ตอนที่ 61 สรุปบทเรียน

กู้โยวรีบตรวจสอบข้อมูลระบบของตนเองทันที

โฮสต์: กู้โยว

หมอเทวดาขั้นกลาง: เลเวล 1 (อัปเกรดถึงเลเวล 10 จะกลายเป็นหมอเทวดาขั้นสูง)

ค่าประสบการณ์: 74,300/1,008,000

ค่าทักษะการแพทย์: 500/500

ค่าหัตถ์เทวดาชุบชีวิต: 0

ทักษะการแพทย์ที่เรียนรู้: ศาสตร์การปรุงยา

ตำรับยาที่เรียนรู้: 2,636

อุปกรณ์หมอเทวดา: เรดาร์ค้นหาสมุนไพร (เงื่อนไขการใช้: ใช้ครั้งละ 20 ค่าทักษะการแพทย์ หลังใช้โฮสต์จะอยู่ในภาวะอ่อนแอเป็นเวลาสองชั่วโมง)

เตาปรุงยาขั้นต้น (เงื่อนไขการใช้: ใช้ครั้งละ 50 ค่าทักษะการแพทย์)

เม็ดยาที่มี: โอสถทิพย์แก้หวัด จำนวน 2, โอสถทิพย์รักษาใจ จำนวน 1, ยาเม็ดวิเศษรูมาติซึม จำนวน 2/3, โอสถทิพย์สลายเลือดคั่ง จำนวน 3/4, ยาเม็ดวิเศษรวมจิต จำนวน 1

ช่องเก็บของ: สารานุกรมสมุนไพรร้อยชนิด, บันทึกการรักษา, บันทึกเคล็ดลับการปรุงยา

ในที่สุดก็มีความก้าวหน้าขึ้นมาบ้างแล้ว กู้โยวพลันรู้สึกดีใจขึ้นมาในอก

"โฮสต์คะ การปรุงโอสถทิพย์จะต้องสูญเสียเลือดขั้วหัวใจของท่าน จึงยิ่งทำให้เห็นว่าโอสถทิพย์เหล่านี้ได้มาไม่ง่ายเลย ต่อไปเมื่อระบบอัปเกรดก็จะไม่มอบยาเม็ดเป็นรางวัลให้อีกแล้ว ดังนั้นการจะใช้โอสถทิพย์ในภายหน้า ท่านต้องใคร่ครวญให้รอบคอบนะคะ"

กู้โยวพยักหน้า ความรู้สึกอ่อนล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจหลังจากสกัดจิตวิญญาณโอสถออกมานั้นช่างทรมานอย่างยิ่ง ทั้งร่างคล้ายถูกควักจนกลวงเปล่า ก่อนหน้านี้เธอจ่ายโอสถทิพย์ออกไปง่ายดายเกินไปจริงๆ ต่อไปนี่คือจุดที่ต้องระมัดระวังให้มาก

"แต่โฮสต์ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ภายหน้าท่านสามารถลองใช้วิธีการใน 'บันทึกการรักษา' ควบคู่ไปกับเทียบยาใน 'สารานุกรมสมุนไพรร้อยชนิด' เพื่อจัดยาธรรมดาก็ได้เหมือนกัน วิธีนี้ก็ช่วยชีวิตคนได้ และระบบก็จะมอบรางวัลให้เช่นเดิมค่ะ"

"บันทึกการรักษา" นั้น กู้โยวอ่านไปเกือบครึ่งแล้ว ช่วงเวลานี้ร่างกายของเธออ่อนแอไม่เหมาะที่จะปรุงยาอีก พอดีได้ถือโอกาสสงบจิตสงบใจอ่าน "บันทึกการรักษา" เล่มนี้ให้ละเอียดถี่ถ้วน

หากจะพูดถึงอาการป่วยที่บันทึกไว้ใน "บันทึกการรักษา" เล่มนี้ ต้องบอกว่ามีพิสดารสารพัดรูปแบบจริงๆ หลังจากกู้โยวผู้นิสัยละเอียดรอบคอบอ่านหนังสือไปได้ครึ่งเล่มก็พบว่า แม้เนื้อหาจะอธิบายเรื่องการดู การดม การถาม และการแมะไว้มากมาย แต่เมื่อสรุปออกมาแล้ว แต่ละข้อก็ยังแบ่งย่อยเป็นข้อย่อยๆ ได้อีกนับไม่ถ้วน

ยกตัวอย่างเช่นการดู เธอพบว่ามีหลายวิธีที่อาศัยการสังเกตดวงตา โดยดูจากสีของลูกตา การกระจายตัวของเส้นเลือดฝอยสีแดง และดูว่ามีความผิดปกติของสีตาหรือไม่ เพื่อวินิจฉัยว่าคนผู้นั้นป่วยเป็นโรคอะไร

"โฮสต์คะ วิธีนี้เรียกว่าการตรวจวินิจฉัยทางสายตาค่ะ ในร้านค้าของพวกเรามีตำราที่เจาะลึกเรื่องการตรวจวินิจฉัยทางสายตาโดยเฉพาะด้วยนะคะ" หลิงจือกล่าว

กู้โยวรีบพลิกดูในร้านค้าทันที ปรากฏว่ามีตำรา "บันทึกการแพทย์ตรวจวินิจฉัยทางสายตา" อยู่จริงๆ แต่พอมองดูราคาแลกเปลี่ยน กู้โยวก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

"แม่เจ้า ตำราเล่มนี้แพงขนาดนี้เลยเหรอ ต้องใช้ค่าหัตถ์เทวดาชุบชีวิตตั้ง 500 แต้ม แถมยังต้องใช้ค่าประสบการณ์อีก 500,000 แน่ะ"

"โฮสต์คะ นี่นับว่าถูกแล้วนะคะ ลองดูเล่ม 'บันทึกหมอผีฝังเข็ม' นั่นสิคะ" หลิงจือว่า

พอกู้โยวปรายตาไปมองก็รู้สึกมึนหัวตึบขึ้นมาทันที เล่มที่หลิงจือพูดถึงต้องใช้ค่าหัตถ์เทวดาชุบชีวิตเป็นแสนแต้ม ซ้ำยังต้องใช้ค่าประสบการณ์อีกหลายร้อยล้าน

"คุณพระช่วย นี่มันแพงเกินไปแล้ว ฉันว่าชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีปัญญาแลกหรอก"

"โฮสต์อย่าเพิ่งท้อสิคะ ตำราพวกนี้ในร้านค้ารับรองว่าสุดท้ายแล้วท่านจะได้อ่านจนครบทุกเล่มแน่นอน วางใจได้เลยค่ะ!"

"อ่านจนครบทุกเล่มเนี่ยนะ!" กู้โยวอ้าปากค้างจนยัดกำปั้นเข้าไปได้ ตำราในร้านค้านี้ถ้าไม่มีถึงหลักพันก็ต้องมีหลักหลายร้อยเล่มหนาๆ หากจะอ่านให้หมด จะต้องผลาญค่าประสบการณ์กับค่าหัตถ์เทวดาชุบชีวิตไปมากมายมหาศาลขนาดไหนกัน

ต่อให้เธอมีปัญญาแลกมาได้จริง หากอ่านจบหมดทุกเล่ม ตัวเธอคงแก่หง่อมกลายเป็นยายเฒ่าไปแล้ว

"คิกๆ หมอยิ่งแก่ก็ยิ่งมีค่านะคะ จะไปกลัวอะไรกันล่ะ!" หลิงจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสา

"ฉันอ่าน 'บันทึกการรักษา' ให้จบก่อนค่อยว่ากันเถอะ!"

"อื้ม เนื้อหาในนั้นจริงๆ ก็เยอะมากแล้วนะคะ ครอบคลุมการดู การดม การถาม และการแมะเกือบทั้งหมดแล้ว ทั้งยังมีตรวจวินิจฉัยทางสายตา ตรวจลิ้น ตรวจหู หากสรุปบทเรียนดีๆ ก็จะได้รับประโยชน์อย่างมหาศาลเลยล่ะค่ะ" หลิงจือกล่าว

"งั้นฉันจะสรุปจดไว้ก่อน ยังไงก็คงได้เอามาใช้อยู่แล้ว"

กู้โยวพูดพลางหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมา จัดหมวดหมู่เคสผู้ป่วยที่เคยอ่านผ่านตาไป พอนั่งรวบรวมเรียบเรียงอย่างนี้ เวลาก็ล่วงเลยไปจนดึกดื่นค่อนคืน

กว่าเธอจะรู้สึกเหนื่อยล้า ก็พบว่าตนเองเขียนจนเกือบเต็มไปครึ่งเล่มแล้ว

แต่การสรุปและรวบรวมแบบนี้ก็มีข้อดีจริงๆ ตอนนี้เธอรู้สึกว่าความคิดปลอดโปร่งขึ้นมาก กระทั่งยังสามารถอิงคุณสมบัติของสมุนไพรจาก "สารานุกรมสมุนไพรร้อยชนิด" มาลองเขียนเทียบยาสำหรับรักษาโรคเองได้สองสามเทียบแล้ว

"อืม ไม่เลวเลย แค่เทียบยานี้ก็ดีกว่าที่หมอหลายคนสั่งเสียอีกค่ะ" หลิงจือกล่าว

"จริงเหรอ ฉันก็แค่ลองเขียนเล่นๆ แล้วเอามาเทียบกับตำรับยาที่บันทึกไว้ในนี้ดูน่ะ" กู้โยวพูด

"โฮสต์คะ บางครั้งการจ่ายเทียบยา ไม่เพียงแต่ต้องดูอาการของคนไข้ แต่ยังต้องดูฐานะทางการเงินของเขาด้วย คนยากจนคนหนึ่ง เธอไปจัดเทียบยาใส่ทั้งโสมทั้งเห็ดหลินจือให้เขา มันย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นการจัดเทียบยาจึงต้องปรับเปลี่ยนไปตามแต่ละบุคคลค่ะ"

