ตอนที่ 67 กระโดดลงจากรถ

จางจื้อหยางมองสีหน้าของพ่อที่ยิ่งมายิ่งดำคล้ำ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น ทันใดนั้นก็มีเสียงเพล้งดังขึ้น จางจิ่งถงวางจอกเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง

"จื้อหยาง ฉันว่าเสี่ยวหลินดื่มมากไปแล้ว รีบพาเธอไปส่งที่บ้านเถอะ!"

"ฉัน... ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย ยังดื่มได้อีกนะ!" หลินเสี่ยวหลินซึ่งไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมองจางจิ่งถงด้วยสายตาเลื่อนลอย แล้วอ้าปากหัวเราะร่าอย่างคนโง่ "ฮิๆ คุณลุงคะ ฉันยังดื่มต่อได้อีกนะ!"

จางจิ่งถงขมวดคิ้วแน่น แววตามีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์ "เร็วเข้าๆ เมาแอ๋จนเสียกิริยาขนาดนี้มันน่าดูที่ไหน รีบพาไปส่งเดี๋ยวนี้!"

"เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!" หานจิ้งอวิ๋นได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบวิ่งออกมา พอเห็นจางจื้อหยางกำลังประคองหลินเสี่ยวหลินที่เดินโซซัดโซเซมุ่งหน้าไปทางประตูหน้าบ้าน และเมื่อหันไปมองหน้าจางจิ่งถงก็พบว่าดำคล้ำจนน่ากลัว

"แม่ครับ เสี่ยวหลินดื่มเยอะไปหน่อย พ่อเลยให้ผมพาเธอไปส่งบ้าน!" จางจื้อหยางยักคิ้วให้หานจิ้งอวิ๋น

หานจิ้งอวิ๋นเข้าใจได้ในทันที ตั้งแต่แรกเริ่มนี่เป็นหลุมพรางที่ลูกชายตัวดีของเธอขุดล่อให้หลินเสี่ยวหลินตกลงไปชัดๆ! แต่ในเมื่อหลินเสี่ยวหลินเมามายจนเสียกิริยาไปแล้วจริงๆ ขืนเธอพูดอะไรออกไปตอนนี้ก็คงไม่แคล้วเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ

บนรถไฟที่มุ่งหน้าสู่แดนตะวันตกเฉียงเหนืออันไกลโพ้นยามดึกสงัด ซ่งเซียงจือกับเมิ่งหงถูนั่งประจันหน้ากัน เมิ่งหงถูเหมาห้องตู้นอนชั้นหนึ่งห้องนี้ไว้ ก็เพื่อจะส่งซ่งเซียงจือไปยังที่ที่เธอควรจะอยู่

"เหล่าเมิ่ง คุณต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ" ซ่งเซียงจือร้องไห้มาตลอดทางจนตาทั้งสองข้างบวมเป่ง

"ผมทำเกินไปงั้นเหรอ ผมก็แค่เอาทุกสิ่งที่คุณเคยทำกับผม คืนให้คุณทั้งหมดในคราวเดียวต่างหาก!" เมิ่งหงถูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คำพูดนี้ตอกกลับจนซ่งเซียงจือพูดไม่ออก จะว่าไปตลอดสิบกว่าปีมานี้ นอกจากเธอจะผลาญเงินและชื่อเสียงของเมิ่งหงถูแล้ว ก็แทบไม่ได้ทำเรื่องที่เข้าท่าเป็นชิ้นเป็นอันเลยแม้แต่อย่างเดียว กระทั่งหน้าที่ของภรรยาก็ไม่เคยทำ ซ้ำยังไม่มีลูกให้เมิ่งหงถูแม้แต่คนเดียว

"แล้ว... คุณจะไม่สนใจคำฝากฝังของเฒ่าเฉินเลยจริงๆ เหรอ" ซ่งเซียงจือเกาะกุมความหวังริบหรี่เพียงหนึ่งเดียวเอาไว้

เมิ่งหงถูขบกรามแน่น เมื่อครั้งที่เฒ่าเฉินฝากฝังซ่งเซียงจือไว้กับเขา เขาเคยรับปากไว้จริงๆ ว่าจะทะนุถนอมดูแลซ่งเซียงจือไปชั่วชีวิต ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่ทอดทิ้งเธอไปเด็ดขาด

เฒ่าเฉินคือใครกัน นั่นคือผู้มีพระคุณล้นพ้นที่ช่วยชีวิตคนในครอบครัวเขาทั้งสิบสามคนเชียวนะ ตอนที่เกิดข้าวยากหมากแพงในคราวนั้น ครอบครัวของเมิ่งหงถูหิวโหยจนหน้ามืดตาลาย นอนรอความตายอยู่ในเรือน หากไม่ได้พบกับเฒ่าเฉินก็คงไม่มีเขาในวันนี้

