ตอนที่ 65 โอสถทิพย์รักษาวัณโรค

จนกระทั่งคนไข้คนสุดท้ายจากไป จางจื้อหยางจึงลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ถึงได้สังเกตเห็นว่าหลินเสี่ยวหลินยังคงอยู่ในร้าน และกำลังมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ

"ฉันบอกให้เธอกลับไปได้แล้ว เธอก็ดึงดันจะอยู่ที่นี่ให้ได้ คุณหนูอย่างเธอ ร้านเล็ก ๆ ของฉันไม่ใช่ที่ที่เธอควรมาเลยสักนิด!"

"ใคร ๆ ก็บอกว่าสามีไปไหนภรรยาก็ต้องตามไปนั่น พี่ไปอยู่ที่ไหนฉันก็ต้องอยู่ที่นั่นสิคะ!" หลินเสี่ยวหลินพูดพลางทำท่าจะโผเข้าไปแนบชิดตัวจางจื้อหยาง

จางจื้อหยางรำคาญใจจนทนไม่ไหว จึงแกล้งเบี่ยงตัวหลบ แล้วยื่นกองใบสั่งยาที่จัดเรียงเรียบร้อยไปตรงหน้ากู้โยว

"เสี่ยวโยว เอาพวกนี้ไปเก็บไว้ ทำสำเนาเก็บไว้ด้วย วันหลังฉันจะได้เปิดดูสะดวก เวลาว่าง ๆ เธอก็ลองเปิดดูได้นะ!"

หลินเสี่ยวหลินโผเข้าไปเก้อจนกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ กู้โยวเงยหน้ามองกองใบสั่งยาหนาเตอะตรงหน้า รีบวางเศษผ้าในมือลงแล้วเช็ดมือกับเสื้อผ้า ก่อนจะยื่นสองมือไปรับมา

"รับทราบค่ะเถ้าแก่"

จางจื้อหยางขมวดคิ้ว คำว่าเถ้าแก่พอหลุดออกมาจากปากของกู้โยว ทำไมถึงได้ฟังดูขัดหูขนาดนี้นะ

"พี่จื้อหยาง... ฟ้ามืดหมดแล้ว พวกเรากลับกันเถอะค่ะ ป้าหานบอกว่าวันนี้จะทำของอร่อย ๆ เลี้ยงต้อนรับฉันด้วยนะ!"

หลินเสี่ยวหลินดึงแขนเสื้อจางจื้อหยางแล้วบิดตัวไปมาอย่างออดอ้อน ทำเอาจางจื้อหยางหงุดหงิดรำคาญใจเป็นที่สุด เดิมทีเขาอยากจะคุยสัพเพเหระกับกู้โยวอีกสักสองสามประโยค นึกไม่ถึงว่ากู้โยวพอรับใบสั่งยาแล้วก็หมุนตัวเดินเข้าเรือนหลังไปทันที

"ไปเถอะนะคะ... ไปกันเถอะ..." หลินเสี่ยวหลินกอดแขนจางจื้อหยางแล้วลากออกไปข้างนอก จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูด้านหน้าร้านปิดดังโครม กู้โยวที่หลบอยู่ในเรือนหลังถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เด็กสาวคนนี้คงจะเป็นคู่หมายที่เหมาะสมคู่ควรกับจางจื้อหยางตามที่หานจิ้งอวิ๋นพูดถึงสินะ กู้โยวไม่อยากจะเผลอไปล่วงเกินเธอเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เด็กสาวคนนี้แม้จะมีหน้าตาสะสวย ทว่าต้องไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย ๆ เป็นแน่

"โฮสต์คะ คุณพักมาหลายวันขนาดนี้แล้ว สมควรทำภารกิจต่อไปได้แล้วหรือยังคะ!" เสียงเล็ก ๆ ของหลิงจือดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

พอได้รับการเตือนเช่นนี้ กู้โยวถึงนึกขึ้นได้ สองวันมานี้เพราะร่างกายไม่ค่อยสบาย เธอจึงเอาแต่อ่าน "บันทึกการรักษา" ถึงเวลาที่ควรจะรับภารกิจระบบมาทำบ้างแล้วจริง ๆ!

ตอนนี้หลินเสี่ยวหลินดูเหมือนจะมีท่าทีเป็นศัตรูกับเธอ ไม่แน่วันใดวันหนึ่งเธออาจจะอยู่ที่ร้านขายยาตระกูลจางต่อไปไม่ได้แล้ว คงต้องอาศัยโอกาสอันดีนี้ทำภารกิจให้ได้มากหน่อย ทว่าภารกิจพวกนี้จะต้องใส่จิตวิญญาณโอสถลงไปทุกครั้ง

พอดึงจิตวิญญาณโอสถออกมาทีไร ร่างกายก็จะหมดเรี่ยวแรงจนทรมาน พอคิดถึงความรู้สึกหมดเรี่ยวแรงเช่นนั้น กู้โยวก็อดรู้สึกกลัวขึ้นมาไม่ได้

"โฮสต์ไม่ต้องกลัวนะคะ ภารกิจหลังจากนี้ไม่ต้องใส่จิตวิญญาณโอสถแล้วค่ะ เป็นแค่การฝึกฝนเท่านั้น"