กู้โยวพยักหน้า เรื่องนี้ถูกต้องจริงๆ สมุนไพรมีอยู่หลายชนิดที่มีสรรพคุณใกล้เคียงกัน ในหนึ่งเทียบยาจะเลือกใช้อย่างไหนก็ได้ แม้ประสิทธิผลจะต่างกันบ้างแต่ก็รักษาโรคให้หายได้เหมือนกัน

บางครั้งก็ต้องจ่ายยาตามกำลังทรัพย์ของคนไข้จริงๆ ช่วงนี้เธอเห็นจางจื้อหยางทำแบบนี้บ่อยๆ คนไข้บางคนที่ดูขัดสน เขาก็จะพยายามจัดยาที่ราคาถูกแต่ได้ผลดีให้ แม้จะออกฤทธิ์ช้าไปสักหน่อย แต่ก็รักษาให้หายได้

ส่วนคนที่ฐานะพอมีพอกิน จางจื้อหยางก็จะพยายามจ่ายยาที่แพงขึ้นมาหน่อยและเห็นผลเร็วกว่า ให้คนไข้ยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกนิด แต่หายป่วยได้เร็วขึ้น

ดูท่าแล้วเคล็ดลับของการเป็นหมอนี่ช่างลึกซึ้งนัก ไม่ใช่แค่ดูโรคเป็นอย่างเดียว แต่ยังต้องดูคนให้เป็นด้วย

"ก็ใช่น่ะสิคะ ยิ่งไปกว่านั้น บางคนยังต้องดูไปถึงจิตใจด้วยซ้ำ!" หลิงจือกล่าว

"ดูจิตใจเหรอ ตอนนี้ฉันยังไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก แต่ก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง บางคนช่วยชีวิตเขาไว้ เขากลับไปทำร้ายคนอื่นต่อ คนพรรค์นี้สู้ไม่ช่วยเสียยังดีกว่า"

"ความหมายนั้นเลยค่ะ แต่ก็อย่างที่มีคำกล่าวไว้นั่นแหละ รู้หน้าไม่รู้ใจ คิดจะมองทะลุใจคนไม่ใช่เรื่องง่าย โฮสต์ยังต้องพยายามอีกเยอะนะคะ"

"อืม ฉันจะพยายามแน่นอน จะไม่ทำให้เสี่ยวหลิงจือผิดหวังหรอก"

กู้โยวพูดพลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาจริงๆ เดิมทีพอสกัดจิตวิญญาณโอสถออกไป ร่างกายก็ไม่ค่อยสบายตัวอยู่แล้ว นี่ดันมาอดหลับอดนอนจนดึกดื่นอีก หัวเริ่มมึนงงไปหมดแล้ว

"โฮสต์ รีบพักผ่อนเถอะค่ะ หมอเทวดาไม่ได้เป็นกันได้ในวันเดียวนะคะ!"

"รู้แล้วจ้า จะนอนเดี๋ยวนี้แหละ"

พอล้มตัวลงนอนบนเตียง กู้โยวก็สะลึมสะลือจวนจะหลับ ทันใดนั้นเธอก็พลันนึกถึงชายชราคนที่หน้าตาคล้ายพ่อซึ่งมาเมื่อวันก่อน ชายชราคนนั้นเพิ่งกิน "ยาเม็ดวิเศษรูมาติซึม" ของเธอไปแค่หนึ่งในสามส่วน ไม่รู้ว่าตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

คำนวณดูจากยาที่เขาจัดไปคราวก่อน ช่วงสองสามวันนี้ก็น่าจะได้เวลามาตรวจซ้ำแล้ว เพียงแต่ช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด เธอเลยไม่ได้สังเกตว่าชายชราคนนั้นแวะมาอีกหรือเปล่า

กลัวเหลือเกินว่าความไม่ทันสังเกตของเธอจะทำให้คลาดกับเขา จนทำให้อาการป่วยของเขาต้องล่าช้าออกไป

คนเราบางครั้งก็ช่างประจวบเหมาะ พอรุ่งเช้าของวันถัดมา กู้โยวก็มองเห็นชายชราคนนั้นยืนอยู่ในแถวตรวจโรคแต่เช้าตรู่ สีหน้าของเขาผ่อนคลาย ดูปราดเดียวก็รู้ว่าอารมณ์ดีไม่น้อย กู้โยวอดไม่ได้ที่จะก้มมองไปยังมือทั้งสองข้างที่เคยบิดเบี้ยวผิดรูปคู่นั้น

พอมองดูแล้ว กู้โยวก็ดีใจจนเนื้อเต้น ข้อกระดูกบนมือทั้งสองข้างของชายชราลดขนาดลงไปมาก นิ้วมือก็ดูเหมือนจะเหยียดออกได้แล้ว เห็นได้ชัดว่ายาเม็ดวิเศษได้ผล ชายชราคงมองเห็นความหวังเข้าแล้ว ถึงได้กลับมาตรวจซ้ำอีกรอบ