ตอนที่ 62 มาขอโทษถึงที่

ผ่านไปครู่หนึ่งจางจื้อหยางก็ตรวจมาถึงคิวของชายชราคนนั้น ชายชรายิ้มจนหน้าบาน ก้มเอวค้อมหัวให้จางจื้อหยางไม่หยุด

"คุณหมอครับ คุณหมอดูมือฉันสิ มันดีขึ้นมากเลยใช่ไหม ตั้งแต่กินยาที่คุณหมอสั่ง มือก็ไม่ปวดแล้ว ฉันเห็นตรงข้อต่อที่เคยบวมก็ยุบลงไปตั้งเยอะ!"

แม้ชายชราจะเคยมาตรวจเมื่อนานมาแล้ว แต่มือคู่นั้นยังคงทิ้งความประทับใจไว้อย่างลึกซึ้งในความทรงจำของจางจื้อหยาง พอมองดูมือของชายชราในเวลานี้ ก็ดีขึ้นกว่าตอนมาครั้งแรกมากจริง ๆ

ไม่เพียงแต่ตรงข้อต่อจะไม่บวมเป่งขนาดนั้นแล้ว การเหยียดงอนิ้วก็คล่องขึ้นกว่าเดิมมากโข

"มาครับคุณตา นั่งตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมจับชีพจรดูให้อีกที"

คนไข้คนอื่นที่นั่งรอตรวจอยู่รอบ ๆ พอได้ยินคำพูดของชายชรา ต่างก็พากันเออออเห็นพ้อง

"จริงแท้แน่นอน หมอจางเก่งเหมือนเทวดาจริง ๆ โรคของฉันน่ะไปหาหมอมาตั้งหลายคนแล้ว ไม่ดีขึ้นสักนิด พอมาตรวจที่นี่ปุ๊บก็รู้สึกว่าดีขึ้นทันตาเห็นเลย"

"ฉันก็เหมือนกัน แถมยาของหมอจางยังถูกกว่าร้านอื่นตั้งไม่กี่เฟินเนี่ย ฉันกะว่ามารักษาซ้ำรอบนี้ โรคของฉันก็คงหายสนิทแล้วล่ะ"

ถ้อยคำเหล่านี้ลอยเข้าหูจางจื้อหยางทีละคำ ฟังแล้วในใจก็แสนจะชื่นบาน เมื่อก่อนทำไมเขาไม่ยักรู้สึกเลยนะว่า การสืบทอดกิจการดั้งเดิมของตระกูลจะเป็นเรื่องที่ทำให้คนเรามีความสุขได้ถึงเพียงนี้!

หลังจากจับชีพจรเสร็จ จางจื้อหยางก็ค้นหาเทียบยาเก่าของชายชราออกมา แล้วปรับแก้อยู่นิดหน่อย

"คุณตาครับ ในเมื่อเทียบยานี้ได้ผล ถ้าอย่างนั้นโครงสร้างหลักผมจะไม่เปลี่ยนนะ แค่เปลี่ยนตัวยาที่มีพิษอ่อนลงให้สองตัว คุณตากลับไปกินดูต่อ พอยาหมดต้องจำไว้ว่าต้องกลับมาตรวจซ้ำด้วยล่ะ โรคของคุณตาเป็นโรครูมาติกเรื้อรัง ต้องรักษาให้หายขาดถึงจะใช้ได้"

ชายชรารับเทียบยาไป ขานรับติด ๆ กัน ทว่าบนใบหน้ากลับมีแววลำบากใจเจืออยู่เล็กน้อย

"หมอจางครับ ไม่รู้ว่าโรคของฉันจะรักษาหาย ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนหรือครับ"

จางจื้อหยางกำลังวุ่นอยู่กับการเรียกลำดับคนไข้คนต่อไป จึงพูดตอบไปส่งเดช "ดูจากความเร็วในการฟื้นตัวแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องอีกสักสี่คอร์สการรักษาละครับ"

"เฮ้อ!" ชายชราถอนหายใจแผ่วเบา ส่ายหน้าไปมา

จางจื้อหยางเงยหน้าขึ้นมา เห็นหัวคิ้วของชายชราขมวดแน่นจนย่นเป็นรอยลึก จางจื้อหยางก็เข้าใจได้ในพริบตา จึงหันไปตะโกนบอกกู้โยว

"เสี่ยวโยว ค่ายาของคุณตาท่านนี้ลดให้ครึ่งหนึ่ง! ส่วนค่าตรวจยกเว้นให้ทั้งหมด!"

ชายชราเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ "โอ๊ย ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก ทำไม่ได้เด็ดขาด!"

"คุณตาครับ โรคของคุณตาเพิ่งจะเริ่มดีขึ้น วางใจรักษาไปเถอะครับ เรื่องค่ายาไม่ต้องเก็บไปคิดมากหรอก!"

