ตอนที่ 60 คลื่นลมยามค่ำคืน

แต่ไหนแต่ไรมาเธอมักคิดว่าจางจื้อหยางเป็นแค่ผู้สืบทอดตระกูลแพทย์แผนโบราณ ทว่าวันนี้เมื่อได้เห็นการแต่งเนื้อแต่งตัวของหานจิ้งอวิ๋น ก็ลบล้างความคิดเดิมของเธอไปจนหมดสิ้น ลำพังดูจากชุดที่หานจิ้งอวิ๋นสวมใส่ ทางบ้านของจางจื้อหยางต้องไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องมีอำนาจบารมีแน่นอน เห็นได้ชัดว่ายิ่งใหญ่กว่าผู้หญิงที่มารังควานเมื่อวานอย่างเทียบไม่ติด

อย่าว่าแต่ตอนนี้เธอยังสะสางความแค้นใหญ่หลวงไม่สำเร็จ จึงไม่มีแก่ใจคิดเรื่องพรรค์นี้เลย ต่อให้เธอมีความคิดเช่นนั้นจริงๆ ก็ไม่มีทางเลือกคนอย่างจางจื้อหยางที่ต่างชั้นกับเธอราวฟ้ากับเหวเด็ดขาด

พอคิดมาถึงตรงนี้ กู้โยวก็รู้สึกเหนื่อยล้า เธอวางผ้าขี้ริ้วที่ยังกำอยู่ในมือลง คิดจะกลับเข้าห้องไปพักผ่อน เผื่อจะได้เปิดดู "บันทึกการรักษา" สักสองสามหน้า แต่แล้วที่ประตูหน้าร้านก็มีเสียงทุบประตูดังรัวอย่างร้อนรน

"นังจิ้งจอกหน้าเหม็น มุดหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ คอยดูว่าฉันจะไม่ฉีกหน้าแกให้ขาดกระจุย!"

กู้โยวสะดุ้งวาบในใจ น้ำเสียงนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่มารังควานร้านยาเมื่อวานหรอกหรือ

มืดค่ำขนาดนี้แล้ว ทำไมหล่อนถึงยังมาอีก แถมยังเอะอะด่าทอว่านางจิ้งจอกอะไรนั่น นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่

"นังจิ้งจอก นังร่าน มุดหัวออกมาเดี๋ยวนี้! อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าแกแอบอยู่ข้างใน!"

ซ่งเซียงจือเห็นกู้โยวเงียบกริบ ก็ยิ่งโมโหจนทุบประตูดังปังๆ

เดิมทีกู้โยวก็กลัวจะมีเรื่องมีราวอยู่แล้ว เวลานี้จึงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

ซ่งเซียงจือทุบอยู่นานสองนานแต่ไม่มีเสียงตอบรับ พลันบันดาลโทสะเอาตัวเข้าชนประตู ประตูไม้สองบานถูกหล่อนกระแทกจนแกว่งไปมาเหมือนเรือลำเล็กที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางทะเล

เดิมทีกู้โยวไม่อยากส่งเสียง แต่เห็นท่าทีแล้ว ซ่งเซียงจือคงไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะพังประตูเข้ามาแน่ เธอจึงย่องกระย่องกระแย่งไปที่หน้าประตูแล้วกดเสียงต่ำพูดออกไป

"พี่สาว ฉันว่าพี่คงเข้าใจอะไรผิดไปแล้วละมั้ง เถ้าแก่ไม่อยู่ที่ร้านหรอก พรุ่งนี้พี่ค่อยมาใหม่เถอะจ้ะ!"

ซ่งเซียงจือพอได้ยินเสียงกู้โยวก็ดีใจขึ้นมาทันที "ฉันไม่ได้มาหาเถ้าแก่ของแก ฉันมาหาแกนั่นแหละ! นังร่าน รีบเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

กู้โยวขมวดคิ้ว คำว่า 'นังร่าน' หมายความว่าอย่างไรเธอย่อมรู้อยู่แก่ใจ แต่ไฉนจู่ๆ เธอถึงกลายมาเป็นนังร่านไปได้เล่า

"พี่สาว ฉันเห็นว่าพี่อายุมากกว่าถึงได้ให้ความเคารพ แต่พี่จะมาพูดจาซี้ซั้วแบบนี้ไม่ได้นะ!"

"เปิดประตูสิ! ถ้าไม่ได้ซ่อนผู้ชายไว้ข้างในแล้วทำไมถึงไม่กล้าเปิด เก่งจริงก็เปิดประตูให้ฉันดูหน่อยสิ!" เวลานี้ซ่งเซียงจือหน้ามืดตามัวเพราะความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองไปหมดแล้ว หล่อนถึงกับปักใจเชื่อว่าบางทีเมิ่งหงถูอาจจะกำลังอยู่หลังบานประตูนี้เสียด้วยซ้ำ

"รีบเปิดประตู นังกะหรี่ชั้นต่ำ!"

