ตอนที่ 66 คนบ้านนอก

พอจางจื้อหยางได้ยินคำนี้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นี่แหละผลลัพธ์ที่เขาต้องการ เดี๋ยวเถอะหลินเสี่ยวหลิน เตรียมตัวขายหน้าได้เลย!

ทันทีที่รินเหล้าเต็มแก้ว จางจื้อหยางก็ยกขึ้น "วันนี้เป็นวันดีที่หลินเสี่ยวหลินกลับมา มาเถอะเสี่ยวหลิน เราสองคนดื่มแก้วเปิดหัวกันก่อน!"

หลินเสี่ยวหลินมองแก้วเหล้าใบเล็กตรงหน้า แก้วหนึ่งก็ไม่ได้มีเยอะอะไร ดื่มก็ดื่มสิ หลินเสี่ยวหลินยกแก้วขึ้น จางจื้อหยางยิ้มให้เธอเล็กน้อย เสียงแก้วชนกันดัง 'กริ๊ง' แล้วเงยหน้ากระดกเหล้าลงคอไปหนึ่งแก้ว

"พ่อ เหล้าพ่อขวดนี้เก็บบ่มมานานแล้วใช่ไหมครับ รสชาติดีจริง ๆ!" จางจื้อหยางพูด

จางจิ่งถงได้กลิ่นหอมของเหล้าก็อดเลียริมฝีปากไม่ได้ "ก็ใช่น่ะสิ แม่แกไม่ยอมให้พ่อดื่มบ่อย ๆ เหล้าขวดนี้อย่างน้อยก็เก็บไว้ในบ้านเรามาเจ็ดแปดปีแล้ว"

"มา เสี่ยวหลิน เราสองคนชนแก้วให้พ่อกับแม่อีกสักแก้ว ดูสิพ่ออยากดื่มจะแย่แล้ว!" จางจื้อหยางพูดพลางรินเหล้าให้หลินเสี่ยวหลินจนเต็มแก้วอีกครั้ง

ในเมื่อแก้วแรกดื่มไปแล้ว แก้วที่สองก็คงไม่ต่างกัน หลินเสี่ยวหลินยกแก้วขึ้นตาม พอคนอื่นเงยหน้ากระดก เธอก็ดื่มจนหมดเกลี้ยงเช่นกัน

เพิ่งวางแก้วเหล้าลง จางจื้อหยางก็รินเหล้าให้อีกจนเต็ม มองสองแก้มของหลินเสี่ยวหลินที่เริ่มแดงระเรื่อ มุมปากก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ริจะมาสู้กับเขา มันต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง!

"มากินกับข้าว กินกับข้าวกันก่อน!" หานจิ้งอวิ๋นเห็นว่ากับข้าวยังไม่พร่องไปสักนิด แต่เหล้าซัดไปแล้วสองแก้ว จึงรีบชวนทุกคนลงมือคีบอาหาร

"เสี่ยวหลิน กินกับข้าวเยอะ ๆ นะ!" หานจิ้งอวิ๋นใช้ตะเกียบคีบปลาราดซอสเปรี้ยวหวานใส่ลงในชามของหลินเสี่ยวหลินชิ้นหนึ่ง

ปกติแล้วหลินเสี่ยวหลินเป็นคนไม่แตะแอลกอฮอล์เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหล้าขาวที่แรงขนาดนี้ แม้จะเป็นแค่สองแก้วเล็ก ๆ แต่หัวก็เริ่มมึนขึ้นมาแล้ว

ปลาราดซอสเปรี้ยวหวานนี่เป็นของที่เธอเกลียดที่สุดตั้งแต่เด็ก คราวนี้หานจิ้งอวิ๋นคีบชิ้นใหญ่เบ้อเร่อให้ เธอไม่กล้าปฏิเสธ จึงจำใจฝืนกลืนลงไป

จางจื้อหยางที่อยู่ข้าง ๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าหลินเสี่ยวหลินไม่ชอบกินปลา ในใจหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ก่อนจะคีบปลาครึ่งตัวจากในจานใส่ลงไปในชามของหลินเสี่ยวหลินโดยตรง

"กินสิ ปลาราดซอสเปรี้ยวหวานฝีมือแม่ผมอร่อยที่สุดเลย ผมชอบกินมากเป็นพิเศษ!"

หานจิ้งอวิ๋นดูความคิดของหลินเสี่ยวหลินไม่ออก แต่กลับพอใจกับการกระทำของลูกชายในวันนี้เป็นอย่างยิ่ง

คราวนี้หลินเสี่ยวหลินเลยต้องรับกรรม เดิมทีก็ไม่ชอบกินปลาอยู่แล้ว และเกลียดกลิ่นคาวปลาเป็นที่สุด แต่ชิ้นหนึ่งหานจิ้งอวิ๋นคีบให้ เธอฝืนกินไปสองคำแล้ว อีกชิ้นจางจื้อหยางเป็นคนคีบให้ เธอจะไม่กินได้อย่างไร แต่เจอแบบนี้เข้าไปก็หมดความอยากอาหารทันที

จางจื้อหยางแอบสังเกตหลินเสี่ยวหลินข้างกายอยู่ตลอดเวลา ถ้าจับได้ว่าเธอไม่ชอบกินอะไรอีกล่ะก็ จะคีบให้เยอะ ๆ ให้เธอกินจนจุกไปเลย!

