ตอนที่ 78 คนที่ไม่อยากเจอ

วิทยาลัยแพทย์! หัวใจของกู้โยวพลันกระตุกวูบ คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกนะ!

"รีบไปเร็วเข้า จี้เสี่ยวซานลงไปแล้วนะ" โจวฉ่ายเหวินดึงมือกู้โยวแล้วพาวิ่งไปยังตึกสำนักงานด้านหน้าทันที

ไม่รู้ว่ามีคนจากวิทยาลัยแพทย์มากันกี่คน กู้โยวเห็นคนหนุ่มสาวจำนวนมากวิ่งกุลีกุจอไปที่ตึกด้านหน้าเหมือนกับโจวฉ่ายเหวิน

ดูท่าแล้วงานด้านการแพทย์คงเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายจริง ๆ แม้แต่นักศึกษาจากวิทยาลัยแพทย์ที่มาทัศนศึกษา ก็ยังพากันไปมุงดูราวกับเป็นสัตว์หายากอย่างไรอย่างนั้น

โจวฉ่ายเหวินพากู้โยววิ่งรวดเดียวเข้าไปในอาคารวิจัย ที่นั่นมีคนหลายคนกำลังชะเง้อชะแง้อยู่หน้าห้องทดลองแล้ว

โจวฉ่ายเหวินเหลือบไปเห็นจี้เสี่ยวซานยืนอยู่ตรงประตูพอดี จึงปรี่เข้าไปตบไหล่เขาทีหนึ่ง

"นี่ มากันกี่คนเหรอ หนุ่มหล่อหรือสาวสวยล่ะ!"

จี้เสี่ยวซานยืดคอชะเง้อหัวมองเข้าไปในห้องทดลองไม่หยุด

"ฉันยังมองไม่เห็นเลย แต่ได้ยินว่ามากันห้าคน ผู้ชายสองผู้หญิงสาม อาจารย์กำลังพูดคุยกับพวกเขาอยู่ข้างในน่ะ!"

"มีผู้ชายแค่สองคนเองเหรอ!" โจวฉ่ายเหวินทำหน้าผิดหวังทันที

ขณะกำลังคุยกัน ประตูห้องทดลองก็ถูกเปิดออกพรึ่บ ทันทีที่กู้โยวเห็นคนที่เดินออกมาจากข้างใน ดวงตาก็แทบจะลุกเป็นไฟ บางครั้งเรื่องราวก็ช่างบังเอิญเหลือเกิน ยิ่งเป็นคนที่ไม่ต้องการพบหน้า ก็ยิ่งโผล่มาตรงหน้าคุณจนได้

หยางเจี้ยนเหว่ยเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นกู้โยวที่ยืนอยู่ไม่ไกลเช่นกัน เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เจอกู้โยวในสถานที่แบบนี้ อีกทั้งกู้โยวตรงหน้าก็ลบล้างภาพจำในความทรงจำของเขาไปอย่างสิ้นเชิง

เธอสวมสูทผ้าขนสัตว์ตัวสั้นสีน้ำเงินเข้ม ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด สวมรองเท้าหนังคู่เล็กที่ขัดจนขึ้นเงา มองอย่างไรก็เหมือนลูกคุณหนูผู้ร่ำรวยชัด ๆ

หยางเจี้ยนเหว่ยคิดไม่ตกเลยว่าไม่ได้เจอกันแค่สองเดือน กู้โยวจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ หรือว่าจู่ ๆ เธอจะถูกหวยรวยเบอร์ขึ้นมา

พอกู้โยวเห็นหยางเจี้ยนเหว่ย เปลวเพลิงในอกก็ลุกโชนขึ้นมาทันที เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของเขา เธอก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย

"เจี้ยนเหว่ย มองอะไรอยู่น่ะ!" หญิงสาวคนหนึ่งโอบไหล่หยางเจี้ยนเหว่ยพลางชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก แล้วก็เหลือบไปเห็นกู้โยวที่อยู่ไกลออกไปทันที

จะว่าไปผู้หญิงคนนี้ก็หน้าตาสะสวยจริง ๆ หญิงสาวคนนั้นพลันโมโหขึ้นมา จึงบิดเอวหยางเจี้ยนเหว่ยไปทีหนึ่ง

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ แววตาของกู้โยวก็ผุดประกายเย็นเยียบขึ้นมา สายตาคู่นั้นเยียบเย็นจนทำให้คนรู้สึกหวาดผวา

หญิงสาวคนนี้ ในชาติก่อนตอนที่กู้โยวอุ้มท้องโย้ไปตามหาหยางเจี้ยนเหว่ย เธอเคยเห็นในงานแต่งงานของทั้งคู่มาแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นอีกฝ่ายไม่ทันได้มองเห็นเธอ

หยางเจี้ยนเหว่ยถูกหยิกก็รีบละสายตาที่จ้องมองกู้โยวกลับมาทันที "อ๋อ ฉันจำคนผิดน่ะ นึกว่าเป็นคนในหมู่บ้านเราเสียอีก!"

หญิงสาวคนนั้นปรายตามองกู้โยวอีกครั้ง แล้วกลอกตาใส่หยางเจี้ยนเหว่ย "ดูการแต่งตัวของเขาสิ จะเป็นคนในหมู่บ้านนายได้ยังไง นายคงมองว่าเขาสวยล่ะสิไม่ว่า!"

นักศึกษาอีกสามคนที่เดินตามออกมาต่างยิ้มโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินตามหยางเจี้ยนเหว่ยกับหญิงสาวคนนั้นไปยังห้องถัดไป

จี้เสี่ยวซานส่ายหน้าพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ "นักศึกษาสมัยนี้เนี่ยนะ อายุแค่นี้ก็ริมีแฟนกันแล้ว ไม่ธรรมดาจริง ๆ เลย!"

กู้โยวขยำหมัดแน่น จ้องมองแผ่นหลังของหยางเจี้ยนเหว่ยไม่วางตา ทันใดนั้นเธอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนใส่หยางเจี้ยนเหว่ยท่ามกลางสายตาของผู้คนว่า "หยางเจี้ยนเหว่ย! กู้เหลียนฝากฉันมาทักทายนายด้วยนะ!"

พอพูดจบ กู้โยวก็ก้มหน้าก้มตาวิ่งขึ้นไปชั้นบน เข้าไปในห้องทำงานของเธอกับโจวฉ่ายเหวินและจี้เสี่ยวซานทันที

เสียงตะโกนนี้เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล หยางเจี้ยนเหว่ยถึงกับยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ต่อให้หญิงสาวข้างกายจะโง่แค่ไหน ก็ฟังความหมายแฝงในคำพูดนั้นออก

"ผู้หญิงคนนั้นรู้จักนาย! หยางเจี้ยนเหว่ย บอกมาตามตรงนะ กู้เหลียนที่เขาพูดถึงคือใคร!" หญิงสาวกระชากคอเสื้อของหยางเจี้ยนเหว่ยหมับ

คนจากสถาบันวิจัยที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างพากันหัวเราะครืนขึ้นมา ราวกับกำลังดูเด็กเล่นขายของ

หยางเจี้ยนเหว่ยแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขาปัดมือที่กระชากคอเสื้อออกแล้วกดเสียงต่ำพูดว่า "อย่าเพิ่งโวยวายสิ กลับไปแล้วฉันค่อยบอกเธอ"

หญิงสาวกระทืบเท้าด้วยความโมโห "ไม่ได้ จะพูดก็ต้องพูดตอนนี้ โควตาเข้าชมนี่ฉันเป็นคนไปขอพ่อมาให้นายนะ ถ้าวันนี้นายไม่พูดให้กระจ่าง ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!"

พอคำนี้หลุดออกมา ทุกคนก็เข้าใจเรื่องราวทันที ต่างพากันกอดอกรอดูเรื่องตลกของหยางเจี้ยนเหว่ยกันทั้งนั้น

ใบหน้าของหยางเจี้ยนเหว่ยแดงก่ำจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

ทันใดนั้น หญิงสาวเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ นิ้วชี้ชี้ไปมากลางอากาศ "อ๋อ ฉันนึกออกแล้ว เมื่อเดือนก่อนมีสาวบ้านนอกไปหานายที่โรงเรียน คนนั้นคือกู้เหลียนใช่ไหมล่ะ!"

ในใจของหยางเจี้ยนเหว่ยกระตุกวูบ ผู้หญิงพวกนี้บางทีทำไมถึงเดาเรื่องราวได้แม่นยำขนาดนี้นะ

"ตอนนั้นนายยังบอกฉันอยู่เลยว่านั่นเป็นคนบ้าในหมู่บ้านพวกนาย..."

สองประโยคนี้มีข้อมูลมหาศาลจริงๆ ชายหนุ่มสองสามคนของสถาบันวิจัยเริ่มชี้หน้าด่าหยางเจี้ยนเหว่ยกันแล้ว

"ไอ้หมอนี่ต้องคบซ้อนในหมู่บ้านคนหนึ่ง แล้วมาคบที่โรงเรียนอีกคนหนึ่งแน่ๆ"

"จะใช่ใครที่ไหน ดูหน้าตาก็รู้ว่าเป็นพวกคนดีจอมปลอม เหยียบเรือสองแคม!"

