ตอนที่ 63 ขอโทษที่หมู่บ้านว่อเหลียง

เมิ่งหงถูยิ้มเจื่อน ประสานมือคารวะ "ขอบคุณหมอจางที่เปี่ยมด้วยความเมตตา เดี๋ยวช่วงสายผมจะไปหมู่บ้านว่อเหลียง เพื่อขอโทษสหายแซ่เฮ่อคนนั้นครับ"

"เอ้อ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก พูดจาเข้าใจกันก็พอแล้ว!"

จางจื้อหยางยิ่งพูดเช่นนี้ เมิ่งหงถูก็ยิ่งรู้ดีว่าคำขอโทษนี้ เขาจะอยากไปหรือไม่อยากไปก็ต้องไปให้ได้!

ดังนั้นพอออกจากร้านขายยาตระกูลจาง เขาก็กระชากซ่งเซียงจือขึ้นรถจี๊ป แล้วขับมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านว่อเหลียงทันที

ซ่งเซียงจือไม่เคยเห็นเมิ่งหงถูยอมลงให้ใครขนาดนี้มาก่อน ต่อให้โง่แค่ไหนเธอก็รู้ว่าหมอแซ่จางคนนี้ต้องมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา ตอนนี้เธอเริ่มนึกเสียใจภายหลังขึ้นมา ไม่รู้ว่าครั้งนี้ตัวเองได้ก่อเรื่องใหญ่ขนาดไหนให้เมิ่งหงถูกันแน่

ระหว่างทาง เมื่อเห็นเมิ่งหงถูเอาแต่ปั้นหน้าขรึมไม่ยอมเอ่ยปาก ซ่งเซียงจือจึงรวบรวมความกล้าถามขึ้น "เหล่าเมิ่ง หมอแซ่จางคนนั้นมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่คะ"

พอได้ยินคำนี้ โทสะของเมิ่งหงถูพลันพวยพุ่งขึ้นมาทันที สายตาที่ตวัดมองซ่งเซียงจือเย็นเยียบจนน่ากลัว

"เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าต้องถามคำถามนี้ ไม่รู้สึกว่ามันสายไปหน่อยหรือไง"

ซ่งเซียงจือถูกสายตาของเมิ่งหงถูขู่จนตัวสั่นเทิ้ม "ฉัน... ฉันรู้ตัวว่าผิดแล้วค่ะ เหล่าเมิ่ง คุณยกโทษให้ฉันอีกสักครั้งเถอะนะคะ ฉันรู้ว่าผิดไปแล้วจริง ๆ!"

ตอนนี้ซ่งเซียงจือนึกเสียใจจนไส้แทบขาด เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าหมอหนุ่มในร้านขายยาเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาพรรค์นั้นจะมีเส้นสายแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

ถ้ารู้มาก่อน ต่อให้ไม่ใช่เด็กในร้านของเขา แค่มดสักตัวของบ้านนั้น เธอก็คงต้องระวังแจไม่ให้เผลอไปเหยียบเข้า

"เหอะ!" เมิ่งหงถูส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "เซียงจือ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย"

"ค่ะ ๆ ต่อไปฉันจะไม่ก่อเรื่องอีกแล้วเด็ดขาด!" ซ่งเซียงจือน้ำตานองหน้า ผงกหัวหงึก ๆ รัวเหมือนไก่จิกข้าว

"ไม่ก่อเรื่องก็ดีแล้ว วันหลังกลับไปอยู่บ้านเดิม เธอก็ต้องหัดทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตนไว้ด้วย!"

ประโยคนี้เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดแทงทะลุหัวใจของซ่งเซียงจือในทันที เธออ้าปากค้างยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้น

กลับบ้านเดิมงั้นหรือ เมิ่งหงถูบอกว่าจะให้กลับบ้านเดิม เช่นนั้นก็แปลว่า ผู้ชายคนนี้ไม่คิดจะให้อภัยเธออีกต่อไปแล้ว

"เหล่าเมิ่ง คุณจะใจร้ายใจดำขนาดนี้ไม่ได้นะ! ยังไงฉันก็อยู่กินกับคุณมาตั้งหลายปี คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ อีกอย่าง อีกอย่าง..."

แววตาของเมิ่งหงถูพลันเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันควัน มันทิ่มแทงซ่งเซียงจือด้วยความเย็นชา จนทำให้เธอหวาดกลัวจนต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป

"เหล่าเมิ่ง ฉันขอร้องล่ะ อย่าส่งฉันกลับไปบ้านเดิมเลยนะ ที่นั่นมีแต่คู่อริของฉันทั้งนั้น ขืนฉันกลับไปก็ไม่มีทางมีชีวิตรอดได้แน่ ฉันขอร้องล่ะ ต่อไปฉันจะไม่ก่อเรื่องอีกแล้วจริงๆ นะ..."

