ตอนที่ 58 ตัดขาดความสัมพันธ์

หานจิ้งอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้น เด็กคนนี้บ้านนอกก็จริง แต่อย่างน้อยก็พูดจารู้จักกาลเทศะ แม้คำว่าคุณป้าจะฟังดูขัดหูไปบ้าง... ทว่าก็ดูเป็นคนซื่อๆ ดี

"ไม่มีอะไรหรอก แค่มาชวนคุยเรื่อยเปื่อย ได้ยินแต่จื้อหยางบอกว่าที่ร้านมีคนมาใหม่ ฉันก็ยังไม่มีเวลาแวะมาดูสักที เป็นยังไงบ้าง ทำงานที่นี่เข้ามือดีไหม"

กู้โยวยกมือพยักหน้ารับทันที "เข้ามือดีค่ะ งานเบา ไม่เหนื่อยเลย!"

งานในร้านขายยานี้หานจิ้งอวิ๋นรู้ดีแก่ใจ หากไม่มีพื้นฐานด้านการแพทย์มาก่อน อย่าว่าแต่ทำมาเดือนเดียวเลย ต่อให้ทำสักครึ่งปีก็ยังต้องรู้สึกตึงมืออยู่บ้าง เด็กคนนี้เพิ่งมาได้เดือนเศษๆ กลับกล้าพูดว่างานเบา สงสัยคงไม่ได้ตั้งใจทำงานล่ะสิไม่ว่า

"อ้อ งั้นเธอลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่า แต่ละวันเธอทำอะไรบ้าง" หานจิ้งอวิ๋นแกล้งปั้นรอยยิ้มถาม

"ก็... ทุกวันจะคอยปัดกวาดทำความสะอาด คัดแยกสมุนไพรที่เพิ่งส่งมา บางทีก็ยกสมุนไพรในห้องออกมาตากแดด แล้วก็หั่นยา เติมยาใส่ตู้ยาใหญ่ ถ้าช่วงไหนคนเยอะ ฉันก็ช่วยจัดยาด้วยค่ะ!"

หานจิ้งอวิ๋นแทบไม่อยากเชื่อหู เด็กคนนี้ทำงานเยอะแยะขนาดนี้ทุกวันไม่พอ ยังช่วยจัดยาได้อีกอย่างนั้นเหรอ!

"เธอเคยเรียนหมอมางั้นเหรอ" หานจิ้งอวิ๋นเลิกคิ้วถาม

กู้โยวพยักหน้าน้อยๆ "เคยเรียนมาบ้างนิดหน่อยค่ะ!"

"สมุนไพรในร้านนี้ เธอรู้จักหมดเลยเหรอ" หานจิ้งอวิ๋นถามต่อ

"จำได้หมดค่ะ"

"แล้วใบสั่งยา อ่านออกเข้าใจด้วยหรือไง!"

"ค่ะ เข้าใจค่ะ!"

หานจิ้งอวิ๋นพยายามสะกดความตกตะลึงในใจเอาไว้ แล้วถามขึ้นอีกว่า "ดูท่าเธอคงเรียนหมอมาไม่น้อยเลยสินะ! แววดีไม่เบานี่"

จางจื้อหยางในเวลานี้ยืนเม้มปากแอบขำอยู่เงียบๆ ท่าทางของหานจิ้งอวิ๋นตอนนี้ช่างเหมือนกับตัวเขาในวันแรกที่เห็นกู้โยวจัดยาไม่มีผิด ในใจคงกำลังตกใจจนพูดไม่ออกแล้วล่ะสิ

"แม่ กู้โยวเก่งจะตาย เธอท่อง 'สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก' ได้ทั้งเล่มเลยนะ!"

ท่องสารานุกรมเทียบยาคลาสสิกได้ทั้งเล่มเชียวหรือ ในนั้นมีเทียบยาอย่างน้อยสองพันกว่าขนาน อย่าว่าแต่เด็กสาวบ้านนอกคอกนาอย่างเธอเลย แม้แต่คนที่คลุกคลีในวงการแพทย์มาเกินครึ่งชีวิตอย่างจางจิ่งถง ก็ยังไม่กล้าพูดว่าตัวเองท่องจำได้ทั้งหมด

"ฮึ! แกอย่ามาหลอกแม่!" หานจิ้งอวิ๋นตวัดสายตาค้อนใส่จางจื้อหยาง

"ไม่เชื่อแม่ก็ลองทดสอบเธอดูสิ!" จางจื้อหยางไม่รู้ว่าเตรียมการไว้ล่วงหน้าหรืออย่างไร เขาควานมือไปใต้โต๊ะหยิบเอา "สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก" ออกมายัดใส่มือหานจิ้งอวิ๋นทันที

คำถามก่อนหน้านี้หานจิ้งอวิ๋นไม่ได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย สู้ทดสอบเด็กคนนี้ดูเสียเลยจะดีกว่า หานจิ้งอวิ๋นไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเด็กสาวคนนี้จะท่องเทียบยาทั้งเล่มได้โดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

หานจิ้งอวิ๋นเหลือบตาขึ้นมองกู้โยว เห็นเด็กสาวมีสีหน้ากระวนกระวาย สองมือยังคอยบิดชายเสื้อไปมา เห็นได้ชัดว่าไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย ในเมื่อจางจื้อหยางพูดถึงขนาดนี้แล้ว ก็ลองทดสอบดูสักหน่อย จะไม่เชื่อเชียวว่าเธอจะไม่หลุดจุดผิดพลาดออกมาเลย

"งั้นฉันจะทดสอบดูแล้วนะ!"

"คุณป้าคะ..."

กู้โยวเห็นหานจิ้งอวิ๋นเปิดหน้าหนังสือแล้วโดยไม่สนใจตน จึงรีบเงยหน้าหันไปส่งสายตาให้จางจื้อหยาง

ทว่าจางจื้อหยางกลับยักคิ้วให้ด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจเป็นที่สุด แถมยังชูนิ้วโป้งส่งมาให้อีกด้วย

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามหน่อย เทียบยาปั้นเซี่ยโฮ่วพัวทังประกอบด้วยตัวยาอะไรบ้าง แล้วสรรพคุณทางยาเป็นอย่างไร" หานจิ้งอวิ๋นเงยหน้ามองกู้โยวที่กำลังยืนตัวเกร็ง พลางยกยิ้มที่มุมปากข้างหนึ่ง

กู้โยวเม้มริมฝีปากแน่น เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะอวดวิชาความรู้อะไรเลย แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะตอบหรือไม่ตอบก็ลำบากใจพอกัน

"โฮสต์ รีบตอบสิ เทียบยานี้เธอรู้อยู่แก่ใจแท้ๆ นะ!"

พอหลิงจือพูดเตือนสติขึ้นมา กู้โยวก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากว่า "เทียบยาปั้นเซี่ยโฮ่วพัวทัง มีชื่อเรียกอื่นว่า โฮ่วพัวทัง ต้าชีชี่ทัง ซื่อชีทัง... ที่มาของตำรับยามาจากคัมภีร์ 'จินกุ้ยเย่าเลวี่' เล่มล่าง ประกอบด้วย ปั้นเซี่ยหนึ่งเซิง โฮ่วพัวสามเหลี่ยง ฝูหลิงสี่เหลี่ยง ขิงสดห้าเหลี่ยง ใบจื่อซูสองเหลี่ยง ปั้นเซี่ยโฮ่วพัวขับเสมหะเดินลมปราณ ฝูหลิงขิงสดร่วมใบจื่อซู ต้มรวมพุทราจีนมีนามซื่อชี สลายเสมหะคั่งคั่งค้างลมปราณติดขัดได้สิ้น..."

กู้โยวร่ายยาวถึงสรรพคุณและหลักการทางยาของเทียบยานี้ออกมาอย่างจะแจ้งในรวดเดียว และตรงกับเนื้อหาที่บันทึกไว้ใน "สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก" ชนิดคำต่อคำ ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่ตัวเดียว

หานจิ้งอวิ๋นเห็นว่าคำถามแรกทำอะไรเธอไม่ได้ จึงรีบพลิกหน้าหนังสือต่อไปอีกสองสามหน้า

"เธอลองว่าเรื่องเสาเย่ากันเฉาทังมาซิ!" คิ้วของหานจิ้งอวิ๋นเริ่มขมวดมุ่นเข้าหากันแล้ว

กู้โยวก็ยังคงท่องออกมาได้ถูกต้องแม่นยำทุกถ้อยคำอีกครั้ง

"แล้วเหอเถาเฉิงชี่ทังล่ะ!" บนหน้าผากของหานจิ้งอวิ๋นเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาบางๆ เสียแล้ว

กู้โยวไม่ลนลานไม่รีบร้อน เอ่ยเนิบนาบชัดถ้อยชัดคำ ตอบออกมาได้ครบถ้วนไม่ตกหล่นแม้แต่ตัวเดียวอีกครั้ง

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หานจิ้งอวิ๋นถามเทียบยาไปไม่ต่ำกว่าหลายสิบขนาน กู้โยวกลับตอบได้อย่างคล่องแคล่วทั้งหมด แม้แต่เทียบยาเฉพาะทางที่ไม่ค่อยได้ใช้ซึ่งหานจิ้งอวิ๋นเองก็ยังไม่เคยได้ยิน กู้โยวก็ยังตอบได้

หานจิ้งอวิ๋นยังคิดจะถามต่อ ทว่าหนังสือในมือกลับถูกจางจื้อหยางดึงออกไปเสียก่อน เขาปรบมือเบาๆ สองที

"แม่ครับ แม่ควรจะดีใจกับผมนะ ขนาดลูกจ้างในร้านผมยังเก่งขนาดนี้ แม่ว่าคนอื่นเขาจะมองหมอประจำร้านอย่างผมยังไงล่ะครับ"

