ตอนที่ 55 อาละวาดร้านขายยาตระกูลจาง

กู้โยวคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้จะลงไม้ลงมือกับเธอ ร่างกายของเธอก็อ่อนแรงเจียนตายเพราะเพิ่งดึงจิตวิญญาณแห่งยาออกมาอยู่แล้ว พอโดนฝ่ามือนี้ตบเข้าไป ภาพตรงหน้ากู้โยวก็มืดดับวูบวาบ เท้าปัดเป๋จนเซถลา

จางจื้อหยางเบิกตากว้างด้วยความโกรธจัด ก้าวพรวดขึ้นหน้าคิดจะไปเอาความกับหญิงไร้เหตุผลคนนี้ ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาจากข้างนอก แขนข้างหนึ่งรวบกอดกู้โยวไว้ ส่วนอีกมือสะบัดฟาดออกไปอย่างรวดเร็ว

เพียะ! เสียงตบดังสนั่น บนแก้มซ้ายของหญิงคนนั้นปรากฏรอยนิ้วมือแดงเถือกสี่นิ้วเด่นหรา

ฝ่ามือนี้ทำเอาคนทั้งห้องอึ้งตะลึงงันไปตาม ๆ กัน แต่จางจื้อหยางจำได้ทันที ชายหนุ่มที่พุ่งเข้ามาคนนี้ก็คือไอ้หนุ่มร่างผอมผิวดำที่เจอในหมู่บ้านวันนั้น คิดไม่ถึงว่าไอ้หนุ่มนี่ปกติพูดน้อย แต่เวลาลงมือกลับเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้

พอยัยผู้หญิงคนนั้นมองเห็นชัดตาว่าคนที่ตบหน้าตนเป็นไอ้บ้านนอกที่แต่งตัวเชยเฉิ่มเหมือนกับกู้โยว ก็รู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยามอย่างที่ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน หล่อนกุมใบหน้าที่บวมเป่ง ชี้หน้าเฮ่อเผิงกังแล้วแผดเสียงลั่น

"พวกแกมัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ รุมมันสิ รุมซ้อมไอ้บ้านนอกสองตัวนี้ให้ตายไปเลย! พังร้านยานี่ให้เละไปด้วย!"

ชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังหล่อนพลันได้สติขึ้นมาทันควัน ต่างพากันเงื้อหมัดแล้วพุ่งใส่พร้อมกัน เฮ่อเผิงกังผลักกู้โยวส่งไปข้างกายจางจื้อหยางอย่างว่องไว ก่อนจะตวัดหมัดกระหน่ำซัดเข้าที่หน้าท้องของชายคนที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแรง

แม้เฮ่อเผิงกังจะดูผอมกะหร่องแต่แรงกลับไม่ใช่น้อย ๆ ด้วยความที่ตรากตรำทำงานในไร่นา บุกป่าฝ่าดงลุยแม่น้ำมาโดยตลอดจึงสร้างกล้ามเนื้อที่แน่นตึงไปทั้งตัว หมัดนี้ซัดเข้าไปจนชายคนนั้นร้องโอ๊กแล้วล้มตึงลงกับพื้นทันที

คราวนี้สถานการณ์ยิ่งบานปลายจนคุมไม่อยู่ ชายอีกสามคนที่เหลือสบตากันแวบหนึ่งแล้วกรูกันเข้ามาพร้อมกัน ต่อให้เฮ่อเผิงกังจะเก่งกาจหรือมีเรี่ยวแรงมากแค่ไหน แต่สองหมัดก็ยากจะต้านทานสี่มือ เพียงไม่นานเขาก็เริ่มตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ

ใบหน้าของเขาโดนซัดไปหลายหมัด ไม่เพียงแต่ฟกช้ำดำเขียวจนบวมเป่งเท่านั้น เลือดกำเดายังไหลพรากออกมาอีกด้วย ฝ่ายชายทั้งสามคนก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันเท่าไร คนหนึ่งเบ้าตาเขียวคล้ำ อีกคนแก้มบวมโย้ ส่วนคนที่ยังพอดูได้ที่สุดมุมปากก็มีรอยเลือดแตก

กู้โยวเวียนหัวอย่างรุนแรง สายตามองอะไรแทบไม่ชัด เห็นเพียงเงาร่างหลายคนเซไปซัดมาอยู่ตรงหน้า ด้วยความร้อนใจเธอจึงทำได้เพียงตะโกนออกไปอย่างสิ้นแรง "อย่าตีกันเลย อย่าตีกันเลยนะ"

จางจื้อหยางมองดูเฮ่อเผิงกังที่สู้หนึ่งต่อสาม แม้จะบาดเจ็บค่อนข้างหนักและถูกถีบล้มลงกับพื้นอยู่หลายหน ทว่าเรือนร่างผอมบางนั้นกลับมีกระดูกที่แข็งแกร่งยิ่งนัก

เขาไม่มีท่าทียอมแพ้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมที่ขาวดำตัดกันชัดเจนยิ่งดุร้ายราวกับเหยี่ยว จ้องเขม็งไปยังชายทั้งสามคนตรงหน้า แววตานั้นราวกับกำลังจ้องมองเหยื่อของตนเองอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเห็นว่าหากสู้กันต่อไปแบบนี้ เฮ่อเผิงกังต้องแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย จางจื้อหยางจึงตะโกนลั่นขึ้นมา "หยุดมือเดี๋ยวนี้!"