ยิ่งกู้โยวไม่เปิดประตู ซ่งเซียงจือก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าเมิ่งหงตูอยู่ข้างในจริงๆ ในหัวถึงกับผุดภาพเมิ่งหงถูแสดงความรักใคร่กลมเกลียวกับกู้โยวขึ้นมา

หล่อนยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล จึงโถมตัวชนประตูแรงขึ้นเรื่อยๆ

กู้โยวไม่มีทางเปิดประตูให้หล่อนแน่ หากเปิดประตูแล้วข้าวของในร้านเกิดเสียหายขึ้นมา เธอคงไม่มีปัญญาชดใช้ไหว และหานจิ้งอวิ๋นอาจใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างบีบให้จางจื้อหยางไล่เธอออกจากงานก็เป็นได้

เมื่อเห็นว่าประตูจวนเจียนจะถูกพัง กู้โยวก็รีบพุ่งตัวไปที่ประตู ใช้ทั้งร่างดันยันประตูไว้อย่างสุดชีวิต

"พี่สาว อย่าชนเลย ขอร้องละอย่าชนเลย ข้างในไม่มีผู้ชายอะไรทั้งนั้นแหละ มีเรื่องอะไรไว้รอพรุ่งนี้เถ้าแก่มาแล้วค่อยคุยกันได้ไหมจ๊ะ"

น้ำเสียงของกู้โยวแทบจะกลายเป็นการอ้อนวอนอยู่รอมร่อ แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ซ่งเซียงจือก็ยิ่งสงสัยว่ามีพิรุธ หล่อนถกแขนเสื้อขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ไม่มีผู้ชายแล้วทำไมแกถึงไม่กล้าเปิดประตู ฉันว่าแกมันวัวสันหลังหวะชัดๆ!"

ซ่งเซียงจือพูดพลางกระแทกตัวเข้าใส่อีกครั้ง กู้โยวใช้ร่างดันประตูไว้ ได้ยินเสียงกลอนประตูอันบอบบางลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากการถูกกระแทกจนใจแทบจะแหลกสลาย

"พี่สาว ไม่มีจริงๆ นะ ขอร้องละอย่าชนอีกเลย!"

ซ่งเซียงจือแนบหูกับบานประตูตั้งใจฟัง ทันใดนั้นคล้ายกับแว่วได้ยินเสียงผู้ชายดังออกมาจริงๆ ยิ่งฟังก็ยิ่งเหมือนเสียงเมิ่งหงถูที่กำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้ทำไมถึงฟังไม่ถนัด

คราวนี้ซ่งเซียงจือยิ่งปักใจเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัยว่าเมิ่งหงถูถูกกู้โยวล่อลวงจนหลงหัวปักหัวปำ และตอนนี้ก็ถูกหล่อนจับได้คาหนังคาเขา หล่อนจะยอมปล่อยโอกาสงามๆ เช่นนี้ไปได้อย่างไร พอนึกถึงเรื่องที่เมื่อครู่เมิ่งหงถูยังใช้ให้หล่อนมาขอโทษ ซ้ำยังบอกว่าต่อให้โดนตบตีก็ห้ามสู้ โดนด่าก็ห้ามเถียง หล่อนก็แค้นจนคันเขี้ยวไปหมด

"เมิ่งหงถู! ออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้!" ซ่งเซียงจือตะโกนพลางกัดฟันถีบเท้า ออกแรงทั้งหมดที่มีพุ่งชนประตูร้าน

ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็กระชากตัวหล่อนจากด้านหลังอย่างแรงจนล้มกลิ้งลงไปกับพื้น การถูกเหวี่ยงล้มกะทันหันเช่นนี้ทำเอาซ่งเซียงจือมึนงงไปหมด พอดึงสติกลับมามองได้ วิญญาณก็แทบหลุดออกจากร่าง

"เหล่า...เหล่าเมิ่ง คุณ...ทำไมคุณมาอยู่นี่ได้!"

ที่แท้หลังจากเมิ่งหงถูออกจากบ้านมา ด้วยความหงุดหงิดใจจึงเดินทอดน่องไปตามถนน คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกชื่อตัวเอง โทสะจึงพลุ่งพล่านจนตาแทบลุกเป็นไฟ

นังตัวผลาญอย่างซ่งเซียงจือยังกล้ามาอาละวาดที่ร้านขายยาตระกูลจางอีก ซ้ำยังมายืนตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่หน้าประตู เมิ่งหงถูรู้สึกหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธจัดจนทนไม่ไหว

"ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี้ เธอคิดว่าฉันจะอยู่ที่ไหนล่ะ"

สีหน้าของเมิ่งหงพูดำคล้ำราวกับถ่าน แววตาเย็นเยียบจนน่ากลัว ซ่งเซียงจือเหลือบมองประตูร้านขายยา หล่อนคิดไม่ตกจริงๆ ว่าเมื่อกี้ได้ยินเสียงของเมิ่งหงถูชัดๆ ไฉนคนถึงโผล่มาจากทางนี้ได้ แต่ชั่วพริบตาแววตาของซ่งเซียงจือก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา

"อ๋อ ลานบ้านนี้มีประตูด้านหลังนี่เอง!"

ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้วจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความไว้วางใจในอดีต เมิ่งหงถูก็อยากจะถีบหล่อนให้ตายไปเสียให้พ้นๆ เมื่อเห็นเมิ่งหงถูเงียบกริบ ซ่งเซียงจือกลับได้ใจ หล่อนลุกขึ้นจากพื้นแล้วปัดฝุ่นตามตัว

"ฉันพูดแทงใจดำล่ะสิ! ยังจะให้ฉันมาขอโทษมันอีก นังบ้านนอกพรรค์นั้นมีค่าคู่ควรหรือไง ถุย!"

เพียะ! ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าของซ่งเซียงจืออย่างแรง เมิ่งหงถูหมดความอดทนกับซ่งเซียงจือจนถึงขีดสุดแล้ว ตบนี้ได้ตัดขาดความเกรงใจทั้งหมดที่เคยมีในใจเขาจนสิ้น

"คุณกล้าตบฉันเหรอ! เพื่ออีนังจิ้งจอกนั่น คุณถึงกับกล้าตบฉันเชียวเหรอ!"

กู้โยวที่อยู่หลังประตูตกใจจนไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่มองดูเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นข้างนอกผ่านรอยแยกของบานประตู ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้วแน่ๆ ไม่มีหลักฐานอะไรสักอย่างก็มาสงสัยว่าเธอกับผู้ชายของหล่อนมีสัมพันธ์ชู้สาว เรื่องนี้พอฟัดพอเหวี่ยงกับกู้เหลียนได้เลยทีเดียว

"คุณคงไม่ได้ลืมไปแล้วใช่ไหมว่าฉันแต่งงานกับคุณมาได้ยังไง!" ซ่งเซียงจือเชิดหน้าด้วยความหยิ่งผยอง "ฉันสามารถไปบอก..."

ซ่งเซียงจือยังอยากจะพูดต่อ แต่เมิ่งหงถูเอามืออุดปากหล่อนไว้ แล้วรวบมือทั้งสองข้างของหล่อน หิ้วตัวหนีบไว้ใต้รักแร้ราวกับจับลูกไก่ ก่อนจะหายลับไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน

ท้องถนนกลับคืนสู่ความเงียบสงบในยามราตรีอีกครั้ง กู้โยวพิงบานประตูที่เกือบจะพังลงมาแล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมตัวเองถึงมักถูกคนระแวงเรื่องชู้สาวกับพวกผู้ชายอยู่เรื่อย หรือว่าการหน้าตาดีมันกลายเป็นความผิดไปแล้วหรือไง

"โฮสต์ ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นบ้าไปแล้ว อย่าไปสนใจหล่อนเลยค่ะ!" หลิงจือเอ่ยปลอบกู้โยวขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี

กู้โยวพยักหน้า เรื่องพรรค์นี้เธอเจอน้อยเสียเมื่อไหร่กัน แต่ยังดีที่เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ตอนนี้เป้าหมายเดียวของเธอคือการแก้แค้น ความแค้นฝังลึกใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ยังไม่ได้สะสาง เธอจะมีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องความรักของหนุ่มสาวได้อย่างไร

"โฮสต์ รีบดูยาเม็ดที่ท่านหลอมเสร็จเถอะค่ะ เมื่อวานท่านหลับลึกไปตลอด ยังไม่ได้ดูเลยนะคะ!"

พอหลิงจือเตือนเช่นนี้ กู้โยวถึงนึกขึ้นได้ ภารกิจแรกของหมอเทวดาขั้นกลางน่าจะสำเร็จลุล่วงแล้ว โอสถทิพย์แก้หวัดที่เป็นสัญลักษณ์แสดงว่าเธอได้ก้าวสู่การเป็นหมอเทวดาขั้นกลางก็น่าจะเข้าไปอยู่ในช่องเก็บของของระบบแล้วเช่นกัน