ตอนที่ 57 บุกถึงหน้าประตู

"เจ็บหนักหรือเปล่าฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ฉันรู้ว่าตอนที่เธอหลับอยู่ เขาพูดจาเลี่ยนๆ หวานหยดย้อยตั้งเยอะแยะเลยล่ะ!" หลิงจือพูดจบก็หัวเราะคิกคัก

กู้โยวหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างเฮ่อเผิงกังจะพูดจาหวานเลี่ยนอะไรพวกนั้นได้ ตลอดทั้งปีทั้งชาติดูเหมือนเขาจะมีอยู่แค่หน้าเดียว มักจะทำหน้านิ่งเป็นแผ่นเหล็กอยู่ตลอดเวลา

ดูเหมือนกู้โยวจะไม่เคยเห็นเขายิ้มด้วยซ้ำ คนแบบนี้จะไปพูดจาเลี่ยนหูพรรค์นั้นได้อย่างไร

"อาจเป็นเพราะเธอหลับอยู่เขาถึงกล้าพูดก็ได้นะ ไม่อยากรู้เหรอว่าเขาพูดอะไรบ้าง" หลิงจือเอ่ยเย้าอีกครั้ง

ถูกหลิงจือล้อเข้าแบบนี้กู้โยวทั้งอายทั้งเคือง พอตั้งท่าจะโวย จางจื้อหยางก็ยกชามบะหมี่ผลักประตูเดินเข้ามาพอดี

"เธอตื่นแล้วเหรอ รู้สึกยังไงบ้าง ยังมีตรงไหนไม่สบายตัวอีกไหม"

กู้โยวรู้สึกว่าเรี่ยวแรงยังอ่อนเปลี้ยอยู่บ้าง แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว จึงส่ายหน้า

จางจื้อหยางมองดูรอยโนลูกใหญ่บนหน้าผากของกู้โยว แม้ว่าเมื่อวานเขาจะช่วยทายาให้เธอแล้ว แต่วันนี้มันก็ยังบวมปูดขึ้นมาอยู่ดี

"ทำไมถึงโง่อย่างนี้นะ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลย!"

"ฉันสร้างความเดือดร้อนให้คุณมากพอแล้ว จะให้เพราะเรื่องของฉันจนทำให้คนอื่นมาพังร้านของคุณไม่ได้หรอกค่ะ!" กู้โยวพูดพลางหลุบตาต่ำลง

จางจื้อหยางถอนหายใจออกมาเบาๆ "เรื่องนี้เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก ต่อให้หล่อนมาพังร้านยาของฉันจริงๆ คนที่จะซวยก็คือตัวหล่อนเองต่างหาก!"

คำพูดนี้ทำเอากู้โยวไม่ค่อยเข้าใจนัก เธอคิดว่าจางจื้อหยางคงพูดเพื่อให้เธอสบายใจเท่านั้น แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเฮ่อเผิงกังขึ้นมาได้

"แล้วเฮ่อเผิงกังล่ะคะ เขาเป็นยังไงบ้าง"

จางจื้อหยางดันชามบะหมี่ไปตรงหน้ากู้โยวเป็นสัญญาณให้เธอกินก่อน

"คนที่เธอถามถึงคือพ่อหนุ่มหมู่บ้านเดียวกันคนนั้นใช่ไหม เมื่อวานตอนบ่ายไม่รู้ว่าเขาออกไปตอนไหน ตอนนั้นฉันตรวจคนไข้อยู่ข้างนอก เลยไม่ได้ทันสังเกต พอเดินกลับเข้ามา เขาก็หายไปแล้ว"

นิสัยแบบนี้สมกับเป็นเฮ่อเผิงกังจริงๆ

"แล้วเขาบาดเจ็บหนักไหมคะ" กู้โยวขมวดคิ้วถาม

"เป็นแค่แผลถลอกภายนอก ไม่ได้กระทบถึงกระดูกหรอก" จางจื้อหยางเห็นสีหน้าเปี่ยมด้วยความกังวลของกู้โยว ในใจก็พลันรู้สึกเปรี้ยวปร่าขึ้นมาอย่างประหลาด

กู้โยวคีบบะหมี่เข้าปากไปสองคำ ทว่ากลับไม่รู้รสชาติเอาเสียเลย

"ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้ก็ถือว่าจบแล้วใช่ไหมคะ" กู้โยวกลัวจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นจะพาคนมารังควานที่ร้านอีกรอบ

จางจื้อหยางยกมุมปากยิ้มให้กู้โยว "วางใจเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้วละ เธอรีบกินให้อิ่ม ดูแลร่างกายให้หายดีเถอะ พอร้านนี้ขาดเธอไปกะทันหัน ฉันแทบจะหัวหมุนตายอยู่แล้ว"

เมื่อเห็นท่าทางของจางจื้อหยางเหมือนไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ กู้โยวจึงค่อยโล่งอก บะหมี่ในปากเริ่มรู้รสหอมอร่อยขึ้นมา ใช้เวลาไม่นานก็จัดการบะหมี่หมดไปทั้งชาม

สายตาของจางจื้อหยางไม่เคยละไปจากรอยปูดโนบนหน้าผากของกู้โยวเลย คิดจะให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร มารังแกคนอาละวาดในร้านตระกูลจางของเขา นี่มันเท่ากับตบหน้าคนตระกูลจางชัดๆ ต่อให้เขายอมทนได้ เกรงว่านายท่านจางจิ่งถงก็คงไม่มีทางทนยอมแน่

เพียงแค่เผลอเหม่อไปชั่วครู่ กู้โยวก็ล้างชามเสร็จแล้วเดินไปที่หน้าร้านเสียแล้ว

จางจื้อหยางรีบเดินออกไปขวางไว้ บอกให้เธอพักผ่อนต่ออีกหน่อย

แต่กู้โยวกลับดึงดันปฏิเสธ จางจื้อหยางไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องยอมให้กู้โยวเข้ามาช่วยงานในร้าน ทว่าก็ยังกำชับแล้วกำชับอีกว่าถ้ามีตรงไหนไม่สบายตัว ให้รีบกลับไปนอนพักที่ห้องทันที

แม้คนไข้ที่มาในช่วงบ่ายจะไม่มากเท่ากับสองวันก่อน แต่ก็ถือว่าไม่น้อยเลยทีเดียว

กู้โยวกลัวว่าคนอื่นเห็นแผลบนหน้าผากแล้วจะดูไม่ดี จึงรีบหยิบยาเม็ดวิเศษสลายรอยฟกช้ำออกมาตั้งใจจะกิน

แต่พอคิดดูอีกที หากกินเข้าไปทั้งหมด บาดแผลระดับนี้ของเธอคงหายสนิทจนมองอะไรไม่ออกภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน ถึงตอนนั้นจางจื้อหยางจะต้องสงสัยแน่ เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้โยวจึงแบ่งกินเพียงแค่หนึ่งในสี่ส่วนเท่านั้น

พอยาลงสู่ท้อง บนหน้าผากก็รู้สึกเย็นวาบสบายตัว ผ่านไปไม่นาน รอยโนนั้นก็ยุบลงไปครึ่งหนึ่ง แม้แต่รอยเขียวช้ำก็จางลงไปมาก

"โฮสต์คะ ยาที่เหลือนี่กะจะเก็บไว้ให้เฮ่อเผิงกังคนนั้นใช่ไหมล่ะ!" หลิงจือเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ประจวบเหมาะกับมีคนมารับยาพอดี กู้โยวหน้าแดงซ่าน รีบรับใบสั่งยามาพลางแอบก่นด่าในใจ

"หลิงจือบ้า ถ้าเธอยังพูดแบบนี้อีก ฉันจะไม่คุยกับเธอแล้วนะ"

"เอาละๆ ฉันไม่แกล้งเธอแล้วก็ได้!" ในที่สุดหลิงจือก็ยอมสงบลง

พอเริ่มยุ่งขึ้นมา ฟ้าก็โพล้เพล้อีกครั้ง จางจื้อหยางช่วยกู้โยวจัดเก็บบนล่างในร้านจนเรียบร้อย กำลังเตรียมจะปิดประตูร้านกลับบ้าน คนคนหนึ่งก็เดินก้าวเข้ามาในห้อง

เมื่อจางจื้อหยางมองเห็นชัดตาว่าใครมา เขาก็รู้สึกหัวโตขึ้นมาทันที คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหานจิ้งอวิ๋นแม่บังเกิดเกล้าของเขานั่นเอง

"ดูท่าแม่จะมาได้จังหวะพอดี มาๆๆ แม่เอาขนมติดมือมาด้วย พวกเรามากินอะไรรองท้องสักหน่อยแล้วค่อยกลับบ้านกัน!"

หานจิ้งอวิ๋นถลึงตาใส่จางจื้อหยางทีหนึ่ง ก่อนจะถือห่อขนมเดินดุ่มๆ เข้ามาในร้านโดยไม่สนใจใคร แล้ววางของลงบนโต๊ะตรวจโรค

"แม่ครับ ท้องผมยังหิวอยู่เลย จะกินขนมทำไมกันล่ะครับ กลับบ้านกันเถอะ!"

จางจื้อหยางรีบร้องทัก พลางดึงแขนหานจิ้งอวิ๋นทำท่าจะพาเดินออกไปข้างนอก ร้านขายยาของเขาเปิดมาสองปี จำนวนครั้งที่หานจิ้งอวิ๋นมาเยือนนั้นนับนิ้วมือข้างเดียวยังเหลือ วันนี้จู่ๆ โผล่พรวดพราดมาถึงที่ ไม่ต้องบอกจางจื้อหยางก็รู้ว่าในใจแม่กำลังคิดแผนการอะไรอยู่

กู้โยวซึ่งกำลังเติมยาเข้าตู้ยาขนาดใหญ่อยู่ พอได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็รีบก้าวลงมาจากบันได โค้งตัวคารวะหานจิ้งอวิ๋นอย่างนอบน้อม "สวัสดีค่ะคุณป้า"

คุณป้าเนี่ยนะ? แม้หานจิ้งอวิ๋นจะอายุราวๆ ห้าสิบปีแล้ว แต่เธอดูแลตัวเองเป็นอย่างดีมาโดยตลอด จึงไม่ค่อยดูแก่สักเท่าไหร่ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเธอว่าคุณป้า

หานจิ้งอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดตามองประเมินกู้โยวด้วยแววตารังเกียจอยู่บ้าง สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่รองเท้าผ้าบนเท้าของเธอ รองเท้าคู่นั้นต่อให้โยนทิ้งลงกองขยะก็ใช่ว่าจะมีคนเก็บ ขอบรองเท้าทั้งคู่รุ่ยเป็นขุย หน้าผ้าปะชุนด้วยเศษผ้าหลากสีหลายจุด ซ้ำร้ายยังเห็นได้ชัดว่าแม่หนูคนนี้ใส่แล้วหลวมโพรกไม่พอดีเท้า

"เธอคงเป็นลูกจ้างที่จื้อหยางเพิ่งจ้างมาสินะ ทำงานคล่องแคล่วดีนี่ มาสิ มากินขนมด้วยกันสักชิ้น อยู่บ้านนอกคงไม่เคยกินของแบบนี้ล่ะสิ!"

คำพูดนี้ฟังดูเหมือนมีมารยาท ทว่าทุกคำกลับเชือดเฉือนใจ มีหรือที่กู้โยวจะฟังไม่ออก เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที "คุณป้าคะ ฉันยังไม่หิว เชิญคุณป้ากับพี่จื้อหยางทานเถอะค่ะ!"

พอกู้โยวเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าของหานจิ้งอวิ๋นก็เผยแววเข้าใจกระจ่างแจ้ง ยัยเด็กคนนี้แม้จะแต่งตัวบ้านนอกคอกนาจนดูไม่ได้ แต่หน้าตากลับไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เลยสักนิด

โดยเฉพาะดวงตาทรงเมล็ดซิ่งคู่นั้น ดูราวกับจะพูดได้ แม้บนหน้าผากจะยังมีรอยโนอยู่ลูกหนึ่ง ทว่าก็ไม่ได้บดบังความน่าเอ็นดูของเธอเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังชวนให้รู้สึกน่าเวทนาสงสารอีกต่างหาก มีแม่หนูหน้าตาแบบนี้อยู่ในร้าน อย่าว่าแต่จางจื้อหยางจะหวั่นไหวเลย นานวันเข้าแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังยากจะรับประกันว่าจะไม่เกิดความรู้สึกเอ็นดูยัยเด็กคนนี้ขึ้นมา

"มาเถอะ กินด้วยกันสักหน่อย พอดีแม่มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอสักสองสามคำด้วย" หานจิ้งอวิ๋นพูดพลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะตรวจโรค

กู้โยวไม่รู้ว่าหานจิ้งอวิ๋นจะพูดอะไร ชั่วขณะนั้นจึงทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แม้เธอจะเพิ่งมาอยู่อำเภอนี้ได้ไม่นาน แต่ดูจากการแต่งกายของหานจิ้งอวิ๋นแล้วก็พอจะรู้ว่า ฐานะทางบ้านของหานจิ้งอวิ๋นน่าจะดีกว่าผู้หญิงที่มาระรานเมื่อวานนี้เสียอีก

จางจื้อหยางเห็นท่าทีเกร็งๆ ของกู้โยว จึงแอบกระตุกแขนเสื้อหานจิ้งอวิ๋นเบาๆ

"ดึงแม่ทำไมล่ะ แม่จะคุยกับลูกจ้างในร้านของแกสักสองคำไม่ได้หรือไง?"

กู้โยวเห็นจางจื้อหยางมีสีหน้าลำบากใจ จึงรีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

"คุณป้าคะ มีเรื่องอะไรจะพูดก็พูดเถอะค่ะ ฉันรอฟังอยู่แล้ว!"