พอได้ยินหลิงจือพูดแบบนี้ กู้โยวถึงได้โล่งอก ถ้าอย่างนั้นก็ดี มาเริ่มรับภารกิจกันเลย

"ติ๊ง ภารกิจระบบ ปรุงโอสถชนิดใดก็ได้ใน 'บันทึกเคล็ดลับการปรุงยา' จำนวนสองชนิด ค่าประสบการณ์ภารกิจ 84,000 ระยะเวลาภารกิจ 72 ชั่วโมง"

โอสถชนิดใดก็ได้สองชนิดงั้นเหรอ? กู้โยวเพิ่งจะเคยได้รับภารกิจที่ให้เลือกได้อย่างอิสระขนาดนี้เป็นครั้งแรก เธอรีบเปิดบันทึกเคล็ดลับการปรุงยาขึ้นดู เตรียมจะเลือกโอสถมาสองชนิดเพื่อฝึกฝน

พอเปิดดูก็ตะลึงงัน ที่แท้โอสถทิพย์แก้หวัดที่ปรุงในภารกิจแรกนั้น เป็นโอสถที่เรียบง่ายที่สุดในบรรดาโอสถเหล่านี้แล้วจริง ๆ เมื่อเปิดดูคร่าว ๆ จนจบเล่ม กู้โยวถึงพบว่าแทบทุกตำรับยาที่ใช้ปรุงโอสถในนี้ต้องใช้ตัวยาไม่ต่ำกว่าสิบชนิด

ต้องผสมผสานตำรับยาคลาสสิกกว่าสิบตำรับเข้าด้วยกัน แล้วเสริมด้วยจิตวิญญาณโอสถ จึงจะหลอมรวมออกมาเป็นโอสถทิพย์ได้หนึ่งเม็ด มิน่าเล่าโอสถทิพย์ถึงมีสรรพคุณรักษาโรคได้ชะงัดนัก

ทันใดนั้น โอสถในหน้าหนึ่งก็สะดุดตากู้โยว โอสถทิพย์รักษาวัณโรค... ตัวอักษรสี่คำนี้ทำให้หัวใจของกู้โยวเจ็บแปลบขึ้นมาเบา ๆ หากแม่ยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ เธอก็สามารถปรุงโอสถทิพย์รักษาวัณโรคนี้ขึ้นมาช่วยชีวิตแม่ได้แล้ว

ทว่าหากมีความสามารถนี้จริง ๆ แล้ว กู้โยวจะยังเสี่ยงชีวิตบุกเข้าไปในภูเขาเพื่อช่วยชีวิตแม่อีกเหมือนคราวก่อนหรือไม่? ในใจของกู้โยวเองก็ยังไม่มีความมั่นใจเลย

"โฮสต์คะ เรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นแล้ว จะไปคิดถึงมันทำไมกันล่ะคะ? วันข้างหน้าเรื่องพวกนี้คุณก็จะคิดตกไปเอง"

หลิงจือพูดถูก กู้โยวแตะไปที่โอสถทิพย์รักษาวัณโรคนี้แล้วพูดขึ้น "งั้นฉันปรุงยานี้ก็แล้วกัน โรคแบบนี้เดี๋ยวนี้ก็พบเห็นได้บ่อย เรียนรู้ไว้คงมีประโยชน์มาก"

"ได้ค่ะ งั้นเลือกอีกอันหนึ่ง แตะที่ชื่อยาพวกนั้นก็พอแล้วค่ะ"

กู้โยวเปิดหนังสือดูอีกรอบ แล้วเลือกยาเม็ดสลายบวมมาอันหนึ่ง

"โฮสต์คะ ยาเม็ดทั้งหมดที่ฝึกฝนสำเร็จจะสว่างขึ้นใน 'บันทึกเคล็ดลับการปรุงยา' ค่ะ ยาเม็ดทั้งหมดที่สว่างขึ้นแล้ว หลังจากนี้คุณจะเลือกปรุงเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้นค่ะ!"

การฝึกปรุงยาไม่ได้ยากอย่างที่คิด ขอแค่เตรียมตัวยาครบตามเทียบยาในบันทึกเคล็ดลับแล้วใส่ลงไปในเตาปรุงยาพร้อมกันก็พอ สิ่งสำคัญคือต้องจำเทียบยาที่ยาเม็ดแต่ละชนิดต้องใช้ให้ขึ้นใจ

ครั้งนี้ยาทั้งสองชนิด แต่ละชนิดต้องใช้เวลาปรุงสี่ชั่วโมง กู้โยวจึงรีบเปิดอ่าน "บันทึกการรักษา" ในช่วงที่ฟ้ายังไม่มืด

สองสามวันมานี้ กู้โยวคอยสังเกตคนไข้ทุกคนที่มารับการรักษาอยู่อย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็นำมาเทียบกับเทียบยาที่จางจื้อหยางสั่งจ่าย และเทียบกับการวินิจฉัยโรคตามกลุ่มอาการของตนเอง เธอพบว่าเทียบยาในใจของเธอกับเทียบยาของจางจื้อหยางมีความคล้ายคลึงจนให้ผลลัพธ์แบบเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์แล้ว ซึ่งต้องยอมรับว่านี่ก็นับเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง

ที่บ้านของจางจื้อหยาง หานจิ้งอวิ๋นทำกับข้าวชั้นดีเต็มโต๊ะเพื่อต้อนรับหลินเสี่ยวหลิน ลูกสะใภ้ในอุดมคติของเธอ พอเห็นทั้งสองคนเดินเข้าประตูมา หานจิ้งอวิ๋นก็มองเห็นหลินเสี่ยวหลินกำลังควงแขนจางจื้อหยางอยู่ทันที

หานจิ้งอวิ๋นยกยิ้มมุมปากทันใด ถึงแม้ปากของจางจื้อหยางจะบอกว่าไม่ชอบหลินเสี่ยวหลิน แต่ถ้าไม่ชอบจริงจะมีท่าทางสนิทสนมกันขนาดนี้ได้หรือ

ทว่าสิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ก่อนจะก้าวเข้าประตูมา ทั้งคู่เพิ่งจะยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ตรงหน้าประตูอยู่นานสองนาน หลินเสี่ยวหลินหน้าด้านหน้าทน ดึงดันจะควงแขนจางจื้อหยางให้ได้

จางจื้อหยางสลัดพลาสเตอร์ยาหมากัดแผ่นนี้ไม่หลุด จึงจำใจต้องยอมปล่อยเลยตามเลย แต่แผนการหนึ่งก็ได้ผุดขึ้นในใจ คืนนี้เขาจะต้องทำให้หลินเสี่ยวหลินอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีให้ได้

"แม่ครับ พวกเรากลับมาแล้ว!" จางจื้อหยางเห็นหานจิ้งอวิ๋นจ้องมองพวกเขาทั้งสองคน ทั้งมุมปากยังมีรอยยิ้มอย่างมีความหมาย ก็รู้ได้ทันทีว่าแม่ของตนกำลังคิดอะไรอยู่

"มา ๆ เหนื่อยกันมาทั้งคู่ รีบไปล้างมือมากินข้าวสิ!"

จางจื้อหยางกวาดตามองกับข้าวบนโต๊ะ ซี่โครงหมูน้ำแดง ปลาราดซอสเปรี้ยวหวาน หมูสามชั้นนึ่งผักกาดดอง ล้วนเป็นเมนูอาหารสำหรับช่วงเทศกาลปีใหม่ทั้งนั้น ดูออกเลยว่าแม่ของเขาให้ความสำคัญกับหลินเสี่ยวหลินในฐานะว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มากทีเดียว

"โอ้โห มีของอร่อยเยอะขนาดนี้เชียว! ไม่เลวเลยนี่!" จางจิ่งถงมองกับข้าวเต็มโต๊ะพลางน้ำลายสอ

"สวัสดีค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะคุณลุง!" หลินเสี่ยวหลินรีบเอ่ยทักทาย

"เสี่ยวหลินมาแล้วเหรอ มิน่าล่ะถึงทำของอร่อยเยอะขนาดนี้! มา ๆๆ รีบนั่งเลย รีบนั่ง!"

จางจิ่งถงกวักมือเรียกหลินเสี่ยวหลินกับจางจื้อหยางให้นั่งลงด้วยกัน หานจิ้งอวิ๋นยกกับข้าวจานสุดท้ายออกมาแล้วก็นั่งลงเช่นกัน

"พ่อครับ วันนี้กับข้าวดีขนาดนี้ พวกเราสองคนจัดสักสองแก้วดีไหมครับ?" จางจื้อหยางรู้ว่าพ่อของเขาตลอดทั้งชีวิตไม่มีความชอบอะไรเป็นพิเศษ รักเพียงการดื่มเหล้าสักสองจอกสองแก้ว เพียงแต่แม่คุมเข้มงวดเกินไป

คำพูดนี้ของจางจื้อหยางพูดได้ตรงใจจางจิ่งถงอย่างยิ่ง เขาแอบเหลือบมองหานจิ้งอวิ๋นแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะคัดค้าน ก็รีบตบมือสองข้างเข้าหากันทันที "เอาสิ เข้าไปในห้องเอาเหล้าซีเฟิ่งขวดนั้นของพ่อออกมา วันนี้พ่อลูกเราดื่มเจ้านี่กัน!"

"จะมีแค่พ่อลูกเราได้ยังไงล่ะครับ วันนี้ยังไงก็ถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับเสี่ยวหลิน เสี่ยวหลินเองก็ต้องดื่มด้วยสักหน่อย!" จางจื้อหยางเลิกคิ้วให้หลินเสี่ยวหลิน

"เอ่อ..." เดิมทีหลินเสี่ยวหลินไม่อยากดื่ม แต่พอเห็นสายตาของจางจิ่งถงที่มองมาอย่างคาดหวังเล็กน้อย ก็พยักหน้าตอบรับทันที "ก็ได้ค่ะ งั้นหนูดื่มเป็นเพื่อนคุณลุงด้วยสักหน่อยค่ะ!"