ตอนที่ 53 จิตวิญญาณโอสถ

พอกู้โยวจากไป บ้านที่ว่างเปล่าก็เหลือเพียงกู้เหลียนสี่อยู่คนเดียว เขามองเข้าไปในห้องอันเคว้งคว้างของหลี่หลิ่งเฟิ่งแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ขณะที่กำลังคิดจะลุกขึ้นไปเก็บกวาดทำความสะอาดห้อง ก็มีคนก้าวพรวดพราดเข้ามาในบ้าน

"พี่เหลียนสี่"

กู้เหลียนสี่เงยหน้าขึ้นมอง คนที่เข้ามาคือเฮ่อเผิงกัง วันงานศพของหลี่หลิ่งเฟิ่งถ้าไม่ได้เฮ่อเผิงกังกับหมอเท้าเปล่าซุนมายื่นมือช่วยแบกโลงศพละก็ ป่านนี้ร่างของหลี่หลิ่งเฟิ่งคงเน่าคาบ้านจนไม่ได้ฝังลงดินเป็นแน่

"นั่งก่อนสิ นั่งก่อน เดี๋ยวพี่ไปรินน้ำมาให้ดื่มนะ!"

"พี่เหลียนสี่ ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันมาพูดไม่กี่คำก็จะไปแล้ว!"

กู้เหลียนสี่เงยหน้ามองสีหน้าที่แข็งทื่อดั่งแผ่นเหล็กของเฮ่อเผิงกัง เจ้าหมอนี่ไม่เคยแสดงอารมณ์ความรู้สึกทางสีหน้า ชั่วขณะนั้นกู้เหลียนสี่จึงเดาไม่ออกเลยว่าเขาอยากจะพูดอะไร

"ได้สิ มีเรื่องอะไรนายก็ว่ามาเถอะ!"

"ฉันสมัครเป็นทหารไปแล้ว อีกสองเดือนก็ต้องไป ก่อนไปฉันอยากเจอเสี่ยวโยวสักหน่อย"

กู้เหลียนสี่มองแววตาที่ไร้ระลอกคลื่นคู่นั้นของเฮ่อเผิงกัง หรือว่าเจ้าหมอนี่จะถูกใจกู้โยวเข้าแล้ว แต่เขาไปเป็นทหารคราวนี้อย่างน้อย ๆ ก็ต้องมีสามถึงห้าปี ถึงเวลานั้นพอกลับมาก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปแค่ไหนแล้ว

"ฉันแค่อยากไปบอกลาเธอน่ะ!"

"ได้สิ เสี่ยวโยวอยู่ที่ร้านขายยาตระกูลจางในอำเภอ วันนั้นคนที่มาด้วยกันก็คือเถ้าแก่ของเธอ ไปถึงถนนในอำเภอรับรองว่าหาเจอแน่"

"ตกลง!"

พอเฮ่อเผิงกังถามเสร็จก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่พอถึงหน้าประตูกลับชะงักฝีเท้าลง

"พี่เหลียนสี่ น้าก็ไม่อยู่แล้ว ฉันว่าพี่น่าจะออกไปเผชิญโลกข้างนอกดูบ้างนะ!"

พูดจบเฮ่อเผิงกังก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

กู้เหลียนสี่ขมวดคิ้วแน่นแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวเก่าจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม มันยุบตัวลงตามแรงกดจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ออกไปเผชิญโลกงั้นเหรอ ตัวเขาเติบโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยแม้แต่จะเข้าเมืองเลยสักครั้ง แล้วเขาจะไปบุกเบิกอะไรที่ไหนได้กัน

ทางด้านร้านขายยาตระกูลจางในอำเภอ กว่ากู้โยวจะเก็บกวาดหน้าร้านเสร็จก็ดึกสงัดเงียบเชียบไปแล้ว จู่ ๆ วันนี้คนไข้ก็เยอะขึ้นผิดหูผิดตา บริเวณที่ต้องทำความสะอาดจึงมีมากกว่าปกติ