ดวงตาฝ้าฟางของชายชราพลันเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาในทันใด ประคองมือขึ้นมาเตรียมจะคุกเข่าลงให้จางจื้อหยาง

โชคดีที่จางจื้อหยางเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว จึงรีบเข้าไปประคองชายชราไว้ได้ทันควัน

"ช่วยชีวิตผู้คน ปัดเป่าความทุกข์ยาก นั่นคือจรรยาบรรณพื้นฐานที่สุดของหมอ ของขวัญการกราบไหว้นี้ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับคุณตา!"

"โอ๊ย เป็นคนดีจริง ๆ เลยนะ"

"สมัยนี้น่ะหมอแบบนี้นับวันจะหาได้ยากแล้ว!"

"เป็นผู้ใจบุญแท้ ๆ เชียว!"

คนแก่หลายคนที่อยู่ในห้องถึงกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาตามไปด้วย จางจื้อหยางเพิ่งจะรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า การที่เขาเลือกสืบทอดกิจการของตระกูล อาจจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยจริง ๆ

พอย่างเข้าใกล้เที่ยง ในร้านยาก็สงบลงได้เสียที กู้โยวลอบคิดในใจว่า วิธีการของเธอในคราวนี้ได้ผลดีทีเดียว ทั้งรักษาโรคของชายชราจนดีขึ้น แถมยังไม่ทำให้จางจื้อหยางนึกสงสัยอีกด้วย

ขอเพียงคุณตาท่านนั้นมาอีกสักครั้ง โรคของเขาก็จะหายขาดได้ จางจื้อหยางถึงกับยอมลดหย่อนค่ารักษาให้คนไข้ ทำให้กู้โยวเกิดความเลื่อมใสในตัวเขาขึ้นมาแวบหนึ่งในใจเช่นกัน

"เสี่ยวโยว คำพูดพวกนั้นที่แม่ฉันพูดเมื่อวานนี้ เธออย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะ"

ความจริงแล้วตั้งแต่ตอนมาถึง จางจื้อหยางก็อยากจะอธิบายกับกู้โยวให้เข้าใจ นึกไม่ถึงว่าพอมาถึงก็มีคนไข้สามสี่คนนั่งรอตรวจโรคอยู่ก่อนแล้ว

กู้โยวลุกขึ้นยืนในทันทีแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว

"ฉันคิดว่าคุณป้าพูดถูกแล้วค่ะ คุณเป็นเถ้าแก่ ฉันเป็นลูกจ้าง เจ้านายกับลูกน้องย่อมมีความต่างกัน นี่เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว"

คำพูดนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จางจื้อหยางฟังแล้วกลับรู้สึกระคายหูอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่ระคายหูเท่านั้น แม้แต่ในใจก็ยังรู้สึกขมขื่นจี๊ด ๆ ขึ้นมาอย่างคลุมเครือ

"เธอยังโกรธอยู่ใช่ไหมล่ะ แม่ฉันท่านไม่ได้มาบ่อย ๆ หรอก เธอไม่ต้องเกรงใจฉันขนาดนี้ก็ได้" จางจื้อหยางพูดพลางขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย

"นี่ไม่ใช่ความเกรงใจหรอกค่ะ คนเราต้องวางตัวให้อยู่ในตำแหน่งของตัวเอง นี่เป็นหน้าที่ที่ต้องทำอยู่แล้ว!"

บนใบหน้าของกู้โยวไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเจือปนอยู่แม้แต่น้อยนิด ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาก็ดูเป็นธรรมชาติยิ่งนัก ยิ่งเป็นแบบนี้มากเท่าไร จางจื้อหยางก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดขัดข้องในใจมากขึ้นเท่านั้น

เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง ในอกอัดแน่นไปด้วยเปลวไฟแห่งความหงุดหงิดทว่าไม่รู้จะระบายใส่ใคร

ในตอนนั้นเอง ประตูไม้ของร้านขายยาก็ดังโครมขึ้นมา หญิงคนหนึ่งที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แก้มบวมเป่งแดงช้ำ และถูกมัดไว้แน่นหนา ถูกเหวี่ยงล้มกลิ้งจากข้างนอกเข้ามาข้างใน โดยมีคนคนหนึ่งเดินตามหลังเข้ามาในเรือน

จางจื้อหยางกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองประเมินคนทั้งสองไปมาอยู่สองสามรอบ

เมิ่งหงถูเห็นว่าจางจื้อหยางกำลังมองตน ก็ค้อมตัวคำนับให้เขาอย่างนอบน้อมในทันที

"หมอจางครับ ผมพาภรรยาตัวดีมาขอโทษแล้วครับ!"

