ตอนที่ 64 ศัตรูหัวใจ

ในที่สุดร้านขายยาตระกูลจางในตัวอำเภอก็กลับคืนสู่ความสงบตามปกติเสียที ช่วงที่ผ่านมาร้านขายยาเล็กๆ แห่งนี้ถือว่าโดดเด่นเป็นกระแสอย่างยิ่ง ผู้คนต่างพากันพูดคุยถึงร้านขายยาอันน่าอัศจรรย์แห่งนี้หลังมื้ออาหาร

บ้างก็ว่าหมอเทวดาในร้านขายยาตระกูลจางไม่เพียงแต่หน้าตาหล่อเหลา ทว่าวิชาแพทย์ยังล้ำเลิศอีกด้วย

บ้างก็ว่าหมอเทวดาของร้านขายยาตระกูลจางเป็นผู้มีจิตใจเมตตาอารีอย่างยิ่ง

และยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนกล่าวว่าหมอเทวดาแห่งร้านขายยาตระกูลจางผู้นี้มีผู้หนุนหลังที่ไม่ธรรมดา

ร้านขายยาตระกูลจางโด่งดังเป็นพลุแตกอย่างฉุดไม่อยู่เช่นนี้เอง ผู้คนจากสิบลี้แปดคุ้งน้ำต่างมุ่งหน้ามาตรวจรักษาเพราะชื่อเสียงที่เลื่องลือ จางจื้อหยางมองดูจำนวนผู้มาตรวจโรคที่เพิ่มขึ้นวันแล้ววันเล่า จนเริ่มรู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมาจริงๆ

วันนี้กว่าจะหาเวลาว่างช่วงพักเที่ยงได้ก็แสนยากเย็น จางจื้อหยางกินบะหมี่พลางเอ่ยขึ้นว่า

"กู้โยว เธอว่าพวกเราควรทำระบบลงทะเบียนเหมือนพวกโรงพยาบาลใหญ่ๆ ไหม ขืนเป็นแบบนี้ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ มีหวังฉันได้เหนื่อยตายเข้าสักวันแน่!"

กู้โยวชำเลืองมองจางจื้อหยาง ช่วงนี้เขาเหนื่อยมากจริงๆ บางครั้งตั้งแต่มาถึงตอนเช้าจนกระทั่งกลับตอนค่ำ กระทั่งน้ำสักอึกก็ยังไม่มีเวลาดื่ม รูปร่างก็ซูบผอมลงไปถนัดตา

"เรื่องนี้ฉันไม่รู้หรอกค่ะ ต้องให้เถ้าแก่เป็นคนตัดสินใจ!"

จางจื้อหยางได้ยินเข้าก็โมโหจนโยนตะเกียบในมือลงทันที

"ฉันบอกว่าเธอเลิกเรียกเถ้าแก่ๆ เสียทีได้ไหม ตอนนี้ในร้านก็มีแค่พวกเราสองคน เธอกำลังกลัวอะไรกันแน่!"

จางจื้อหยางโกรธจริงๆ ตั้งแต่วันนั้นที่หานจิ้งอวิ๋นมาที่นี่ กู้โยวก็ไม่เคยเรียกเขาว่าพี่จื้อหยางอีกเลย ยิ่งไปกว่านั้น ทุกวันยังรักษาระยะห่างกับเขา ราวกับกลัวว่าจะไปแปดเปื้อนอะไรเข้า ความรู้สึกห่างเหินเช่นนี้ทำให้จางจื้อหยางหงุดหงิดเป็นพิเศษ

"ฉันไม่ได้กลัวอะไรค่ะ แค่รู้สึกว่าทำแบบนี้ก็ดีแล้ว ถูกต้องตามธรรมเนียมดี!"

กู้โยวเพิ่งจะพูดจบก็ได้ยินเสียงดังกึกกักๆ แว่วขึ้นในร้าน เสียงนั้นใสกังวานและเป็นจังหวะ คล้ายเสียงเกือกม้าทว่าแผ่วเบากว่าเล็กน้อย

กู้โยวจึงมองตามไปยังทิศทางของเสียง เพียงแวบเดียวเท่านั้น สายตาของเธอก็ไม่อาจละไปไหนได้อีก ตรงหน้าประตูไม่รู้ว่ามีหญิงสาวที่สวยงามราวกับตุ๊กตาฝรั่งมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใด

หญิงสาวผู้นั้นสวมชุดกระโปรงแบบตะวันตกสีน้ำตาลกาแฟดูทันสมัย บนศีรษะสวมหมวกทรงกลมปีกแคบในโทนสีเดียวกัน ผมยาวดัดลอนใหญ่ทิ้งตัวลงมาที่หัวไหล่ เด้งดึ๋งอย่างมีชีวิตชีวาตามจังหวะก้าวเดินของเธอ

ด้านในมีเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกโบใหญ่ใต้คอปกเสื้อ ที่เท้าสวมรองเท้าหนังหัวมนส้นสูงขัดมันวาว ทุกย่างก้าวล้วนส่งเสียงกึกกักชวนฟังแบบนั้นออกมา

"พี่จื้อหยาง!" หญิงสาวเอามือทั้งสองข้างไพล่หลังถือกระเป๋าถือใบเล็ก เธอขยับกายอย่างน่ามองสองสามทีก่อนจะสาวเท้าเร็วรี่วิ่งตรงไปยังจางจื้อหยางที่กำลังกินบะหมี่อยู่บนโต๊ะตรวจโรค

จางจื้อหยางตกใจจนเกือบพ่นบะหมี่ออกมา เส้นบะหมี่ที่ห้อยอยู่ตรงมุมปากยังขยับยุกยิกราวกับตัวหนอนอยู่สองสามที ท้ายที่สุดจางจื้อหยางก็สูดมันเข้าไปในปากแล้วกลืนลงคอไปโดยไม่ได้เคี้ยวเลยสักนิด

"เธอมาได้ยังไงเนี่ย!" จางจื้อหยางเบิกตากว้างมองคนที่อยู่ตรงหน้า

"เซอร์ไพรส์มากเลยใช่ไหมล่ะ ฉันเพิ่งกลับมาวันนี้เอง ไปหาพี่ที่บ้านแล้วป้าหานบอกว่าพี่อยู่ที่นี่ ฉันก็เลยมายังไงล่ะ!" หญิงสาวพูดพลางวางกระเป๋าถือใบเล็กลงบนโต๊ะตรวจ แล้วทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับจางจื้อหยางทันที ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นกู้โยวที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อสบตากัน กู้โยวก็รีบยิ้มพลางค้อมตัวให้เธอ

คนนี้น่าจะเป็นลูกจ้างที่ป้าหานพูดถึงสินะ หน้าตาก็สะสวยดีจริงๆ นั่นแหละ แต่การแต่งตัวนี่บ้านนอกสิ้นดี!

หลินเสี่ยวหลินกวาดสายตามองกู้โยวพลางแสดงสีหน้าดูแคลนออกมา กู้โยวไม่คิดเลยว่าความหวังดีของตนจะถูกเมินเฉยอย่างเย็นชาเช่นนี้ จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที เธอรีบถือชามในมือเดินเลี่ยงไปที่ลานหลังร้าน

"นี่คือลูกจ้างในร้านพี่เหรอคะ ทำไมแต่งตัวได้บ้านนอกขนาดนี้นะ!" หลินเสี่ยวหลินเอ่ยพลางลูบผมลอนปอยหนึ่งที่ทิ้งตัวอยู่ตรงหน้าอก

จางจื้อหยางยิ้มเย็น "บ้านนอกแล้วมันทำไม ทำงานเก่งก็พอแล้ว!"

ก่อนจะมา หลินเสี่ยวหลินได้ยินจากปากของหานจิ้งอวิ๋นมาแล้วจริงๆ ว่าเด็กสาวคนนี้ไม่เพียงแต่จัดยาเป็น ยังท่องตำรับยาได้อีกด้วย ทว่าเด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่งต่อให้ทำงานเก่งแค่ไหนแล้วจะทำอะไรได้ จะกลายเป็นหมอไปได้หรืออย่างไรกัน

"นี่ ฉันขอบอกไว้นะ อีกเดี๋ยวที่นี่ก็จะยุ่งแล้ว ถ้าเธอไม่มีธุระอะไรก็รีบกลับไปเถอะ ฉันไม่มีเวลามานั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอหรอก!"

พอได้ยินจางจื้อหยางพูดแบบนั้น หลินเสี่ยวหลินก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

"อุตส่าห์ตั้งใจมาหาแท้ๆ คุณจะมาไล่กันตรงๆ แบบนี้ไม่ได้นะ! ถ้าคุณยุ่ง ฉันนั่งอยู่เป็นเพื่อนข้างๆ ก็ได้นี่นา!"

วิชาตื๊อให้รำคาญใจของหลินเสี่ยวหลินนั้น จางจื้อหยางไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอ เพียงแต่เวลานี้เขาไม่กลัวเลยสักนิด

"ได้สิ งั้นเธอก็ยกม้านั่งไปนั่งไกลๆ หน่อย อีกเดี๋ยวคนที่จะมาน่ะมีแต่คนป่วยทั้งนั้น ถ้าติดโรคอะไรไปมันจะไม่ดีเอา!"

หลินเสี่ยวหลินยกยิ้มมุมปาก พลันไปยกม้านั่งตัวหนึ่งมา วางแหมะลงตรงข้างหลังจางจื้อหยางพอดิบพอดี

"ฉันจะนั่งอยู่เป็นเพื่อนคุณตรงนี้นี่แหละ!"

"ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน เธอไม่อายให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะ แต่ฉันอายนะ!" จางจื้อหยางไม่เคยพบเคยเห็นผู้หญิงที่หน้าหนาขนาดนี้มาก่อน สีหน้าจึงบึ้งตึงลงทันควันด้วยความโกรธ

หลินเสี่ยวหลินช้อนตาขึ้นมองอย่างเอียงอาย "จะหัวเราะเยาะอะไรกันล่ะคะ วันนี้คุณป้าหานก็บอกเองว่า พอพ้นปีใหม่ไปก็จะให้พวกเราสองคนหมั้นหมายกัน"

การจะให้หมั้นกับคนอย่างหลินเสี่ยวหลินนั้น จางจื้อหยางให้ตายก็ไม่ยอมเด็ดขาด อย่าเพิ่งพูดถึงนิสัยใจคอของหลินเสี่ยวหลินเลย แค่การแต่งเนื้อแต่งตัวที่ดูยั่วยวนเปรี้ยวจี๊ดนี่ เขาก็ทนดูไม่ไหวแล้ว

"เรื่องนี้แม่ฉันพูดคนเดียวไม่ได้ เธออย่าเอามาคิดเป็นจริงเป็นจัง!"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ คุณป้าหานก็คุยกับแม่ฉันแล้วด้วย เรื่องใหญ่ในชีวิตแบบนี้จะพูดแล้วไม่นับได้ยังไงกัน!" หลินเสี่ยวหลินดึงแขนเสื้อของจางจื้อหยางแล้วเริ่มออดอ้อน

ทำเอาจางจื้อหยางขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความขยะแขยง ยังดีที่ตอนนั้นมีคนป่วยคนหนึ่งเดินเข้ามาพอดี ถึงได้ช่วยกู้สถานการณ์ให้จางจื้อหยางได้

"รีบไปนั่งข้างๆ ไป มีคนป่วยมาแล้ว ให้คนอื่นเห็นเข้ามันจะดูเป็นยังไงกัน!"

เมื่อเห็นจางจื้อหยางมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ หลินเสี่ยวหลินก็ทำปากยื่น ยกม้านั่งไปนั่งลงข้างๆ

คนป่วยเริ่มทยอยกันเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็ยืนต่อคิวกันเต็มห้อง เดิมทีพื้นที่ในห้องก็ไม่ได้กว้างขวางอยู่แล้ว ไม่ว่าหลินเสี่ยวหลินจะนั่งอยู่ตรงไหนก็ดูจะเกะกะไปเสียหมด

คนที่รอตรวจอาการเห็นหลินเสี่ยวหลินนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งนานสองนานแต่ไม่ได้มาหาหมอ ก็เริ่มพากันกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์

"เฮ้ แม่หนูคนนั้นหน้าตาสะสวยดีนะ แต่งตัวก็ดูทันสมัย ใช่คนรักของหมอจางหรือเปล่าน่ะ!"

"ฉันว่าก็น่าจะใช่ มองๆ ดูแล้วก็เหมาะสมกันดีออก"

หลินเสี่ยวหลินนั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าเต็มสองหู ในใจกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง พลันก็ได้ยินคนพูดขึ้นมาอีกว่า

"เหมาะสมอะไรกัน ไม่เห็นเหรอว่าเอาแต่นั่งอยู่ตรงนั้น ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง ฉันว่ายังสู้แม่หนูน้อยคนโน้นไม่ได้เลย ขยันขันแข็ง หนักเอาเบาสู้ จะแต่งเมียเข้าบ้านน่ะมันต้องแต่งคนแบบนั้น!"

"อันนี้ก็จริง ถ้าบ้านฉันจะเลือกสะใภ้ก็คงไม่เลือกคนที่เอาแต่กินข้าวไม่ยอมทำงานหรอก"

หลินเสี่ยวหลินได้ยินเข้าหน้าก็ถอดสีทันที ทว่าทำได้เพียงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ในใจแอบคิดว่า คนพวกนี้จะไปรู้อะไร ฐานะอย่างตระกูลจางมีตรงไหนที่ต้องให้ลูกสะใภ้มาทำงานกัน ถ้าลูกสะใภ้ต้องมาทำงานก็เท่ากับตบหน้าตระกูลจางน่ะสิ ช่างไม่มีหูตากว้างไกลเอาเสียเลย

แต่กับนังเด็กบ้านนอกคนนี้ เธอคงต้องระวังตัวไว้บ้างแล้ว พอลองมองพิจารณาดูให้ละเอียดตอนนี้ ถึงนังเด็กนี่จะแต่งตัวเชยเฉิ่ม ทว่าใบหน้านั้นกลับดูดีไม่หยอก คิ้วโก่งเรียวดังใบหลิว ตากลมโต ใบหน้ารูปไข่ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ดูมีชีวิตชีวาราวกับจะพูดได้

เด็กสาวแบบนี้ ถ้าปล่อยให้อยู่ข้างกายจางจื้อหยางตลอดเวลา ก็ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่มาทำลายเรื่องดีๆ ของเธอเข้า!