มัวแต่วุ่นวายจนถึงตอนนี้ถึงพอจะได้พักหายใจหายคอบ้าง กู้โยวรีบเปิด "บันทึกลับการหลอมโอสถ" ที่เพิ่งได้รับมาขึ้นดู หน้าแรกมีเขียนบอกสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้ในการหลอมเม็ดยาเอาไว้

สิ่งที่ต้องใช้ทั้งหมดมีสามอย่าง ได้แก่ เตาหลอมโอสถขั้นต้น ตำรับยา และจิตวิญญาณโอสถ เตาหลอมโอสถกับตำรับยานั้นกู้โยวเข้าใจได้ว่าคืออะไร แต่จิตวิญญาณโอสถนี่มันคืออะไรกันแน่?

"โฮสต์คะ โอสถทิพย์ที่ได้จากการอัปเกรดแต่ละครั้งใช้ดีมากเลยใช่ไหมล่ะคะ?" หลิงจือส่งเสียงหัวเราะคิกคัก

"แน่นอนสิว่าใช้ดี แทบจะเป็นยาวิเศษอยู่แล้วเชียว!" กู้โยวตอบ

"ถ้าเป็นยาทั่วไป แม้จะหลอมเป็นเม็ดยาได้ ก็ไม่อาจเรียกว่าโอสถทิพย์ได้หรอกนะคะ! คุณรู้ไหมคะว่าเพราะอะไร?" หลิงจือถามกลับ

"อืม..." กู้โยวกลอกดวงตากลมโตเป็นประกายน้ำพลางครุ่นคิด "เป็นเพราะไม่มีจิตวิญญาณโอสถงั้นเหรอ?"

"โฮสต์นี่หัวไวเฉียบแหลมจริง ๆ เลยค่ะ ถูกต้องแล้ว เพราะขาดจิตวิญญาณโอสถไปตัวหนึ่งนั่นเอง!" หลิงจือว่า

"แต่จิตวิญญาณโอสถนี่คืออะไรกันล่ะ? ฉันลองหาดูในร้านค้าแล้วไม่เห็นมีจิตวิญญาณโอสถอย่างที่ว่านี่เลยนะ!" กู้โยวถาม

"ฮิ ๆ เรื่องจิตวิญญาณโอสถเนี่ย ถ้าจะพูดไปแล้วมันสุดยอดมากเลยนะคะ!" หลิงจือแสร้งทำเป็นเล่นตัว

"หลิงจือน้อย รีบบอกฉันเร็วเข้าสิ" กู้โยวเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"อันที่จริงจิตวิญญาณโอสถนี้ก็คือ พลังจิตและแรงกายแรงใจของแพทย์แต่ละคนนั่นเองค่ะ!" หลิงจือเฉลย

พลังจิตและแรงกายแรงใจงั้นเหรอ! กู้โยวเริ่มจะไม่ค่อยเข้าใจขึ้นมาแล้ว

"โบราณว่าไว้ การรักษาคนต้องรักษาที่ใจ แพทย์คนหนึ่งหากไร้ซึ่งจรรยาบรรณแพทย์ที่ดี สิ่งที่ส่งผ่านไปยังตัวคนไข้ก็ย่อมไม่ใช่พลังจิตด้านบวก!"