พอจางจื้อหยางพูดขึ้นมาแบบนี้ ในใจของหานจิ้งอวิ๋นก็พลอยสะกิดใจขึ้นมา นับตั้งแต่แม่หนูนี่เข้ามาทำงาน กิจการของร้านขายยาก็ดีขึ้นมากจริงๆ

ทว่าเธอก็ยังไม่ลืมเป้าหมายที่มาในวันนี้ เธอขยับเอวเล็กน้อยแล้วกระแอมไอเคลียร์ลำคอ

"ดูท่าแล้ว เธอจะเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้มากจริงๆ แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาโอ้อวดได้ ในเมื่อมาเป็นลูกจ้างในร้าน ก็ต้องเจียมเนื้อเจียมตัว ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ"

"ค่ะ!" กู้โยวรีบพยักหน้ารับ

"คำที่ใช้เรียกจื้อหยางก็ต้องเปลี่ยนด้วย จะมาเรียกพี่จื้อหยางแบบไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไม่ได้ ต่อไปต้องเรียกว่าเถ้าแก่ หรือไม่ก็หมอจาง เข้าใจไหม"

กู้โยวเม้มริมฝีปาก "เข้าใจแล้วค่ะ!"

"แม่ครับ!" จางจื้อหยางดึงแขนหานจิ้งอวิ๋นไว้ แต่หานจิ้งอวิ๋นปัดมือเขาออกแล้วถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน

"จื้อหยางบ้านเรามีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว เพราะฉะนั้นความคิดที่ไม่ควรมี เธอต้องระวังให้ดี!"

พอได้ยินคำนี้ กู้โยวก็รีบเงยหน้าขึ้นมา โบกไม้โบกมือให้หานจิ้งอวิ๋นอย่างลนลาน "คุณป้าคะ คุณป้าอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบที่คุณป้าว่ากับจื้อหยาง... ไม่สิ กับเถ้าแก่เลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ ฉันรับรองเลยว่าจะไม่มีทางคิดอะไรนอกลู่นอกทางแบบนั้นเด็ดขาด!"

จางจื้อหยางได้ยินกู้โยวพูดเช่นนี้ ในใจกลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ทั้งที่เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่ากู้โยวไม่ได้คิดอะไรกับตน แต่พอได้ยินเธอพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ในใจก็ยังรู้สึกเย็นวาบอยู่ดี

หานจิ้งอวิ๋นเห็นว่ากู้โยวดูไม่เหมือนคนกำลังโกหก ในที่สุดก็ลอบถอนหายใจยาวออกมา

"งั้นก็ดี เอาละ เธอเก็บกวาดเสียเถอะ พวกเราก็ควรจะกลับกันแล้ว"

ในเมื่อหานจิ้งอวิ๋นบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็ลากตัวจางจื้อหยางเดินออกไป ทันทีที่จางจื้อหยางหันกลับมามองตรงหน้าประตูบ้าน เขาก็เห็นกู้โยวที่ยืนนิ่งอยู่ในร้านมีแววตาหม่นหมองอย่างยิ่ง วินาทีนั้นหัวใจของเขาราวกับถูกบิดเป็นเกลียว

ในห้องหนังสือของเมิ่งหงถูที่ตัวอำเภอ บุหรี่หงถ่าซานบนโต๊ะถูกสูบจนเกลี้ยงไปแล้วหนึ่งซอง เขาขยี้ก้นบุหรี่ตัวสุดท้ายที่มอดดับลงไปในกองก้นบุหรี่อย่างแรง ก่อนจะบดขยี้ซองเปล่าในมือจนแบนแต๊ดแต๋

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า นังผู้หญิงไม่ได้เรื่องคนนั้นจะไปหาเรื่องคนระดับที่ไม่อาจล่วงเกินได้เข้า และยิ่งคิดไม่ถึงว่าคุณชายรองตระกูลจางผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกร จะมาเปิดร้านขายยาเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาแบบนั้นอยู่ในจังหวัดเล็กๆ อันเงียบเหงาแห่งนี้

คำพูดของจางจื้อหยางในวันนั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ วันนี้เบื้องบนก็กดดันเขาลงมาอีก หากยังไม่พานังผู้หญิงผลาญตระกูลอย่างซ่งเซียงจือไปขอโทษถึงหน้าประตูบ้าน เกรงว่าตำแหน่งหัวหน้าสำนักชลประทานของเขาคงจะถึงคราวสิ้นสุดลงแล้ว

คิ้วของเมิ่งหงถูขมวดมุ่นเป็นปมแน่น คิดจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกมวน แต่ก็พบว่าในมือตัวเองกำไว้เพียงซองเปล่าที่ถูกบี้จนแบน จึงสะบัดมือขว้างซองบุหรี่นั้นลงบนพื้นอย่างแรง