ในเวลานี้ซ่งเซียงจือคิดจะกลับตัวกลับใจจริงๆ แล้ว ทว่าน่าเสียดายที่เธอได้ผลาญความอดทนเฮือกสุดท้ายของเมิ่งหงถูไปจนหมดสิ้นตั้งแต่เมื่อคืนวาน

บ่ายวันนั้น คนทั่วทั้งหมู่บ้านว่อเหลียงต่างพากันลือกันหนาหูว่า เฮ่อเผิงกังลูกชายคนโตของบ้านตระกูลเฮ่อไม่รู้ไปสนิทสนมกับผู้หลักผู้ใหญ่คนไหนเข้า ถึงขั้นมีคนขับรถยนต์สี่ล้อคันเล็ก หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังมากมายแวะเวียนมาที่บ้านของเขา

ถนนในหมู่บ้านแคบ รถจี๊ปจึงจอดไว้ที่ลานนวดข้าวของหมู่บ้าน เวลานี้มีคนมารุมล้อมดูอยู่หนาแน่นถึงสามชั้นในสามชั้นนอก

มีคนใจกล้ายื่นมือออกไปเคาะตัวถังรถสองที เกิดเสียงดังตึงๆ

"เฮ้ย ระวังหน่อยสิ ถ้าเคาะพังขึ้นมาแกไม่มีปัญญาชดใช้หรอกนะ!" คนที่อยากจับแต่ไม่กล้าจับรีบส่งเสียงขึ้นมาทันที

"ไอ้เจ้านี่มันเป็นก้อนเหล็กทั้งดุ้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเคาะแค่นี้จะพังได้!"

ฮ่าๆ ผู้คนที่ยืนล้อมอยู่ต่างพากันหัวเราะร่า

"ไอ้หยา เจ้าก้อนเหล็กนี่ไม่กินหญ้าไม่กินฟาง แล้วมันวิ่งได้เองยังไงกันเนี่ย"

"นั่นน่ะสิ ข้างในมันซ่อนตัวอะไรไว้หรือเปล่า"

คนกลุ่มนั้นพากันล้อมหน้าล้อมหลังรถคันนั้นเพื่อมุงดูและศึกษากันยกใหญ่

ที่บ้านของเฮ่อเผิงกัง เฮ่อเจียกุ้ยกับกู้ซูผิงมองเมิ่งหงถูและซ่งเซียงจือที่เดินเข้ามาด้วยความงุนงงเป็นพักๆ

เฮ่อเสี่ยวกังหลบอยู่ด้านหลังกู้ซูผิง ชะโงกหัวออกมาครึ่งหนึ่ง จ้องซ่งเซียงจือตาไม่กะพริบ รอยนิ้วมือทั้งห้าสีแดงสดบนใบหน้าของเธอนั้นสะดุดตาเกินไปจริงๆ

"สวัสดีครับ พวกเราสองคนตั้งใจเดินทางมาจากอำเภอเพื่อมาขอโทษสหายเฮ่อเผิงกังโดยเฉพาะเลยครับ!" เมิ่งหงถูวางข้าวของหลายอย่างที่หิ้วติดมือมาลงบนโต๊ะซอมซ่อในห้องโถงกลาง

เฮ่อเจียกุ้ยพอรู้หนังสืออยู่บ้าง บนกล่องกล่องหนึ่งมีคำว่า 'นางพญาผึ้ง' คำหลังสุดเขาอ่านไม่ออก แต่เขารู้ว่ามีของบำรุงที่เรียกว่านมผึ้งอยู่ คนในเมืองชอบซื้อมากินบำรุงร่างกาย ได้ยินว่าราคาค่างวดไม่ใช่ถูก ๆ เลย

ซ่งเซียงจือในเวลานี้เหี่ยวเฉาราวกับมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง สิ้นมาดเย่อหยิ่งจองหองก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น เธอรีบก้าวเข้าไปโค้งคำนับให้เฮ่อเจียกุ้ยกับกู้ซูผิง

"พี่ชาย พี่สาว สองวันก่อนเป็นความผิดของฉันเองค่ะ ที่เกิดเรื่องเข้าใจผิดกับเผิงกังบ้านพวกพี่ วันนี้สามีฉันเลยพาฉันมาขอขมาเป็นพิเศษ ไม่ทราบว่าเผิงกังอยู่ไหนหรือคะ ฉันอยากจะขอโทษเขาต่อหน้าค่ะ"

กู้ซูผิงทั้งชีวิตไม่เคยย่างกรายออกนอกหมู่บ้าน ไหนเลยจะเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ อีกฝ่ายนั่งรถเก๋งสี่ล้อมา ฐานะไม่ต้องคิดก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ชั่วขณะนั้นจึงยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

สองวันก่อนเผิงกังกลับบ้านมาตอนฟ้ามืด เฮ่อเจียกุ้ยเห็นเขาบาดเจ็บไปทั้งตัว เดิมทีคิดจะถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เจ้าลูกชายคนนี้หัวแข็งมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ยอมปริปากพูดสักคำ คราวนี้คนถึงกับตามมาหาถึงบ้าน ซ้ำยังมากล่าวขอโทษ หรือว่าเขาจะไปทำเรื่องผดุงความยุติธรรมอะไรมาอย่างนั้นหรือ