หญิงคนนั้นกลอกตามองบนอย่างดูแคลน "ทำไม ตอนนี้คิดได้แล้วงั้นเหรอ แต่มันสายไปแล้ว! วันนี้แม่จะสั่งสอนคนของแก แล้วก็จะพังร้านแกด้วย! รุมมัน ซ้อมมันให้ปางตายไปเลย พังเสียหายแค่ไหนฉันรับผิดชอบเอง!"

จางจื้อหยางแค่นยิ้มเย็น "พี่สาวคนนี้ ทำอะไรให้เหลือทางถอยไว้บ้างเถอะ วันหน้าจะได้มองหน้ากันติด"

"ถุย! ใครอยากจะมองหน้าพวกบ้านนอกอย่างพวกแก อย่าได้เจอกันอีกเลยจะดีกว่า! ตีมัน!"

เมื่อได้ยินหญิงคนนั้นสั่ง ชายทั้งสามคนก็เผยประกายตาเหี้ยมเกรียมออกมา เงื้อหมัดพุ่งเข้าใส่เฮ่อเผิงกังที่ผอมกะหร่องอีกครั้ง

"อย่าตีกันเลย ได้โปรดเถอะอย่าตีกันเลย ฉันผิดไปแล้ว ฉันกราบล่ะ!"

กู้โยวไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะลุกลามใหญ่โตมาถึงขั้นนี้ได้ ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอรู้สึกสิ้นเรี่ยวแรงอย่างสุดซึ้ง พลันทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ

"พี่สาว ฉันขอร้องล่ะ อย่าตีกันอีกเลยนะ ฉันโขกหัวให้ ฉันยอมโขกหัวให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

กู้โยวพูดพลางก้มลงโขกศีรษะกับพื้นทันที

หญิงคนนั้นกระตุกยิ้มมุมปาก "อี่บ้านนอก ชีวิตไร้ค่า โขกหัวทีเดียวแล้วคิดว่าเรื่องมันจะจบเหรอ ฝันไปเถอะ!"

จางจื้อหยางหรี่ตาลง ยื่นมือออกไปหมายจะพยุงกู้โยวขึ้นมา กู้โยวเงยหน้าขึ้นมาทั้งคราบน้ำตา

"พี่จื้อหยาง ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริง ๆ นะ ฉันสร้างปัญหาให้พี่มากเกินไปแล้ว"

พูดจบเธอก็ไม่สนใจเสียงห้ามปรามของจางจื้อหยาง ก้มลงโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงอีกครั้ง จนหน้าผากปูดบวมเขียวช้ำขึ้นมาเป็นลูกใหญ่

ขณะนั้นเองเฮ่อเผิงกังก็โดนหมัดหนักของชายคนหนึ่งซัดเข้าเต็มเปา จนทรุดฮวบลงไปนอนคว่ำกับพื้นในที่สุด ต่อให้กระดูกเขาจะแข็งแค่ไหน จิตใจจะเด็ดเดี่ยวเพียงใด แต่เขาก็เป็นเพียงคนที่โตมาจากบ้านนอก รับมือกับชายฉกรรจ์ถึงสามคนมานานขนาดนี้ มันก็ถึงขีดจำกัดของเขาแล้วจริง ๆ

ถึงจะเป็นอย่างนั้น เฮ่อเผิงกังก็ยังกัดฟันพยายามจะยันตัวลุกขึ้นมาสู้ต่อ ทว่าสุดท้ายเรี่ยวแรงก็หมดลง ร่างล้มฟุบลงไปกระแทกพื้นดังตึง

จางจื้อหยางมองเส้นเลือดปูดโปนตรงลำคอของเฮ่อเผิงกัง ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายพยายามมากแค่ไหน แต่นั่นคงเป็นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายของเขาแล้วจริง ๆ

แม้สายตาของกู้โยวจะพร่ามัวจนมองอะไรไม่ค่อยชัด แต่พอเห็นเงาร่างสายหนึ่งล้มลงตรงหน้าไม่ไกล หัวใจเธอก็เจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน

เธอคุกเข่าอยู่บนพื้น ฝืนความเจ็บปวดทั่วร่าง กระถดตัวไปข้างหน้าสองสามที แล้วโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงอีกครั้ง