แต่น่าเสียดายที่โชคชะตามักเล่นตลก หลังจากเฒ่าเฉินฝากฝังซ่งเซียงจือให้แก่เขาได้ไม่นาน ก็มีคนเอาชีวิตของซ่งเซียงจือมาข่มขู่ บังคับให้เขาต้องทำเรื่องที่ทำให้จิตสำนึกของตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานทั้งวันทั้งคืน

มาบัดนี้ เขาต้องทำเรื่องที่ทำให้ผู้มีพระคุณต้องผิดหวังอีกครั้ง มันทำให้เขาไม่อาจอยู่อย่างสงบใจได้เลยแม้แต่วันเดียว เขาไม่ได้ข่มตาหลับมาสองวันสองคืนแล้ว ในหัวเอาแต่คิดว่า หลังจากส่งซ่งเซียงจือกลับบ้านเกิดไปแล้ว เขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

จะยอมแบกรับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเพื่อเอาชีวิตรอดไปวันๆ หรือจะไปหาเฒ่าเฉินแล้วสารภาพทุกอย่างให้กระจ่างแจ้ง ทว่าเท่าที่เขารู้ คนที่บีบบังคับให้เขาทำเรื่องนั้นในอดีต บัดนี้ก็มีอำนาจวาสนาสูงส่ง ไม่ว่าจะเลือกเดินไปทางไหน สำหรับเมิ่งหงถูแล้วล้วนเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากทั้งสิ้น

เมื่อเห็นสีหน้ามืดมนของเมิ่งหงถู ซ่งเซียงจือก็รู้ดีว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงไร้ประโยชน์ จากแววตาอันเด็ดเดี่ยวคู่นั้นของเขา เธอรู้เลยว่าเมิ่งหงถูปักใจมั่นแล้วว่าจะต้องส่งเธอกลับบ้านเกิดให้ได้

รถไฟแล่นฝ่าความมืดมิดไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เสียงล้อกระทบกับรางเหล็กเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับบทเพลงกล่อมเด็ก เมิ่งหงถูที่ฝืนทนมาสองวันสองคืนจนเรี่ยวแรงมาถึงขีดจำกัด เปลือกตาทั้งสองข้างหนักอึ้งขึ้นมาเป็นระลอก แล้วก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

กึ่งกัง กึ่งกัง กึ่งกัง กึ่งกัง... เมิ่งหงถูคล้ายกับได้ย้อนกลับไปในคืนฝนตกเมื่อสิบแปดปีก่อนอีกครั้ง เขาอุ้มทารกแรกเกิดวิ่งข้ามมณฑลไปในความมืด เปลี่ยนรถอยู่หลายต่อ จนกระทั่งนำทารกไปวางทิ้งไว้ตรงเนินเขาแห่งหนึ่ง ก่อนจะจากมา เท้าข้างหนึ่งของทารกถีบผ้าห่อตัวจนหลุดออก ที่เท้านั้นมีปานสีน้ำตาลเข้มรูปกากบาทปรากฏอยู่อย่างชัดเจน!

"อ๊าก!" เมิ่งหงถูสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายด้วยเหงื่อท่วมตัว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฝันร้ายฉากนี้คอยกัดกินวิญญาณของเขาอยู่ตลอดเวลาไม่เคยเว้นว่างเลย

เขาตั้งสติครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองที่เตียงของซ่งเซียงจือ ทว่าเมื่อมองไป ความง่วงงุนก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น ที่นอนของซ่งเซียงจือว่างเปล่า ไม่รู้ว่าคนหายไปไหนเสียแล้ว

เมิ่งหงถูรู้ดีว่าซ่งเซียงจือไม่อยากกลับไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยศัตรูแห่งนั้นแม้แต่น้อย หรือว่าเธอจะหนีไปแล้ว

เขาผลักประตูตู้นอนเปิดออกแล้ววิ่งตามออกไปทันที รถไฟกำลังวิ่งแล่นฉิวอยู่บนราง เชื่อว่าซ่งเซียงจือคงหนีไปได้ไม่ไกลนัก

"อุ๊ย! รีบดูเร็ว มีคนยืนอยู่บนหลังคารถไฟหรือเปล่าน่ะ!" ใครคนหนึ่งในตู้โดยสารตะโกนขึ้นมา เมิ่งหงถูสะดุ้งวาบในใจ เขากวาดสายตามองไปยังหลังคาท้ายขบวนรถที่อยู่ไกลออกไป เพียงแค่มองแวบเดียวก็ทำให้เขาตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

คนที่ยืนอยู่บนหลังคารถไฟนั่นจะไม่ใช่ซ่งเซียงจือแล้วจะเป็นใครไปได้อีก!

"เซียงจือ!" เมิ่งหงถูชะโงกศีรษะออกไปนอกหน้าต่างแล้วตะโกนเรียกซ่งเซียงจือสุดเสียง

เมื่อเห็นว่าซ่งเซียงจือไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย เขาก็รีบร้อนวิ่งตรงไปยังท้ายขบวนรถ

"กรี๊ด! คนคนนั้นกระโดดลงไปแล้ว!" สิ้นเสียงกรีดร้องภายในตู้โดยสาร เมิ่งหงถูก็ค่อย ๆ หยุดฝีเท้าลง หยาดน้ำตาขุ่นมัวสองสายไหลอาบลงมาตามสองแก้ม

ผู้หญิงคนนี้แม้จะก่อเรื่องเดือดร้อนให้เขามานับไม่ถ้วน แต่กลับเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เมิ่งหงถูรักมาตลอดชีวิต ทว่ายามนี้กลับเป็นตัวเขาเองที่ส่งเธอสู่หนทางแห่งความตายด้วยมือคู่นี้

...

หลังจากได้รับชัยชนะเมื่อคืนก่อน วันนี้จางจื้อหยางจึงกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ เขาเพียงแค่ใช้ลูกไม้นิดหน่อยก็ทำให้หลินเสี่ยวหลินขายหน้าจนหมดรูป และเผยธาตุแท้ออกมาต่อหน้าจางจิ่งถงได้ พอคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก

ยามตรวจโรคก็ยิ่งรู้สึกคล่องไม้คล่องมือ ส่วนกู้โยวเมื่อวานได้ฝึกฝนวิธีปรุงโอสถทิพย์รักษาวัณโรค พอเช้าตรู่วันนี้ก็ฝึกฝนวิธีปรุงยาเม็ดสลายบวมอีก อารมณ์ของเธอจึงดีเยี่ยมอย่างยิ่งเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ในกลุ่มคนที่มารับการตรวจโรคในวันนี้ กู้โยวได้เห็นคุณตาท่านนั้นที่มาคราวก่อนอีกครั้ง วันนี้ขอเพียงเธอผสมยาเม็ดวิเศษรูมาติซึมส่วนสุดท้ายลงไปในยาของคุณตา โรคของเขาก็จะหายขาดได้อย่างสมบูรณ์

ไม่นานนักเทียบยาใบแรกที่จางจื้อหยางเขียนก็มาถึงมือกู้โยว เธอเงยหน้าขึ้นพินิจมองคนไข้ที่ถือเทียบยาอยู่หลายตา คนผู้นี้ตาขาวมีสีเหลืองจาง ๆ และมีเส้นเลือดฝอยสีแดงสองเส้นพุ่งตรงไปยังตาดำ แม้ว่าตาขาวเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจะเป็นสัญญาณของโรคตับก็จริง ทว่าเส้นเลือดฝอยสองเส้นนั้น กู้โยวเคยเห็นบันทึกไว้ใน "บันทึกการรักษา"

โบราณว่าไว้ ตับกับถุงน้ำดีพึ่งพาอาศัยกัน หากถุงน้ำดีทำงานไม่ดีย่อมส่งผลกระทบต่อตับเป็นธรรมดา เส้นเลือดฝอยสองเส้นของคนไข้รายนี้ชี้ตรงไปยังตำแหน่งของถุงน้ำดี เมื่อประกอบกับตาขาวที่มีสีเหลือง กู้โยวจึงประเมินว่าแปดเก้าส่วนน่าจะเป็นนิ่วในท่อน้ำดี หรือไม่ก็ถุงน้ำดีอักเสบ

"แม่หนู เป็นอะไรไป เทียบยามีปัญหาตรงไหนเหรอ ทำไมยังไม่จัดยาให้ฉันอีกล่ะ!"

ทันทีที่คนผู้นี้อ้าปาก กลิ่นไข่เน่าก็โชยคลุ้งเข้ามาปะทะหน้า กู้โยวขมวดคิ้วเล็กน้อย ใน "บันทึกการรักษา" มีข้อความบันทึกไว้ท่อนหนึ่งว่า ลมหายใจคนไข้เหม็นดั่งอุจจาระแสดงว่าท่อน้ำดีอุดตัน ลมหายใจเหม็นเน่าเปื่อยแสดงว่าท่อน้ำดีเน่าเปื่อย ลมหายใจเหม็นดั่งไข่เน่า เก้าในสิบส่วนคือมีนิ่วอยู่ในท่อน้ำดี

กู้โยวรีบกวาดสายตามองเทียบยาที่จางจื้อหยางเขียนอย่างรวดเร็ว กลับพบว่าเป็นยาบำรุงตับขับพิษทั้งสิ้น ชัดเจนเลยว่ารักษาไม่ตรงกับโรค!

แต่ในเวลานี้มีคนไข้อยู่ในร้านมากมาย กู้โยวไม่อาจพูดหักหน้าตรง ๆ ได้ จึงทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบาง ๆ ให้คนไข้แล้วกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าตัวยาในนี้จะมีไม่พอแล้ว รอฉันไปถามหมอสักครู่ว่ายังมีเหลืออีกไหมนะคะ"