เฮ่อเผิงกังเดิมทีพักผ่อนอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงเอะอะข้างนอกก็เดินออกมา ครั้นเห็นว่าเป็นเมิ่งหงถูกับซ่งเซียงจือก็ชะงักไป ยิ่งเห็นสภาพกระเซอะกระเซิงของซ่งเซียงจือก็ยิ่งประหลาดใจ

เมิ่งหงถูพอเห็นเฮ่อเผิงกัง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที บัดนี้รอยฟกช้ำบวมเป่งบนใบหน้าของเขายุบลงไปมากแล้ว เค้าหน้าตรงช่วงคิ้วช่างเหมือนกับคนผู้นั้นเหลือเกิน โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น ที่ดูลุ่มลึกแฝงประกายดุดันเด็ดเดี่ยว ราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกันเปี๊ยบ

"สหายเผิงกัง สองวันก่อนต้องขออภัยจริง ๆ ครับ วันนี้พวกเราตั้งใจไปขอโทษเธอที่ร้านขายยาตระกูลจาง ไม่นึกว่าเธอจะกลับหมู่บ้านมาแล้ว พวกเราก็เลยรีบตามมาทันที"

เฮ่อเผิงกังรู้ตัวเองดีว่าไม่มีปัญญาทำให้คนระดับเมิ่งหงถูกับซ่งเซียงจือก้มหัวยอมรับผิดได้ แต่เขาก็ไม่ได้โง่ คิดดูก็รู้ว่าต้องเป็นจางจื้อหยางที่ใช้เส้นสายอะไรอยู่เบื้องหลังแน่

"ผมไม่เป็นไร คำขอโทษผมก็รับไว้แล้ว ทั้งสองท่านกลับไปเถอะครับ!"

เฮ่อเจียกุ้ยเห็นเฮ่อเผิงกังเพิ่งโผล่หน้ามาก็เอ่ยปากไล่แขกเสียแล้ว สีหน้าก็เริ่มกระอักกระอ่วน อย่างไรเสียอีกฝ่ายดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้มีเงินมีอำนาจ ปฏิบัติต่อคนเช่นนี้ดูจะไม่เหมาะไม่ควรเอาเสียเลย

ซ่งเซียงจือได้ยินเข้าก็รีบประสานมือไหว้อย่างร้อนรน "สหายเผิงกัง วันนั้นเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรดูถูกพวกคนในหมู่บ้านอย่างพวกเธอ ไม่ควรลงไม้ลงมือกับเธอ ฉันมาขอโทษจากใจจริง ๆ เธอยกโทษให้ฉันเถอะนะ!"

คราวนี้กู้ซูผิงฟังเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว ที่แท้ลูกชายของเธอถูกซ้อมจนสะบักสะบอมขนาดนี้ ก็เป็นฝีมือของผู้หญิงตรงหน้านี่เอง สายตาที่มองซ่งเซียงจือจึงเปลี่ยนไปทันควัน

"ผมยกโทษให้แล้ว พวกคุณไปกันเถอะครับ!"

เมิ่งหงถูเห็นดังนั้นก็รีบล้วงเอาปึกธนบัตรสิบหยวนปึกใหญ่ออกมาจากอกเสื้อ ใช้สองมือประคองวางลงบนโต๊ะอย่างนอบน้อม

"ได้ครับ งั้นพวกเราขอตัวก่อน เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เก็บไว้ให้เธอใช้บำรุงร่างกายนะ"

เมิ่งหงถูวางเงินเสร็จก็คว้าแขนซ่งเซียงจือก้าวฉับ ๆ ออกจากประตูไป

"ผมไม่เอาเงินของพวกคุณ!" เฮ่อเผิงกังตะโกนไล่หลัง ทว่าเมิ่งหงถูกลับดึงตัวซ่งเซียงจือเดินดุ่ม ๆ โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

เฮ่อเผิงกังบันดาลโทสะขึ้นมาทันที เขาปรี่เข้าไปคว้าปึกเงินบนโต๊ะแล้วขว้างออกไปนอกประตู "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่เอาเงินของพวกคุณ!"

เมิ่งหงถูหันขวับกลับมาพอดีเห็นใบหน้าที่ขึงขังเย็นชาดั่งแผ่นเหล็กของเฮ่อเผิงกัง มันช่างเหมือนเหลือเกิน ทั้งกิริยาท่าทาง สีหน้า แววตา ถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยน

เขาโน้มตัวลงเก็บปึกเงินที่ถูกโยนตกอยู่บนพื้น นำไปเหน็บไว้ตรงซอกประตูบ้านของเฮ่อเผิงกังเบา ๆ แล้วจูงซ่งเซียงจือเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีกเลย