ตอนที่ 56 บังคับแต่งงาน

พอลับหลังคนพวกนั้น ชายคนดังกล่าวก็รีบก้มตัวลงประคองเฮ่อเผิงกังขึ้นมาจากพื้น พลางจ้องมองใบหน้าที่เขียวคล้ำเป็นจ้ำด้วยความตั้งใจ แม้เขาจะพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างเต็มที่ แต่จางจื้อหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังจับประกายความดีใจระคนโล่งอกในแววตาของเขาได้

"ท่านนี้คือ..." จางจื้อหยางยื่นมือเข้าไปช่วยประคองให้เฮ่อเผิงกังนั่งลง

ชายคนนั้นเหลือบมองใบหน้าของเฮ่อเผิงกังอีกสองแวบ ก่อนจะยืดตัวตรงแล้วค้อมคำนับให้จางจื้อหยาง "ผมชื่อเมิ่งหงถู ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ ผมอบรมคนในบ้านไม่ดีเอง ทำให้ภรรยาของผมสร้างความเดือดร้อนให้คุณมากมายขนาดนี้"

ท่าทีและคำพูดของชายคนนี้ดูสุภาพมีมารยาทมาก จนจางจื้อหยางอดไม่ได้ที่จะพินิจดูเขาอีกสองสามครั้ง เขาแต่งกายด้วยชุดจงซานผ้าขนสัตว์ที่รีดเรียบกริบอย่างพอดีตัว ใบหน้าทรงเหลี่ยมดูเที่ยงธรรม คิ้วดกตากลมโต จมูกโด่งปากกว้าง ระหว่างคิ้วยังแฝงไว้ด้วยความอาจหาญสง่างาม

จางจื้อหยางคิดไม่ออกจริง ๆ ว่า ชายที่มีสง่าราศีเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมเช่นนี้ เหตุใดถึงได้อยู่บ้านเดียวกับผู้หญิงที่เอะอะโวยวายราวกับแม่ค้าปากร้ายเมื่อครู่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ชายคนนี้ดูอายุอานามก็น่าจะเลยสี่สิบไปแล้ว ส่วนผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะสามสิบต้น ๆ อายุของทั้งคู่ก็ต่างกันอยู่ไม่น้อย

ทว่ามีคำโบราณว่าไว้ ไม่ตีคนที่มีรอยยิ้มบนใบหน้า จางจื้อหยางจึงยังคงพยักหน้ารับอย่างมีมารยาท "ธรรมดาตบมือข้างเดียวไม่ดัง เรื่องนี้การจัดการของผมเองก็อาจจะขาดความรอบคอบไปบ้างเหมือนกัน แต่ลูกจ้างของผมกับเพื่อนร่วมบ้านเกิดของเธอต้องมารับเคราะห์ไปไม่ใช่น้อยเลยครับ!"

เมิ่งหงถูมองไปยังกู้โยวที่อยู่ข้างกายจางจื้อหยาง เห็นคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า หน้าผากบวมปูดเขียวช้ำไปแถบหนึ่ง ก็รู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยถามว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

เขาถอนหายใจยาวออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเงินปึกหนึ่งที่มัดด้วยธนบัตรสิบหยวนไว้อย่างเรียบร้อยออกมา ประคองส่งให้ตรงหน้าจางจื้อหยางด้วยสองมือ

"เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ เอาไว้ให้พ่อหนุ่มคนนี้กับแม่หนูคนนั้นไปรักษาบาดแผลนะ เงินไม่มากเท่าไหร่ ถือเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากผมก็แล้วกันครับ"

จางจื้อหยางปรายตามองปึกเงินนั้นแวบหนึ่ง พลางหัวเราะเย็นชาออกมา "พี่เมิ่งพูดเล่นอะไรกันครับ อย่างไรเสียที่นี่ของผมก็เป็นร้านขายยา เรื่องการรักษาเยียวยาบาดแผลคงไม่ต้องรบกวนคนอื่นหรอกครับ!"

คำพูดนั้นทำเอาใบหน้าของเมิ่งหงถูเขียวคล้ำไป แต่เขาก็ยังคงพยักหน้าพูดต่อ "ใช่ ใช่แล้ว คำพูดนี้มีเหตุผล แต่เงินนี่เอาวางไว้ตรงนี้เถอะครับ!" เมิ่งหงถูค่อย ๆ วางเงินปึกนั้นลงบนม้านั่งตัวเดียวที่ยังคงตั้งอยู่ได้อย่างระมัดระวัง

"พี่เมิ่งครับ โบราณว่าไว้ว่าอย่างไรนะ อ๋อใช่ อะไรยอมผ่อนปรนได้ก็ควรผ่อนปรน ผมเองก็ไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรมาก แค่อยากเชิญให้ภรรยาของคุณมาขอโทษลูกจ้างของผมกับเพื่อนร่วมบ้านเกิดของเธอต่อหน้าด้วยตัวเอง ส่วนตัวผมเองก็มีจุดที่ทำไม่ถูกไม่ควรอยู่บ้าง ไว้จะช่วยตรวจชีพจรให้ภรรยาของคุณใหม่อีกรอบ แล้วเรื่องนี้ก็ถือว่าเลิกแล้วต่อกัน คุณคิดเห็นว่าอย่างไรครับ?"

ข้อเรียกร้องของจางจื้อหยางไม่ได้เกินเลยไปแม้แต่น้อย ทว่าเมิ่งหงถูกลับมีสีหน้าลำบากใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

กู้โยวอาศัยจังหวะที่พอจะมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่บ้าง รีบส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ช่างเถอะค่ะ พี่จื้อหยาง ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ"

จางจื้อหยางกระชับแขนที่โอบกู้โยวไว้แน่นขึ้น แววตาเด็ดเดี่ยวมั่นคงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ "ถ้าพี่เมิ่งยอมรับเรื่องการขอโทษ เรื่องนี้ก็เป็นอันจบกันไป แต่ถ้าไม่ยอมรับ ก็เชิญกลับไปเถอะครับ ด้านนอกยังมีคนไข้รอรับการตรวจและรอเทียบยาอยู่อีกมาก ลูกจ้างของผมกับน้องชายคนนี้ก็ต้องการการรักษาเหมือนกัน ผมคงไม่ไปส่งนะครับ!"

เมิ่งหงถูกัดฟันกรามแน่น ก่อนจะสะบัดหน้าหมุนตัวเดินจากไป แต่ก่อนจะพ้นประตู เขายังไม่วายหันกลับมามองเฮ่อเผิงกังอีกแวบหนึ่ง

ทันทีที่เขาเดินจากไป บรรดาผู้คนที่อยู่ด้านนอกก็พากันกรูเข้ามา ช่วยจางจื้อหยางพยุงทั้งกู้โยวและเฮ่อเผิงกังเข้าไปยังลานเรือนด้านหลัง

ในห้องมีเตียงอยู่เพียงหลังเดียว โชคดีที่ได้ชาวบ้านใจดีเหล่านี้ช่วยกันปูที่นอนบนพื้นชั่วคราวให้เฮ่อเผิงกัง

จางจื้อหยางตรวจดูอาการของคนทั้งสองอย่างคร่าว ๆ กู้โยวเพียงแค่ร่างกายอ่อนแอเกินไปจึงไม่ได้เป็นอะไรมาก ส่วนเฮ่อเผิงกังนั้นอาศัยว่าร่างกายกำยำแข็งแรง นอกจากรอยฟกช้ำดำเขียวทั่วทั้งร่างแล้ว ก็ถือว่าไม่ได้บาดเจ็บอะไรร้ายแรง

หลังจากใส่ยาทำแผลให้คนทั้งสองเสร็จเรียบร้อย จางจื้อหยางก็บอกให้พวกเขานอนพักผ่อนให้สบายใจ แล้วจึงเดินออกไปตรวจรักษาคนไข้ที่หน้าร้าน

กู้โยวที่ทั้งเหนื่อยล้าและทรมานอยู่แต่เดิม พอหัวถึงหมอนก็หลับสนิทไปทันที ส่วนเฮ่อเผิงกังนอนพักอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าเรี่ยวแรงเริ่มฟื้นกลับมาบ้างแล้ว จึงฝืนยันกายลุกขึ้นมานั่ง

วันนี้เป็นวันตรวจร่างกายเพื่อเกณฑ์ทหารของเขา หลังตรวจเสร็จเขากะว่าจะแวะมาบอกลากู้โยวแล้วค่อยกลับหมู่บ้าน นึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาเจอกับเรื่องราววุ่นวายเช่นนี้

เมื่อมองดูกู้โยวที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติ เฮ่อเผิงกังก็ยื่นมือออกไปลูบรอยปูดบวมเขียวช้ำบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา แววตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความปวดใจและสงสารระคนกัน

"เสี่ยวโยว เดือนหน้าฉันก็ต้องไปเป็นทหารแล้ว ต่อไปถ้ามีอันตรายอะไร ฉันคงมาช่วยไม่ได้อีกแล้วนะ เธอต้องรู้จักดูแลตัวเองให้ดีล่ะ"

เมื่อมองใบหน้าซีดเผือดเปื้อนคราบน้ำตาของกู้โยว เฮ่อเผิงกังก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ถ้าเธอเชื่อใจฉัน รอฉันสามปีนะ ฉันจะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้มีหน้ามีตาให้ได้!"

พูดจบเฮ่อเผิงกังก็โซเซยันกายลุกขึ้น ก้าวขาเดินมุ่งหน้าออกจากร้านยา วันนี้เขาต้องรีบกลับไปยังหมู่บ้านว่อเหลียงให้ได้ ก่อนจะไปเป็นทหาร เขาไม่อยากทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงอีก

ตกกลางคืน ณ คฤหาสน์หลังใหญ่แห่งหนึ่งในตัวอำเภอ จางจื้อหยางกับจางจิ่งถงผู้เป็นพ่อนั่งดื่มชาอยู่บนโซฟาตัวกว้างในห้อง

"แกบอกว่าสามีของผู้หญิงที่ไปอาละวาดที่ร้านยาวันนี้ชื่อเมิ่งหงถูงั้นเหรอ" จางจิ่งถงถามขึ้น

จางจื้อหยางพยักหน้า พลางยกชาขึ้นจิบ "พ่อเคยได้ยินชื่อคนคนนี้ไหมครับ"

"พอจะคุ้นหูอยู่บ้าง เดี๋ยวพ่อจะไปสืบดูให้!" จางจิ่งถงกล่าว

"ลูกเอ๊ย สองวันนี้แกกลับบ้านดึกดื่นทุกวันเลยนะ ที่ร้านมีคนไข้เยอะขนาดนั้นเชียวหรือ หรือว่าไปติดใจแม่หนูที่เพิ่งมาใหม่คนนั้นเข้าให้แล้วล่ะ!"

หานจิ้งอวิ๋น แม่ของจางจื้อหยางยกกะละมังผลไม้ออกจากครัวมาวางไว้ตรงหน้าพ่อลูกทั้งสอง

"แม่ครับ พูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ!"

"แหม แม่ยังไม่ได้พูดอะไรเท่าไหร่เลย ทำไมหน้าแดงแล้วล่ะ แต่แม่ขอบอกแกไว้ก่อนนะ ลูกสาวบ้านป้าเจิ้งของแกน่ะคือลูกสะใภ้ในดวงใจของแม่ แกห้ามแอบทำอะไรแผลง ๆ ลับหลังแม่กับพ่อเชียวนะ!"

แววตาของจางจื้อหยางหม่นลงทันที เด็กสาวคนที่หานจิ้งอวิ๋นพูดถึงนั้นเขาเคยเจออยู่สองสามครั้ง หล่อนมีนิสัยอวดดีเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ ไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เขาชอบเลยสักนิด เพียงแต่หล่อนรู้จักเอาอกเอาใจหานจิ้งอวิ๋นจนแม่หลงกลหัวปักหัวปำ ถึงขั้นยืนกรานจะให้จางจื้อหยางแต่งงานกับหล่อนให้ได้

"แม่ครับ หลินเสี่ยวหลินไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ผมชอบเลยสักนิด ผมไม่เอาด้วยหรอกครับ!" จางจื้อหยางชักสีหน้าขึ้นมาทันควัน

"ทำไมจะไม่เอา เสี่ยวหลินเขาไม่ดีตรงไหน ทั้งสวย ทั้งพูดจาดี ชาติตระกูลก็เหมาะสมคู่ควรกับบ้านเรา แม่ว่านะ แกคงไม่ได้คิดอะไรกับแม่สาวบ้านนอกคนนั้นจริง ๆ หรอกใช่ไหม!"

"แม่ครับ! พี่ใหญ่เองก็ยังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่เหรอ ในเมื่อแม่ชอบหลินเสี่ยวหลินขนาดนั้น ก็ให้แต่งกับพี่ใหญ่ไปสิครับ!" จางจื้อหยางเถียง

"เอาล่ะๆ พูดกันคนละคำสองคำพอแล้ว พี่ชายแกน่ะหวังพึ่งอะไรไม่ได้ แกก็อย่าทำให้พวกเราต้องปวดหัวอีกคนเลย หลินเสี่ยวหลินพ่อดูก็ใช้ได้อยู่ แค่อารมณ์ร้อนวู่วามไปหน่อย พอโตขึ้นอายุมากกว่านี้เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง! แม่แกพูดถูกแล้ว เรื่องแต่งงานสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความเหมาะสมของฐานะทั้งสองตระกูล!" จางจิ่งถงเอ่ยปราม

จางจื้อหยางถอนหายใจอย่างจนปัญญา "ยังไงผมก็ไม่ชอบหลินเสี่ยวหลินหรอกครับ!"

พอทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ จางจื้อหยางก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปทันที

กู้โยวหลับยาวไปทั้งวันจนกระทั่งเกือบเที่ยงของวันรุ่งขึ้นถึงได้ตื่นขึ้นมา พอลืมตาตื่นก็รู้สึกปวดระบมที่หน้าผากจนแทบทนไม่ไหว พอยื่นมือไปลูบดูก็พบว่าบวมเป่งขึ้นมาเป็นลูกขนาดเท่าไข่ห่าน

เธอพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่ผู้หญิงคนนั้นมาอาละวาดที่ร้านยาเมื่อวานขึ้นมาได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหนแล้ว จริงสิ แล้วเฮ่อเผิงกังล่ะ! กู้โยวรีบก้มมองไปที่พื้นทันที ทว่าบนพื้นกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของเฮ่อเผิงกังแล้ว

"โฮสต์กำลังเป็นห่วงเด็กหนุ่มที่ทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามเมื่อวานอยู่เหรอคะ" หลิงจือเอ่ยถามขึ้นมาอย่างทะเล้น

"ใช่แล้ว เขาล่ะเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บหนักไหม" กู้โยวรีบถามด้วยความร้อนใจ