พอได้ยินคนอื่นพูดแบบนั้น หญิงสาวยิ่งไม่ยอมเลิกรา "หยางเจี้ยนเหว่ย วันนี้นายไม่พูดให้กระจ่าง ฉันไม่ยอมจบกับนายแน่"

"จิ้งจิ้ง เธอฟังฉันพูดก่อน ฉันกับกู้เหลียนคนนั้นไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ นะ อย่าฟังแค่คำพูดคำเดียวแล้วเดาสุ่มสี่สุ่มห้าสิ!" หยางเจี้ยนเหว่ยหน้าด้านแก้ตัว

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าพวกนายมีอะไรกันหรือไม่มีอะไรกันแน่" หญิงสาวได้ยินหยางเจี้ยนเหว่ยพูดเช่นนี้ น้ำเสียงก็อ่อนลงไปมาก

"ไม่มีอะไรจริงๆ ครั้งก่อนคนที่ไปหาฉันที่โรงเรียนคือกู้เหลียนก็จริง แต่ที่เขาชอบฉันน่ะมันเป็นความรู้สึกข้างเดียว ฉันไม่ได้ชอบเขาเลยสักนิด ถ้าฉันชอบเขา ฉันยังจะกล้าจับมือเธอต่อหน้าเขาอยู่อีกเหรอ"

กู้โยวที่กลับขึ้นไปบนตึกไม่ได้ยินคำพูดไร้ยางอายพวกนี้ของหยางเจี้ยนเหว่ย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ฉีกหน้าแฉไส้พุงเขาต่อหน้าธารกำนัลแน่

"อีกอย่างผู้หญิงเมื่อกี้ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของกู้เหลียน เขารู้ว่ากู้เหลียนชอบฉัน ก็เลยตั้งใจมาทำลายความสัมพันธ์ของพวกเรา ถ้าเธอหลงเชื่อก็โง่เกินไปแล้ว"

หยางเจี้ยนเหว่ยสมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเกี้ยวพาราสีผู้หญิงจริงๆ พูดกล่อมไม่กี่คำก็ทำให้หญิงสาวที่ชื่อจิ้งจิ้งคนนี้เชื่อไปถึงเจ็ดส่วน

จี้เสี่ยวซานดึงโจวไฉ่เหวินเข้ามาแนบหูแล้วกระซิบว่า "เห็นหรือยัง นี่สิถึงจะเรียกว่าตัวจริง ตามที่ฉันดูนะ เรื่องมันต้องไม่เรียบง่ายแค่นี้แน่"

โจวไฉ่เหวินพยักหน้าเห็นด้วย "เรื่องเป็นยังไงกันแน่ ก็ไปถามกู้โยวเอาสิ!"

กู้โยวที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้อง พอประตูห้องทำงานเปิดออก โจวไฉ่เหวินกับจี้เสี่ยวซานก็มุดเข้ามาทันที

"นี่เสี่ยวโยว ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันเหรอ!"

กู้โยวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเค้นคำพูดออกมาทีละคำ "ผู้ชายของลูกพี่ลูกน้องฉันจ้ะ"

"อะไรนะ ผู้ชายของลูกพี่ลูกน้องเธอ งั้นก็แปลว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้วน่ะสิ" โจวไฉ่เหวินถาม

กู้โยวพยักหน้า

"ลูกพี่ลูกน้องเธออายุยังไม่มากใช่ไหมล่ะ" จี้เสี่ยวซานถาม

"รุ่นเดียวกับฉันจ้ะ อายุสิบหกเหมือนกัน" กู้โยวตอบ

"โอ๊ย ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แปลกหรอก แต่งงานตอนอายุเท่านี้ยังจดทะเบียนสมรสไม่ได้เลย ถ้าผู้ชายคนนี้จะไปหาคนอื่นที่โรงเรียนอีก ลูกพี่ลูกน้องเธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี"

กู้โยวถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก จี้เสี่ยวซานกับโจวไฉ่เหวินพูดไม่ผิดเลย ชาติก่อนเธอก็ต้องเสียเปรียบเพราะเรื่องนี้ พอเธอหนีออกจากบ้านมาหาหยางเจี้ยนเหว่ยได้อย่างยากลำบาก เขาก็กำลังจัดงานแต่งงานกับคนอื่นอยู่พอดี