ตอนที่ 54 เชิญไสหัวไปทางนี้

"ขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ วันนี้ฉันตื่นสายไปหน่อย!"

กู้โยวเอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิดพลางรับใบสั่งยาจากมือคนไข้คนแรกสุดของแถว

คนไข้คนนั้นเป็นหญิงวัยราวสามสิบปี ดัดผมเป็นลอน บนใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ สวมชุดสูทผ้าลูกฟูกตัวสั้น ยุคสมัยนี้คนที่มีปัญญาใส่เสื้อผ้าผ้าลูกฟูกได้ย่อมมีฐานะทางบ้านไม่ธรรมดา คนทั่วไปอย่างมากก็ตัดเศษผ้ามาทำแค่หน้ารองเท้าเท่านั้น

หญิงคนนั้นเหลือบตามองกู้โยวแวบหนึ่ง แววตาฉายความรังเกียจออกมาจาง ๆ

"สมัยนี้พวกรับจ้างทำงานช่างวางก้ามใหญ่โตยิ่งกว่าเถ้าแก่เสียอีก นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเพิ่งจะโผล่หัวมาทำงาน"

กู้โยวใจหายวาบ รีบหันไปค้อมตัวให้หญิงคนนั้น

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเองที่ตื่นสายไปหน่อย!"

"เหอะ!" หญิงคนนั้นพ่นลมหายใจทางจมูกอย่างดูแคลน "รู้ว่าตัวเองตื่นสายแล้วยังไม่รีบทำไม้ทำมือให้มันคล่อง ๆ อีก ฉันยืนจนขาเมื่อยไปหมดแล้วเนี่ย!"

ภายในร้านที่เดิมทีเงียบสงบ เสียงของหญิงคนนี้ค่อนข้างแหลมดังจนสะดุดหู จึงดึงดูดสายตาของผู้คนเข้ามาทันที จางจื้อหยางเองก็ขมวดคิ้วมองมาทางนี้เช่นกัน

ครั้นเห็นใบหน้าของกู้โยวซีดเผือด แววตาหม่นหมอง ดูหมดเรี่ยวหมดแรง จางจื้อหยางจึงผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยขึ้นว่า

"แม่ของเธอเพิ่งจะเสียไป อารมณ์ยังไม่ค่อยดี ขอพี่สาวท่านนี้โปรดเห็นใจด้วยครับ!"

สิ้นคำพูดนี้ของจางจื้อหยาง คนในร้านต่างก็ตกใจ และพากันทอดสายตาสงสารไปยังกู้โยว มีเพียงหญิงคนนั้นที่กลอกตาพลางพึมพำว่า "ก็แค่บ้านนอกคอกนาคนหนึ่ง ไม่ใช่ว่าตายยกรังเสียหน่อย!"

คนไข้ที่ยืนอยู่ในร้านส่วนใหญ่ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวย จึงมีคนทนไม่ไหวรีบออกโรงส่งเสียงขึ้นมาทันควัน

"นี่ แม่คุณพูดจาประสาอะไรกัน! คนบ้านนอกแล้วมันทำไม! คนบ้านนอกก็คนเหมือนกันนะ!"

หญิงคนนั้นกลอกตาอีกรอบ พลางกวาดสายตามองคนพูดตั้งแต่หัวจรดเท้าสองทีแล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก "ฉันก็ไม่ได้ว่าคุณเสียหน่อย สอดปากอะไรด้วยมิทราบ!"

จางจื้อหยางหรี่ตาลง พยักหน้าให้คนไข้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะตรวจ แล้วเดินตรงเข้ามาหาหญิงคนนั้น

"พี่สาวท่านนี้ ดูจากหน้าตาที่ไม่ธรรมดาและการแต่งกายที่ดูเหนือกว่าคนอื่น ฐานะก็คงไม่ธรรมดาเช่นกัน"

พอได้ยินจางจื้อหยางพูดเช่นนั้น ใบหน้าของหญิงคนดังกล่าวก็พลันกระหยิ่มใจ เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เชิดคอขึ้นอย่างหยิ่งผยอง "เจ้าหนุ่มอย่างเธอยังพอดูมีสายตาอยู่บ้าง"

จางจื้อหยางยิ้มน้อย ๆ "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าได้มาทำเรื่องขายหน้าอยู่ที่นี่เลยครับ ร้านของผมมันเล็กผู้คนก็พลุกพล่านปะปนกันไป ไม่ใช่สถานที่ที่พี่สาวควรจะเหยียบย่างเข้ามาจริง ๆ เชิญท่านย้ายไปตรวจรักษายังร้านค้าระดับสูงของพวกผู้ลากมากดีเถอะครับ!"

จางจื้อหยางผายมือไปทางประตู ทำท่าเชิญให้ออกไป ความหมายชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด นั่นคือเชิญไสหัวไปทางนี้เถอะ

หญิงคนนั้นสีหน้าสลดวูบ "นี่แกหมายความว่ายังไง!"

"หมายความว่ายังไงน่ะหรือ ก็ไล่ให้แกไสหัวไปน่ะสิ!" ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนตะโกนสวนขึ้นมา

จางจื้อหยางยิ้มโดยไม่พูดอะไร พลางยื่นมือข้างที่ชี้ไปทางนอกประตูค้างไว้อีกครั้ง

"พวกแก พวกแก!" หญิงคนนั้นโกรธจนกระทืบเท้า "พวกแกคอยดูเถอะ!"

จางจื้อหยางมองตามแผ่นหลังของหญิงคนนั้นพลางยิ้มเย็น ก่อนจะหันมาบอกกู้โยวว่า "จัดยาให้คนข้างหลังต่อเถอะ!"

แปะ ๆ ๆ เสียงปรบมือดังเกรียวกราวขึ้นในหมู่ผู้คน จางจื้อหยางส่งยิ้มให้กู้โยวที่มองมาด้วยสายตาซาบซึ้ง แล้วเดินกลับไปนั่งลงหน้าโต๊ะตรวจราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางตรวจโรคให้คนไข้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

"แม่หนูเอ๊ย เกิดแก่เจ็บตายมันเป็นเรื่องธรรมดา ทำใจให้สบายเถอะนะ!" ป้าคนที่ต่อคิวเป็นลำดับที่สองเอ่ยปลอบพลางยื่นใบสั่งยาของตนเองเข้ามา

"ขอบคุณค่ะคุณป้า" กู้โยวรื้นน้ำตาไว้แล้วพยักหน้ารับ

ความวุ่นวายนี้ดำเนินไปจนกระทั่งเที่ยงวัน คนไข้ของช่วงเช้าตรวจเสร็จสิ้นหมดแล้ว จางจื้อหยางจึงพอมีเวลาว่างลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสาย บิดขี้เกียจ พอหันหน้าไปก็เห็นกู้โยวแอบหลับตาพริ้ม ยืนโงนเงนอยู่หน้าตู้ยา

"กู้โยว!" จางจื้อหยางเรียกเสียงเบา

กู้โยวสะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดศีรษะ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยืนสัปหงกจนเกือบหลับไปแล้ว

"เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับใช่ไหมล่ะ ถือโอกาสตอนนี้เข้าไปนอนพักในห้องสักหน่อยสิ!" จางจื้อหยางกล่าว

กู้โยวส่ายหน้า วันนี้เดิมทีเธอก็ตื่นสายอยู่แล้ว งานที่ควรทำก็คั่งค้างไปหมด ไหนเลยจะมีหน้าเข้าไปนอนในห้องได้อีก

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปล้างหน้าล้างตาข้างหลังให้ตื่นเต็มตาก็พอแล้ว" พูดจบกู้โยวก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปยังเรือนหลัง

"เรื่องแม่ของเธอ ฉันดูออกนะว่าเธอเสียใจมาก ไม่รู้จะปลอบเธอยังไงเหมือนกัน แต่ฉันรู้ว่าเธอเข้มแข็งมาก จะต้องดีขึ้นได้อย่างแน่นอน!"

แม้ว่าเรื่องของแม่จะทำให้กู้โยวรู้สึกผิดอยู่บ้างจริงๆ แต่นั่นมันก็เป็นอดีตไปแล้ว หลังจากที่หลิงจือพูดเรื่องพวกนั้นกับเธอ เธอก็คิดตกไปตั้งนานแล้ว

ทว่าเธอย่อมไม่อาจบอกจางจื้อหยางได้ว่า ตัวเองเป็นแบบนี้เพราะปรุงยาวิเศษจนสูญเสียจิตวิญญาณแห่งยาไป จึงทำได้เพียงขานรับเสียงดังไปคำหนึ่ง

พอล้างหน้าเสร็จกู้โยวก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา กำลังจะหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหยดน้ำบนใบหน้า ก็พลันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากในร้านด้านนอก

"คนที่ไล่ฉันไสหัวไปเมื่อกี้นี้อยู่ไหนกันหมด? ไสหัวออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

กู้โยวจำเสียงนี้ได้ทันที นั่นมันผู้หญิงคนที่เพิ่งถูกจางจื้อหยาง 'เชิญ' ออกไปคนนั้นชัดๆ

วินาทีนั้นหัวใจของกู้โยวพลันกระตุกวูบ นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะตามมารังควานถึงที่จริงๆ คราวนี้คงก่อเรื่องยุ่งยากเข้าให้แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้โยวก็ไม่สนใจจะเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าอีก รีบสาวเท้าซอยยิกวิ่งพรวดพราดออกไป

หญิงคนนั้นกำลังนั่งวางท่าโอหังอยู่กลางร้าน ข้างกายยังมีชายฉกรรจ์รูปร่างล่ำสันกำยำยืนอยู่อีกสี่คน แต่ละคนล้วนมีสีหน้าท่าทางดุร้ายเหี้ยมเกรียม

ทันทีที่จางจื้อหยางเห็นกู้โยวเดินออกมา คิ้วก็ขมวดมุ่น เอ่ยตำหนิด้วยความเป็นห่วงว่า "เธอออกมาทำไมกัน!"

กู้โยวรู้ดีว่าจางจื้อหยางกลัวเรื่องจะลามมาถึงเธอ แต่เรื่องนี้เดิมทีก็มีสาเหตุมาจากตัวเธอ ในเมื่อตอนนี้คนเขาตามมารังควานถึงที่แล้ว เธอจะมุดหัวหลบทำเป็นมองไม่เห็นได้อย่างไร คุณธรรมขั้นพื้นฐานของการเป็นคนเธอยังคงเข้าใจดี

"คนที่ไล่ฉันไสหัวไปเมื่อกี้อยู่ไหนหมดแล้วล่ะ? ผู้ชายคนนั้นน่ะ ไสหัวออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

หญิงคนนั้นจ้องมองจางจื้อหยางด้วยสีหน้ากรุ่นโกรธ คนพวกนั้นเดิมทีก็มารักษาโรค พอตรวจเสร็จพวกเขาย่อมต้องกลับไป การที่เธอมาสั่งให้คนพวกนั้นออกมาในตอนนี้ ย่อมเป็นการหาเรื่องอย่างไม่ต้องสงสัย

จางจื้อหยางยกยิ้มมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง ทว่าในแววตากลับวาบผ่านด้วยประกายเย็นชา "พี่สาวท่านนี้ คนพวกนั้นล้วนเป็นคนไข้ ตรวจเสร็จแล้วก็ย่อมกลับบ้านไปสิ คุณมาตามหาคนเอาป่านนี้ ย่อมหาไม่เจออยู่แล้ว!"

"ฉันไม่สน! อีกอย่าง วันนี้ฉันมาหาหมอที่นี่แต่แกกลับไม่ยอมตรวจให้ ทำให้โรคของฉันต้องล่าช้า แกจะรับผิดชอบยังไงว่ามาสิ!" หญิงคนนั้นพูดพลางยกขาขึ้นไขว่ห้าง แสดงท่าทางว่าจะอาละวาดหาเรื่องให้ถึงที่สุด

"เหอะ!" จางจื้อหยางสูดหายใจเข้าลึก "ถ้างั้นตามที่พี่สาวท่านนี้ว่ามา จะให้ผมทำยังไงล่ะครับ?"

"ถ้าจะให้ฉันบอก ก็พังร้านขายยาเฮงซวยของแกทิ้งซะสิ!" คิ้วเรียวของหญิงคนนั้นเชิดขึ้น ชายฉกรรจ์สี่คนด้านหลังก็ตั้งท่าพร้อมจะลงมือทันที

กู้โยวเห็นเข้าก็ร้อนใจ ก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็ปรี่เข้าไปอยู่ตรงหน้าหญิงคนนั้น แล้วโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม

"พี่สาวจ๊ะ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะฉันเอง วันนี้ฉันมีธุระส่วนตัวจริงๆ ถึงได้มาทำงานสายจนทำให้คุณต้องเสียเวลา คุณมีจิตใจกว้างขวาง โปรดอย่าได้ถือสากับคนบ้านนอก... ซื่อบื้ออย่างฉันคนนี้เลยนะจ๊ะ"

กู้โยวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจอย่างหาที่สุดมิได้ ตลอดเวลาเธอเอาแต่ก้มตัวลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาเลยสักนิด

"เงยหน้าขึ้นมา!" หญิงคนนั้นใช้ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองกู้โยวอย่างเย็นชา

กู้โยวค่อยๆ ยืดตัวขึ้นมาตรงๆ ยังไม่ทันที่เธอจะยืนได้มั่นคงดี เสียง 'เพียะ' ก็ดังสนั่น หญิงคนนั้นรวบรวมแรงทั้งหมดตบหน้าเธอเข้าฉาดใหญ่ กู้โยวรู้สึกได้ถึงเสียงวิ้งที่ดังอื้ออึงอยู่ในหู หัวสมองมึนงงไปหมดทั้งศีรษะ