กู้โยวพยักหน้ารับอย่างครุ่นคิด นั่นสินะ หากแพทย์คนหนึ่งมัวแต่คิดถึงเรื่องเงินทอง แต่กลับไม่ใส่ใจความเป็นความตายและความทุกข์ทรมานของคนไข้เลย นั่นมันจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวขนาดไหนกัน

"เพราะฉะนั้นแล้วจิตวิญญาณโอสถ ก็คือจรรยาบรรณแพทย์อันเที่ยงธรรมและพลังจิตที่แพทย์ถ่ายทอดไปสู่ตัวคนไข้ยังไงล่ะคะ!" หลิงจืออธิบาย

"แล้วจะต้องทำยังไงถึงจะได้จิตวิญญาณโอสถนี้มาล่ะ?" กู้โยวถาม

"เมื่อกี้ฉันก็บอกไปแล้วไงคะ จิตวิญญาณโอสถก็คือพลังจิตและแรงกายแรงใจของแพทย์ คนที่มีจิตใจเที่ยงธรรม ย่อมมีโลหิตบริสุทธิ์อันเปล่งประกายผุดผ่องกลั่นรวมกันอยู่ที่ขั้วหัวใจ นี่คือเลือดส่วนที่ประเสริฐที่สุดในร่างกายมนุษย์แล้ว พลังของมันย่อมมหาศาลเกินจะจินตนาการได้ค่ะ" น้ำเสียงใสดั่งเด็กน้อยของหลิงจือแฝงความภาคภูมิใจไว้อย่างเต็มเปี่ยม

"แต่ฉันคงควักหัวใจตัวเองออกมาเอาเลือดนั่นไม่ได้หรอกนะ!" กู้โยวท้วงขึ้น

"ฮ่า ๆ โฮสต์คะ ทำไมคุณถึงได้เซ่อซ่าแบบนี้นะ ไม่เคยได้ยินคนโบราณพูดกันเหรอคะว่า สิบนิ้วเชื่อมถึงดวงใจน่ะ? เลือดที่เจาะออกมาจากปลายนิ้วกลางนั่นแหละ ก็คือโลหิตบริสุทธิ์จากขั้วหัวใจแล้วล่ะค่ะ"

พอหลิงจือพูดแบบนั้น กู้โยวก็เข้าใจขึ้นมาทันที "เธอหมายความว่าแค่เอาเลือดจากปลายนิ้วก็พอแล้วเหรอ ทำฉันตกอกตกใจหมดเลย"

"ก็แน่สิคะ ถ้าต้องควักเอาเลือดจากขั้วหัวใจจริง ๆ บนโลกนี้จะยังมีหมอเทวดาหลงเหลืออยู่อีกเหรอคะ ขำจะตายอยู่แล้ว! ฮ่า ๆๆๆ ฮ่า ๆๆๆ" เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วแบบเด็กน้อยของหลิงจือพลอยทำให้กู้โยวขำตามไปด้วย

ผ่านไปพักใหญ่หลิงจือถึงจะหัวเราะจนพอใจ "แต่ว่านะโฮสต์ การดึงเอาโลหิตบริสุทธิ์จากขั้วหัวใจออกมาไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะคะ ทุกครั้งที่เอาออกมา คุณจะต้องทรมานไปหลายวันเลยล่ะค่ะ"

"อืม ยังไงมันก็เป็นแก่นแท้ที่สำคัญที่สุดในตัวคนเรานี่นะ ฉันเข้าใจดี"

กู้โยวพูดพลางเปิดหน้าร้านค้าในระบบขึ้นมา ตอนนี้ขอเพียงแค่แลกเตาหลอมโอสถขั้นต้นมาได้ เธอก็จะเริ่มทำภารกิจแรกได้แล้ว แบบนี้ก็น่าลองดูสักตั้ง

การแลกเตาหลอมโอสถขั้นต้นต้องใช้ค่าหัตถ์เทวดาชุบชีวิตพอดี 100 แต้ม กู้โยวจึงรีบแลกออกมาทันที เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพขาดเพียงแค่ลมบูรพา กู้โยวก็รีบเปิดดูหน้าแรกของ "บันทึกลับการหลอมโอสถ" ทันที

เม็ดยาที่ต้องหลอมในหน้าแรกคือโอสถทิพย์แก้หวัด นี่น่าจะเป็นเม็ดยาที่ง่ายที่สุดแล้ว ใช้รักษาอาการหวัดคัดจมูกได้ชะงัดนัก

เทียบยาที่ต้องใช้กู้โยวก็เคยเรียนรู้มาจากสารานุกรมสมุนไพรร้อยชนิดแล้ว จึงรีบไปหยิบสมุนไพรจากตู้ยาใหญ่มาในปริมาณที่พอเหมาะ ยาเม็ดเล็ก ๆ เพียงเม็ดเดียวนี้ กลับต้องรวบรวมตัวยาจากสมุนไพรถึงหลายสิบเทียบ มิน่าล่ะถึงได้รักษาโรคให้หายขาดได้ทันตาเห็น

พอจัดสมุนไพรครบ สมุนไพรทั้งหมดก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตากู้โยว เข้าไปอยู่ในเตาหลอมโอสถของระบบ แล้วเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

"ติ๊ง ขอให้ท่านหมอเทวดาใส่จิตโอสถ!"

กู้โยวรีบหยิบเข็มเล่มหนึ่งออกมา กัดฟันแทงลงไปที่ปลายนิ้วกลางอย่างแรง หยดเลือดประกายใสผุดขึ้นมาทันที

หยดเลือดนั้นต่างจากเลือดธรรมดาทั่วไปจริง ๆ ผิวของมันดูคล้ายไข่มุก ทั้งแน่นหนาทว่าแฝงประกายแวววาวนุ่มนวล

กู้โยวคิดจะเพ่งมองให้ชัดกว่านี้ แต่หยดเลือดนั้นกลับแวบหายไปในพริบตา

"ติ๊ง ใส่จิตโอสถสำเร็จ เริ่มต้นการหลอมโอสถ ใช้เวลาหลอมสองชั่วโมง"

กู้โยวยังไม่ทันได้ดีใจ ความเหนื่อยล้าอย่างล้นพ้นก็ถาโถมเข้าซัดร่างเธอราวกับเกลียวคลื่น เพียงชั่วพริบตา เปลือกตาบนก็หนักอึ้งแทบจะประกบติดกับเปลือกตาล่าง แม้แต่สีชมพูระเรื่อบนใบหน้าก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น

"โฮสต์คะ รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ นี่คืออาการอ่อนเพลียหลังจากสกัดจิตโอสถออกมา พักผ่อนมาก ๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเองค่ะ"

เสียงของหลิงจือดังอื้ออึงอยู่ในหัวกู้โยว กู้โยวพยักหน้าอย่างอ่อนแรง เดินซมกลับเข้าห้อง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วผล็อยหลับไปทันที

ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาอีกที ฟ้าก็สว่างโร่แล้ว จางจื้อหยางเปิดประตูร้านตรวจคนไข้อยู่ข้างนอกเรียบร้อย หลังจากได้นอนเต็มอิ่มหนึ่งคืน กู้โยวก็พอกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง เธอหาวหวอดหนึ่งทีก่อนจะพลิกตัวลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง

นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย ฟ้าสว่างจ้าขนาดนี้แล้ว!

กู้โยวใจหายวาบ สวมรองเท้าแตะได้ก็รีบวิ่งออกไปที่หน้าร้าน ด้านในมีคนไข้มารอต่อแถวกันแน่นขนัดเหมือนเมื่อวาน จางจื้อหยางกำลังยุ่งจนมือเป็นระวิง คนไข้หลายคนถือใบสั่งยาอยู่ในมือ ต่างยืนรออยู่ที่หน้าตู้ยาด้วยความกระวนกระวายใจ

พุทโธ่เอ๋ย นี่เธอตื่นสายขนาดไหนกันเนี่ย ทำไมจางจื้อหยางคนนี้ถึงไม่ยอมเรียกเธอนะ! กู้โยวแอบกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ยังไม่ทันได้ล้างหน้าล้างตาก็รีบพุ่งเข้าไปในร้านทันที