"พี่สาวคะ ฉันขอร้องล่ะค่ะ พี่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาพวกบ้านนอกอย่างพวกฉันเลยนะคะ ฉันรู้ตัวว่าผิดแล้ว ฉันรู้แล้วจริง ๆ ค่ะ"

ยามนี้หัวใจของกู้โยวแทบจะหลั่งเลือด เธอไม่อยากเห็นคนมากมายขนาดนี้ต้องมาพลอยเดือดร้อนเพราะความผิดพลาดชั่ววูบของเธอเลย บัดนี้เฮ่อเผิงกังล้มลงไปหมดสติ ถ้าหากเขาเป็นอะไรขึ้นมาเพราะเรื่องนี้จริง ๆ ผลที่ตามมาเธอคงไม่กล้าแม้แต่จะคิด

"หึ เพิ่งจะมารู้ว่าผิดงั้นเหรอ แล้วที่ฉันโดนตบไปฉาดนี้จะคิดบัญชียังไง!" หญิงคนนั้นชี้นิ้วไปยังรอยนิ้วมือสี่รอยที่บวมเป่งขึ้นมาบนแก้มซ้ายด้วยความเดือดดาล

"พี่ตบฉันสิคะ ตบฉันเลย จะตบยังไงฉันก็ยอมทั้งนั้น!" กู้โยวคุกเข่ากระถดตัวเข้าไปใกล้อีก

"แกเนี่ยนะ ชีวิตชั้นต่ำอย่างแก จะมาเทียบกับฉันได้เหรอ" หญิงคนนั้นเอื้อมมือไปจัดปอยผมลอนข้างหูด้วยท่าทางเย่อหยิ่งเหลือล้น

จางจื้อหยางขบกรามแน่น ดึงตัวกู้โยวขึ้นมาจากพื้นแล้วรวบเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก "ชีวิตชั้นต่ำงั้นเหรอ ใช่ บนโลกนี้ชีวิตคนมันแบ่งสูงต่ำจริง ๆ แต่มันไม่ได้วัดกันที่ชาติตระกูลหรอกนะ!"

ตอนนี้ด้านนอกร้านขายยามีคนมามุงดูจนแน่นขนัดเป็นชั้น ๆ คนไข้ที่ตั้งใจมาตรวจและซื้อยาเพราะได้ยินชื่อเสียงต่างก็อัดแน่นกันอยู่ด้านนอก ไม่กล้าก้าวเข้ามาข้างใน

"ถึงขนาดนี้แล้ว แกยังจะมาอวดดีอะไรอีกฮะ!" หญิงคนนั้นแค่นหัวเราะ ยกนิ้วชี้ไปที่ตู้ยาที่ตั้งชิดผนัง "พังมันให้หมด อย่าให้เหลือไม้เป็นชิ้นเป็นอันแม้แต่แผ่นเดียว!"

ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนพอได้รับคำสั่งก็รีบคว้าม้านั่งในร้านแล้วพุ่งตรงไปยังตู้ยาทันที

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

จู่ ๆ เสียงตวาดก้องทุ้มต่ำก็ดังแว่วมาจากนอกประตู พอหญิงคนนั้นได้ยินเสียงนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที

ชายวัยราวสี่สิบปีคนหนึ่งรีบแทรกตัวผ่านฝูงชนจากด้านนอกเข้ามาอย่างรวดเร็ว พอสายตาเขาปะทะเข้ากับจางจื้อหยาง ม่านตาก็หดเล็กลงทันที จากนั้นก็เหลือบไปเห็นเฮ่อเผิงกังที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น

เมื่อหันไปมองกู้โยวที่อยู่ในอ้อมกอดของจางจื้อหยาง ใบหน้าเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แก้มข้างหนึ่งบวมเป่ง คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมแน่น

ทันใดนั้น สายตาของชายคนนี้ก็เหลือบไปเห็นข้อเท้าของเฮ่อเผิงกัง ตรงข้อเท้าซ้ายที่โผล่พ้นกางเกงออกมา มีปานรูปกากบาทสีน้ำตาลเข้มอยู่จุดหนึ่ง

พอเห็นปานนี้เข้า สีหน้าของชายคนนั้นก็ยิ่งมืดครึ้มลง เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วสะบัดหลังมือฟาดเข้าใส่ใบหน้าของหญิงคนนั้นอย่างแรงฉาดใหญ่!

"ไสหัวกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้!"

หญิงคนนั้นตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาคลอเบ้า ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว ได้แต่กระทืบเท้าเบา ๆ แล้วหันหลังวิ่งหนีไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง

"พวกแกยังไม่ไสหัวไปอีก!"

ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนก็ตัวสั่นงันงกราวกับเห็นสัตว์ประหลาด รีบพยุงเพื่อนที่อยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วพากันวิ่งหนีเตลิดหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา