยิ้มหัวเราะมองหยางเจี้ยนเหว่ยกับจิ้งจิ้งที่กำลังทะเลาะตบตีกัน

"นายคงไม่ได้ตาบอดไปชอบเธอเข้าแล้วหรอกนะ ฉันขอเตือนให้ตัดใจทิ้งไปเสียแต่เนิ่นๆ นั่นน่ะมันกุหลาบมีหนามชัดๆ!" โจวไฉ่เหวินพูดจบก็สาวเท้าก้าวตรงไปยังโรงอาหาร

จี้เสี่ยวซานลูบคางตัวเอง พลางหัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างโง่งม "หึๆ ผู้หญิงแบบนี้แหละ ฉันชอบ!"

เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์อย่างรวดเร็ว พอถึงเวลาเลิกงานตอนบ่าย แม้กระทั่งจางจิ่งถงก็ยังได้ยินเรื่องราวไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว

ในสายตาของเขา กู้โยวเป็นเด็กที่รู้กาลเทศะมาโดยตลอด อีกทั้งตอนที่ต้องเจอกับการหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลของหลินเสี่ยวหลินและหานจิ้งอวิ๋นอยู่หลายครั้ง เธอก็แสดงออกถึงความอดทนอดกลั้นอย่างยิ่งเสมอ

ทว่าเรื่องราวในวันนี้ทำให้จางจิ่งถงมองกู้โยวเปลี่ยนไปใหม่ เด็กสาวคนนี้ไม่ได้เป็นคนอ่อนแอที่ยอมทนก้มหน้าแต่ถ่ายเดียว ในกระดูกของเธอยังมีสันดานความเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวซ่อนอยู่ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ทันทีที่เรื่องนี้เกิดขึ้น ทั่วทั้งสถาบันวิจัยก็พากันลือไปทั่วว่าที่นี่มีกุหลาบมีหนามโผล่มาดอกหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นลูกสาวคุณหนูของตระกูลข้าราชการชั้นผู้ใหญ่คนไหนกันแน่

คืนวันนั้น กู้โยวล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วกำลังจะขึ้นเตียงนอน ก็พลันได้ยินเสียงคุณลุงห้องยามตะโกนเรียกอยู่ข้างล่าง "กู้โยวห้อง 204 มีคนมาหา!"

กู้โยวสะดุ้งตัวลุกขึ้นยืนในทันที คงไม่ใช่ว่าหยางเจี้ยนเหว่ยเสียท่าในวันนี้แล้วตอนนี้จะตามมาคิดบัญชีกับเธอหรอกนะ

โจวไฉ่เหวินเองก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงเช่นกัน "เสี่ยวโยว คงไม่ใช่ไอ้ผู้ชายคนนั้นตามมาหานายหรอกนะ!"

กู้โยวขมวดคิ้ว ชาติก่อนเธออ่อนแอจนถูกรังแกได้ง่ายๆ แต่ชาตินี้มันไม่ใช่อย่างนั้นอีกแล้ว ถ้าหยางเจี้ยนเหว่ยกล้ามา เธอก็กล้าทำให้เขาต้องขายหน้ากลับไปอีกรอบเหมือนกัน

"ฉันจะลงไปดูหน่อยค่ะ" กู้โยวพูดจบก็เปิดประตูเดินออกไป

โจวไฉ่เหวินหันไปมองข้างนอกเห็นว่าท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว จึงรีบตะโกนเรียกกู้โยวสองคำ แล้วสวมรองเท้าแตะสาวเท้ายาววิ่งตามเธอลงไปข้างล่างด้วยกันทันที