ตอนที่ 59 ปาน

เมิ่งหงถูเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือข้างหนึ่งบีบนวดขมับทั้งสองข้าง ในหัวพลันปรากฏภาพปานรูปกางเขนสีน้ำตาลเข้มตรงข้อเท้าของเฮ่อเผิงกังขึ้นมาอีกครั้ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เมิ่งหงถูก็ถอนหายใจยาวออกมา แล้วตะโกนลั่นใส่ประตู "ซ่งเซียงจือ แกเข้ามานี่เดี๋ยวนี้!"

คนที่นั่งอยู่บนโซฟานุ่มสบายหน้าห้องก็คือผู้หญิงที่ไปอาละวาดในร้านขายยาของจางจื้อหยางวันนั้น ซ่งเซียงจือ ภรรยาของเมิ่งหงถูนั่นเอง

พอได้ยินเสียงตะคอกทึบต่ำของเมิ่งหงถู ซ่งเซียงจือก็ตกใจจนเม็ดกวยจี้ในมือร่วงกระจายไปครึ่งกำ

"ซ่งเซียงจือ แกเข้ามานี่!" เมิ่งหงถูตะโกนซ้ำอย่างหมดความอดทน

"มาแล้วจ้า!" ซ่งเซียงจือรีบขานรับ สะบัดเม็ดกวยจี้ที่เหลือครึ่งกำลงจานอย่างรวดเร็ว แล้วลุกเดินไปหน้าประตูห้องหนังสือ ค่อย ๆ ผลักประตูเปิดออก

ตั้งแต่วันนั้นที่เธอพาลคนไปอาละวาดในร้านขายยาตระกูลจางโดยพลการ เมิ่งหงตูก็ไม่ยอมคุยกับเธอสักคำมาสองวันแล้ว กลับถึงบ้านทีไรก็เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องหนังสือ หน้าตาก็บึ้งตึงมืดครึ้มจนน่ากลัว

ตอนนี้พอเมิ่งหงถูตะโกนเรียกเสียงดังปานนั้น เธอจึงกล้าแค่ชะโงกหัวเข้าไปครึ่งหนึ่ง

"เหล่าเมิ่ง คุณ... เรียกฉันเหรอคะ"

"แกชื่อซ่งเซียงจือใช่ไหม"

เมิ่งหงถูเลิกคิ้วมองเสี้ยวหน้าที่โผล่พ้นรอยแยกของบานประตู ภรรยาที่เด็กกว่าเขาร่วมสิบปีคนนี้ทำให้เขาปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันจริง ๆ ตั้งแต่แต่งเข้ามา ไข่สักใบยังไม่เคยเบ่งออกมาให้เห็น มีแต่คอยสร้างเรื่องไปทั่ว คราวนี้ถึงกับลามไปเหยียบตาปลาตระกูลจางเข้าให้ เขาชักอยากจะหย่าขาดจากเธอให้รู้แล้วรู้รอดเสียจริง

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่คนที่เขานับถือที่สุดฝากฝังเธอไว้ เขาก็คงไม่อดทนมาจนถึงป่านนี้

"เหล่าเมิ่ง อย่าล้อเล่นน่า ฉันไม่ใช่ซ่งเซียงจือแล้วจะเป็นใครได้ล่ะคะ" ซ่งเซียงจือตกใจจนหดหัวกลับไปอีกหน่อย

"ฉันไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นกับแก ยังไม่รีบเข้ามาอีก!" เมิ่งหงถูจ้องไปที่ประตู ความอดทนอันน้อยนิดในใจมลายหายไปในพริบตา "เข้ามา!!"

เสียงตวาดแผดลั่นนี้ทำเอาซ่งเซียงจือสะดุ้งโหยง ต้องกัดฟันค่อย ๆ ย่างเท้าเข้ามาในห้อง

เมิ่งหงถูสะกดโทสะในอกพลางเหลือบมองซ่งเซียงจือ ตั้งแต่แต่งผู้หญิงคนนี้เข้าบ้าน ทั้งของกิน เสื้อผ้า ของใช้ เมิ่งหงตูก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหาของที่ดีที่สุดมาให้เธอ

ประการแรกก็เพราะคำฝากฝังของคนผู้นั้น ประการที่สองก็เพราะเห็นว่าเธออายุน้อยกว่าตนตั้งสิบกว่าปี จึงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง ทว่าหลายปีมานี้เธอกลับอาศัยความตามใจของเขาไปก่อเรื่องระรานไปทั่ว

หนนี้ถึงกับเหิมเกริมพากลุ่มคนไปตบตีคนถึงร้านขายยาตระกูลจาง! เมิ่งหงถูกัดฟันกรอด นึกแค้นใจตัวเองที่ไม่สั่งสอนผู้หญิงผลาญตระกูลคนนี้ให้ดี

"พรุ่งนี้แกต้องไปร้านขายยาตระกูลจางกับฉัน แล้วขอโทษสองคนนั้นที่แกไปลงไม้ลงมือใส่ต่อหน้า!"

ซ่งเซียงจือได้ยินเข้าก็หน้าคว่ำทันที แต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปาก

เมิ่งหงถูเห็นท่าทางของเธอก็ยิ่งโมโห เกรงว่าจนถึงป่านนี้เธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าไปล่วงเกินตัวยุ่งยากเข้าให้แล้ว

"ทำไม ไม่อยากไปรึไง" เมิ่งหงถูหรี่ตาโต เลิกคิ้วหนาขึ้นเจือแววโทสะ

"ก็... สองคนนั้นมันแค่... แค่พวกบ้านนอกสองตัว เหล่าเมิ่ง คุณจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟไปทำไมกันคะ!" ซ่งเซียงจือกัดริมฝีปาก พึมพำเสียงอ่อย

เพียะ! เมิ่งหงถูตบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะผุดลุกขึ้นพรวด ชี้หน้าซ่งเซียงจือแล้วด่าลั่น "ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำตัวลืมตัว จะตีหมายังต้องดูหน้าเจ้าของ ถึงสองคนที่แกไปตีจะเป็นคนบ้านนอกจริง ๆ แกก็ต้องดูด้วยว่าแกไปทำตัวกร่างในถิ่นใคร!"

"จะโมโหอะไรขนาดนั้น ก็แค่ร้านขายยาเล็ก ๆ ในตัวอำเภอไม่ใช่เหรอคะ!"

เรื่องพรรค์นี้ซ่งเซียงจือก็ทำมาไม่น้อย และทุกครั้งเรื่องก็เงียบหายไปเอง เมิ่งหงถูแม้จะโมโหทุกครั้ง แต่สุดท้ายก็มีแต่ฟ้าร้องไม่มีฝนตก ท้ายที่สุดก็ไม่มีอะไรในกอไผ่

คราวนี้เห็นเมิ่งหงถูทั้งตบโต๊ะทั้งถลึงตาใส่ ซ่งเซียงจือจึงคิดว่าแค่ปล่อยให้เขาได้ระบายอารมณ์ออกมาก็พอแล้ว อย่างมากเดี๋ยวเธอค่อยออดอ้อนเอาใจ ปลอบประโลมสักหน่อยเรื่องก็คงผ่านพ้นไปได้เอง

"ร้านยาเล็ก ๆ งั้นรึ! แก รู้ ไหม ว่า ร้าน นั้น ใคร เป็น คน เปิด!" เมิ่งหงถูเค้นเสียง

ภาพของจางจื้อหยางผุดขึ้นมาในหัวของซ่งเซียงจือทันที จะว่าไปจางจื้อหยางคนนั้นหน้าตาก็จัดว่าหล่อเหลาไม่เบา แต่นั่นก็เป็นแค่หมอที่พอมีวิชาติดตัวคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ เด็กหนุ่มอายุเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ จะไปมีน้ำยาอะไรได้นักหนา

เมิ่งหงถูมองสีหน้าเหยียดหยามไม่สะทกสะท้านของซ่งเซียงจือแล้วก็โมโหจนไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความอีก ผู้หญิงคนนี้ดื้อด้านไม่สำนึกผิด คราวนี้ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ละเว้นเธอไม่ได้เด็ดขาด

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันให้เธอเลือกสองทาง!"

พอได้ยินว่ายังมีทางให้เลือก ซ่งเซียงจือก็เริ่มจะกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมาทันที

"ข้อแรก พรุ่งนี้ไปขอโทษสองคนนั้นที่ร้านขายยาตระกูลจาง และท่าทางต้องดีด้วย โดนตีห้ามสู้ โดนด่าห้ามเถียง ข้อสอง เก็บข้าวของของเธอซะ พรุ่งนี้ฉันจะส่งคนพาเธอกลับบ้านเดิม!"

เมิ่งหงถูพูดจบก็ลุกขึ้นแล้วสะบัดประตูปิดเสียงดังเดินจากไป ซ่งเซียงจือยังไม่ทันได้ดีใจ ก็ได้ยินทางเลือกแบบนี้เข้า ใบหน้าของเธอจึงโกรธจนเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง จากแดงกลายเป็นคล้ำ

เธอตะโกนใส่แผ่นหลังของเมิ่งหงถูที่กำลังเดินจากไปทันที "สองข้อนี้ฉันไม่เลือกทั้งนั้น ไม่เลือก!"

"ไม่ใช่กงการที่เธอจะเลือกได้!" เมิ่งหงถูคำรามเสียงต่ำแล้วเดินออกจากบ้านไปตรง ๆ ตามนิสัยของซ่งเซียงจือ เดี๋ยวฉากต่อไปต้องเป็นบทงี่เง่าประเภทหนึ่งร้องไห้ สองโวยวาย สามผูกคอตายแน่ ๆ เมิ่งหงถูไม่อยากอยู่เป็นคนดูละครฉากนั้นหรอก

เมื่อเห็นว่าเมิ่งหงถูเดินหนีไปจริง ๆ ซ่งเซียงจือก็ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ตลอดสิบกว่าปีที่แต่งงานกับเมิ่งหงถูมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโมโหร้ายกาจถึงขนาดนี้

แต่ทางเลือกสองทางที่เขาให้นั้น ไม่ว่าทางไหนเธอก็เลือกไม่ได้ทั้งนั้น จะให้ไปขอโทษน่ะพอทำเนา แต่ยังต้องห้ามสู้ตอนโดนตี ห้ามเถียงตอนโดนด่าอีก ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป วันข้างหน้าเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในอำเภอฉีหมิงแห่งนี้

อำเภอนี้ก็แคบแค่นี้เอง ไม่นานเรื่องนี้คงรู้กันไปทั่ว ถึงตอนนั้น บรรดาคุณนายข้าราชการที่นั่งเล่นไพ่ด้วยกันทุกวันพวกนั้น คงได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่

ส่วนจะให้เธอเก็บข้าวของกลับบ้านเดิม นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ตอนนั้นคนที่ฝากฝังเธอไว้กับเมิ่งหงถู ก็เพราะว่าปีนั้นเธอทรยศต่อตระกูลตัวเองเพื่อขโมยข้อมูลสำคัญไปให้เขาคนนั้น

ตระกูลของเธอต้องพังพินาศย่อยยับเพราะการหักหลังของเธอ จากตระกูลใหญ่โตทรงอิทธิพลในตอนนั้นก็ตกต่ำลงในพริบตา แม้เรื่องราวจะผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ถ้าตอนนี้เธอกลับไป คนพวกนั้นที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก คงไม่พ้นฉีกเนื้อเธอกินเป็นแน่

ซ่งเซียงจือคิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าต้นตอของเรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้ ก็คือเด็กในร้านขายยาหน้าตาจิ้งจอกคนนั้น ไม่แน่ว่านังปีศาจจิ้งจอกนั่นอาจจะใช้มารยาอะไรกับเมิ่งหงถู ถึงทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้วมาทำแบบนี้กับเธอ

พอมโนภาพความคิดนี้ขึ้นมาได้ ซ่งเซียงจือยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าใช่ ใบหน้าของกู้โยวในหัวของเธอยิ่งดูยั่วยวนชวนฝันขึ้นไปอีก โดยเฉพาะดวงตากลมโตดำขลับคู่นั้นที่มีหยาดน้ำตาคลอเบ้า มองอย่างไรก็เหมือนกำลังยั่วยวนหว่านเสน่ห์ดึงดูดวิญญาณผู้ชายชัด ๆ

พอนึกย้อนไปถึงตอนที่จางจื้อหยางกอดกู้โยวไว้ในอ้อมอกแล้วคอยปกป้องทุกวิถีทาง ซ่งเซียงจือก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองคาดการณ์ได้แม่นยำราวดั่งเทพ ขุดคุ้ยนังจิ้งจอกเจ้ามารยาที่ล่อลวงใจคนออกมาได้แล้ว

ตอนนั้นเองเธอจึงรีบจัดแจงตัวเองแล้วตรงดิ่งไปยังร้านขายยาตระกูลจางทันที

ที่ร้านขายยาตระกูลจาง กู้โยวเพิ่งจะส่งจางจื้อหยางกับหานจิ้งอวิ๋นผู้เป็นแม่ของเขากลับไป คำพูดของหานจิ้งอวิ๋นเมื่อครู่นี้ ทุกถ้อยคำล้วนบ่งบอกชัดเจนว่าเธอเป็นคนบ้านนอก ไม่มีคุณสมบัติพอจะเอื้อมอาจไปคว้าจางจื้อหยาง

แม้ว่ากู้โยวจะไม่เคยมีความคิดเช่นนั้นเลยสักนิด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดใจ ทำไมคนบ้านนอกถึงได้ถูกดูถูกเหยียดหยามขนาดนี้ พวกเขาก็ไม่ได้ไปลักขโมยหรือปล้นชิงใคร กินข้าวด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองแท้ ๆ ไฉนถึงต้องมาโดนคนเหยียบย่ำดูแคลนกันถึงเพียงนี้