"จื้อหยาง คนที่ชื่อเมิ่งหงถูนั่นพาภรรยาไปที่ร้านของแกมาแล้วใช่ไหม" จางจิ่งถงกินกับข้าวไปสองคำแล้วเอ่ยถาม

"ครับ ไปมาแล้วครับ!"

"อืม คนคนนั้นพ่อสืบดูแล้ว เป็นหัวหน้าสำนักชลประทานของที่นี่ นิสัยใจคอถือว่ารักสงบอยู่หรอก แต่ภรรยาของเขานี่สิ วัน ๆ ชอบหาเรื่องเดือดร้อนมาให้เขาไม่หยุดหย่อน!" จางจิ่งถงกล่าว

"แหม ได้เมียแบบนี้ถือว่าซวยจริง ๆ เพราะฉะนั้นนะจื้อหยาง จะหาคู่น่ะต้องดูให้ดี ๆ ตาต้องสว่างเข้าไว้!" หานจิ้งอวิ๋นพูดอย่างมีเลศนัย แฝงความหมายบางอย่างไว้ จางจื้อหยางมีหรือจะไม่รู้ใจแม่ตัวเอง

"ครับ ผมว่าเสี่ยวหลินก็ดีมากนะ ดูสิ ขนาดกินปลายังเรียบร้อยขนาดนี้ กินตั้งนานสองนาน ปลาครึ่งตัวนี้ยังกินไม่หมดเลย!" จางจื้อหยางจงใจพูดประโยคนี้ให้หลินเสี่ยวหลินฟัง

หลินเสี่ยวหลินได้ยินก็ใจกระตุกวูบ รีบกลั้นใจยัดปลาคำใหญ่เข้าปาก กลิ่นคาวโคลนอันเป็นเอกลักษณ์ของปลาหลี่กระจายฟุ้งไปทั่วทั้งปากในพริบตา หลินเสี่ยวหลินแทบจะคายออกมา แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นจางจื้อหยางกำลังจ้องมองเธออยู่

เธอยืดคอขึ้น แล้วฝืนกลืนมันลงไปจนได้

"ปลาที่แม่ผมทำอร่อยมากใช่ไหมล่ะ" จางจื้อหยางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หลินเสี่ยวหลิน

หลินเสี่ยวหลินสูดหายใจเข้าลึก เค้นรอยยิ้มสดใสออกมาอย่างยากลำบาก "อร่อยค่ะ อร่อยมากจริง ๆ!"

"มาครับพ่อ ผมกับเสี่ยวหลินขอคารวะพ่ออีกสักแก้ว!" จางจื้อหยางไม่คิดจะปล่อยให้หลินเสี่ยวหลินได้พักหายใจเลย เธอนักเสแสร้งไม่ใช่เหรอ ก็รอดูสิว่าจะเสแสร้งไปได้ถึงเมื่อไหร่

หลินเสี่ยวหลินเดิมทีก็เริ่มเวียนหัวอยู่แล้ว พอมองเหล้าแก้วนี้ก็ชักจะกังวลใจ แต่ก็ยังสูดหายใจเข้าแล้วยกแก้วขึ้น "คุณลุงคะ พวกเราขอดื่มให้คุณลุงค่ะ"

เหล้าอีกแก้วไหลพรวดลงคอ ท้องของหลินเสี่ยวหลินก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที รู้สึกราวกับมีคลื่นความร้อนกำลังม้วนตัวพลุ่งพล่านอยู่ข้างใน

"วันนี้ได้ยินคนเขาพูดกันว่า เจ้าเมิ่งหงถูนั่นส่งภรรยากลับบ้านเกิดไปแล้วตรง ๆ เลย!" จางจิ่งถงวางจอกเหล้าลงแล้วพูดขึ้นอีก

"ก็สมควรแล้วครับ ผู้หญิงพรรค์นั้นเก็บไว้ก็มีแต่จะเป็นต้นเหตุหายนะเข้าสักวัน" จางจื้อหยางกล่าว

"อืม แล้วเด็กในร้านแกล่ะเป็นยังไงบ้าง บาดแผลน่าจะหายเกือบสนิทแล้วใช่ไหม!"

"ครับ หายเกือบหมดแล้ว ตัวเธอเองก็พอจะรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง แผลเลยหายเร็วกว่าคนอื่นอยู่หน่อยครับ!"

พอจางจิ่งถงได้ฟังก็ตาเป็นประกายขึ้นมา อาจเป็นเพราะความรู้สึกชื่นชมคนที่ศึกษาวิชาแพทย์ด้วยกัน จึงพลันเกิดความสงสัยใคร่รู้ในตัวลูกจ้างคนนี้ขึ้นมานิด ๆ

"วันนั้นได้ยินแม่แกบอกว่าคนขยันขันแข็งดี แต่ไม่เห็นบอกเลยว่ารู้เรื่องการแพทย์ด้วย!"

จางจื้อหยางแอบหัวเราะในใจ ดูท่าแม่คงจะปิดบังความจริงบางอย่างกับพ่อไว้เป็นแน่ จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วเอ่ยถามทันที "อ้าว แม่ วันนั้นแม่ยังเอาสารานุกรมเทียบยาคลาสสิกไปทดสอบเธออยู่เลยไม่ใช่เหรอครับ ทำไมไม่บอกพ่อล่ะครับ!"

คำพูดนี้ทำเอาจางจิ่งถงประหลาดใจเช่นกัน เขาจ้องมองหานจิ้งอวิ๋นเขม็ง

"ฉัน... ฉันก็แค่ลืมไปน่ะสิ! พวกคุณกินกันไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำแกงเพิ่มอีกอย่าง!"

พอเห็นท่าทีของหานจิ้งอวิ๋น จางจิ่งถงก็เดาออกได้เจ็ดแปดส่วน พอหานจิ้งอวิ๋นลุกจากโต๊ะไป เขาก็กดเสียงต่ำถามขึ้นว่า

"แม่หนูนั่นรู้ตำรับยาในคัมภีร์เทียบยาด้วยงั้นเรอะ?"

จางจื้อหยางพยักหน้าราวกับเป็นเรื่องธรรมดา "ครับ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ท่องสารานุกรมเทียบยาคลาสสิกได้ทั้งเล่มเท่านั้นเอง!"

"อะไรนะ เจ้าเด็กนี่อย่ามาล้อพ่อเล่นน่า อย่าว่าแต่เด็กนั่นเลย แม้แต่พ่อที่รักษาคนมาตั้งกี่ปี ก็ยังไม่กล้าพูดเลยว่าท่องสารานุกรมเทียบยาคลาสสิกได้หมดทั้งเล่ม! แกแกล้งอำพ่อใช่ไหม!" จางจิ่งถงทำสีหน้าไม่เชื่อเด็ดขาด

หลินเสี่ยวหลินฟังแล้วก็แอบกลอกตา รู้สึกว่าจางจื้อหยางกำลังคุยโวโอ้อวดแบบไม่คิดหน้าคิดหลังเหมือนกัน

"จริงครับ แม่ผมถือสารานุกรมเทียบยาคลาสสิกเล่มนั้นทดสอบเธออยู่ตั้งครึ่งชั่วโมงแต่กลับต้อนเธอไม่จนเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นกลับมาแล้วจะไม่บอกพ่อได้เหรอครับ" จางจื้อหยางพูดพลางแกล้งยกมือป้องปากหัวเราะสองที

"หา! เก่งขนาดนั้นเชียว!" จางจิ่งถงเห็นจางจื้อหยางพูดยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ ในใจก็คิดว่าวันไหนคงต้องไปเจอหน้าลูกจ้างคนนี้ดูสักหน่อย หากเป็นต้นกล้าชั้นดีในการเรียนแพทย์จริง การรับเข้ามาไว้ในสำนักเป็นศิษย์ก็คงไม่เลวเหมือนกัน

หลินเสี่ยวหลินตอนนี้หน้าแดงก่ำไปหมด พอได้ยินสองพ่อลูกไม่สนใจเธอ เอาแต่คุยกันเรื่องของกู้โยว ในใจก็หงุดหงิดไม่สบอารมณ์ อาศัยฤทธิ์เหล้าพึมพำเสียงเบา "ก็แค่ยัยเด็กบ้านนอก จะไปมีอนาคตอะไรได้!"

แม้เสียงนี้จะเบา ทว่าสองพ่อลูกตระกูลจางกลับได้ยินอย่างชัดเจน จางจื้อหยางเห็นสีหน้าของจางจิ่งถงเปลี่ยนไปแต่ไม่ได้พูดอะไร จึงรีบทำเป็นไม่ได้ยินแล้วยกจอกเหล้าขึ้น กล่าวว่า "พ่อครับ มา ผมกับเสี่ยวหลินขอคารวะพ่ออีกแก้วครับ"

หลินเสี่ยวหลินฝืนยกแก้วขึ้น ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเป็นระลอก "คุณลุงคะ มาค่ะ ดื่มอีกแก้วนะคะ"

เมื่อมองดูสภาพของหลินเสี่ยวหลิน ประกอบกับคำพูดเมื่อครู่นี้ จางจิ่งถงก็หมดอารมณ์จะกินต่อ สิ่งที่หลินเสี่ยวหลินไม่รู้ก็คือ จางจิ่งถงเองก็มีชาติตระกูลมาจากชนบท และคำที่เขาเกลียดที่สุดในชาตินี้ก็คือคำว่าคนบ้านนอก!