กู้โยวผุดลุกขึ้นยืนในทันใด เธอคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคนที่กำลังคุกเข่าอยู่กลางร้านด้วยสภาพผมเผ้าระเกะระกะและถูกมัดแน่นหนาในเวลานี้ จะเป็นหญิงสาวที่วางก้ามโอหังอวดดีในวันนั้น

"เมิ่งหงถู!" ซ่งเซียงจือกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นพลางเงยหน้าขึ้นจ้องเมิ่งหงถูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความเกลียดชัง

เมิ่งหงถูไม่พูดพร่ำทำเพลง ถีบเธอจนล้มคว่ำลงไปกับพื้นในทีเดียว

"หมอจางโปรดเมตตาด้วยครับ เป็นเพราะผมสั่งสอนคนในบ้านไม่ดีเอง จากนี้ไปผมจะดัดสันดานอีนี่ให้ดีแน่นอนครับ!"

"แกด่าใครว่านังแพศยาฮะ!" ซ่งเซียงจือน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม แผดเสียงตะคอกใส่เมิ่งหงถู

เพียะ! ฝ่ามืออันหนักหน่วงตบฉาดลงมาอย่างแรงจนใบหน้าของซ่งเซียงจือสะบัดไปอีกทาง

"ก็ด่ามึงนั่นแหละ นังตัวดี!" ตอนนี้เวลาที่เมิ่งหงถูมองซ่งเซียงจือ นอกจากความรังเกียจเดียดฉันท์แล้ว ก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใดหลงเหลืออยู่อีก

"พี่เมิ่ง จะทำถึงขนาดนี้ไปทำไมกัน ผมก็แค่อยากได้ยินคำว่าขอโทษสามคำเท่านั้น ในเมื่อพี่สะใภ้ไม่อยากพูด ก็ช่างมันเถอะครับ!" จางจื้อหยางพูดพลางดึงตัวกู้โยวมาข้างหน้าแล้วชี้นิ้วไปยังสะเก็ดแผลบนหน้าผากของเธอ

"เด็กในร้านผมเจ็บแค่ที่หน้าผากเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องให้พี่สะใภ้มีแผลเต็มตัวขนาดนี้หรอกครับ"

กู้โยวรีบกระตุกแขนเสื้อของจางจื้อหยางเบา ๆ ตอนนี้เธอกลัวจับใจจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้เมื่อคืนยังกระแทกประตูหน้าร้านอย่างบ้าคลั่งอยู่เลย เธอไม่อยากไปมีเรื่องกับคนแบบนี้อีกแล้ว

ทว่าจางจื้อหยางกลับทำราวกับไม่รู้สึกรู้สา เขาส่งยิ้มบาง ๆ ให้กู้โยว ก่อนจะหันไปพูดกับเมิ่งหงถูว่า "คนบ้านเดียวกันกับเธอเดินทางกลับหมู่บ้านไปแล้ว คงมาขอโทษไม่ได้แล้วละครับ ในเมื่อพี่สะใภ้รู้สึกลำบากใจ พี่เมิ่งก็กลับไปเถอะ เรื่องนี้ก็ให้มันแล้วกันไปแค่นี้แหละครับ!"

เมิ่งหงถูย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แบบนี้แน่ เขาจึงคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ กัดฟันกรามแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แม่หนู ฉันขอโทษแทนผู้หญิงไม่ได้เรื่องคนนี้ด้วยเถอะนะ!"

กู้โยวโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยมีใครมาคุกเข่าให้มาก่อน เธอจึงรีบจะเข้าไปช่วยพยุง แต่กลับถูกจางจื้อหยางรั้งตัวเอาไว้เงียบ ๆ

เมิ่งหงถูโขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดังตึง "ขอแม่หนูช่วยบอกทีเถอะว่าคนบ้านเดียวกันของเธอพักอยู่ที่ไหน ประเดี๋ยวฉันจะไปขอขมาถึงหน้าประตูบ้านแน่นอน!"

พูดจบเมิ่งหงถูก็โขกศีรษะลงกับพื้นดังตึงอีกครั้ง จางจื้อหยางจึงฉวยโอกาสสะกิดหลังกู้โยวเบา ๆ "บอกเขาไป"

"เอ่อ... เขาคือเฮ่อเผิงกัง ลูกชายคนโตของตระกูลเฮ่อแห่งหมู่บ้านว่อเหลียงค่ะ!"

เมิ่งหงถูโขกศีรษะลงกับพื้นดังตึงอีกหน "ขอบคุณแม่หนูที่มีเมตตาอย่างยิ่ง"

เมื่อเห็นว่าอย่างไรเสียเมิ่งหงถูก็โขกศีรษะไปถึงสามครั้งแล้ว จางจื้อหยางจึงรู้สึกว่าหากยังบีบคั้นต่อไปก็คงจะดูเกินไปทั้งในแง่ของเหตุและผล จึงรีบก้าวเข้าไปประคองเมิ่งหงถูลุกขึ้น

"พี่เมิ่ง ดูพี่ทำเข้าสิ! ผมก็บอกแล้วว่าเรื่องนี้ให้แล้วกันไป พี่ก็ยังจะจริงจังขนาดนี้อีก!"